ทะลุมิติทั้งครอบครัว - บทเสริมตอนที่ 2

บทเสริมตอนที่ 2

หลังจากเฉียนหมี่โซ่วแต่งงานกับแอนนาไม่นานก็ได้ลูกชายสองคนในคราวเดียว

นี่เป็นกรรมพันธุ์ของตระกูลฉี

รุ่นพ่อสามีของลู่จือหว่านมีฝาแฝด พอมารุ่นพวกลู่จือหว่านเป็นสะใภ้ไม่มีใครคลอดลูกฝาแฝด แต่กลับไม่คาดคิดว่าจะมีฝาแฝดปรากฏในรุ่นแอนนา

ซ่งฝูเซิงกับเฉียนเพ่ยอิงที่ได้เป็นปู่ย่ามาก่อนแล้ว (ลูกของซื่อจ้วงกับเป่าจู) คราวนี้ก็น้ำตาซึมกับลูกชายทั้งสองคนของหมี่โซ่ว ตื่นเต้นดีใจจนขอบตาแดงก่ำ

ก่อนหน้ามีซื่อจ้วง ตอนนี้มีหมี่โซ่ว

ตอนเป่าจูคลอดลูกคนที่สอง ซื่อจ้วงใช้พู่กันเขียนว่า “ให้เขาใช้แซ่ของปู่ แซ่ซ่ง”

ครั้งนี้หมี่โซ่วก็ประกาศคำขาดโดยไม่ยอมให้ใครสงสัย “เด็กผู้ชายสองคนนี้ คนหนึ่งแซ่เฉียน อีกคนแซ่ซ่ง”

ซื่อจ้วงกับหมี่โซ่วตัดสินใจเรื่องแซ่ไม่มีการปรึกษาใดๆ กับซ่งฝูเซิง ใครเตือนก็ไม่ฟัง จะเอาแบบนี้

นอกจากนี้หมี่โซ่วยังมีอีกเรื่องที่ทำโดยไม่ได้ปรึกษาซ่งฝูเซิง

นั่นก็คือ จอหงวนที่ได้อันดับหนึ่งสามสนามติดไม่พอใจที่นักเล่าเรื่องในภัตตาคารและโรงน้ำชาของเมืองต่างๆ พูดถึงท่านลุงของเขา

ถึงแม้นักเล่าเรื่องแต่ละคนจะไม่กล้าระบุชื่อแซ่ว่าเป็นประวัติของอัครเสนาบดีคนปัจจุบัน แต่แค่ฟังตัวละครในเรื่องราว สามขวบท่องกลอนคล่องแคล่ว มีวิชาเอาตัวรอดมากมายตอนลี้ภัย หลังจากตกอับไม่เคยย่อท้อ เป็นขุนนางก็เก่งทั้งบุ๋นและบู๊ ขาดก็แค่ทำนายดวงชะตาแล้ว เอาแค่มีคำว่าลี้ภัยคนอื่นฟังดูก็รู้แล้วว่าพูดถึงอัครเสนาบดีคนปัจจุบัน

หมี่โซ่วไม่อะไรกับคำกล่าวชื่นชมท่านลุงของเขา

เพียงแต่เขาไม่พอใจที่คนพวกนั้นพูดว่าท่านลุงของเขามีลูกสาวแค่คนเดียว ไม่ว่าจะฟังอย่างไรก็เหมือนกับว่าความสัมพันธ์ระหว่างท่านลุงกับท่านป้าเป็นเพียงการทำหน้าที่ ไม่ได้ผูกพันรักลึกซึ้ง ราวกับว่าน่าเสียดายที่ท่านลุงของเขามีลูกสาวอยู่แค่คนเดียว

หารู้ไม่ว่าฮ่องเต้เคยอยากให้ผู้หญิงแก่ท่านลุงของเขาหลายครั้งแล้ว แต่ท่านลุงไม่อยากได้ เขาก็เลยจัดการลงมือ

เอาอย่างพี่สาว ใช้นามแฝง เขียนเกี่ยวกับท่านลุงในสายตาของเขา

เริ่มเขียนตั้งแต่ท่านลุงจับเขาใส่เข่งแบกไว้

นั่งเขียนอยู่ตามลำพังในห้องหนังสือ เขียนไปก็น้ำตาซึมอยู่บ่อยๆ สุดท้ายหนังสือที่เกี่ยวกับอัครเสนาบดีซ่งก็กลายเป็นหนังสือขายดีอย่างเหนือความคาดหมาย ทำเงินได้ก้อนใหญ่

