คุณหนูไฮโซยอดอัจฉริยะ - บทเสริมตอนที่ 15 พ่ออิ๋งปราบอธรรม จีบซีนาย

บทเสริมตอนที่ 15 พ่ออิ๋งปราบอธรรม จีบซีนาย

หลัวจื่อชิวก็รู้ว่าครั้งนี้หลัวซิวไปยุโรปทำไม

ถึงแม้บ้านเฮี้ยนหลังนั้นจะมีอาถรรพ์มาเกือบร้อยปีแล้ว แต่มีซือคงซ่านอยู่ ตัวหลัวซิวเองก็มีฝีมือพอสมควร แต่ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ได้

หลัวซิวเหมือนเพิ่งตื่นจากฝันร้าย ดวงตาเบิกโพลง มองหลัวจื่อชิว สีหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและเหลือเชื่อ

“คุณอา ผมเองครับ” หลัวจื่อชิวพูดอย่างใจเย็น “เกิดอะไรขึ้นกันแน่ครับ”

พอหลัวซิวจะอ้าปากพูดก็มีลมตีขึ้นมาจากข้างใน ตาเหลือก หมดสติไปอีกครั้ง

หลัวจื่อชิวสีหน้าเปลี่ยน กดจุดลมปราณของหลัวซิวทันที จากนั้นก็เงยหน้าขึ้น “พ่อครับ ต้องรีบพาอาไปส่งโรงพยาบาลให้ไวที่สุดเลยครับ อาการไม่ดีเท่าไร”

“ได้ๆ” ไม่ต้องบอกพ่อหลัวก็กดเบอร์โทรศัพท์แล้ว “เฮ้อ จื่อชิว ลองโทรถามซือคงซ่านดูหน่อยสิ”

หลัวจื่อชิวพยักหน้า กดโทรหาซือคงซ่าน

แต่ไม่ว่าเขาจะกดโทรกี่ครั้งก็มีเพียงเสียงเย็นชาของผู้หญิงพูดว่า “เลขหมายที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้ กรุณาโทรใหม่ในภายหลัง…”

หลัวจื่อชิวอึ้ง

ตระกูลหลัวถูกซือคงซ่าน…บล็อกแล้วเหรอ

นี่มันเรื่องอะไรกัน

หลัวจื่อชิวหงุดหงิดมาก เขากวักมือเรียกพ่อบ้านเข้ามา “ไปสืบข่าวจากทางตี้ตูมาหน่อย”

ไม่รู้ทำไม เขารู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดี

เวลานี้ภายในบ้านตระกูลกู่ที่อยู่ห่างจากบ้านตระกูลหลัวเพียงหนึ่งช่วงถนน

“คุณหนูหงซิ่วครับ” คนรับใช้เดินเข้ามาพูดด้วยความนอบน้อม “ของที่คุณหนูต้องการจัดเตรียมเสร็จเรียบร้อยแล้วครับ ต้องการให้ส่งบอดี้การ์ดสักสองสามคนไปด้วยไหมครับ”

“ไม่ต้อง ฉันจะไปตี้ตูเอง ไปเจอตี้อู่เย่ว์หน่อย” แววตาของกู่หงซิ่วขรึมลง “เรื่องง่ายๆ แบบนี้ไม่ต้องให้ใครตามไปหรอก”

เธอไม่เชื่อหรอกว่าเธอยังจะสู้คุณหนูที่เอาแต่กินเที่ยวเล่นไม่ได้

…

เช้าวันต่อมา

มีเครื่องบินหยุดกลางอากาศเหนือคฤหาสน์หลังหนึ่ง

ตี้อู่เย่ว์เงยหน้า เห็นสัญลักษณ์คุ้นเคยบนตัวเครื่องบิน ดอกไอริสสีทอง

ประตูห้องโดยสารเปิดออก มีร่างสูงใหญ่กระโดดลงมา

ชายหนุ่มผมทองเจิดจ้าดุจทองคำท่ามกลางความมืด

ตอนนี้เขาดูอิดโรยเล็กน้อย

ตี้อู่เย่ว์อึ้ง

ไม่เจอกันหนึ่งอาทิตย์แต่กลับเหมือนผ่านไปหลายปี

“อึ้งอะไร” ซีซาร์เห็นตี้อู่เย่ว์เอาแต่เหม่อมองเขา หูของเขาก็เริ่มแดง สีหน้ากลับเย็นชา “ขึ้นไป”

