คุณหนูไฮโซยอดอัจฉริยะ - บทเสริมตอนที่ 14 ตระกูลหลัวบ้าไปแล้ว นอร์ตันจับตาดูภรรยา
บทเสริมตอนที่ 14 ตระกูลหลัวบ้าไปแล้ว นอร์ตันจับตาดูภรรยา
วงการนักพยากรณ์มีคำพูดที่ว่าอายุยิ่งมาก ประสบการณ์ยิ่งสูง
แต่ก็ไม่ได้สุดโต่งอะไร
เมื่อปีที่แล้วซือคงซ่านอยู่ตี้ตูพอดี มีโอกาสได้เห็นอิ๋งจื่อจินกำราบผู้อาวุโสใหญ่ตระกูลเซี่ย
เขาย่อมมองออกว่าอิ๋งจื่อจินยังเป็นจอมยุทธ์ด้วย
แต่ค่ายกลฮวงจุ้ยอันนั้นสำหรับขโมยดวงคนอื่นที่ผู้อาวุโสใหญ่ตระกูลเซี่ยวางไว้ก็มีแค่นักพยากรณ์เท่านั้นที่ทำลายได้
เขาย่อมคิดว่าตัวเองฝีมือสู้ผู้อาวุโสใหญ่ตระกูลเซี่ยไม่ได้ แต่ผู้อาวุโสใหญ่ตระกูลเซี่ยกลับถูกอิ๋งจื่อจินฆ่าได้อย่างง่ายดาย
แบบนี้ใครยังจะมาสู้ได้อีก
ถ้าหลัวซิวไม่ได้หลอกเขามาฆ่าก็คือคนโง่ดีๆ นี่เอง
ซือคงซ่านยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห
หลัวซิวตกใจมาก “อาจารย์ซือคงพูดอะไรกันครับ ที่นี่มีปรมาจารย์คนอื่นที่ไหนกัน”
คราวนี้ในที่สุดซือคงซ่านก็หมดความอดทน
เขาสาวเท้าเดินขึ้นหน้า ตบศีรษะหลัวซิวหนึ่งที จากนั้นก็หยิกหูหลัวซิวพลางด่า “ไม่เห็นใช่ไหม ปรมาจารย์อิ๋งยืนอยู่ตรงหน้านายเนี่ย ตาบอดเหรอ”
“ปรมาจารย์อิ๋งฆ่างูยักษ์ ปราบคนชั่ว ฝีมือขนาดนี้ ฉันจะบอกนายให้นะ คนในวงการนักพยากรณ์ของพวกเราไม่มีใครสู้ปรมาจารย์อิ๋งได้อีกแล้ว!”
พูดจบซือคงซ่านก็เงยหน้าขึ้นอีกครั้ง “ปรมาจารย์อิ๋งครับ นักพยากรณ์ทางลั่วหนานไม่รู้จักคุณ เป็นเพราะพวกเขามันตาถั่ว อย่าไปถือสาเลยนะครับ”
“ไม่หรอกค่ะ” มือของอิ๋งจื่อจินล้วงกระเป๋าข้างหนึ่ง สายตาแน่นิ่ง “แค่คนแปลกหน้า”
“ใช่ อาจารย์ฉันไม่มีทางสนใจพวกเขาหรอก พวกเขาไม่คู่ควรให้อาจารย์ฉันต้องออกโรง” ตี้อู่เย่ว์เท้าเอว ทำเสียงฮึดฮัด “แต่คุณนั่นแหละ ปู่ซือคง ปู่แกล้งฉัน ฉันจะฟ้อง”
ซือคงซ่าน “…”
แสบจริงๆ
ซือคงซ่านจนปัญญา “งั้นว่ามาผมควรไถ่โทษยังไง”
“ได้ยินมาว่าตระกูลซือคงมีคฑาหรูอี้ที่ทำจากทองบริสุทธิ์” ตี้อู่เย่ว์คิด “ใกล้ถึงวันเกิดฉันพอดี ปู่ซือคงก็ให้ฉันแล้วกัน”
“…”
กะแล้ว
ซือคงซ่านปวดตับ “ครับๆๆ เดี๋ยวกลับตี้ตูผมจะให้คนเอาไปส่งให้ที่บ้านตระกูลตี้อู่
เหมือนเขานึกอะไรขึ้นมาได้อีก อยู่ๆ ก็พูดขึ้น “จริงสิ คุณหนูเย่ว์มีแฟนหรือยัง ถ้ายัง สนใจหลานชายของผมไหม”
พอได้ยินแบบนี้อิ๋งจื่อจินก็เหลือบตาขึ้น
ทั้งสามคนสนทนากัน แต่หลัวซิวกลับตกอยู่ในห้วงความตื่นตระหนกและหวาดกลัวอย่างรุนแรง
ราวกับถูกค้อนยักษ์ทุบ เบื้องหน้าดำมืด สมองตื้อ หูก็อื้ออึง
ซือคงซ่านเรียกอิ๋งจื่อจินว่าอะไรนะ
ปรมาจารย์อิ๋งเหรอ!
