ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 915-2 เด็กรุ่นใหม่เก่งกว่าคนรุ่นเก่า

ตอนที่ 915-2 เด็กรุ่นใหม่เก่งกว่าคนรุ่นเก่า

เป็นครั้งแรกที่ได้ไปถนนเส้นครึกครื้น เสียงร้องเรียกซื้อของดังไปทั่ว หน้าร้านขายของกินรอบๆ มีคนนั่งอยู่เต็ม จ้ำม่ำน้อยอึ้งมาก ที่แท้บนโลกนี้ยังมีคนข้างนอกอีกมากมายขนาดนี้นอกเหนือจากญาติฝั่งบ้านย่าบ้านยาย

ลู่พั่นสังเกตเห็นลูกชายดูแปลกไป

จ้ำม่ำน้อยเงยหน้ามองพ่อ จับนิ้วของลู่พั่นราวกับกำลังพูดว่า ‘ท่านพ่อ ข้าแอบไม่กล้าขยับ คนเยอะเกินไป เพิ่งเคยเห็นครั้งแรก’

ลู่พั่นให้กำลังใจ “ไป”

จ้ำม่ำน้อยจำต้องขยับขาก้าวออกไป

ตามคาด พอเดินไปสองสามก้าวก็ดีขึ้น

วันนี้ลู่เฟยรู้สึกว่าสายตาเกือบไม่พอใช้ ดีนะที่พ่อตั้งใจหยุดงานมาเป็นเพื่อนเขา

เขาเห็นความครึกครื้นมากมาย เดินเล่นอยู่ข้างนอกจนเย็นมากถึงกลับไปกินข้าวบ้านยาย

พอซ่งฝูเซิงเห็นก็ถาม “เขาร้องไห้ไหม งอแงหรือเปล่า”

ลู่พั่นตอบ “ไม่งอแง ไม่ร้อง แอบขี้ขลาด ตกใจเงาที่แดดส่อง”

แต่ยังดี แม้ตอนนั้นลู่เฟยจะตกใจมาก แต่ก็ยังกล้าหาญ ตอนเห็นเงาไม่ได้ร้อง กลับเอาเท้าเหยียบ เหมือนโกรธมากต้องเหยียบให้จม

ลู่พั่นอุ้มเขาไปเดินด้านข้าง พอไม่มีเงาแล้วเขาถึงเริ่มร้องไห้ ตกใจหมดเลย ท่านพ่อ ทำไมมันตามอยู่ตลอดล่ะ มันตามข้า

ฤดูหนาวนี้ลู่เฟยช่วยท่านตากวาดหิมะด้วย

เด็กน้อยดีใจมาก

เอาแคร่เลื่อนอันน้อยที่พ่อทำให้มาเล่นหิมะ แต่ก็ไปไม่ได้ไกล

ลู่เฟยถูมือแล้วโน้มตัวเอาหัวที่สวมหมวกปักไปในหิมะ ทำตัวเป็นรูปสามเหลี่ยม เหนื่อยเหลือเกิน

ลู่พั่นพ่อของเขายังต้องการฝึกลูกชาย ยืนอยู่ด้านข้างไม่ทำอะไร แถมยังบอกพวกสาวใช้บ่าวรับใช้ชายว่าไม่ต้องกวาดตรงนั้น ตั้งใจเอามือหิ้วลู่เฟยที่กำลังหัวปักหิมะขึ้นมา “ยืนตรงๆ กวาดหิมะต่อ”

…

ตอนลู่เฟยสองขวบ อยู่ๆ ก็เริ่มมีทักษะใหม่ อาจเพราะอยู่กับท่านตามากไปหรือเปล่า เลยสืบทอดพันธุกรรมมา

เขาชอบห่อเกี๊ยว

เด็กน้อยเหยียบบนม้านั่งตัวเล็กช่วยพวกยายและย่าทวดห่อเกี๊ยว

ฝูหลิงชม “ลูกแม่ ลูกเก่งกว่าพ่อจริงๆ นะ เพิ่งสองขวบก็รู้จักเรียนรู้เตรียมทำอาหารให้เมียในอนาคตกินแล้ว”