ตี้อู่เย่ว์ดึงสติกลับมา ค่อยๆ พูดขึ้น “อ่อ”

เครื่องบินลำนี้ถูกสั่งทำขึ้นมาเป็นพิเศษ ภายในห้องโดยสารมีอุปกรณ์ครบครัน

ตี้อู่เย่ว์เอนตัวบนเก้าอี้นวมอย่างมีความสุข เริ่มกินผลไม้

กัปตันที่ขับเครื่องบินอยู่แอบไม่เข้าใจ

เครื่องบินลำนี้ตกรุ่นตั้งแต่เมื่อยี่สิบปีก่อนแล้ว หากว่าด้วยเรื่องความเร็วไม่มีทางเทียบเครื่องบินรุ่นใหม่ๆ ได้

อีกทั้งที่นี่ยังอยู่ห่างจากฟลอเรนซ์มาก หากใช้เครื่องบินลำนี้บินไปไม่ว่าอย่างไรก็ต้องแปดชั่วโมง

ไม่รู้ว่าเจ้านายของพวกเขาโรคอะไรกำเริบ ถึงได้อยากใช้เวลาบินเพิ่มขึ้นสี่เท่าจากเดิมที่สองชั่วโมง

“ยินดีด้วยปรมาจารย์ตี้อู่” ซีซาร์หันไปพูดอย่างใจเย็น พยายามหักห้ามใจไม่ให้เอามือไปหยิกแก้มเด้งๆ “เสร็จไปอีกหนึ่งภารกิจแล้ว”

พอได้ยินแบบนี้ตี้อู่เย่ว์ก็ระแวงขึ้นมาทันที

เธอกอดกระเป๋าใบน้อยแน่น หันมองเขา กระซิบพูด “บอกไว้ก่อนนะ ฉันไม่ได้ขอให้อาจารย์โทรหาคุณ ไม่ถือว่าเป็นหนี้”

ซีซาร์ทั้งโมโหทั้งหัวเราะ “วันๆ สมองเธอคิดอะไร คิดว่าฉันเอาแต่หาทางให้เธอติดหนี้ฉันเหรอ”

“หึ” ตี้อู่เย่ว์พึมพำ “ใครใช้ให้ชอบแกล้งฉันดีนักล่ะ”

เธอโบกมือ “อย่ามาบังฉันดูทีวี”

ซีซาร์ไม่พูดอะไร เปลี่ยนที่นั่ง “ได้”

ตี้อู่เย่ว์เกาหัว

เจ้าหนี้เธอประหลาดจริง ทำไมวันนี้เชื่อฟังขนาดนี้

สงสัยดวงอาทิตย์จะขึ้นทางตะวันตก

ช่างเถอะ ไม่ต้องสนใจเขาหรอก

เก้าอี้นวมก็ถูกตระกูลลอเรนท์สั่งทำมาเป็นพิเศษเช่นกัน นุ่มกว่าเตียงชาวบ้านนอนถึงสิบกว่าเท่า

ตี้อู่เย่ว์ดูไปกินไป ไม่นานก็ผล็อยหลับ

ทั้งยังแอบกรนเบาๆ

ถึงแม้บ้านเฮี้ยนหลังนี้จะไม่ได้ยากสำหรับตี้อู่เย่ว์ แต่ก็ทำเธอใช้พลังงานไปเยอะเหมือนกัน

