คุณหนูไฮโซยอดอัจฉริยะ - บทเสริมตอนที่ 13 แอบรักกันเอง พ่ออิ๋งเผยตัว

บทเสริมตอนที่ 13 แอบรักกันเอง พ่ออิ๋งเผยตัว

การไปเข้าสุสานโบราณครั้งนี้ทำให้หลัวจื่อชิวเปลี่ยนมุมมองที่มีต่อตี้อู่เย่ว์ไปมาก

เขากับตี้อู่เย่ว์เคยเจอกันไม่บ่อย แต่ภาพลักษณ์ของเธอในความทรงจำของเขาคือคุณหนูที่ชอบเที่ยวเล่นไม่เอาการเอางาน

ถ้าไม่ใช่เพราะมีตระกูลตี้อู่หนุนหลัง มีเหรอที่ตี้อู่เย่ว์จะโด่งดังในวงการนักพยากรณ์

ถ้าไม่ใช่เพราะเห็นมากับตา หลัวจื่อชิวไม่มีทางเชื่อ พวกเขารวมตัวกันตั้งหลายคน แต่กลับสู้ตี้อู่เย่ว์ที่อายุแค่สิบแปดไม่ได้

วงการอื่นยังพอพูดได้ว่าแค่ขยันก็เก่งได้ แต่วงการนักพยากรณ์ดูกันแค่ที่พรสวรรค์

หากไร้พรสวรรค์พยายามไปก็สูญเปล่า

ดูจากตอนนี้ เห็นได้ชัดว่าพรสวรรค์ของตี้อู่เย่ว์อยู่เหนือกว่าพวกเขาที่เป็นคนรุ่นเดียวกันไปไกลมาก

ตระกูลหลัวเลือกเกี่ยวดองกับตระกูลกู่ จุดประสงค์ที่สำคัญที่สุดก็เพื่อให้รุ่นหลังของหลัวจื่อชิวกับกู่หงซิ่วมีพรสวรรค์นักพยากรณ์ที่เก่งยิ่งขึ้น

แต่ตี้อู่เย่ว์ทำให้หลัวจื่อชิวหวั่นไหว

ระหว่างทางที่เขากลับบ้านเขาคิดหลายอย่าง ยิ่งคิดก็ยิ่งนึกเสียใจ

ตี้อู่เย่ว์ก็ไม่ได้หน้าตาแย่ ก็แค่คนละสไตล์กับกู่หงซิ่ว

แค่อบรมเธอเรื่องมารยาทให้ดีก็พาออกไปได้โดยไม่อายใคร

“จื่อชิว รู้หรือเปล่าว่าพูดอะไรออกมา” พอได้ยินแบบนี้พ่อหลัวก็ขมวดคิ้ว “วันนี้ปู่แกเอาของขวัญไปให้ตระกูลกู่แล้ว ใบผูกดวงก็เขียนแล้ว ขาดก็แค่หมั้นหมายกับคุณหนูหงซิ่ว”

“แกมาพูดเอาตอนนี้ว่าอยากกลับไปหมั้นกับตี้อู่เย่ว์ แบบนั้นตระกูลกู่จะคิดยังไง หา ปู่แกจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน”

พ่อหลัวยิ่งพูดก็ยิ่งโมโห โยนหนังสือที่อยู่ในมือทิ้งลงพื้น “พ่อจะบอกแกให้นะ แกต้องแต่งงานกับคุณหนูหงซิ่ว ตระกูลหลัวกับตระกูลกู่เกี่ยวดองกัน สักวันจะต้องอยู่เหนือทางตี้ตูได้แน่ พอถึงตอนนั้นทั้งวงการนักพยากรณ์จะต้องยกย่องลั่วหนาน”

หลัวจื่อชิวกำมือแน่น พูดด้วยเสียงแหบแห้ง “พ่อครับ ทำไมถึงไม่ปรึกษาผมก่อนก็ทำอะไรบุ่มบ่ามแบบนั้น”

เขาเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในสุสานโบราณให้ฟัง

พ่อหลัวถึงกับอึ้ง “เธอเก่งขนาดนั้นจริงเหรอ ไม่มั้ง”

“จริงแท้แน่นอนครับ ผมเห็นกับตา”