ส่วนความเป็นจริงน่ะเหรอ

อัครเสนาบดีซ่งแต่งตัวเป็นชาวบ้านพร้อมฮ่องเต้เพื่อไปเยือนทางตอนใต้ของแม่น้ำ บังเอิญได้ยินเรื่องนี้ก็ถึงกับงง ฟังพร้อมกับฮ่องเต้ด้วยความสนใจ นี่พูดถึงเขาหรือเปล่า เขาเก่งขนาดนี้เลยเหรอ

แสดงให้เห็นว่าซ่งฝูเซิงเปรียบเหมือนประภาคารภายในใจของหมี่โซ่วมาตลอด

พูดเรื่องของหมี่โซ่วจบแล้วงั้นมาพูดถึงคนอื่นๆ บ้าง

หลังจากที่ท่านลุงซ่งจากไป ซ่งเก้าสกุลก็แยกบ้านกัน

นี่เป็นเรื่องที่เคยคุยกันไว้ก่อนแล้ว และท่านลุงซ่งก็เคยบอกทุกคนไว้ตอนที่ยังมีชีวิตอยู่

แต่ไม่ได้ย้ายไปไหนไกล บางคนอยู่ถัดออกไปสองสามถนน บางคนก็ซื้อบ้านอยู่ติดกันไปเลย

ยกตัวอย่างเช่น ถ้าเด็กบ้านไหนอยู่ๆ ก็อยากกินอาหารที่ยายๆ บ้านอื่นทำ เป็นต้นว่าอยากกินน้ำแกงไข่ที่ยายหวังทำ ประเดี๋ยวก็จะถูกยกมาทั้งที่ยังร้อนๆ

แยกบ้านแต่ไม่แยกใจ

อาจเพราะในครอบครัวมีอัครเสนาบดีที่ไม่มีใครเทียบได้อีกแล้ว หรืออาจเพราะความเคยชินที่สั่งสมมาหลายปี ชินกับการพึ่งพาซ่งฝูเซิงที่เป็นหัวใจหลักของครอบครัว

หรืออาจเพราะประสบการณ์ที่พวกเขาผ่านกันมา สายใยความผูกพันที่อยู่ด้วยกันมานานหลายปี

ไม่เหมือนญาติบ้านอื่น ซ่งเก้าสกุลใช้การกระทำแสดงให้เห็นว่าพี่น้องต่างแซ่ก็เหมือนพี่น้องแท้ๆ

แม้แต่ตัวซ่งฝูเซิงเองก็ยังไม่กล้าคิดว่า ความจริงใจของซ่งเก้าสกุลจะต่อเนื่องไปจนถึงรุ่นลู่เฟย เถี่ยวโถว ซื่อจ้วง จินเป่า หมี่โซ่ว เป็นต้น ลูกๆ ของพวกเขาพอเติบโตขึ้นก็ติดตามลู่เฟยไปตลอด

แต่ถึงแม้จะไม่แยกใจ ทุกคนก็งานยุ่งมาก มีเรื่องของตัวเองที่ต้องจัดการมากมาย ทุกครั้งที่รวมตัวกันก็มักหายไปคนสองคนเพราะอยู่ต่างเมือง

ซ่งฝูกุ้ยจึงเป็นคนที่อยู่กับซ่งฝูเซิงนานที่สุดในบรรดาพี่น้องคนอื่นๆ

คนในวงการเล่าลือกันว่าท่านกุ้ยเป็นเสือยิ้ม แต่พอเอาจริงก็โหดมาก ในขณะที่ฝูกุ้ยออกเรือ เรือของม้าพันลี้ที่มีอยู่ในหลายเมืองโลดแล่นไปทั่วทุกสารทิศ และเป็นช่วงที่ม้าพันลี้กำลังไปได้สวยที่สุด เขากลับลงจากตำแหน่งเถ้าแก่ใหญ่ของม้าพันลี้ ให้หวังจงอวี้รับช่วงต่อ

ท่านกุ้ยที่ขึ้นเหนือลงใต้ไปทั่ว นับจากนี้ไปยินดีเป็นฝ่ายขอติดตามซ่งฝูเซิงในอีกครึ่งชีวิตที่เหลืออยู่