หลัวซิวรู้สึกเพียงว่าสวรรค์ล้อเล่นแบบจัดหนักกับเขามาก
ครั้งนี้เขาเสนอตัวมาบ้านเฮี้ยนของทางยุโรปก็เพราะสืบได้ความมาว่าซือคงซ่านจะพาลูกศิษย์ในสังกัดมาที่นี่
เขาอยากตีสนิทซือคงซ่าน จะได้ไปผูกมิตรกับปรมาจารย์ที่ฆ่างูยักษ์คนนั้นได้สะดวก
แบบนั้นตระกูลหลัวก็จะขึ้นสู่จุดสูงสุดไม่มีทางล้ม
นี่คือแผนการทั้งหมดของหลัวซิว
แต่เขานึกไม่ถึงเลยว่า แผนยังไม่ทันเริ่มก็ตายคาท้องเสียแล้ว
อิ๋งจื่อจินก็คือปรมาจารย์คนนั้นเหรอ
ด้านหลังตี้อู่เย่ว์มีปรมาจารย์คนนั้นยืนอยู่เหรอ
แบบนี้ยังเรียกไม่มีคนหนุนหลังอีกเหรอ!
ความคิดของหลัวซิวตีกันยุ่งเหยิง ตัวสั่นงันงก
พวกเขาไปขอถอนหมั้นกับตระกูลตี้อู่ก็เพราะตระกูลตี้อู่ตกต่ำลงเรื่อยๆ
แต่ใครจะไปคาดคิดว่าตี้อู่เย่ว์จะเป็นลูกศิษย์ของอิ๋งจื่อจิน
ในเวลาไม่กี่วินาทีนี้ หลัวซิวรู้สึกเพียงความเสียใจปกคลุมหัวใจท่วมท้น
แต่ถอนหมั้นไปแล้ว แถมพวกเขายังทำตัวแย่ๆ ใส่ตี้อู่เย่ว์ไปหลายครั้ง
ถึงแม้จะไม่ถือเป็นแค้นฝังหุ่น แต่ก็อยู่ในขั้นไม่ขอคบค้าสมาคมด้วยแล้ว
ยังจะไปผูกมิตรยังไงได้อีก
แข้งขาของหลัวซิวอ่อนแรงขึ้นมาทันที เขาเหม่อมองอิ๋งจื่อจิน อ้าปากพูด “ปะ ปรมาจารย์อิ๋ง ผม…”
อิ๋งจื่อจินไม่สนใจเขา หันหน้าไป “เย่ว์เย่ว์ พวกเราเข้าไป เธอเปิดทาง”
“ได้เลย” ตี้อู่เย่ว์ถือหล่อแก “ไป”
“ปรมาจารย์อิ๋ง บ้านเฮี้ยนหลังนี้อันตรายมากนะครับ” ซือคงซ่านอยากห้าม “คุณหนูเย่ว์ยังเด็ก เกิด…”
“ไม่ยากสำหรับเย่ว์เย่ว์” อิ๋งจื่อจินพยักหน้าเบาๆ “พวกเราแค่มองดูก็พอ”
พูดมาขนาดนี้ซือคงซ่านก็จำต้องยอม เดินตามเข้าไป
บ้านเฮี้ยนหลังนี้ใหญ่มาก เป็นคฤหาสน์ห้าชั้นพร้อมสวนขนาดใหญ่
“ปรมาจารย์อิ๋งครับ” ซือคงซ่านลูบเครา “การจัดวางข้าวของต่างๆ ของที่นี่จะใช่สาเหตุสำคัญที่ทำให้เกิดอาถรรพ์หรือเปล่าครับ”
“ค่ะ” อิ๋งจื่อจินแค่กวาดตามองก็มองออกทุกอย่าง “ยังมีพวกต้นไม้ที่อยู่ในสวนด้วยที่อยู่ผิดที่ผิดทาง เย่ว์เย่ว์”
“ค่ะ!”