คราวนี้พ่อหลัวก็เงียบไป เห็นได้ชัดว่าลังเล

“จื่อชิว คนเราต้องมองการณ์ไกล” ผ่านไปสักพักพ่อหลัวก็พูดเสียงขรึม “พอตี้อู่ชวนจากไป ตระกูลตี้อู่ก็จะร่วงโรยอย่างสิ้นเชิง แต่ทางคุณหนูหงซิ่วไม่เหมือนกัน ตระกูลกู่มีอิทธิพลเยอะ”

“แกแต่งกับตี้อู่เย่ว์ไม่ได้สร้างแรงสนับสนุนให้แกมากนัก”

หลัวจื่อชิวเม้มริมฝีปากแน่น รู้สึกโล่งอกขึ้นมาหน่อย “พ่อพูดถูกครับ”

“ดีมาก เข้าใจสักที” พ่อหลัวใจชื้นขึ้น “อีกอย่างพ่อขอเตือนแกในฐานะผู้ชายที่อาบน้ำร้อนมาก่อน การกระทำของตี้อู่เย่ว์มีความเป็นไปได้ว่าจงใจดึงดูดความสนใจของแก”

“จื่อชิว แกอย่าไปหลงกลเธอจนทิ้งคุณหนูหงซิ่ว”

คำพูดนี้ทำให้หลัวจื่อชิวไม่เหลือความรู้สึกดีต่อตี้อู่เย่ว์อีกแล้ว เขาพยักหน้า “พวกคุณอาล่ะครับ”

“หลัวซิวยังอยู่ตี้ตู” พ่อหลัวพูด “เขาเตรียมเข้าไปขอพบซือคงซ่าน”

หลัวจื่อชิวพยักหน้า เดินเข้าห้องด้านใน

เขาทำได้เพียงปลอบใจตัวเอง อย่างน้อยหากว่ากันด้วยเรื่องภูมิหลัง กู่หงซิ่วก็ยังดีกว่าตี้อู่เย่ว์

ตอนนี้ตระกูลตี้อู่เริ่มตกต่ำลงเรื่อยๆ สมาชิกในตระกูลที่มีพรสวรรค์นักพยากรณ์นับวันจะยิ่งลดน้อยลง

เทียบตระกูลกู่ไม่ติด

ปลอบใจตัวเองแบบนี้ทำให้หลัวจื่อชิวรู้สึกดีขึ้นมาบ้าง

…

ซีซาร์ตามตี้อู่เย่ว์ไปเดินเที่ยวเมืองโบราณของลั่วหนาน ยังมีอิ๋งจื่อจินกับฟู่อวิ๋นเซินอีกคู่ จากนั้นถึงบินกลับตี้ตูกัน

บ้านเก่าตระกูลตี้อู่

ซีซาร์นั่งอยู่บนเก้าอี้โยกตรงชานเรือน อาบแดดพลางคุยโทรศัพท์

“นายท่านครับ ผมส่งข้อมูลที่นายท่านต้องการไปให้แล้วครับ” จ็อบพูดอย่างนอบน้อม “แต่ถ้านายท่านอยากแต่งงานจริงๆ เดือนหน้าทางยุโรปมีงานค็อกเทล นายท่านลองดูว่าจะมาร่วมไหมครับ”

นับตั้งแต่ซีซาร์ปรากฏตัวในงานประชุมรายงานประจำไตรมาสของวีนัสกรุ๊ป เขาก็โด่งดังมากในโลกออนไลน์

ไม่ว่าจะหน้าตาหรือสถานะก็ล้วนเป็นเป้าหมายที่ผู้คนให้ความสนใจ

ก็แค่ลอเรนท์กรุ๊ปมีสถานะที่สูงมากทั่วโลก ไม่มีใครกล้าอาจเอื้อม

ผู้คนต่างคาดเดากันไปว่า ใครกันที่จะมีวาสนาได้เป็นคุณนายของผู้กุมอำนาจ

ประธานใหญ่วีนัสกรุ๊ปมีครอบครัวไปแล้ว

คนหนุ่มผู้เพียบพร้อมระดับแนวหน้าของโลกก็เหลือแค่ซีซาร์ ลอเรนท์

ตระกูลเศรษฐีทางยุโรปย่อมให้ความสนใจ

ไม่แน่วันไหนเกิดโชคหล่นทับ ผู้กุมอำนาจของตระกูลลอเรนท์มาถูกใจลูกสาวตัวเองจะทำยังไง

“ยังไม่จำเป็น” ซีซาร์เปิดคอมพิวเตอร์ “ขอฉันคิดดูก่อน”