เกี๊ยวหน้าตาไม่สวยที่ลู่เฟยห่อกลับถูกแย่งมากที่สุด

อัครเสนาบดีลู่กิน ลู่พั่นก็คีบกินเงียบๆ

ท่านลุงซ่งแย่งกิน ซ่งฝูเซิงงานยุ่ง ถ้ากลับมาเย็นก็คงไม่เหลือ

เกี๊ยวไม่มีไส้ แต่ทุกคนกลับกินกันอย่างเอร็ดอร่อย

ลู่เฟยนั่งที่โต๊ะกินข้าว แกว่งขาด้วยความมั่นใจ ดูนะ ทุกคนกินกันอร่อยขนาดไหน ทำไมเขาถึงได้เก่งขึ้นทุกวัน

…

ถ้าจะให้พูด ลู่เฟยชอบบ้านท่านตาที่สุดในประวัติการเติบโตของเขา

บ้านท่านตามีเกาอีนั่ว (ลูกชายของเกาเถี่ยโถวกับเถาฮวา) ยังมีพวกพี่ๆ อีกหลายคน

ไหนจะลูกป้าใหญ่ ลูกป้าสะใภ้ใหญ่ ครอบครัวซ่งก็แปลก ช่วงไม่กี่ปีมานี้มีแต่ลูกชาย รวมถึงชุ่ยหลานที่อยู่เฟิ่งเทียนด้วย พวกเขามักเล่นและทะเลาะกันบ่อยครั้ง

ลู่เฟยเด็ก แย่งของไม่ทัน ฟ้องพ่อแม่ก็ไม่สนใจ บางครั้งถูกรังแกหนักเข้าคุณชายน้อยก็ชอบพูดว่า “จะไม่มาอีกแล้ว”

ไม่ถึงสองวันก็ไปกอดไม้เท่าของย่าทวด จะให้ตามเขาไปให้ได้ “ไป”

“ไปไหน”

“ไปหาเกาอีนั่วบ้านท่านตา”

เหล่าฮูหยินกับลู่ฮูหยินจึงพาลู่เฟยไปบ้านครอบครัวซ่ง

เพื่อนเล่นเยอะมาก แต่คนที่ลู่เฟยชอบเล่นด้วยมากที่สุดคือท่านน้าเฉียนหมี่โซ่ว

พอท่านน้าเลิกเรียนกลับมาก็จะเล่นกับเขา มักมาค้างที่บ้านของเขา

เฉียนหมี่โซ่ว เฉียนจี้หาน นับตั้งแต่ไปเรียนที่สำนักศึกษาข้าราชการพลเรือนเขาก็ถูกเหล่าสหายเรียกแบบนี้

จี้เป็นแซ่ของแม่หมี่โซ่ว หานได้มาจากการที่ซ่งฝูเซิงอาศัยบารมีของฮ่องเต้ไปให้โหราจารย์ช่วยดูดวงชะตาให้ บอกว่าขาดธาตุน้ำถึงได้ตั้งหานตัวนี้ให้

แสดงให้เห็นว่าท่านซ่งให้ความสำคัญกับชื่อของหมี่โซ่วยิ่งกว่าตอนนั้นที่ตัวเองสอบจอหงวนเสียอีก เชื่อแม้กระทั่งเรื่องนี้ และก็อาจเป็นเพราะโหราจารย์คนนั้นบริการฮ่องเต้โดยเฉพาะ เขารู้สึกว่าสุดยอด คิดว่าขอให้ช่วยตรวจชะตาสักครั้งไม่ใช่ง่ายๆ ถึงได้เชื่อ

สรุปว่าในสมองของลู่เฟยที่ความจุน้อย จำเรื่องราวในชีวิตไม่ได้มาก แต่กลับจำสิ่งดีๆ ที่ท่านน้าทำให้เขา

ลู่เฟยหัดเดิน ลู่พั่นงานยุ่ง เป็นหมี่โซ่วที่คอยประคองหลานชาย

กระดานลื่นเจ็ดสีของลู่เฟยก็หมี่โซ่วเป็นคนทำให้

อุ้มหลานขึ้นไปนั่งลื่นลงมา สองน้าหลานหัวเราะเสียงดัง

ลู่เฟยนั่งกระดานหก อีกฝั่งเป็นรถเข็นขนาดเล็ก แบบนี้เขาก็จะไม่มีทางตกลงไป ต้องท่านน้าเล่นกับเขาเท่านั้นถึงจะสนุก

เล่นกับพ่ออ๋อง พอพ่อนั่งเขาก็ลอยค้างอยู่กลางอากาศอย่างกระอักกระอ่วน ต้องรอให้พ่อผ่อนน้ำหนักพาเขาลง