งานจิปาถะอย่างเช่นต้อนรับคน ซ่งฝูกุ้ยไม่มีทำให้ซ่งฝูเซิงต้องคอยห่วง เขาเป็นบอดี้การ์ดได้ เป็นพ่อบ้านใหญ่ที่ประสบการณ์สูง พร้อมที่จะไม่เห็นแก่หน้าใครเพื่อปกป้องซ่งฝูเซิง อยู่ข้างกายซ่งฝูเซิงพร้อมเสมียนฉิน จัดการงานทุกอย่างไม่มีที่ติ

มีครั้งหนึ่งฝูกุ้ยไม่สบายหนัก ฝูเซิงยิ้มพูด “เจ้ารีบกินยา ถ้าเจ้าตายข้าคงรับไม่ได้”

เล่นเอาเฉียนเพ่ยอิงกับเมียของฝูกุ้ยถึงกับมองบนใส่ แอบอิจฉาสองคนนี้อย่างบอกไม่ถูก ความสัมพันธ์ดีอะไรขนาดนี้

ฝูกุ้ยก็รู้สึกพอใจในแบบนี้แล้ว รู้สึกว่าการได้อยู่ข้างกายอัครเสนาบดีซ่งถือเป็นวาสนาที่สั่งสมมาตั้งแต่สมัยบรรพบุรุษ ได้พบได้เห็นอะไรมากมาย ชีวิตนี้กำไรสุดๆ แล้ว

และเรื่องที่ทำให้ซ่งฝูกุ้ยดีใจเหมือนเป็นบ้าก็คือ อยู่ๆ เขาก็ได้ลูกสาวตอนอายุสี่สิบห้าปี

อายุตั้งสี่สิบห้าแล้ว เมียไม่มีข่าวดีมาหลายปี อยู่ๆ แปลงปลูกพริกก็มีดอกไม้เบ่งบานโดยไม่รู้ตัว

อีกทั้งดอกไม้ดอกนั้นเพิ่งเกิดมาก็มองออกถึงความงดงามที่แสนเลิศเลอ ไม่เพียงแต่จะได้ส่วนดีของพ่อแม่ไป ได้ผิวขาวจากแม่ อีกทั้งยังได้ตาโตมาจากย่า

เล่นเอาท่าทีของฝูกุ้ยในตอนแรกคือ มองลูกสาว มองเมีย ไม่กล้าเข้าไปใกล้

ตอนนั้นเมียฝูกุ้ยคลอดลูกเสร็จก็หมดแรง แต่กลับต้องลงจากเตียงไปตบกบาลฝูกุ้ยหนึ่งที “ดูทำหน้าเข้า ไม่ใช่ลูกเจ้าหรือออย่างไร”

อืม นี่ถ้าไม่ใช่เพราะไม่ทำงานม้าพันลี้แล้ว อยู่บ้านทุกวัน กอปรกับเฝ้าเมียตอนคลอดอยู่ตลอด คลอดลูกตอนอายุเยอะกลัวจะเป็นอะไรไป เขาก็เกือบสงสัยแล้วจริงๆ ว่า ถ้าไม่ใช่ลูกแท้ๆ ก็คงเป็นคนอื่นเอามาสับเปลี่ยน

มีลูกสาวอยู่คนเดียว ได้มาตอนแก่ ต่อมาฝูกุ้ยก็เรื่องมากตอนเลือกลูกเขยพอสมควร

อัครเสนาบดีซ่งก็ให้ท้าย ฝูกุ้ยมีลูกสาวอยู่คนเดียว เรื่องมากแล้วจะทำไม ต้องพิถีพิถันในการเลือกอยู่แล้ว

อีกอย่างเด็กผู้หญิงในครอบครัวซ่งก็มีกันน้อยมาก

ถูกต้อง ไม่ใช่แค่น้อยธรรมดา น้อยจนน่าสงสาร เล่นเอาพวกยายๆ ไม่สนใจเท่าไรเวลาเห็นเด็กผู้ชาย พอได้ยินว่าบ้านไหนคลอดลูกชายยิ่งเฉยๆ

อย่างพวกเป่าจูในหลายปีมานี้ เป่าจูมีลูกชายสองคน เถาฮวามีลูกชายหนึ่งคน ต้ายามีลูกชายสองคน เอ้อร์ยามีลูกชายสองคน แอนนาก็อีกสองคน อายุยังน้อย พอแต่งงานได้ปีกว่าก็มีลูก ใครจะไปรู้ว่าอีกหลายสิบปีให้หลังจะมีลูกกันอีกกี่คน ลูกชายคนโตของจินเป่าอายุสี่ขวบ ลูกชายคนเล็กก็หนึ่งขวบแล้ว

