ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 915-1 เด็กรุ่นใหม่เก่งกว่าคนรุ่นเก่า

ตอนที่ 915-1 เด็กรุ่นใหม่เก่งกว่าคนรุ่นเก่า

การเกิดของลู่เฟยทำให้สถานะของฝูหลิงในครอบครัวต่ำลง

เวลาใครเจอนางก็จะถามถึงลูกชาย

ดูเอาแล้วกัน พอเอาลู่เฟยเข้าพื้นที่พิเศษได้ พ่อกับแม่ก็ยิ่งไม่สนใจนาง

ยังจำตอนช่วงที่นางแต่งงานได้ไหม เฝ้ารอนาง แล้วมาดูตอนนี้สิ

นางเข้ามานอนในห้อง พ่อกับแม่ก็ไม่แม้แต่จะมาดู เล่นกับลูกชายนางอยู่ในห้องรับแขกตลอด

ภายในห้องรับแขก เล่นเอาลู่เฟยแทบไม่ได้พัก ถูกตาอุ้มไปเหยียบเปียโนแม่ มือตีโทรทัศน์

สักพักก็เหงื่อท่วม

ยายรีบถอดเสื้อผ้าให้ เผยให้เห็นรูปร่างอ้วนท้วนขาวจั๊ว ใส่ชุดที่สั้นหน่อย

ซ่งฝูเซิงพาหลานเข้าห้องนั้นออกห้องนี้ไม่ได้หยุด ทั้งยังเล่นมายากลให้หลานดู “เฟย ดูซิ นี่โทรศัพท์มือถือของแม่เจ้า ดูนะ”

เขาดึงออกมาจากที่ชาร์ต โทรศัพท์มือถือก็ขยับลอยกลับไปเสียบเหมือนเดิม

“เอ๋? ทำไมมันวิ่งได้เองนะ” ซ่งฝูเซิงเห็นหลานชายหัวเราะ

ลู่เฟยเริ่มลนลาน สีหน้านั้นราวกับกำลังถามว่า ‘อื๊อ นั่นสิ ท่านตา ทำไมมันเป็นแบบนั้นล่ะ’

เฉียนเพ่ยอิงนั่งอยู่ที่ม้านั่งตัวเล็ก เฝ้าหลานชายที่นั่งอยู่บนโซฟา สีหน้ามีแต่รอยยิ้ม “ไม่ตกใจจนร้องไห้ก็แสดงว่าเก่ง พอโตขึ้นคงนิสัยกล้าหาญเหมือนพ่อ”

ซ่งฝูหลิงที่อยู่ในห้องฟังแล้วก็หมดคำจะพูด

ตอนนี้คนทั้งบ้านเอาแต่ชม ไม่ว่าลูกชายนางจะทำอะไรคนเหล่านี้ก็เห็นแต่ด้านดี

ในที่สุดพ่อกับแม่ที่อยู่ในห้องรับแขกก็นึกถึงนาง “ฝูหลิง ออกมาสิ เลิกขี้เกียจได้แล้ว”

แล้วจะเอาออกไปยังไง เคยลองหรือยัง

ถ้าออกไม่ได้งานเข้าเลยนะ จวนลู่โกลาหลแน่

เฉียนเพ่ยอิงถามด้วยความสงสัย “อย่าบอกพวกเรานะว่า ต้องให้พ่อพาออกไป พวกเราเข้าจากคนละจุด พวกเราต้องพาหลานกลับบ้านด้วยเหรอ ปู่ทวดของลูกได้ถามสิว่ามาได้อย่างไร”

ลู่เฟยเสด็จมาถึง ไม่มีทางเป็นข่าวเงียบ

อยู่ๆ อุ้มเฟยออกไปจากห้อง คนทั้งบ้านได้ตกใจแน่

ซ่งฝูหลิงเดินออกมาจากห้องนอนบอกพ่อแม่

“เดาดูสิว่าจะออกอย่างไรเขาออกเองได้…

…อีกทั้งครั้งก่อนลู่พั่นไม่อยู่บ้าน ตกกลางคืนลูกสงสัยว่าเอาเขาเข้ามาได้หรือเปล่า…

…พบว่าพอลูกพูดว่าให้ลูกกับลู่อวิ๋นเจ๋อเข้าไป กลับไม่เป็นผล เจ้าเด็กอ้วนนี่ไม่ขยับ…

…แต่พอพูดว่าให้ลูกกับลู่เฟยเข้าไป พวกเราสองคนก็เข้ามาได้”