“ยกให้เป็นหน้าที่เธอแล้วนะ”
“ไม่มีปัญหา” ตี้อู่เย่ว์คำนวณ “หนึ่งชั่วโมง”
ต่อมาพวกซือคงซ่านก็ไม่ได้ลงมือ
ตี้อู่เย่ว์คนเดียวกวาดเรียบ
ซือคงซ่านมองๆ อยู่ก็ร้องซี้ด เดี๋ยวก็ถอนหายใจ เจ็บปวดเหลือเกิน
เด็กหนุ่มที่อยู่ข้างกันรู้สึกแปลกใจ “บ้านเฮี้ยนหลังนี้จะถูกคุณหนูเย่ว์ล้างอาถรรพ์ได้แล้ว อาจารย์ยังถอนหายใจอีกเหรอครับ”
“ก็เพราะจะถูกเธอล้างอาถรรพ์นี่แหละฉันถึงถอนหายใจ” ซือคงซ่านกลุ้มใจ “ดูจากตอนนี้ พวกหลานเฮงซวยของฉันไม่คู่ควรกับคุณหนูเย่ว์แล้ว
ทุกคน “…”
การจัดวางข้าวของภายในห้องถูกเปลี่ยน ต้นไม้ในสวนก็ถูกโค่นทิ้ง
วิญญาณไม่มีที่ให้พักพิงก็ย่อมลอยออกมาทั้งหมด
ซือคงซ่านตกใจ รีบตะโกน “ทุกคนตั้งจิตให้ดี ระวังถูกเข้าสิงร่าง!”
“ครับ!”
พวกเด็กหนุ่มจริงจังขึ้นมาทันที เกาะกลุ่มกันไว้
พวกเขาย่อมรู้ดีว่าวิญญาณเหล่านี้ก็คือสาเหตุที่ทำให้เจ้าของบ้านตายไปยี่สิบกว่าคน
ตอนนี้วิญญาณทั้งหมดออกมาแล้ว ยิ่งเพิ่มความโหดร้ายถึงขั้นสุด
“ไม่ต้องกลัวๆ” ตี้อู่เย่ว์ตบอก “ฉันจะขับไล่ให้เดี๋ยวนี้”
ซือคงซ่านพยักหน้า “รบกวนคุณหนูเย่ว์ด้วย”
หลัวซิวกลับกลับยังช็อกเรื่องตัวตนของอิ๋งจื่อจินไม่หาย ตั้งสมาธิไม่ได้
วิญญาณที่ไม่มีเป้าหมายให้โจมตีในที่สุดก็เจอเป้าหมาย ฟึ่บ เข้าไปในร่างกายหลัวซิวทั้งหมด
เปร๊าะๆ!
เสียงหยกหลายชิ้นแตกหัก
หยกเหล่านี้เป็นหยกที่หลัวซิวพกติดตัวมาตั้งแต่เด็กจนโต แตกหักหมดทุกชิ้น ซึ่งก็หมายความว่าได้ปกป้องเขาไปหลายชีวิตแล้ว
หลัวซิวส่งเสียงร้องด้วยความทรมาน ตาเหลือกเหลือเพียงตาขาว
ซือคงซ่านตกใจ ตะโกนออกไป “พวกนายหลบไปไกลหน่อย ฉันจะช่วยไล่วิญญาณในตัวเขา”
เขาขึ้นหน้าทันที สร้างค่ายกลด้วยความเร็วสูงสุดเพื่อขับไล่วิญญาณร้ายในร่างกายหลัวซิว
“วิญญาณนี้ก็โหดจริงๆ” ซือคงซ่านเหงื่อผุดเต็มหน้าผาก “บ้านเฮี้ยนหลังนี้มีประวัติศาสตร์มาร้อยปีแล้ว เป็นอาคารปลายศตวรรษที่สิบเก้า ให้ฉันรับมือก็ไม่ง่ายหรอก”
“ว้าว วิญญาณสิงร่างเหรอ” หลังจากตี้อู่เย่ว์จัดการไล่วิญญาณร้ายเสร็จแล้วก็ย่อตัวนั่งลง “ก็บอกแล้วว่าฝีมือไม่พออย่าเข้ามา ดูซิ ตอนนี้จะทำไงเนี่ย”
หลัวซิวไม่ได้ยินว่าตี้อู่เย่ว์พูดอะไร เอาแต่ส่งเสียงกรีดร้องทุรนทุรายไม่หยุด
ถึงแม้จะปกป้องชีวิตของเขาได้แล้ว แต่ความสามารถในการพยากรณ์กลับถดถอยลงไปมาก
เกรงว่าเขาจะเป็นนายใหญ่ตระกูลหลัวที่ดูความสามารถเป็นหลักต่อไปไม่ได้แล้ว
ซือคงซ่านก็ได้ยินเรื่องที่ตระกูลหลัวไปถอนหมั้นมาจากเด็กหนุ่มสองคนที่ติดตามมา เขาโมโหมาก “ตระกูลหลัวนี่มันหน้าไม่อายจริงๆ!”