แม้แต่ชุ่ยหลานก็คลอดลูกชายสองคน

พูดถึงชุ่ยหลาน ตรงนี้ต้องขอบรรยายถึงสักหน่อย

ตอนนี้คำพูดที่คนเตือนชุ่ยหลานมากที่สุดไม่ใช่ว่าให้ใจกล้าหน่อย แต่กลายเป็น

“เจ้าก็ทำตัวใจกว้างหน่อย ทำไมเลี้ยงลูกเลี้ยงทิ้งๆ ขว้างๆ เราต้องเอาใจเขามาใส่ใจเรา ไม่ได้เพื่อใดอื่น เจ้าลองคิดดูนะ ถ้าเกิดวันหน้าลูกเลี้ยงไม่เป็นโล้เป็นพาย เจ้ามีลูกสองคน ต่อให้อนาคตไกลแค่ไหน แต่มีพี่ชายแบบนี้มันน่าดูเหรอ”

ตอนแรกชุ่ยหลานเถียงเก่อเอ้อร์นิว “ข้าไม่สน พ่อกับย่าแท้ๆ ของเขายังไม่สนใจเลย ตอนนี้ทุกสายตาของคนในบ้านมีแต่ลูกชายของข้า ทำไมข้าต้องสนใจเขาด้วย”

ต่อมาก็ถูกเก่อเอ้อร์นิวผนึกกำลังกับพวกยายหวังรุมด่า “ตอนนี้พวกเรามีฐานะถึงไหนแล้ว เจ้าจะช่วยมองให้มันไกลๆ หน่อยได้ไหม อย่าเอาแต่จับผิดลูกเลี้ยง เจ้าก็แค่เลี้ยงดูเขาไปตามปกติ แค่ปกติทำไม่เป็นหรือไง”

แสดงให้เห็นว่าทุกคนไม่เห็นด้วย

ชุ่ยหลานกลายเป็นคนที่ไปรังแกครอบครัวแม่สามี สามีของนางก็ไม่กล้าหือสักคำ ชีวิตที่เหลืออยู่ได้แต่เชื่อฟังชุ่ยหลานทุกเรื่อง

สถานการณ์ของชุ่ยหลานเป็นแบบนี้ พวกต้ายาเอ้อร์ยามีชีวิตที่ดีพอสมควร

หลังจากเอ้อร์ยาแต่งงานไปก็ไม่ได้อยู่อาศัยกับพ่อแม่สามี

นางกับสามีอาศัยอยู่ในเมืองหลวง พ่อแม่สามีอาศัยอยู่กับพวกลุงใหญ่ที่บ้านเกิด

ถึงแม้ชีวิตนางจะไม่ได้กลับมาที่บ้านพ่อแม่บ่อยเท่าซ่งฝูหลิง แต่ก็ไม่ได้ต่างกันมาก นางกับสามีมักกลับมาที่บ้านพ่อแม่ อยู่บ้านตัวเองเบื่อแล้ว ถ้าจูซื่อกล้าชักสีหน้าใส่ นางก็ไปอยู่บ้านอาสามอาสะใภ้สาม ไปบ้านพี่สาวพี่เขยใหญ่ ไปบ้านอาฝูกุ้ย ไปบ้านพี่เถาฮวา สรุปว่ามี ‘บ้านพ่อแม่’ หลายบ้านให้นางไปขอข้าวกินได้

ก็ครอบครัวเรามันคนเยอะ

อีกทั้งตอนที่เอ้อร์ยาคลอดลูกคนที่สอง แม่สามีของนางมาช่วยดูแลที่เมืองหลวง ทั้งยังแสดงสีหน้ารู้สึกผิดต่อเอ้อร์ยา

เพราะในสายตาแม่สามีของเอ้อร์ยา หากสะใภ้ไม่คลอดลูกคนที่สอง ตอนนี้คงทำงานใหญ่ของร้านขนมไปแล้ว นับตั้งแต่เอ้อร์ยาแต่งเข้าบ้าน แม่สามีก็คิดมาตลอดว่า สะใภ้คนนี้ไม่ใช่สะใภ้ธรรมดาที่แต่งเข้ามาเพื่อให้มีลูกอย่างเดียว พวกเราจะดูแลขาดตกบกพร่องไม่ได้