“ครับนายท่าน” จ็อบตอบ “มีเรื่องอะไรเชิญสั่งมาได้ตลอดครับ”

“เห็นทีจะมีหลายคนต้องเสียใจแล้ว” เขาพูดแล้วตัดสายทิ้ง

งานเลี้ยงที่ว่านี้ของทางยุโรปจะมีแค่ตระกูลเศรษฐีที่อยู่มากว่าร้อยปีขึ้นไปถึงเข้าร่วมได้ เป็นการรวมตัวของเหล่าไฮโซอย่างแท้จริง

มีเพียงปีละครั้ง

เนื่องจากตระกูลลอเรนท์มีประวัติศาสตร์ยาวนานที่สุด อีกทั้งยังเป็นผู้ปกครองฟลอเรนซ์ ดังนั้นฝ่ายจัดงานก็คือตระกูลลอเรนท์

เชื้อพระวงศ์บรรดาชนชั้นสูงจำนวนไม่น้อยต่างรอที่จะได้ทำความรู้จักซีซาร์ในงานเลี้ยงนี้

ถ้าซีซาร์ไม่มา งานเลี้ยงก็ไม่มีความน่าสนใจใดๆ

ทางด้านซีซาร์เปิดคอมพิวเตอร์รับเอกสารที่จ็อบส่งมาให้แล้วเริ่มอ่านข้อแรก

[1. คุณมักมองเธออยู่ตลอดโดยไม่รู้ตัว]

ซีซาร์ทำเสียงจึ๊

เขามองตี้อู่เย่ว์บ่อยก็จริง แต่ก็ชอบมองบอสกับเจ้าซื่อบื้อนอร์ตันบ่อยด้วยเหมือนกัน

นี่มันลักษณะเด่นอะไรกัน

กะแล้วว่าสายตาเขาไม่มีทางแย่ขนาดนั้น

มีเหรอจะชอบยัยถั่วงอก

[2. คนแรกที่คุณนึกถึงเมื่อเห็นคำถามนี้]

ซีซาร์ที่สมองนึกถึงตี้อู่เย่ว์โกรธแก้มป่อง “…”

ไม่ นี่มันแค่บังเอิญ

[3. คุณจะไม่พอใจและรู้สึกหึงหวงเมื่อเห็นผู้ชายคนอื่นเข้าใกล้เธอ]

ซีซาร์สีหน้าไร้อารมณ์

เขาก็แค่เหม็นขี้หน้าลูคัส ลอว์เรนซ์ นักปรุงยาพิษอันดับสามที่วันๆ ไม่เป็นโล้เป็นพาย เอาแต่จีบสาวสวยไปเรื่อย

ไม่เกี่ยวกับตี้อู่เย่ว์สักหน่อย

[4. ห้ามคนอื่นพูดถึงเธอในทางไม่ดี ทนไม่ได้เมื่อเห็นคนรังแกเธอ มีแค่คุณที่แกล้งเธอได้]

[5. สนใจในงานอดิเรกของเธอ แม้คุณจะไม่ได้ยินยอม แต่ก็ค่อยๆ ทำตามความสนใจของเธอ]

[…]

ยิ่งซีซาร์ไล่อ่านลงไป คิ้วก็ยิ่งขมวดแน่นขึ้น

จนกระทั่งข้อสุดท้าย

[10. ไม่ต้องสงสัยเลยว่าร่างกายซื่อสัตย์ที่สุด คุณอยากกอดเธอ จูบเธอ รู้สึกว่าเธอคือผู้หญิงที่น่ารักที่สุดในโลก]

“…”

ซีซาร์นวดศีรษะ

ผ่านไปสักพักก็ค่อยๆ พูดขึ้น “บ้าไปแล้วจริงๆ”

เขาเงยหน้า รู้สึกเหมือนถูกฟ้าผ่า

สายตาเหม่อลอย ร่างกายหยุดนิ่ง

“เป็นอะไรไปคะคุณลอเรนท์” ตี้อู่ฮวาเดินเข้ามา รู้สึกแปลกใจ “ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่าคะ ให้ฉันบอกเย่ว์เย่ว์ไปเชิญหมอในโลกแพทย์แผนโบราณมาตรวจดูไหมคะ”

“ไม่เป็นไรครับ ขอบคุณ” ซีซาร์หลับตา “ผมรู้สึกช็อกนิดหน่อย ต้องขอเวลาสงบจิตสงบใจ”