ซีซาร์ลุกขึ้น เดินไปที่เก้าอี้นวม ก้มตัวอุ้มเธอขึ้นมาวางบนเตียงขนห่านเบาๆ

เขานั่งขอบเตียง เอานิ้วจิ้มแก้มป่องของตี้อู่เย่ว์ หลุบตาลง “หมู”

กินแล้วนอน นอนแล้วก็กิน

ดีนะที่เขารวย เลี้ยงไหว

หลังจากตี้อู่เย่ว์หลับสนิทแล้วซีซาร์ถึงลุกขึ้น เดินไปที่ข้างห้องน้ำ กดเบอร์โทรศัพท์

พอมีคนรับสายเขาก็พูดขึ้นทันที “ไปเตรียมการ ฉันจะแต่งงาน”

จ็อบตกใจจนสำลัก “แค่กๆ…นายท่านว่าอะไรนะครับ”

“แต่งงาน” ซีซาร์พูด “เอาแบบอลังการ เข้าใจไหม ประกาศลงจอโฆษณาทั่วโลก โดยเฉพาะในลั่วหนาน ฉายมันทุกวัน”

จ็อบลังเล พูดอ้อมๆ “นายท่านครับ เกิดคุณเย่ว์เธอไม่ได้รู้สึกกับนายท่านล่ะครับ”

ซีซาร์ “…”

เสียดแทงใจอย่างกะทันหัน

“อีกอย่างนะครับ นายท่านยังไม่ได้คบเป็นแฟนก็ข้ามขั้นไปแต่งงาน คุณเย่ว์เธอจะตกใจเอาได้นะครับ” จ็อบเตือน “ผู้หญิงนะครับ ไม่ว่ายังไงก็ชอบให้จีบก่อน จับแต่งงานเลยแบบนั้นนายท่านจะต่างอะไรกับผู้ชายป่าเถื่อนที่บีบบังคับพวกนางเอกในละครล่ะครับ”

“…”

เสียดแทงใจอีกครั้ง

ซีซาร์นวดศีรษะ “ได้ งั้นไปรวบรวมข้อมูลมาว่าจะจีบสาวยังไง”

“ครับนายท่าน!” จ็อบอวยพรจากใจ “ขอให้นายท่านจีบสาวสำเร็จครับ!”

“…”

พูดบ้าพูดบออะไร

ซีซาร์ขมวดคิ้ว

เขามักรู้สึกว่าพวกข้อมูลในเน็ตไม่ค่อยน่าเชื่อถือ ลองถามคนมีประสบการณ์จะดีกว่า

ซีซาร์ค้นในโทรศัพท์อยู่นานกว่าจะเจอไอดีของฟู่อวิ๋นเซิน

[ขอคำชี้แนะหน่อยสิ คุณจีบบอสติดได้ยังไง]

ไม่ว่าจะวงล้อแห่งโชคชะตา หรือเทพพยากรณ์ หรืออิ๋งจื่อจินในตอนนี้ ต่างก็เย็นชาและปฏิเสธคนที่ไม่สนิท

ซีซาร์นึกถึงตอนศตวรรษที่สิบแปดที่เขาเจออิ๋งจื่อจินครั้งแรก ตกใจกลัวเกือบร้องไห้

ฟู่อวิ๋นเซินจีบอิ๋งจื่อจินติดได้ แสดงว่าฝีมือต้องร้ายกาจ

เขาล่ะสงสัยจริงๆ

ไม่กี่นาทีต่อมาก็มีข้อความตอบกลับ

ซีซาร์ตื่นเต้น เปิดอ่านทันที

[เดวิล : ?]