วงการนักพยากรณ์ให้ความสำคัญกับเวรกรรมและคำมั่นสัญญามาก
ตระกูลหลัวบีบบังคับขอถอนหมั้นโดยไม่สนคำสัญญา ทำให้ซือคงซ่านโกรธมาก
ตอนนี้หลัวซิวกลายเป็นแบบนี้ก็เป็นผลสะท้อนจากการฝืนตัดเวรกรรม
พูดได้เพียงว่าทำตัวเองทั้งนั้น สมน้ำหน้า!
“ให้พวกเด็กตระกูลหลัวมารับเขา” ซือคงซ่านไม่เหลือความรู้สึกดีให้หลัวซิวเลยสักนิด “กลับไปก็คิดทบทวนตัวเองให้ดี”
“ครับ ผู้อาวุโสซือคง” เด็กหนุ่มเริ่มกดเบอร์คนตระกูลหลัว
“ปรมาจารย์อิ๋งครับ คุณหนูเย่ว์ ครั้งนี้เป็นเพราะพวกคุณช่วยไว้จริงๆ ครับ” ซือคงซ่านตามอิ๋งจื่อจินออกไป ขอบคุณอย่างต่อเนื่อง “ไว้กลับถึงตี้ตูผมจะต้องเลี้ยงข้าวพวกคุณสองคนแน่นอนครับ”
“กลับไปค่อยว่ากัน” อิ๋งจื่อจินหาวหวอด แต่เดินไปได้สองก้าวทันใดนั้นก็หรี่ตาลง “เงียบเสียง”
ซือคงซ่านไม่เข้าใจ แต่ก็ทำตาม
เวลานี้ด้านหน้ามีเงาคนกำลังเดินมาทางนี้
คนคนนั้นสวมชุดตัวยาวสีเทาแบบนักพรต ไม่เผยใบหน้าแม้แต่น้อย
ตี้อู่เย่ว์เงยหน้ามองอย่างไม่ตั้งใจ เห็นดวงตาดุดัน เธอกลืนน้ำลายอึกใหญ่
ไม่กี่นาทีต่อมาอิ๋งจื่อจินถึงพูดขึ้นอีกครั้ง “เรียบร้อยแล้ว”
ซือคงซ่านถึงได้กล้าหายใจ เขาหอบแรง “ปรมาจารย์อิ๋ง เมื่อกี้ใครเหรอครับ”
คนคนนั้นให้ความรู้สึกที่ไม่ดีเท่าไร หวิวๆ ชวนขนลุก เหมือนไร้ชีวิต
“เคยได้ยินโลกเล่นแร่แปรธาตุไหม”
“เคยได้ยินครับ” ซือคงซ่านตกใจ “หรือว่าคนคนนั้นก็คือ…”
“นักเล่นแร่แปรธาตุจากโลกเล่นแร่แปรธาตุ” อิ๋งจื่อจินพยักหน้า “ดูท่าในโลกเล่นแร่แปรธาตุก็เกิดความเปลี่ยนแปลงบางอย่างแล้ว ไม่อย่างนั้นพวกเขาไม่มีทางออกมา”
ซือคงซ่านกระจ่างแล้ว “ปรมาจารย์อิ๋งเคยไปโลกเล่นแร่แปรธาตุไหมครับ”
“เคยไปสองครั้ง” อิ๋งจื่อจินครุ่นคิดชั่วครู่ “ถ้าเขาจัดการไม่ได้ อีกสองวันฉันจะไปดูหน่อย”
ตี้อู่เย่ว์เกิดความสนใจ “อาจารย์ๆ ฉันก็อยากไปด้วย”
“ไม่ได้” ครั้งนี้อิ๋งจื่อจินไม่อนุญาต “ที่นั่นค่อนข้างอันตราย”
ตี้อู่เย่ว์เศร้า คอตก “ก็ได้”
“บทเรียนของเธอยังไม่จบ ควรออกไปลองเที่ยวดู” อิ๋งจื่อจินหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา “เอาแบบนี้ ฉันจะหาไกด์ให้เธอ ลองเที่ยวแถบยุโรปดู”
ตี้อู่เย่ว์อึ้ง “หา?”