พูดถึงต้ายาเอ้อร์ยาก็ต้องนึกถึงจูซื่อแม่ของพวกนาง

ในช่วงสองสามปีก่อนและหลังจากท่านลุงซ่งเสีย จูซื่อกลายเป็นคนที่ใครๆ ก็ไม่ชอบ คนในซ่งเก้าสกุลต่างยอมรับ แค่เห็นนางก็หงุดหงิดใจ

นางปากไม่ดี สอนก็ไม่จำ พูดก็ไม่ฟัง

บรรดาเมียของแต่ละบ้านต่างมีความก้าวหน้า พวกเราไม่พูดเรื่องที่แต่ละคนกลายเป็นผู้หญิงเก่ง เอาแค่ว่าสถานะของสามีสูงขึ้น อย่างน้อยบรรดาเมียในครอบครัวก็ควรจะมีความคิดมากขึ้นด้วย สามารถเคียงข้างสามีพร้อมเรียนรู้ในสิ่งที่ไม่เคยพบเคยเจอมาก่อน ยามว่างก็ศึกษาหลายๆ อย่างไปพร้อมกับสามีตัวเอง “ข้างนอกยังมีพวกธรรมเนียมปฏิบัติมารยาทอีกมากมาย งั้นพวกเราก็เรียนรู้ไปด้วยกัน”

มีแค่จูซื่อ แถมยังเป็นสะใภ้ของย่าหม่าผู้หญิงแกร่ง

ไม่มีความก้าวหน้าเลยสักนิด ท่านย่าหม่าก็ทำอะไรนางไม่ได้

ทุกคนก็เข้าใจ คนคนนี้เกินเยียวยาแล้ว จูซื่อมีวิธีคิดในแบบเฉพาะของตัวเอง พวกเราเดินคนละเส้นทางกับจูซื่อ เตือนไปมีเหรอจะฟัง

ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว นั่นแม่จินเป่า ต้ายา เอ้อร์ยา เราจะฆ่าให้ตายหรือทอดทิ้งได้หรืออย่างไร

อาจเพราะจูซื่อพอได้ใจก็ชักเอาใหญ่ ทำแต่เรื่องที่ชวนให้รู้สึกแสบๆ คันๆ จะว่าใหญ่ก็ไม่ใหญ่ จะว่าเล็กฟังแล้วก็ยังโมโห เป็นต้นว่า ทั้งๆ ที่ไม่ได้เดือดร้อนเรื่องเงิน แต่นางก็ชอบเอาเปรียบทำให้ซ่งฝูสี่ขายหน้าอยู่เรื่อย แต่ต่อมาซ่งฝูสี่ก็ทำผิด ไปพัวพันกับหญิงหม้ายคนหนึ่งที่ข้างนอกโดยบังเอิญ

หญิงหม้ายคนนี้รู้จักพูดจา สามีตายเร็ว สนิทสนมกับซ่งฝูสี่มาครึ่งปี ซ่งเก้าสกุลไม่รู้เรื่องเลยสักนิด

เพราะซ่งฝูสี่จะไปหาแค่ตอนกลางวันโดยอ้างว่าไปโรงงาน

ถึงได้บอกไงว่า คนส่วนใหญ่คิดกันคนละแบบกับจูซื่อ จูซื่อไม่ใช่ผู้หญิงที่นั่งนอนอยู่บ้าน นางทำงานอยู่กับซ่งฝูสี่ตลอด ยอมลำบากเพื่อหาเงิน ต่อมานางสังเกตเห็นว่าซ่งฝูสี่จะดูผิดแปลกไปทุกตอนกลางวัน

แอบกินกันข้างนอก เรื่องที่ผู้หญิงคนอื่นพอรู้เข้าก็โมโหมาก รู้สึกขยะแขยงก่อน แต่สิ่งที่จูซื่อคิดคือ เงินล่ะ หมดไปกับผู้หญิงคนนั้นเท่าไร นางต้องเอาคืนมา

ดูเหมือนว่าแค่เอาเงินกลับมาได้นางก็จะไม่โกรธอะไรมากมาย

ดูจากแค่ที่นางไม่ไปฟ้องท่านย่าหม่า ซ่งฝูไฉ ซ่งฝูเซิง ก็รู้ได้

แต่เป็นเพราะผู้หญิงคนนี้ท้องแล้ว จูซื่อถึงได้ระเบิด อีกทั้งเป็นบ้าขึ้นมาก็รุนแรงกว่าคนอื่น เพราะมันเกี่ยวพันถึงหน้าที่การงานของจินเป่า