[เดวิล : ใช้หน้าตา ใช้รูปร่าง]

ซีซาร์ “…”

อิหยังวะ

…

ประเทศจี

ชาร์ล็อตถืออาหารเช้าเข้ามาแต่เช้า

เห็นซีนายยังจ้องโทรศัพท์มือถืออยู่จึงแปลกใจ “เมื่อวานอาจารย์ซีนายไม่ได้ไปเปลี่ยนมือถือเหรอคะ ไหนว่ามันติดไวรัส”

ซีนายส่ายหน้า “ไม่เปลี่ยนแล้วล่ะ เหมือนจะไม่ได้ส่งผลอะไร”

ดูเหมือนจะไม่มีอาการอย่างอื่นนอกจากมีเสียงปลุกดังบ่อย ทั้งยังแจ้งเตือนอัตโนมัติให้เธอกินข้าว เข้านอน ออกกำลังกาย

ซีนายเอามือยันแก้ม

สไตล์แบบนี้คล้ายผู้วิเศษบางคนเหลือเกิน

หลังจากที่เธอกลายเป็นเด็กก็ชอบนอนขี้เซา

ทว่านับตั้งแต่เข้าไปอยู่ในบ้านของนอร์ตัน ถ้าเจ็ดโมงเธอยังไม่ตื่นผู้ชายแก่คนนี้ก็จะหิ้วเธอขึ้นมาจากเตียง สั่งให้เธอไปล้างหน้าแปรงฟันแล้วกินอาหารเช้า

ฝีมือการทำอาหารของนอร์ตันก็เริ่มพัฒนาจากตอนนี้

ตอนแรกแม้แต่ต้มไข่เขาก็ยังทำไม่เป็น

แต่นอร์ตันก็เป็นคนหัวโบราณจริงๆ ไม่รู้เรื่องเทคโนโลยีเลย

ถ้าเขาทำแอปฯ แบบนี้ได้ก็คงไม่ต่างจากสายน้ำไหลย้อนกลับ ฟ้าถล่มดินทลาย

ซีนายจิ้มแอปฯ นั้น “เก็บไว้ก่อนแล้วกัน”

โทรศัพท์มือถือเครื่องนี้ก็นอร์ตันเป็นคนซื้อให้เธอ

พอตื่นจากฝันก็ต้องมีอะไรไว้ระลึกหน่อย เพื่อพิสูจน์ว่าครึ่งปีนั้นไม่ใช่ภาพลวง

“อาจารย์ซีนาย ทำไมเมื่อวานถึงรีบกลับล่ะคะ” ชาร์ล็อตตัดพ้อ “ไหนตกลงกันแล้วว่าเราจะไปไลฟ์เฮ้าส์ด้วยกัน แต่พอกินข้าวเสร็จอาจารย์ซีนายก็หนีกลับเฉยเลย”

“แก่แล้ว เอวไม่ไหว ฉันเต้นไม่เป็นด้วย” ซีนายหยิบเอกสารออกมาฉบับหนึ่ง เลิกคิ้ว “สู้สาวๆ อย่างพวกคุณไม่ได้หรอก”

ชาร์ล็อตตะลึง “อาจารย์ซีนายผ่านวันเกิดปีนี้ก็เพิ่งจะอายุยี่สิบเจ็ดเอง พูดแบบนี้ลุงสี่สิบห้องข้างๆ ที่ไปดิสโก้เทกจะคิดยังไงคะ”

“…” ซีนายเปลี่ยนเรื่องคุย “ชาร์ชาร์ เล่าเรื่องอธิการบดีของพวกเธอให้ฟังหน่อยสิ ข่าวเม้าท์ซุบซิบก็ได้”

“ได้ค่ะ” ชาร์ล็อตชักสนุก “คนที่รองอธิการบดีกลัวก็คืออธิการบดี หน้าตึกหลักของมหาวิทยาลัยมีรูปปั้นของอธิการบดีอยู่ ฉันว่านั่นไม่ถือเป็นรูปปั้นของเขาหรอก เพราะไม่ได้สลักใบหน้า แต่รูปร่างดีน่าดูเลยนะคะ”