ซ่งฝูเซิงทำหน้ามั่นใจ “ก็พ่อเป็นคนตั้งชื่อลู่เฟย พอพูดลู่เฟยก็ต้องได้ผลอยู่แล้ว”

ซ่งฝูหลิงเล่าต่อ “ตอนนั้นลูกก็แค่ทดลองดู นึกไม่ถึงว่าจะเข้ามาได้จริงๆ ตกใจเหมือนกัน แถมยังเป็นตอนกลางคืน คิดแล้วว่าต้องรีบกล่อมให้เขาหลับ จะได้ออกไปเคาะเรียกพ่อกับแม่กลางดึกให้ช่วยอุ้มออกมา ปรากฏว่าเขาไม่ยอมนอน พอหมดเวลาพวกเราก็ถูกดีดออกไปเอง”

เฉียนเพ่ยอิงเรียกหลานชายด้วยความเอ็นดูทันที “กลับเองได้เหรอลูก ทำไมหลานยายมันเก่งอย่างนี้”

ลู่เฟยหยุดงับเท้าตัวเอง ยิ้มตอบยาย

เด็กคนนี้อารมณ์ดี ยิ้มแย้มรับแขกอยู่ตลอด

รู้จักมารยาท ยิ้มให้ยายเสร็จก็เล่นเท้าต่ออย่างอารมณ์ดี

ซ่งฝูเซิงเห็นแล้วก็หมั่นเขี้ยว อุ้มหลานขึ้นมาฟัดอีกรอบ

ปากก็พูด “ลูกหมายความว่าเขาเหมือนพวกเราสามคนเหรอ”

ถ้าเป็นของทั่วไป อย่างเช่นของกินของใช้ที่ไม่มีชีวิต ลูกสาวเอาเข้ามา เขาต้องเป็นคนเอาออกไป ถ้าเขาไม่เอาออก ของพวกนั้นก็จะคาอยู่ในนี้

ซ่งฝูหลิงยิ้ม ในทางทฤษฎีควรเป็นแบบนั้น ลูกชายนางกลับเหมือนพวกนางสามคนพ่อแม่ลูกที่ออกไปเองได้ ถ้าไม่เชื่อ ไว้วันไหนนางจะเอาไก่เป็นๆ สองตัวโยนเข้ามา ดูซิว่าไก่จะออกไปเองได้ไหม ขอแค่แม่ไม่ด่า นางยินดีที่จะทำให้พื้นที่พิเศษกลายเป็นสวนสัตว์

“เช่นนั้นวันหน้าเขาจะเข้ามาเองเหมือนพวกเราสามคนได้หรือเปล่า”

ไม่รู้สิ ยังเด็กเกินไป

อีกทั้งจะเลือดตกยางออกหรือเปล่า เช่น บาดเจ็บตรงไหน

ซ่งฝูเซิงกับเฉียนเพ่ยอิงคัดค้านทันที ห้ามให้เด็กเป็นอะไร พวกเขาสองคนทำใจไม่ได้

ตายายหันไปมองลู่เฟย

กว่าจะเลี้ยงให้ขาวจ้ำม่ำแบบนี้มันง่ายเหรอ ใช่ไหมล่ะ

เนื้อแน่นทั้งตัว มีแต่เนื้อ เป็นแก้วตาดวงใจของคนทั้งบ้าน

ยังไม่พูดถึงลูกสาวของเขา เอาแค่ลูกเขย

นับตั้งแต่ลูกคนนี้เกิด เมื่อไรที่ร้องไห้งอแง ตราบใดที่ลูกเขยอยู่บ้านก็จะตื่นขึ้นมากล่อม

ตอนนั้นเพิ่งเกิดตัวยังน้อยๆ อยู่ ลู่พั่นต้องดูแลทั้งลูกทั้งฝูหลิง ฝูหลิงอยู่ไฟกลับมามีเนื้อมีหนังแล้ว ลูกชายก็จ้ำม่ำขึ้น แต่ลูกเขยกลับผอมลงไปหลายกิโล

เกิดทำลูกเขาเลือดตกยางออก อย่าเห็นว่าตอนนี้ลู่พั่นเริ่มทำหน้าเข้มงวดกับลูกแล้ว แต่ถ้าเกิดเรื่องไม่ยอมแน่

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงอัครเสนาบดีลู่ นับตั้งแต่เหลนเกิด พอเสร็จงานก็ไม่ไปไหนต่อทั้งนั้น ไปหาเหลนก่อน ถ้าเห็นว่าตรงไหนที่ปรนนิบัติไม่ดี เขากับเหล่าฮูหยินก็จะเอาเรื่องคนที่ดูแลใกล้ชิด