ท่านน้าลากแคร่เลื่อนให้เขานั่ง

ท่านน้าทำตุ๊กตาหิมะให้เขา

ทำปืนฉีดน้ำให้เขา

ท่านน้าแบกเขาบิน เขาอยากบินนานแค่ไหนก็ตามใจ

มีครั้งหนึ่งท่านน้าต้องออกจากบ้านไปนานเพื่อไปสุสานที่บ้านเกิด ท่านน้าอุ้มเขาในสภาพตาแดงก่ำ พูดด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้ราบเรียบ “เจ้ายังเด็ก เดี๋ยวก็ลืมข้าแล้วใช่หรือเปล่า”

เขาควบคุมตัวเองไม่ได้ เบะปากเริ่มร้องไห้

ใช่ มีเรื่องแบบนี้ ซ่งฝูหลิงเป็นพยานได้ ตอนนั้นลู่พั่นเห็นแล้วยังปวดใจ ใช่ว่าจะไม่กลับมาเสียหน่อย

…

ปีที่เด็กน้อยลู่เฟยอายุย่างเข้าสามขวบ อัครเสนาบดีลู่ก็เกษียณอย่างสมเกียรติ

ฮ่องเต้อุ้มลู่อวิ๋นเจ๋อทายาทของตระกูลลู่ ยื้อแล้วยื้ออีก อัครเสนาบดีลู่ก็ถอยแล้วถอยอีก ขอไม่ทำแล้ว เขาเหนื่อยแล้ว

ฮ่องเต้ถึงได้จัดงานเลี้ยงใหญ่โตสมเกียรติให้เขา

หวนรำลึกคุณงามความดี ขุนนางน้ำดีสองยุคสมัย

ตอนนั้นในงานเลี้ยงมีขุนนางเก่าแก่มากมายหลั่งน้ำตา พูดอย่างปลดปลงว่าคนใหม่มาแทนคนเก่า พวกเขาแก่แล้ว

อัครเสนาบดีลู่เกษียณ ลู่พั่นกลัวท่านปู่คิดมาก จึงเสนอว่าตระกูลลู่มีพร้อมทุกอย่าง รวมถึงให้พวกพี่สาวหอบลูกตัวเองตามอัครเสนาบดีลู่ไปที่บ้านเกิดด้วย

ยังไม่เคยไปนับตั้งแต่รวมบ้านเมืองเป็นปึกแผ่นได้

ไปครั้งนี้ก็ครึ่งปี ระยะแรกที่ออกเดินทาง ลู่เฟยคิดถึงตายายมาก ยังมีย่าทวดย่าหม่ากับท่านน้า เอาเป็นว่าเขาคิดถึงทุกคนในครอบครัวนั้น ใครไม่อยู่เขาก็คิดถึงคนนั้น

ซ่งฝูหลิงตัดสินใจเด็ดขาด ในครึ่งปีนี้นางไม่เคยพาเขาเข้าพื้นที่พิเศษไปพบตายาย ต่อให้หลับแล้วก็ไม่พาเข้าไป

โตแล้ว ลูกชายนางฉลาดเป็นกรด เกิดอยู่ๆ ก็ตื่นขึ้นมาล่ะ พอเห็นตายาย ออกไปข้างนอกก็พูดเหลวไหลอีก

ตอนที่กลับจากทางใต้ ซ่งฝูหลิง ไอ๊หยาคุณพระ ปากพ่อแม่เหมือนมีปืนกล คิดถึงหลานอะไรขนาดนี้ พอเจอนางก็ทุบ แถมยังด่าด้วย “ตอนนี้ชักเอาใหญ่แล้วใช่ไหม ทำไมถึงได้ใจร้ายขนาดนี้ แค่พาลูกเข้าไปนิดหน่อยก็ยังดี ให้แม่ได้เห็นหน้าบ้าง ทำไมถึงทำไม่ได้”

ได้ยินว่าท่านย่าหม่าคิดถึงนางมาก สุดท้ายก็ย่านี่แหละที่รักนาง ในครึ่งปีนี้ยังล้มป่วยไปครั้งหนึ่งด้วย

ตอนนั้นซ่งฝูเซิงเลื่อนขั้นเป็นเสนาบดีกรมขุนนางแล้ว

แต่ใช้คำพูดของซ่งฝูเซิงคือ “เสนาบดีอะไรก็สู้หลานชายข้าไม่ได้” ที่นี่ไม่มีโทรศัพท์ ไม่ได้ข่าวคราวของหลานชายเลย