ตี้อู่ฮวาเลยเตรียมเดินออก “ถ้าคุณลอเรนท์ไม่สบายต้องรีบบอกพวกเรานะคะ”

เธอเดินเข้าไปในห้องทำงานส่วนตัวของตี้อู่เย่ว์ ปิดประตู “เย่ว์เย่ว์ กินผลไม้หน่อยนะ”

“ขอบคุณค่ะพี่รอง” ตี้อู่เย่ว์กำลังซ่อมหล่อแก “เดี๋ยวกิน ฮี่ๆ พี่รอง คราวนี้ฉันได้เงินเยอะเลย”

“ดีๆๆ พี่รู้ว่าเธอเก่ง” ตี้อู่ฮวายิ้ม “ต่อไปพี่รองต้องพึ่งเธอแล้ว”

ตี้อู่เย่ว์มีความสุข “ได้เลย”

“จะว่าไประหว่างทางพวกเธอเกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่า” ตี้อู่ฮวาถาม “เมื่อกี้พี่เดินผ่านตรงชานเรือน เห็นคุณลอเรนท์เหมือนจะป่วย ดูท่าทางแปลกๆ”

“หา ไม่มีนี่คะ” ตี้อู่เย่ว์งง จากนั้นก็หึหึ “แต่เขาก็ดูแปลกมาตลอดทาง กลับมาครั้งนี้ไม่มีแกล้งฉันเลย”

สีหน้าของตี้อู่ฮวาชะงัก ครุ่นคิดชั่วครู่

“พี่รองอย่าไปสนใจเขาเลย” ตี้อู่เย่ว์พูด “หรือทองคำที่บ้านเขาอาจถูกขโมยก็ได้ งั้นพี่รอง ต่อไปพวกเราต้องอยู่ให้ห่างจากยาจกอย่างเขาหน่อยแล้วนะ!”

เธอต้องกอดคลังสมบัติน้อยเอาไว้ให้แน่น ใครก็ห้ามมาแตะต้อง

“เย่ว์เย่ว์ เธอจะคิดแต่เรื่องเงินไม่ได้นะ” ตี้อู่ฮวาอึ้ง เธอพูดอ้อมค้อม “คิดอย่างอื่นบ้าง อย่างเช่นเธออายุสิบแปดบรรลุนิติภาวะแล้ว มีแฟนได้แล้ว”

“ว้าว พี่รอง!” ตี้อู่เย่ว์ทำตาโต “พี่อยากโยนฉันออกไปนอกบ้านแล้วเหรอ”

“ไม่ได้หมายความแบบนั้น” ตี้อู่ฮวารู้สึกเหมือนจะคุยกันยาก “พี่หมายความว่า เธอมีแฟนจะได้ผ่อนคลายบ้าง อย่าเอาแต่ทำงาน”

“ไม่เอาหรอก พวกเขามีแต่จะอยากแย่งคลังสมบัติน้อยของฉัน”

“เรื่องคลังสมบัติน้อยแก้ไม่ยาก เย่ว์เย่ว์ พี่รองช่วยหาวิธีที่สะดวกให้แล้ว”

“อะไรเหรอ”

“เธอน่าจะรู้ว่าคุณลอเรนท์เป็นผู้กุมอำนาจของตระกูลลอเรนท์” ตี้อู่ฮวาครุ่นคิด “เอาแค่ธนาคารลอเรนท์ที่เป็นของเขาก็เก็บเงินเป็นล้านล้านแล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงรายได้ต่อปีของบริษัทภาพยนตร์ยูนิเวอร์แซลพิกเจอร์ส”

ตี้อู่เย่ว์เบ้ปาก “เงินในธนาคารไม่ใช่ของเขาเสียหน่อย ฉันก็เอาไปฝากตั้งเยอะ”

“เมื่อวานเพิ่งมีการจัดอันดับออกมา คนที่ผู้หญิงทั่วโลกอยากแต่งงานด้วยมากที่สุด คุณลอเรนท์อยู่อันดับหนึ่ง”

“หึ นั่นเพราะอาจารย์ฉันแต่งงานแล้ว ไม่อย่างนั้นเขาจะได้ขึ้นเหรอ อย่าแม้แต่จะคิด”

“…”