พี่สาวของลู่พั่นทั้งสี่คนก็ไม่ต่าง เห็นลูกเพียงคนเดียวของบ้านน้องชายเป็นเหมือนไข่มุก

อีกอย่าง ต่อให้เป็นตายายอย่างซ่งฝูเซิงกับเฉียนเพ่ยอิงก็จินตนาการภาพหลานชายบาดเจ็บไม่ออก

ดูเอาแล้วกัน พอพูดแบบนั้นทั้งสองคนก็รีบห้าม

พวกเราไม่ขอทดลองแบบนั้น

กลับเป็นซ่งฝูหลิง “ลูกหมายความว่า ปล่อยให้มันเป็นไปตามธรรมชาติ เขาเข้ามาในนี้และถูกดีดออกไปเหมือนพวกเราได้ก็แสดงว่าเป็นเจ้าของที่นี่เหมือนกัน ถ้าวันหน้าเขามีโอกาสเข้ามาได้เอง เดี๋ยวเราก็ได้รู้ว่าเขามีความสามารถทำอะไรได้บ้าง”

ซ่งฝูเซิงยกตัวลู่เฟยชูสูงๆ อีกรอบ ไม่อยากให้หลานเล่นคนเดียว เอ็นดูแบบควบคุมไม่ได้ พอได้ฟังก็ยิ้มพลางพูด

“เฟย จะให้ดีทำเป็นทุกอย่างเลยนะ แบบนั้นตาจะเก็บของไว้ให้หลานเยอะๆ ไม่มีใครรู้…

…ตาจะกองทองไว้ให้ในห้องรับแขก เพดานสูงแค่ไหน ทองบ้านเราก็ต้องกองสูงเท่านั้น…

…บนเตียงก็จะวาง บนพื้น ตรงหน้าต่าง เก็บของกินไว้ให้หลานเยอะๆ อาวุธด้วย หลานตาก็จะสบาย หยิบใช้ได้ตามใจ อยากไปก็ไป ไปที่ไหนก็ได้”

เฉียนเพ่ยอิงเอาด้วย “อย่าว่าแต่ภูเขาเงินภูเขาทองเลย เอาให้ไกลกว่านั้น เตรียมหลานสะใภ้ไว้ให้ด้วย พานางเข้ามาด้วย ถ้าไม่อยากให้นางออกไปนางก็ออกไปไม่ได้”

ซ่งฝูหลิงกุมขมับ ฟังดูเหมือนพวกคุณชายเสเพลเอาแต่ใจ

ทันใดนั้นเฉียนเพ่ยอิงก็พูดขึ้น “ตอนพวกเราอายุเท่านี้กินอาหารเหลวได้แล้ว ลองดูนะว่าจะเปลี่ยนกลับมาได้หรือเปล่า”

สักพักเฉียนเพ่ยอิงก็จงใจออกไปแล้วกลับเข้ามาพร้อมกับของใหม่ ดีใจมาก “ดูสิ เทออกไปทำอาหารเหลวให้ ตอนนี้กลับคืนมาหมดแล้ว ไม่แน่วันหน้าเขาอาจเก่งจนเข้ามาเองก็ได้นะ”

ซ่งฝูเซิงยกหลานชายอีกครั้ง ห้องรับแขกเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะของเด็กน้อย

“รอโตกว่านี้ตาจะให้ของทุกอย่างเลย พวกเสื้อผ้า รองเท้าหนัง รองเท้าผ้าใบของตา เอาให้เราใส่หมดเลย มือถือเอาออกไปใช้ได้ ตีเลย เฟยตีเลย”

ท่านซ่งแอบอารมณ์เสีย ทำไมตอนนั้นไม่อยู่บ้านเดี่ยว ถ้ารู้ว่าจะมีวันนี้จะได้ขับรถเข้ามาไว้ในบ้าน วันหน้าให้ลู่เฟยของเขาขับรถจี๊ปออกไป ยังไงซะก็มีน้ำมัน ใช้หมดก็เติมต่อ

สองวันต่อมา ซ่งฝูหลิงอยากทดลองด้วยความสงสัยจึงกลับบ้านไปหาพ่อแม่ สุดท้ายก็จับไก่หนึ่งตัว เป็ดหนึ่งตัว ห่านหนึ่งตัว โยนเข้าไปในพื้นที่พิเศษ