มีครั้งหนึ่งซ่งฝูเซิงนั่งเกี้ยวผ่านได้ยินเสียงเด็กร้องเสียงเหมือนเฟย อยู่ไกลๆ ยังได้ยิน ‘ท่านตา’ จึงรีบเปิดม่านออกไปดู ใช่หลานเขาที่ไหนกัน อย่าให้เล่าความรู้สึกตอนนั้นเลย

…

ต้นฤดูใบไม้ผลิปีต่อมา เฉียนหมี่โซ่วลงสนามสอบจอหงวน

ตอนนั้นที่หมี่โซ่วเข้าสำนักศึกษาข้าราชการพลเรือนได้ไม่ใช่เพราะซ่งฝูเซิงจัดการ แต่เป็นลู่พั่น

วันแรกที่เข้าเรียนก็ไม่ใช่ซ่งฝูเซิงไปส่ง

เป็นลู่พั่นพี่เขยที่กังวลว่าหมี่โซ่วจะถูกรังแก จึงไปส่งเรียนด้วยตัวเอง

เรียกได้ว่าในด้าน ‘อิทธิพล’ นับตั้งแต่หมี่โซ่วมาเมืองหลวงก็ไม่เคยโดนดูถูก ไม่ใช่เพราะมูลค่าในตัวของท่านลุงแล้ว แต่เป็นเพราะพี่เขยของเขา

ขี่ม้าออกไปเที่ยวเล่นกับคนอื่นข้างนอก ลับหลังคนอื่นเรียกเขาแบบนี้ ‘ดูสิ คนที่มาทางนั้นก็คือน้องชายพระชายาอวี้ชินอ๋อง’

เพราะแบบนี้หมี่โซ่วจึงไม่กล้าเกียจคร้าน ขี่ม้า ยิงธนู ต่อสู้ เดินหมาก ศิลปะแขนงต่างๆ เขียนอักษร เขาพัฒนาในทุกด้าน

กลัวพี่เขยเสื่อมเสียชื่อเสียง

เมื่อครู่พูดถึง ‘อิทธิพล’

หมี่โซ่วยิ่งไม่กล้าละเลยเรื่องการเรียน

เพราะนับตั้งแต่วันที่เขาเข้าเรียนในสำนักศึกษาข้าราชการพลเรือน เดิมทีเขาคิดว่าที่พวกอาจารย์เอาแต่ทดสอบเขาเป็นเพราะอยากลองหยั่งเชิงความรู้ที่ท่านลุงสอนเขามา ดูว่าเขาจะเป็นท่านลุงคนต่อไปได้หรือเปล่า

แต่มีอยู่วันหนึ่งเขาบังเอิญได้ยินพวกอาจารย์พูดถึงพี่สาวของเขา

หมี่โซ่วเข้าใจแล้ว เอาเถอะ ปีต่อมาหลังจากที่พี่สาวของเขาคลอดลูกได้เคยเข้าร่วมการสอบคัดเลือก ‘ขุนนางส่วย’ ของกรมคลัง ตอนนั้นนางเป็นสตรีเพียงหนึ่งเดียว แถมยังถูกเชิญมาโดยเฉพาะ ไม่ได้สวมชุดของพระชายาอ๋อง แต่ใส่ชุดอาจารย์ผู้หญิง นั่งอยู่ข้างอาจารย์เหยียน ส่ายหน้าต่อหน้าขุนนางผู้ชายบางคน คิดดูก็รู้ว่าต้องเคยพูดแน่ว่า คนนี้ไม่ไหว คนนั้นไม่ได้

หมี่โซ่วก็เลยมุมานะพยายามมากขึ้นในด้านการเรียน ไม่ใช่แค่เรื่องกลัวท่านลุงเสียหน้าแล้ว ท่านลุงบอกว่า เขาจะสอบได้ดีหรือแย่ก็ไม่เป็นไร ก็ยังเป็นหน้าเป็นตาให้คนในบ้านได้ แต่สำหรับเขาเป็น เพราะเขามีพี่สาว

ในที่สุดก็ถึงวันนี้

หมี่โซ่วที่อายุสิบห้าปีหันไปหาพี่สาวพี่เขยแล้วยิ้มอย่างมั่นใจก่อนเข้าสอบ

ชั่วขณะนั้นตอนลู่พั่นมองตามหลังหมี่โซ่วขณะลากตะกร้าเตรียมสอบเข้าไป เขามีความรู้สึกที่อยากบรรยายเยอะกว่าฝูหลิง