ซีนายตั้งใจฟัง

พอได้ยินประโยคสุดท้ายเธอก็เผลอนึกถึงช่วงเวลาที่เธอกับเขา ‘อยู่ด้วยกัน’ เธอบังเอิญเห็นเขาเปลือยท่อนบนอยู่บ่อยๆ

ไหล่กว้างเอวคอด อกแน่น กล้ามท้องแปดมัด

รูปร่างดีมากจริงๆ

ซีนายสีหน้าเรียบเฉย

แต่ไม่อยากจะยอมรับเลยจริงๆ

“ยังมีอีกเรื่องนะคะ ฉันก็ได้ยินมาอีกที” ชาร์ล็อตลังเล “ได้ยินพวกอาจารย์สูงวัยในคณะเล่นแร่แปรธาตุบอกว่า ตอนเด็กๆ อธิการบดีถูกเอาไปเป็นหนูทดลองตลอด อารมณ์ของเขาก็เลยแปรปรวน”

แววตาของซีนายเปลี่ยนไป “หนูทดลองเหรอ”

ฉันก็ไม่ค่อยรู้รายละเอียดหรอกค่ะ” ชาร์ล็อตครุ่นคิด “ได้ยินว่ามันเป็นเรื่องสมัยตอนที่อธิการบดีอยู่โลกเล่นแร่แปรธาตุ อธิการบดีเป็นนักเล่นแร่แปรธาตุ อยู่มานาน คนรุ่นเดียวกันกับเขาตายไปเยอะแล้ว ใครจะไปรู้ว่าตอนนั้นเกิดอะไรขึ้น”

ซีนายอึ้ง

เธอจ้องหน้าต่างสนทนาอยู่สักพัก สุดท้ายก็เอามือกด

[คุณสะกิดคนหน้าไม่อาย]

[คนหน้าไม่อายตบบ่าคุณพร้อมตะโกนว่าป๊ะป๋า]

ซีนาย “…”

คนแก่หัวโบราณก็เล่นจิ้มๆ ของวีแชทด้วย เธอดูถูกเขาไปหน่อย

[คนหน้าไม่อาย : เรียกป๊ะป๋าซิ]

ซีนายกุมศีรษะ

เธอก็เพิ่งจะเล่นเมื่อไม่นาน ใครจะไปรู้ว่านอร์ตันก็จิ้มรูปโปรไฟล์ของเธอด้วย

เธอกดพิมพ์ข้อความ

[ท่านอัศวินรถม้าที่รัก ไม่เจอกันนาน ชีวิตราบรื่นดีไหม]

[คนหน้าไม่อาย : เป็นห่วงเหรอ วางใจได้ ฉันใช้ชีวิตดีกว่าเธอ]

ซีนาย “…”

เธอจะเห็นใจเขาแค่ไหนเธอมันก็แค่หมู

[คนหน้าไม่อาย : ทำไมเมื่อก่อนไม่เห็นเธอเคารพฉันขนาดนี้]

[คนหน้าไม่อาย : เธอตัดคำว่าท่านอัศวินรถม้าทิ้งได้นะ ฉันไม่ติด]

ซีนายวกกลับไปดูข้อความที่เธอส่ง ถ้าตัดคำว่า ‘ท่านอัศวินรถม้าทิ้ง’ งั้นก็เหลือ…

ที่รัก

ทั้งๆ ที่เป็นการพูดคุยปกติ แต่หัวใจของเธอกลับเต้นแรงขึ้น

ซีนายกำโทรศัพท์แน่น

บ้าไปแล้ว

…

อีกด้านหนึ่ง

ตี้ตู

อิ๋งจื่อจินกลับถึงเขตที่พักของตระกูลจี้

เธอนั่งพิงโซฟา ดูละครเรื่องใหม่ของชูกวงมีเดีย

“ตัดใจยกลูกศิษย์คนเล็กให้คนอื่นได้แล้วเหรอ” ฟู่อวิ๋นเซินลูบศีรษะเธอ “ต่อไปจะไปไหนดี”