จูซื่อไม่ได้บอกใครแม้แต่ลูกสาวทั้งสองคน นางแอบได้ยินซ่งฝูหลิงคุยเล่นเรื่องยาสลบ ต่อมานางก็ไปวางยาผู้หญิงที่เป็นชู้กับซ่งฝูสี่ข้างนอก จับมัดแล้วแอบพาออกนอกเมืองเงียบๆ

ขนาดเวลาแบบนี้นางยังจะประหยัดเงิน

เพราะต้องการประหยัดเงินแน่นอน ไม่ใช่เพราะกลัวจ้างคนแล้วจะถูกจับได้ นางลงทุนลงแรงจนพาออกไปโยนทิ้งนอกเมืองได้ พอถีบตกรถก็ด่าแถม “ใครใช้ให้หน้าด้านล่ะ ไปตายเสีย ดูสิยังจะมีหน้าคลอดออกมาไหม”

ต่อมาผู้หญิงที่เป็นชู้กับซ่งฝูสี่ก็ถูกคนเจอเข้าในสภาพเปลือย นางทนโดนหยามศักดิ์ศรีไม่ไหวจึงแขวนคอตาย ตอนนั้นซ่งฝูสี่สลบไม่ฟื้น ป่วยหนักเอาการ พวกซ่งฝูเซิงกับท่านย่าหม่าถึงได้รู้ต้นสายปลายเหตุว่าในช่วงครึ่งปีนี้ซ่งฝูสี่มีชู้อยู่ข้างนอก

ไม่ขอเล่าเรื่องอีนุงตุงนังที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นแล้วกัน

ขอเล่าแค่ว่า ท่านย่าหม่าแอบกระซิบตอนที่เหลือแค่ซ่งฝูเซิงคนเดียวตรงหน้า “เจ้าสาม เอาแค่สมองของพี่สะใภ้รองของเจ้าที่ชอบคิดไม่เหมือนคนปกติ แม่ล่ะกลัวดีไม่ดีวันไหนนางได้วางยาพี่รองของเจ้าโดยอ้างว่าเพื่อจินเป่า อย่าคิดว่านางทำไม่ได้นะ ตอนนี้แม่ชักเชื่อแล้วว่าคนอย่างนางทำได้ ดีนะที่ตอนนั้นพั่งยาพูดเหลวไหลแค่สูตรยาสลบ”

ต่อไปเวลาหลานสาวคนเล็กกลับมาบ้านต้องห้ามพูดเรื่องพวกนี้แล้ว หลานสาวของนางมีความสามารถทำยาพิษออกมาได้

จนถึงตอนนี้ความสัมพันธ์ของซ่งฝูสี่กับจูซื่อคือเป็นสามีภรรยาแค่ในนาม จูซื่อก็ไม่อะไร ขอแค่หาเงินเข้าบ้านได้เป็นพอ

แต่อยู่ๆ จูซื่อก็เกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่หลังจากจินเป่าแต่งงาน

ภรรยาของจินเป่าคือคุณหนูบ้านรองของจวนแม่ทัพมั่ว

หญิงสาวที่เติบโตมาในตระกูลใหญ่ ตระกูลมั่วมีหลานสาวตั้งมากมายขนาดนั้น เด็กสาวที่เกิดในบ้านรองแบบนี้ยังจะถูกเห็นความสำคัญอีกเหรอ มีเหรอจะธรรมดา

เอาเป็นว่าใช้คำพูดของท่านย่าหม่าคือ พวกเราไม่รู้ว่าเมียจินเป่าทำอะไรกับจูซื่อ แต่จูซื่อที่เป็นแม่สามีกลับดูเชื่อฟังมากเมื่ออยู่ต่อหน้าลูกสะใภ้

นับตั้งแต่จินเป่าแต่งงาน จูซื่อก็ได้เรียนรู้หลายสิ่งหลายอย่างจากลูกสะใภ้ เช่น วิถีการอยู่ร่วมกัน มารยาท การแต่งตัว เป็นต้น

คนที่ไม่คุ้นเคยกับจูซื่อคนเดิม พอเห็นจูซื่อก็รู้สึกเพียงว่านายหญิงคนนี้ใจกว้าง ซ่งฝูสี่ถึงได้อ่อนลงกับจูซื่อขึ้นมาบ้าง