อิ๋งจื่อจินกดโทรออก ดังอยู่หลายทีกว่าปลายสายจะกดรับ เธอพูด “ฮัลโหล ฉันเอง”
ซีซาร์อึ้ง “บอส?”
น้อยครั้งที่อิ๋งจื่อจินจะเป็นฝ่ายโทรหาเขาก่อน อีกทั้งบางครั้งยังรำคาญเขาด้วย ดึงเขาไปอยู่ในรายชื่อบัญชีดำ
“ว่างจนเบื่อใช่ไหม” อิ๋งจื่อจินเลิกคิ้ว “มารับคนหน่อย”
“เอาสิ” ซีซาร์สวมเสื้อพลางลุกขึ้น “รับใครเหรอ”
“ลูกหนี้นาย”
ซีซาร์ “…”
ตี้อู่เย่ว์ที่ได้ยินเหมือนกัน “…”
ฮือๆ อาจารย์ก็เริ่มรังแกเธอด้วยแล้ว
ตี้อู่เย่ว์ลังเล กระซิบบอก “อาจารย์ ฉันไปเที่ยวคนเดียวก็ได้ อันที่จริงไม่ต้อง…”
“ให้เขาไปเป็นเพื่อน” อิ๋งจื่อจินพูดต่อ “ทำไม นายไม่อยากไปเหรอ”
ซีซาร์นึกไม่ถึงว่าอิ๋งจื่อจินจะพูดแบบนี้ออกมาตรงๆ เขาชะงักไปชั่วขณะ “ผมกำลังออกแล้ว”
“อืม ฝากนายดูแลความปลอดภัยด้วยนะ”
ความหวาดกลัวในชั่วขณะ ความเศร้าในชั่วขณะ คล้ายลมที่พัดผ่านผิวน้ำทำให้เกิดคลื่นขนาดเล็ก
หัวใจถูกสะกิดอยู่เรื่อยๆ
เขาจำต้องยอมรับว่าตัวเองหวั่นไหวเพราะเธอ
ช่วงหลายวันมานี้ที่เขากลับมาฟลอเรนซ์ แต่หัวใจกลับไม่ได้สงบลงเลย
ซีซาร์แต่งตัวเสร็จเรียบร้อย หันไปสั่งจ็อบ “เรียกเครื่องบินมา”
เขาเดินพลางกดเปิดมือถือ ส่งข้อความหานอร์ตัน
[ถึงโลกเล่นแร่แปรธาตุแล้วเหรอ]
เจ้าซื่อบื้อ : [มีธุระ?]