ระหว่างที่จับนั้นเล่นเอาลูกชายนางหัวเราะใหญ่

เฉียนเพ่ยอิงอดทน ตั้งใจทนสองชั่วโมงกว่าถึงเข้าไปในพื้นที่พิเศษพร้อมซ่งฝูเซิง

พอทั้งสองคนเห็น ไอ๊หยา สภาพบ้าน

รีบเอาไก่เป็ดห่านออกไปเดี๋ยวนี้เลยนะ

ตามคาด ต่อให้โยนสิ่งมีชีวิตเข้ามา ถ้าซ่งฝูเซิงไม่เป็นคนเอาออกไป พวกมันก็ออกไปไม่ได้

มีแค่ลู่เฟยที่ถูกดีดออกไปเองได้

แต่ทั้งสามคนก็ยังหารือกัน ลู่เฟยยังเด็ก พาเข้ามาเล่นไม่เท่าไรหรอก แต่ก่อนที่เขาจะเก็บความลับเป็น อย่าพาเข้ามาบ่อยดีกว่า เด็กยังแยกแยะไม่เป็นว่าอะไรควรพูดไม่ควรพูด

แต่นึกไม่ถึงเลยว่าเด็กจ้ำม่ำคนนี้จะความจำดีมาก เข้าพื้นที่พิเศษมาห้าหกครั้งก็เริ่มจำได้แล้ว

…

เด็กน้อยเริ่มพูดแล้ว คนแรกที่เรียก เขามองลู่พั่นด้วยตากลมโต “พ่อ”

ลู่พั่น “…”

“เกิดอะไรขึ้น” ซ่งฝูหลิงเข้ามาก็เห็นลู่พั่นรีบร้อนเดินออก

ขณะที่กำลังจะถามต่อ ลู่เฟยก็ตะโกนตามหลังร่างสูงใหญ่ “พ่อ!”

ซ่งฝูหลิงเข้าใจแล้ว ทำลู่พั่นตื้นตันใจมากสินะ

ดูท่าเจ้าเด็กจ้ำม่ำคนนี้จะใจดีมีเมตตา

ถึงแม้ตอนนี้ลู่พั่นจะไม่ได้เอาอกเอาใจลู่เฟยเป็นพิเศษเหมือนเมื่อก่อนแล้ว จงใจอุ้มให้น้อยลงและเริ่มดุ แต่เด็กน้อยก็ยังคงรู้ว่าพ่อดีกับเขา อันที่จริงตามใจเขายิ่งกว่าใคร

ต่อมาลู่เฟยก็เริ่มพูดได้หลายคำ ทั้งยังช่างเจรจา

เอาอกเอาใจย่าทวด เหล่าฮูหยินกับย่าหม่าถูกเหลนเอาใจอิ่มใจไปหลายวัน

ท่านย่าหม่าสวมถุงเท้าสีชมพูถอดรองเท้าขึ้นเตียง จะกล่อมเขานอนกลางวัน เขาก็นั่งจุ้มปุ๊กอยู่ข้างๆ พลางติชม “สวย”

เริ่มสร้างเงื่อนไขเก่งตั้งแต่พูดได้

เวลานี้เด็กจ้ำม่ำกำลังเอาบัตรในมือโยนทิ้งด้านข้าง อันนี้ไม่สนุก เวลาที่พ่อไม่อยู่บ้าน แม่ก็ชอบเอาบัตรพวกนี้ให้เขาเล่น บิดตัวไปหาลู่พั่น “คอมคอม”

“อะไรนะ”

“คอมคอม”

ลู่พั่นวางหนังสือลง ขมวดคิ้ว เด็กคนนี้ทำไมยังมีถอยหลังด้วย เริ่มงอแง “เพิ่งแยกกับท่านยายไม่ใช่รึ”

“คอมคอม” ลู่เฟยร้อนใจ ทำไมพูดไม่รู้เรื่อง พูดกับพ่อเหนื่อยจริงๆ

นิสัยเอาใหญ่ ได้พ่อ “คอมคอม พิว” พยายามพูดรวดเดียว “คอมพิวเตอร์”

ตอนที่ซ่งฝูหลิงถือน้ำผลไม้เดินเข้ามา เหงื่อเกือบแตก

ลูกชายนางกำลังตะโกนใส่ลู่พั่น “โทรทัศน์ คอมพิวเตอร์…” นางรีบเข้าไปขวางหน้า กลัวว่าอีกเดี๋ยวจะโพล่งออกมาหมด มือถือ แอร์

อธิบายกลบเกลื่อนไปว่าลูกพูดจาเหลวไหล

พอลู่พั่นออกไป ฝูหลิงก็เตือนลูกทันที “ลืมเรื่องพวกนั้นไปเดี๋ยวนี้เลยนะ”