ตี้อู่ฮวาแพ้ราบคาบ

สุดท้ายเธอก็ได้แค่เอาไม้จิ้มฟันจิ้มผลไม้ที่หั่นไว้แล้วออกไปอย่างสิ้นหวัง

ตี้อู่เสวี่ยเพิ่งกลับมาจากข้างนอก พยักหน้าเบาๆ “พี่รองเป็นอะไร”

“เย่ว์เย่ว์หมดทางเยียวยาแล้ว” ตี้อู่ฮวาทำหน้าเซ็ง “พี่ว่าพี่ก็อีคิวไม่ต่ำนะ ทำไมเย่ว์เย่ว์ถึงไม่เข้าใจ สายตามีแต่เงิน”

ตี้อู่เสวี่ยคิดแล้วตอบ “พี่รองอีคิวไม่ต่ำหรอก แต่ก็ไม่มีแฟนไง”

พูดจบเขาก็รีบเผ่นไม่มีลังเล

“ตี้อู่เสวี่ย อยากตายเหรอ!” ตี้อู่ฮวาเพิ่งคิดทัน โมโหมาก “อย่าหนีนะ จับได้เมื่อไรจะถลกหนังทิ้ง!”

ภายในห้องทำงาน ตี้อู่เย่ว์ซ่อมหล่อแกเสร็จแล้ว นั่งบนพื้นเริ่มกินผลไม้

เธอนึกถึงคำพูดของตี้อู่ฮวาก่อนหน้านี้ พูดพึมพำ “พี่รองคงไม่ได้มองออก มาหยั่งเชิงถามใช่ไหม”

เธอไม่ยอมรับหรอกว่าเธอมีความรู้สึกดีๆ ให้ซีซาร์

แต่ซีซาร์ชอบรังแกเธอ ถ้าเธอยอมรับ เขาต้องหัวเราะเยาะเธอแน่

“อืม เดี๋ยวคืนหนี้หมดเขาก็กลับยุโรปแล้ว ต่อไปก็ไม่ต้องเจอหน้ากันอีก” ตี้อู่เย่ว์มีความสุข “นานวันเข้าก็ลืมเอง คนหน้าต้องดีกว่านี้”

ขณะที่กำลังพึมพำอยู่นั้นกลับรู้สึกปวดหัวมากในเวลานี้

เบื้องหน้าของตี้อู่เย่ว์มืดลงไปชั่วขณะ สมองปรากฏภาพเหตุการณ์มากมาย

แต่ผ่านไปเร็วมากทำให้เธอมองเห็นไม่ชัด

ท่ามกลางความเลือนราง ตี้อู่เย่ว์เห็นเพียงดวงตาสีน้ำเงินเข้มที่ตื่นตระหนกและโมโห

มีคนกอดเธอ ตะโกนเรียกชื่อเธอ บอกให้เธอหยุด

แต่เธอรู้สึกเหมือนตัวเองอยู่ท่ามกลางเปลวเพลิง เจ็บปวดไปทั้งตัว พูดไม่ออก

ภาพเหตุการณ์จบลงที่ตรงนี้

ตี้อู่เย่ว์สะดุ้งตกใจตื่น เหงื่อออกท่วมตัว พูดพึมพำ “คงไม่ใช่ผลข้างเคียงจากค่ายกลในสุสานโบราณใช่ไหม”

เธอเขกศีรษะตัวเอง ทำหน้าสงสัย

หรือเธอจะลืมอะไรไป

แต่ไม่น่าใช่เรื่องสำคัญอะไร ไม่อย่างนั้นทำไมเธอถึงไม่ลืมเงินตัวเอง

…

เนื่องจากทรัพย์สมบัติในสุสานถูกตี้อู่เย่ว์ผนึกค่ายกลไว้หมดแล้ว มีแค่จิตกรรมฝาผนังที่ถูกนำออกมา

ค่าตอบแทนที่ทางสมาคมโหราศาสตร์ให้คือสิบล้าน

นี่คือจิตรกรรมฝาผนังที่ราชวงศ์ซย่าทิ้งไว้ อายุร่วมสี่พันปี ควรค่าแก่การเก็บรักษา

ทางสมาคมโหราศาสตร์ส่งภาพวาดฝาผนังนี้ไปให้พิพิธภัณฑ์ อีกทั้งเริ่มตระเวนจัดแสดง

“สิบล้าน เฮ้อ ยังไม่พอใช้หนี้” ตี้อู่เย่ว์นับนิ้ว “ต้องรับอีกหลายภารกิจ ต้องโทษเขา”