“ไหนว่าจะไปเล่นเป็นโจรสลัดไง” อิ๋งจื่อจินหาวหวอด “บางครั้งยุ่งจนชิน อยู่ๆ พอได้พักในใจกลับรู้สึกโหวงๆ”

ฟู่อวิ๋นเซินพยักหน้า “อืม ฉันจะให้ลิซิเนียสย้ายเรือลำหนึ่งออกมาให้พวกเรา”

ทั้งสองคนดูทีวีด้วยกัน

ไม่กี่นาทีถัดมาดวงตาหงส์ของอิ๋งจื่อจินก็หรี่ลง เธอลุกขึ้น

ฟู่อวิ๋นเซินเงยหน้า หรี่ตาเล็กน้อย “มีอะไรเหรอ”

“มีคนมาหาเรื่องถึงที่ ขอตัวไปช่วยเย่ว์เย่ว์กำจัดความยุ่งยากก่อน” อิ๋งจื่อจินตอบ “ลูกศิษย์ของฉันห้ามถูกรังแกอีก”

ฟู่อวิ๋นเซินเลิกคิ้ว

เขาจับมือเธอ หัวเราะเบาๆ “อาจารย์ สงสารฉันเถอะนะ”

เท้าของอิ๋งจื่อจินชะงัก สีหน้าแอบช็อก “หยุดเลย”

ทุกครั้งที่ผู้ชายคนนี้ออดอ้อนจะมีอานุภาพสูงมาก เธอแทบหมดแรงต้านทาน

“เอาล่ะ ไม่แกล้งแล้ว ไปเถอะคุณอิ๋ง” ฟู่อวิ๋นเซินพูดเสียงยานคาง “เสร็จธุระแล้วต่อไปก็เป็นเวลาของฉันแล้วนะ”

กู่หงซิ่วที่อยู่ในโรงแรมไม่รู้เลยว่าตัวเองถูกจับได้ทั้งหมดตั้งแต่เริ่มแผนการ

กู่หงซิ่วเริ่มแกะสลักดวงปาจื้อ[1]ของตี้อู่เย่ว์ลงบนตุ๊กตาไม้

เธอไปรู้มาจากตระกูลหลัว

ตอนนั้นที่จัดการหมั้นหมายเด็กทั้งสองคน สองฝ่ายได้ทำการผูกดวงไว้ ซึ่งบนนั้นมีวันเดือนปีเกิดของหลัวจื่อชิวกับตี้อู่เย่ว์

กู่หงซิ่วหรี่ตามอง

เธอต้องการให้ตี้อู่เย่ว์ได้ลิ้มลองรสชาติความรู้สึกท้องไส้ปั่นป่วนเหมือนจะขาด

ตระกูลกู่เจริญรุ่งเรืองขึ้นมาได้เร็วมากก็เป็นเพราะมุ่งมาสายมืด

พวกเขาใช้วิธีขโมยดวงชะตาคนอื่นในการทำให้ตระกูลกู่ยิ่งใหญ่

กู่หงซิ่วเป็นทายาทสายตรงของตระกูลกู่ย่อมรู้เรื่องพวกนี้

“ตี้อู่เย่ว์ เธออย่าโทษคนอื่นเลย” กู่หงซิ่วแกะสลักปาจื้อเสร็จก็กัดนิ้วเอาเลือด “ถ้าจะโทษก็โทษตัวเองที่เคยหมั้นหมายกับจื่อชิวเถอะ”

เธอเป็นผู้หญิง เธอรู้สึกได้ว่าหลังกลับมาจากสุสานโบราณหลัวจื่อชิวก็ไม่สนใจเธอมาตลอด