จ้ำม่ำน้อยมองสีหน้าฝูหลิงด้วยท่าทางน่าสงสาร “ท่านแม่” ลืมไม่ลงอะ

ลู่พั่นยืนอยู่นอกหน้าต่าง มองเหตุการณ์ด้านในด้วยความสงสัย

…

เวลาไม่รอใคร เด็กเป็นเครื่องยืนยันได้ดี เขาเติบโตโดยที่เราไม่รู้ตัว

จ้ำม่ำน้อยที่ซ่งฝูหลิงให้กำเนิดมาเริ่มดื้อซน

คอกกั้นก็ยังเอาเขาไม่อยู่

ขาน้อยๆ ปีนไปปีนมา แหกคุกสำเร็จ พลิกจากคอกหล่นออกมาด้านนอกจนมึนไปชั่วขณะ อีกทั้ง ‘แหกคุก’ ครั้งแรกก็ยังไม่ถูกแม่กับพวกสาวใช้หญิงรับใช้จับได้

เพราะมีเสียงดังมาจากข้างนอก พากันทักทายลู่พั่น น้ำเสียงที่คุ้นเคย ท่านอ๋องกลับมาแล้ว

ลู่เฟยคิดในใจ ไอ๊หยา แย่แล้ว ท่านอ๋องคือพ่อของเขา เขารู้

ตกใจที่พ่อกลับมา จ้ำม่ำน้อยกลับไปที่คอกปีนกลับขึ้นเตียงเร็วกว่าตอนขาออก ไม่มีเวลางงที่เมื่อกี้หล่น รีบเอามือลูบหัว ไม่มีเวลาสนใจว่าปีนออกมาแล้วจะเก็บอะไรไปด้วย ปีนกลับไปอย่างคล่องแคล่วแสดงฝีมือเก่งเกินปกติ

ลู่พั่นแหวกม่านเข้ามามองด้านใน ลูกชายของเขากำลังนั่งเล่นอยู่บนเตียง

คิดในใจ ก็เรียบร้อยดี

นี่คือข้อเสียของการไม่มีกล้องวงจรปิด เลยไม่ถูกจับได้

และก็ดูเหมือนว่านับแต่วันนี้เป็นต้นไปจะกลายเป็นเรื่องฝังใจไปเสียแล้ว ความรู้สึกที่เด็กน้อยกลัวถูกพ่อจับได้มันฝังลึกอยู่ในหัวใจ ต่อมาไม่ว่าจะงอแงมากขนาดไหน แต่ถ้าได้ยินว่าท่านอ๋องกลับมาแล้ว ลู่เฟยก็จะหูผึ่งทันที หยุดร้องไห้งอแง ยืนตรงรอพ่อเปิดม่านเข้ามาดูเขา

พูดถึงเรื่องยืนตรงก็ต้องขอเล่าถึงตอนลู่เฟยโชว์การเดินให้ทุกคนเห็นอย่างเป็นทางการครั้งแรก

ก้าวแรกของชีวิตเขา

บรรยากาศเป็นทางการมาก คนของจวนลู่จวนซ่งต่างมาดูเด็กน้อยเดินโชว์อยู่ในสวนหย่อม

หมี่โซ่วเตือน คอยดูอยู่ข้างๆ “ไม่ต้องตื่นเต้น”

ลู่เฟย ข้าไม่ได้ตื่นเต้น

จากนั้นเขาก็ยิ้มให้พ่อแม่ ก้าวหนึ่ง ก้าวสอง ก้าวสาม ก้าวสี่

ซ่งฝูหลิงยืนอยู่ตรงหน้าคนในครอบครัว นั่งยองกางสองแขนรอรับลูกชาย

ลู่พั่นยืนอยู่อีกด้าน มองเมียกับลูกชายของเขากอดกันเอาหน้าแนบกัน

สีหน้าแบบนั้น ภาพนั้น ทำเอาพวกพี่สาวของลู่พั่นรู้สึกจากใจว่า วันนี้แสงแดดมันอบอุ่นเกินไปหรือเปล่า ไม่อย่างนั้นทำไม่รู้สึกเหมือนมันไม่ใช่ความจริง

น้องชายของพวกนางมีลูกแล้ว ข้างกายมีลูกมีเมีย เมื่อก่อนสายตา บุคลิก และสีหน้าของน้องชายไม่มีเหมือนแบบในตอนนี้

ลู่เฟยเดินได้แล้ว เช่นนั้นก็ต้องออกไปเที่ยว