สิบปีก่อน มีเด็กน้อยคนหนึ่งกระโดดโลดเต้นอยู่ตรงหน้าเขา “ข้ามีความฝันหนึ่งอยู่ในใจมาตลอด อยากเรียนต่อสู้กับพี่แม่ทัพเล็ก…พี่แม่ทัพเล็ก ทำไมพี่ถึงได้คล่องแคล่วดุจสายน้ำ หวดอาวุธไปข้างหน้า กวาดเรียบเป็นหน้ากลอง”

“พี่แม่ทัพเล็ก รีบพูดสิ รีบไปฝึกเร็วเข้า”

ตอนนั้นเขาก็ให้ความร่วมมือ “รีบไปฝึก”

รีบเข้าไปตั้งใจสอบ เจ้าก็หวดอาวุธไปข้างหน้า กวาดเรียบเป็นหน้ากลองได้แล้ว ขาดก็แค่จอหงวน

เวลาผ่านไปเร็วจริงๆ

หมี่โซ่วสอบสนามแล้วสนามเล่า คนอื่นออกจากสนามสอบอย่างเบลอๆ แต่เขากลับยังมีแรงไปสู้กับซ่งจินเป่าที่ถูกจับเข้าค่ายทหารไปแล้ว ตรวจคำตอบกับเสี่ยวเนียนปาซ่งเฉินหร่านที่ออกมาจากอีกสนาม

ซ่งฝูเซิงถามเขาว่าสอบเป็นยังไงบ้าง

ตอนนั้นหมี่โซ่วก็เริ่มท่องโจทย์ให้ฟัง “ท่านลุง ถ้าเป็นท่านลุงจะตอบอย่างไร”

เล่นเอาลุงของเขารำคาญ หันตัวเดินออกจากห้อง อุตส่าห์เลิกฝันร้ายจากสอบจอหงวนมาหลายปีแล้ว ดูเอานะ ดีไม่ดีคืนนี้เขาได้ฝันร้ายอีก

หมี่โซ่วมองตามหลังลุง ยิ้มดวงตาโค้งมน

ประกาศผลแล้ว

เฉียนหมี่โซ่วหรือก็คือเฉียนจี้หาน สอบผ่านได้อันดับหนึ่งทุกสนาม

ดูผิวเผินเหมือนซ่งฝูเซิงไม่ตื่นเต้นอะไร เป็นเสนาบดีแล้วต้องสุขุม แต่เมียกลับพูดความในใจแทนเขา “สอบเตี้ยนซื่อวันนี้แม่แอบหัวใจเต้นเร็ว”

นั่นสิ ซ่งฝูเซิงกลัวฮ่องเต้เห็นหมี่โซ่วหล่อ อยู่ๆ ให้สอบได้ทั่นฮวาเลย

รอบเตี้ยนซื่อ เสี่ยวเนียนปาซ่งเฉินหร่านสอบผ่านเป็นจิ้นซื่อ

เอาแค่นี้ก็ทำซ่งฝูกุ้ยดีใจจนเกือบเป็นลมแล้ว ตอนนี้ทั้งๆ ที่เป็นคนมีฐานะแล้ว แต่เขาก็นั่งกอดคอร้องไห้กับเมียอยู่ตรงลานบ้าน นี่เป็นน้ำตาแห่งความสุข นี่เป็นน้ำตาแห่งความยินดี

เฉียนหมี่โซ่วอันดับหนึ่งทุกสนาม พ่วงด้วยตำแหน่งจอหงวน เขาใช้ความพยายามหลายปีพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่า เขาเชิดหน้าชูตาให้ท่านลุงท่านป้าที่เลี้ยงดูเขามา

แต่ในขณะที่จอหงวนหมี่โซ่วเดินแห่รอบเมือง เขากลับมอบช่วงเวลาที่โดดเด่นที่สุดให้ย่าหม่า

จอหงวนลงจากหลังม้า ท่ามกลางสายตาของผู้คนที่มุงดู หมี่โซ่วเด็กหนุ่มที่ร่างกายสูงใหญ่อยู่ในชุดจอหงวน เดินเข้าไปกอดท่านย่าหม่า “ท่านย่า”

ท่านย่าหม่าร้องไห้เหมือนเด็กสามขวบอยู่ในอ้อมกอดหมี่โซ่ว “หลานชายคนเก่งของข้า”