[เปล่า แค่จะบอกว่า ฉันน่าจะหลุดพ้นจากความเดียวดายก่อนนายแล้ว]
ปลายทางไม่ตอบ
ซีซาร์ลูบคาง ส่งอีกข้อความ
[นายไม่อิจฉาจริงๆ เหรอ]
คราวนี้มีการตอบกลับ แต่เป็นเครื่องหมายตกใจสีแดง
[คุณไม่ใช่เพื่อนของอีกฝ่าย กรุณาส่งคำขอเป็นเพื่อนเพื่อเข้าสู่การสนทนา]
“…”
ไอ้บ้าเอ๊ย
เดี๋ยวไว้ค่อยอวดก็ได้
…
เวลานี้
โลกเล่นแร่แปรธาตุ
เหมือนนักเล่นแร่แปรธาตุคนอื่นๆ นอร์ตันก็สวมชุดตัวยาวแบบนักพรต หมวกงอบบดบังใบหน้าของเขา
มีแค่บางครั้งที่เงยหน้าถึงจะเห็นดวงตาสีเขียวเข้มที่เย็นชาดุจคมดาบ ไร้ความอบอุ่น
ทั่วทั้งโลกเล่นแร่แปรธาตุมีแต่กลิ่นอายแห่งความตาย ไม่มีเมฆขาวฟ้าครามแบบโลกจอมยุทธ์
ใช้ชีวิตอยู่ในสภาพแวดล้อมแบบนี้ นิสัยของบรรดานักเล่นแร่แปรธาตุทั้งหลายถึงได้พิลึกสุดขั้ว
“นอร์ตัน อุตส่าห์ได้เจอกันทั้งที” ชายวัยกลางคนเดินเข้ามา พูดด้วยความระมัดระวัง “วิชาเล่นแร่แปรธาตุของนายแข็งแกร่งจริงๆ ผ่านมาหลายปีขนาดนี้ร่างกายกับใบหน้าของนายไม่เปลี่ยนเลย”
“ดูพวกเราสิ ร่างกายถึงขีดจำกัดแล้ว อีกไม่นานก็ตาย”
นอร์ตันไม่ตอบ เขาแค่กำขวดยา มองท้องฟ้าสีเทาและทะเลสีครามอย่างเงียบๆ
ทะเลก็เป็นทะเลร้าง ไม่มีสิ่งมีชีวิตใดๆ อาศัยอยู่นอกจากพวกองค์ประกอบที่ใช้เล่นแร่แปรธาตุ
ชายวัยกลางคนไม่ได้รับการตอบรับ จำต้องถอยออก
“เป็นไงบ้าง” อีกคนจับเขา “นอร์ตันไม่พูดอะไรกับนายเลยเหรอ”
“พูดอะไร” ชายวัยกลางคนส่ายหน้า “ฉันกับเขาไม่ได้เจอหน้ากันมาสองร้อยปีแล้ว อีกอย่าง ใช่ว่านายจะไม่รู้นิสัยของเขา”
“เย่อหยิ่งหัวรั้น ทำอะไรตามใจ ไม่เห็นใครในสายตานอกจากอาจารย์ของเขากับคนคนนั้น”
อีกคนขมวดคิ้ว “ก็จริง คนแบบนี้ ต้องทำให้เขายอมสยบได้ถึงจะได้รับการยอมรับจากเขา”
ชายวัยกลางคนคิดแล้วพูดขึ้น “นายว่าครั้งนี้เขากลับมาทำไม ข่าวลือนั่นคงไม่ใช่เรื่องจริงใช่ไหม”
“นายหมายถึง…” อยู่ๆ อีกคนก็ทำหน้าตกใจ “มาฆ่าคุณเดมอนเหรอ”
เดมอน นักเล่นแร่แปรธาตุอันดับหนึ่งในโลกเล่นแร่แปรธาตุ
ใครๆ ก็อยากได้เขาเป็นอาจารย์
ชีวิตนี้เขารับลูกศิษย์อยู่แค่สองคน หนึ่งในนั้นก็คือนอร์ตัน
ต่อมาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น สองศิษย์อาจารย์คู่นี้ก็แยกย้ายกันไปคนละทาง
“เกรงว่าจะยาก” ชายวัยกลางคนดูถูก “เขาก็แค่ได้แต่คิดนั่นแหละ เอาล่ะ พวกเราไปเถอะ อย่ามัวเสียเวลาเลยดีกว่า”
นอร์ตันนั่งเงียบๆ อยู่อีกสักพัก จากนั้นก็ยกมือขึ้น ล้วงโทรศัพท์มือถือออกมา
เขาเปิดแอปฯ แชท มองกรอบหน้าต่างสนทนาที่ปักหมุดไว้บนสุด ข้อความที่ส่งล่าสุดคือเมื่อสองเดือนก่อน
คนบ้างานคนนั้นที่พอทำงานขึ้นมาก็ยุ่งกว่าเขาเสียอีก ไม่รู้ว่าจะลืมกินข้าวหรือเปล่า
นอร์ตันสีหน้าเรื่อยเปื่อย ปัดฝุ่นบนเสื้อผ้า กดเปิดหน้าต่างสนทนาที่ปักหมุดไว้อันดับสอง
[บอส ขอแอปมือถือหน่อย]
บอส : [อะไร]
[แอปที่ปลุกคนตื่นนอนกินข้าวได้ตรงเวลา เตือนทำเรื่องอื่นๆ ได้ด้วย ขอเอาแบบประเภทบังคับทำเลยนะ]
บอส : [ฉันขอแนะนำให้นายตั้งนาฬิกาปลุก มันช่วยตอบสนองความต้องการของนายได้]
[ตั้งทีละอันมันยุ่งยาก บังคับทำไม่ได้ด้วย]
บอส : […]
ไม่กี่นาทีต่อมา สุดท้ายอิ๋งจื่อจินก็ทำแอปฯ เสร็จและส่งมาให้
นิ้วของนอร์ตันถูโทรศัพท์มือถือ ใช้แอปฯ ส่งไฟล์ทางไกลของสมาพันธ์แฮกเกอร์ส่งมินิแอปฯ นี้ไปที่ประเทศจี
ก่อนส่งเขาไม่รู้สึกว่ามันยุ่งยาก ตั้งค่าให้แจ้งเตือนทีละอันอย่างใจเย็น
ตื่นนอนเจ็ดโมงเช้า เที่ยงตรงกินข้าว…เข้านอนห้าทุ่ม
นอร์ตันมองนาฬิกาข้อมือ หรี่ตาเล็กน้อย
เที่ยงพอดี เริ่มได้เลย
กริ๊งงง! กริ๊งงง!