เรื่องน่าแปลกคือ ช่วงหลายวันมานี้ซีซาร์ไม่ปรากฏตัว ไม่รู้ว่าหนีไปไหนแล้ว

หัวใจเธอรู้สึกโหวงแปลกๆ

“อาจารย์ว่าฉันรับงานไหนดีคะ” ตี้อู่เย่ว์ดึงสติกลับมามองที่กระดานแจ้งภารกิจ “งานพวกนี้ค่าตอบแทนไม่สูงเลย”

อิ๋งจื่อจินกวาดตามองจนทั่ว ชี้ภารกิจระดับเออันหนึ่ง “รับงานนี้”

“งานนี้เหรอ” ตี้อู่เย่ว์จ้อง “อาจารย์ งานนี้มันไม่น่าระดับเอเลยนะ”

เป็นงานที่เกี่ยวกับบ้านเฮี้ยน อยู่ทางตอนใต้ของยุโรป

ได้ยินว่าบ้านเฮี้ยนหลังนี้เปลี่ยนเจ้าของมาแล้วยี่สิบแปดคน แต่สุดท้ายก็ตายประหลาดกันหมด

“ใช่” อิ๋งจื่อจินพยักหน้า “ไม่ใช่แค่ระดับเอแน่นอน อย่างน้อยต้องระดับเอส หรืออาจถึงระดับดับเบิลเอสแบบที่ไม่เคยมีมาก่อน”

สมาคมโหราศาสตร์มีระดับภารกิจถึงระดับดับเบิลเอส ก็แค่ไม่เคยมีงานไหนที่แตะถึงระดับนี้

“งั้นก็รับ” ตี้อู่เย่ว์กดตกลง “ห้ามปล่อยให้มีเหยื่อโดนอีก”

สองศิษย์อาจารย์นั่งเครื่องบินไปยังจุดหมายปลายทาง

เมื่อไปถึงเป็นเวลาสี่ทุ่มพอดี

เหนือความคาดหมายของตี้อู่เย่ว์ มีคนอยู่ที่บ้านเฮี้ยนก่อนแล้ว

“ทำไมเป็นคนตระกูลหลัวอีกแล้ว” ตี้อู่เย่ว์อารมณ์เสีย “ฉันยังคิดว่าพวกเขาตามฉันมาเสียอีก”

หลัวซิวหันไป ขมวดคิ้ว “ตี้อู่เย่ว์”

หลัวจื่อชิวก็เล่าเรื่องในสุสานโบราณให้เขาฟังแล้ว เขาจึงไม่ดูถูกตี้อู่เย่ว์อีก

และหลัวซิวย่อมจำอิ๋งจื่อจินได้ ขมวดคิ้วแน่นยิ่งกว่าเดิม

คนธรรมดามาที่นี่ทำไม

“คุณหนูเย่ว์ บ้านเฮี้ยนหลังนี้อันตรายมากนะครับ” หลัวซิวพูด “คุณพาคนธรรมดาเข้ามา ไม่กลัวเดี๋ยวเจออาถรรพ์อะไรเข้าช่วยชีวิตกลับมาไม่ได้เหรอครับ”

พอเกี่ยวข้องกับอิ๋งจื่อจิน ตี้อู่เย่ว์ก็ดุดันขึ้นมาทันที “สนแต่ตัวเองเถอะ อย่ามายุ่ง”

“ได้” หลัวซิวโมโหจนหัวเราะ “งั้นอย่าหาว่าผมไม่เตือนนะครับ เดี๋ยวเข้าไปในบ้านแล้วเกิดอะไรขึ้น ตระกูลหลัวไม่มีทางช่วยนะครับ”

“ไม่จำเป็น” ตี้อู่เย่ว์ตอบเสียงเย็นชา “คุณนั่นแหละอย่ามาขอความช่วยเหลือ”

“ผมน่ะเหรอครับ” หลัวซิวแสยะยิ้ม “คุณหนูเย่ว์ไม่ทราบสินะครับว่าคนที่มาบ้านเฮี้ยนหลังนี้ยังมีท่านอาจารย์ซือคงอีกคน”

ขณะพูดก็มีผู้อาวุโสคนหนึ่งค่อยๆ เดินมาจากถนนด้านซ้าย ด้านหลังตามมาด้วยเด็กหนุ่มหลายคน