ยังจะเป็นเพราะใครได้อีกนอกจากตี้อู่เย่ว์

กู่หงซิ่วหยดเลือดตัวเองลงไป ขณะที่กำลังจะตั้งผังค่ายกล อยู่ๆ ประตูก็ถูกพังเข้ามา

เธอตกใจ เงยหน้ามองไป

สีหน้าของเด็กสาวเย็นชา แววตาดุดัน

สายตานั้นราวกับว่ามองปราดเดียวก็มองออกได้อย่างทะลุปรุโปร่ง

“ใจกล้าจริงนะ” อิ๋งจื่อจินหลุบตาลง พูดเสียงแข็ง “คิดว่าตระกูลตัวเองเจริญรุ่งเรืองแล้วจะทำอะไรก็ได้งั้นเหรอ”

“แก…!” กู่หงซิ่วตกใจพูดไม่ออก แผ่นหลังชุ่มไปด้วยเหงื่อ

แข้งขาอ่อนแรง ทรุดลงไปบนพื้น

สมองหยุดทำงานไปชั่วขณะ

ทั้งๆ ที่เธอวางผังค่ายกลไว้ข้างนอกแล้ว ทำไมอิ๋งจื่อจินที่เป็นคนธรรมดาถึงเข้ามาได้

กู่หงซิ่วสูญเสียความสามารถในการนึกคิดไปอย่างสิ้นเชิง หูตื้อไปหมด

“ในเมื่อเลือกเข้าสู่เส้นทางแล้วก็ต้องเคารพกฎของวงการนี้” มือข้างหนึ่งของอิ๋งจื่อจินกระชากกู่หงซิ่วขึ้นมา “อยู่ตี้ตูยังใจกล้าได้ขนาดนี้ เก่งมาก”

เธอเหลือบมองตุ๊กตาไม้ที่ตกอยู่บนพื้น เอานิ้วดีด ตุ๊กตาไม้กลายเป็นผุยผงในชั่วพริบตา

กู่หงซิ่วต้องการใช้ตุ๊กตาไม้ควบคุมตี้อู่เย่ว์

หาวิธีได้ดี

“โทรไปบอกตระกูลกู่” อิ๋งจื่อจินหันหน้าไปมองลูกศิษย์สองคนของตระกูลตี้อู่ “ให้มารับคนด้วยตัวเอง”

“ครับปรมาจารย์อิ๋ง”

…

ลั่วหนาน

หนึ่งวันหนึ่งคืนแล้วหลัวซิวก็ยังไม่ฟื้น

หลัวจื่อชิวเฝ้าอยู่ข้างเตียง

“คุณชายจื่อชิว เกิดเรื่องแล้วครับ!” เวลานี้พ่อบ้านรีบร้อนเข้ามา สีหน้าร้อนใจ “คุณหนูหงซิ่วถูกจับที่ตี้ตูครับ!”

หลัวจื่อชิวสีหน้าเปลี่ยน ยืนขึ้นทันที “เกิดอะไรขึ้น”

“ยังไม่ทราบครับ” พ่อบ้านหายใจหอบ “แค่ได้ยินว่าทางตระกูลกู่ได้รับแจ้งมาว่าคุณหนูหงซิ่วอยู่บ้านตระกูลตี้อู่ ต้องการให้พวกเขาไปรับตัวครับ”

หลัวจื่อชิวขมวดคิ้ว “บ้านตระกูลตี้อู่เหรอ พวกเขากล้าขนาดนั้นเลยเหรอ”

ตระกูลกู่เหมือนดวงอาทิตย์ที่เฉิดฉายกลางท้องฟ้า ตระกูลตี้อู่คิดใช้ไม้แข็งกับตระกูลกู่ บ้าไปแล้วเหรอ

หลัวจื่อชิวรีบสั่ง “พ่อบ้านรีบไปบอกตระกูลกู่ ผมจะไปบ้านตระกูลตี้อู่พร้อมพวกเขาด้วย”

“ครับคุณชาย” พ่อบ้านวิ่งออกไป “ผมจะไปบอกพวกเขาเดี๋ยวนี้ครับ”