ซีนายสะดุ้งตกใจเสียงแจ้งเตือน
เธอเปิดโทรศัพท์มือถือ หาอยู่นานก็พบว่าเป็นแอปฯ ที่ซ่อนอยู่ในแฟ้มเอกสารอีกที
ซีนายกดดาวน์โหลด
แอปฯ ไม่มีความเปลี่ยนแปลงอะไร แต่เสียงแจ้งเตือนยังคงดังอยู่
ซีนายขมวดคิ้วเล็กน้อย ใส่โค้ดลงไปในโทรศัพท์มือถือ เตรียมทำลายแอปฯ นี้โดยเข้าทางระบบหลังบ้าน แต่กลับยังคงไม่สำเร็จ
ชาร์ล็อตเดินเข้ามา ถามด้วยความสงสัย “มีอะไรเหรอคะอาจารย์ซีนาย”
“เหมือนมือถือฉันจะโดนไวรัสเข้าแล้ว” ซีนายเท้าคาง “แต่ก็ไม่ได้มีปัญหาอื่นนะนอกจากลบแอปนี้ไม่ได้”
เธอเรียนวิศวะเครื่องกล แม้จะไม่เก่งพวกโปรแกรมเท่านักศึกษาที่เรียนสาขาคอมพิวเตอร์ แต่ก็ไม่ได้แย่
ไวรัสอะไรรุนแรงขนาดนี้
“งั้นก็เปลี่ยนเถอะค่ะ” ชาร์ล็อตพูด “วันนี้สุดสัปดาห์พอดี อาจารย์ซีนายทำงานติดกันมาหลายวันแล้ว พักผ่อนหน่อย พวกเราออกไปเที่ยวกันดีกว่าค่ะ”
เธอชูโทรศัพท์มือถือ “ฉันซื้อบัตรไลฟ์เฮาส์มาสองใบ ไปค่ะๆ ไปสนุกกันหน่อย”
ซีนายครุ่นคิดเล็กน้อย “ได้”
แอปฯ นี้ก็แปลกจริง หลังจากเธอหยุดงานในมือก็หยุดดังทันที
เหมือนกำลังจับตาดูเธออยู่
…
อีกด้านหนึ่ง
ลั่วหนาน
หลัวซิวถูกหามกลับมา
ตระกูลหลัวไม่เคยเกิดเหตุการณ์แบบนี้มาก่อน
พ่อหลัวรีบเข้าไปดู “จื่อชิว รีบมาดูอาของลูกหน่อยว่าเป็นไงบ้างแล้ว”
หลัวจื่อชิวพยักหน้า หลังจากตรวจดูเสร็จเขาก็ขมวดคิ้ว “วิญญาณเข้าสิงร่าง จัดการยาก หนักสุดพอฟื้นมาความสามารถที่อยู่ในตัวก็จะหายไปหมด”
พ่อหลัวอึ้ง “หา?”
ในเวลานี้เองหลัวซิวก็สะลึมสะลือฟื้นขึ้น สายตายังคงเหม่อลอย
“อาครับ เกิดอะไรขึ้นกับอาที่ยุโรป แล้วอาไปเจอใครมาครับ”
Comments for chapter "บทเสริมตอนที่ 14 ตระกูลหลัวบ้าไปแล้ว นอร์ตันจับตาดูภรรยา"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