“อาจารย์ซือคง” หลัวซิวไม่สนใจตี้อู่เย่ว์อีก เขาหันไปทำท่าคารวะผู้อาวุโสอย่างนอบน้อม “ครั้งนี้มีท่านนำทีมมา พวกเราสบายใจขึ้นเยอะเลยครับ”

ตระกูลซือคงเป็นตระกูลนักพยากรณ์ในตี้ตูเพียงตระกูลเดียวที่สูสีกับตระกูลตี้อู่

ก็แค่เริ่มตกอับในสมัยราชวงศ์ชิง ล่วงเกินราชสำนักไปหนึ่งครั้งทำให้ถูกล้างตระกูลและถูกบังคับเปลี่ยนแซ่

ตอนนี้ก็มีแค่ซือคงซ่านกับพวกรุ่นหลานที่ยังใช้แซ่ซือคงกันอยู่

ซือคงซ่านเป็นนักพยากรณ์ที่ชื่อเสียงโด่งดังพอๆ กับตี้อู่ชวน

หลัวซิวย่อมให้ความเคารพ

“ไม่เป็นไรๆ” ซือคงซ่านพยักหน้า “บ้านเฮี้ยนหลังนี้ถูกคนนอกประเมินต่ำไป ต่อให้ผมเข้าไปก็อาจมีอันตรายได้”

“พวกคุณพกถุงผ้าปักพวกนี้เอาไว้ให้ดี ห้ามทำหล่นหาย เดี๋ยวถึงเวลาสำคัญมันจะช่วยคุ้มกันชีวิตได้”

หลัวซิวดีใจมาก “ขอบคุณอาจารย์ซือคงครับ”

ซือคงซ่านแจกถุงผ้าปักให้ด้วยตัวเอง

เขาเดินไปตรงหน้าตี้อู่เย่ว์ ลูบเครายิ้ม “คุณหนูเย่ว์โตเป็นสาวแล้ว ครั้งล่าสุดที่เจอกัน คุณหนูเย่ว์ยังถูกห่านวิ่งตามจิกก้นอยู่เลยครับ”

ตี้อู่เย่ว์ “…”

ตาแก่ซือคงซ่านคนนี้นี่

ซือคงซ่านหยิบถุงผ้าใบสุดท้ายกำลังยื่นให้อิ๋งจื่อจิน

ขณะเดียวกันก็ได้เห็นใบหน้าของเธอ เขาตะลึงในชั่วขณะ “ทะทะทะ…ท่านปรมาจารย์!”

เขาขยี้ตา เมื่อแน่ใจแล้วว่าตัวเองไม่ได้ตาฝาดก็อดร้องด้วยความตกใจไม่ได้ “อื้อหือ”

“อืม” อิ๋งจื่อจินดึงหมวกลง “มาเป็นเพื่อนลูกศิษย์”

“ละละลูกศิษย์เหรอครับ” ซือคงซ่านใจเย็นไม่ไหวแล้ว “คุณหนูเย่ว์ เมื่อครู่ผมไม่ได้พูดอะไรทั้งนั้น อย่าเข้าใจผิดนะครับ”

“ไม่ฟังๆ” ตี้อู่เย่ว์เอามือปิดหู “คุณพูดถึงฉันในทางไม่ดี ฉันจะให้อาจารย์จัดการคุณ”

ซือคงซ่าน “…”

เขาผิดไปแล้ว

พอเห็นนานแล้วกลุ่มคนยังไม่ขยับ หลัวซิวที่อยู่ไกลออกไปก็ชักหงุดหงิด

แต่เป็นความหงุดหงิดที่มีต่อตี้อู่เย่ว์กับอิ๋งจื่อจิน

เขายังคงนอบน้อมต่อซือคงซ่าน พูดเสียงดัง “อาจารย์ซือคงครับ ถึงเวลาแล้ว เชิญครับ”

ไม่พูดขึ้นมายังพอไหว แต่พอพูดขึ้นมาซือคงซ่านก็ชักโมโห

“นายใหญ่หลัวซิว พวกคุณทำแบบนี้ไม่ถูกนะ” ซือคงซ่านพูดด้วยความไม่พอใจ “ปรมาจารย์อิ๋งอยู่ตรงนี้ คุณยังจะเรียกผมมาอีกเหรอ อยากเห็นผมขายหน้า หรือคิดว่าปรมาจารย์อิ๋งเก่งไม่พอ”