หลัวจื่อชิวโทรหาพ่อหลัวเพื่อให้มาเฝ้าแทน จากนั้นเขาก็จองตั๋วเครื่องบินไปตี้ตู

ไม่ว่าอย่างไรกู่หงซิ่วก็เป็นคู่หมั้นของเขา

ต่อให้หัวใจของเขาหวั่นไหวไปแล้ว แต่ก็ต้องรักษาภาพลักษณ์ไว้

พ่อหลัวรีบมา หลังจากได้ฟังเรื่องราวก็เห็นด้วย “ไปเถอะจื่อชิว เดี๋ยวพ่อจะเฝ้าทางนี้เอง”

หลัวจื่อชิวพยักหน้าแล้วออกจากห้องผู้ป่วย

เวลาผ่านไปเรื่อยๆ

ภายใต้การดูแลของหมอและพยาบาล ในที่สุดหลัวซิวก็ฟื้น สติกลับคืนมา

พอได้ยินว่าหลัวจื่อชิวไปตี้ตูกับพวกคนตระกูลกู่เมื่อสองชั่วโมงที่แล้วเขาก็ตกใจ “แย่แล้ว…คราวนี้จบเห่แล้ว”

“อะไรเหรอ” พ่อหลัวอึ้ง “ทำไมถึงจบล่ะ”

หลัวซิวปากสั่น ฟันกระทบกันกึกๆ “ปรมาจารย์ท่านนั้นที่พวกเราตามหามาตลอดก็คือคุณอิ๋ง เธอเป็นอาจารย์ของตี้อู่เย่ว์! ยังจะมาถามอีกว่าทำไม”

เขาไม่รู้ว่ากู่หงซิ่วทำอะไรไว้ แต่ถูกตระกูลตี้อู่จับไปก็แสดงว่าล่วงเกินอิ๋งจื่อจินเข้าแล้ว

พ่อหลัวอึ้ง

“ตุบ” กระบอกยาสูบในมือร่วงหล่นพื้น

ปะ…เป็นไปได้ยังไง

“โทรศัพท์ล่ะ” หลัวซิวหายใจหอบ “มัวอึ้งอะไรอยู่ ยังไม่รีบเอามาให้ฉันอีก!”

พ่อบ้านรีบยื่นโทรศัพท์มือถือให้

“ครับคุณอา” หลัวจื่อชิวที่อยู่ปลายสายพูดเสียงขรึม “ผมเพิ่งมาถึงบ้านตระกูลตี้อู่ เรื่องนี้ด่วนมาก เรื่องอื่นไว้ค่อยคุยกันนะครับ”

“ถึงไหนนะ กลับมา รีบกลับมาเดี๋ยวนี้!” หลัวซิวร้อนใจขึ้นมาทันที เขาตะคอก “อย่าไปหาเรื่องปรมาจารย์อิ๋ง! อย่าไปหาเรื่องคุณหนูเย่ว์ด้วย รีบกลับมาเดี๋ยวนี้เลยนะ!”

หาเรื่องอิ๋งจื่อจินยังไม่เท่าไร

แต่หาเรื่องคนรอบตัวอิ๋งจื่อจิน คนทั้งวงการนักพยากรณ์ในลั่วหนานต้องถูกฝังกลบทั้งหมดแน่

หลัวจื่อชิวอึ้ง “อาว่าอะไรนะครับ”

พอเขาพูดจบ

ประตูบ้านตระกูลตี้อู่ก็เปิดออกอัตโนมัติ

“มากันแล้วเหรอ” อิ๋งจื่อจินหันมาเล็กน้อย ยิ้มพลางพูด “เข้ามานั่งก่อนสิ”

[1] ดวงจีนโบราณที่ใช้การถอดรหัสจากวัน เดือน ปีและเวลาเกิด โดยอ้างอิงจากธาตุสัมพันธ์ทั้ง 5 คือ ธาตุดิน ธาตุน้ำ ธาตุไฟ ธาตุไม้ และธาตุทอง