คุณหนูไฮโซยอดอัจฉริยะ - บทเสริมตอนที่ 18 ตบหน้า ความทรงจำฟื้นคืน สารภาพ
บทเสริมตอนที่ 18 ตบหน้า ความทรงจำฟื้นคืน สารภาพ
เธอรีบร้อนลงมากไปหน่อย เกือบสะดุดล้ม
มีมือหนามาประคองเอวเธอไว้
มือนั้นเรียวยาวขาวผ่องดุจหยกแกะสลัก
ตี้อู่เย่ว์กลับตีมือนั้น หันไปดุ “อย่ามาแต๊ะอั๋งฉัน”
ไม่รอให้เจ้าของมือตั้งตัว เธอปิดประตูรถดัง ปัง เดินออกไปโดยไม่หันกลับมามอง
ซีซาร์ที่ลงจากรถตามมา “…”
จ็อบที่เป็นพ่อบ้านควบคนขับรถเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด “…”
เฮ้อ
เขาเคยบอกแล้วว่านายท่านควรออกกำลังกายให้มากๆ
ไม่อย่างนั้นแม้แต่เด็กสาวก็สู้ไม่ได้
หลัวจื่อชิวเห็นภาพเหตุการณ์นี้ ตะลึงหนักกว่าเดิม
ฟลอเรนซ์มีการควบคุมบนถนนที่เข้มงวดมาก
จำกัดเลขทะเบียนรถในแต่ละวันเพื่อรักษาสิ่งแวดล้อม
วันนี้ป้ายทะเบียนรถที่ลงท้ายด้วยเลขหนึ่งเท่านั้นที่วิ่งบนถนนได้
แต่เลขทะเบียนที่เขาเห็นบนรถลินคอล์นคันนี้คือเก้าเก้าเก้าเก้า
เดิมทีเลขทะเบียนแบบนี้ก็หายากอยู่แล้ว นี่ยังมาวิ่งในวันที่ห้ามอีก
ตี้อู่เย่ว์ไม่สังเกตเห็นสองพ่อลูกตระกูลหลัว เดินเข้าไปในศูนย์การค้าอย่างอารมณ์ดี
“จื่อชิว ดูสิ” พ่อหลัวเหมือนได้เข้าไปในสวนสนุก “เทคโนโลยีเมืองฟลอเรนซ์เจริญก้าวหน้าไปมากเลยนะ จื่อชิว?”
หลัวจื่อชิวเม้มริมฝีปากแน่น พยายามควบคุมสติอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน “พ่อครับ ผมเห็นตี้อู่เย่ว์”
“ว่าไงนะ” พ่อหลัวอึ้ง จากนั้นก็ขมวดคิ้ว “ตี้อู่เย่ว์เหรอ ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่ เธอตามลูกมาเหรอ”
“ไม่รู้เหมือนกันครับ” หลัวจื่อชิวส่ายหน้า “อีกทั้งรถที่เธอนั่งก็เป็นรถที่คนฐานะดีที่นี่ใช้กัน”
“ไม่ต้องไปสนใจหรอก” พ่อหลัวส่ายมือ “ไม่ว่าจะตระกูลชนชั้นสูงตระกูลไหนในฟลอเรนซ์ เดี๋ยวถึงเวลาก็ต้องถูกตระกูลลอเรนท์ควบคุมดูแลทั้งนั้น”
“ลูกน่ะสนใจแค่เตรียมตัวสำหรับงานประชุมในวันพรุ่งนี้ก็พอ เรื่องอื่นไม่ต้องเก็บมาใส่ใจหรอก”
ได้ฟังคำพูดนี้ แต่ความกระวนกระวายใจของหลัวจื่อชิวกลับไม่หมดไป
เขาครุ่นคิด ไม่ได้ตามตี้อู่เย่ว์เข้าไป แต่เรียกรถไปโรงแรม
…
ภายในศูนย์การค้า
“สวัสดีค่ะคุณผู้หญิง” พนักงานสาวยิ้ม “ไม่ทราบว่าจะรูดบัตรหรือชำระเป็นเงินสดดีคะ”
“รูดบัตรค่ะ” ตี้อู่เย่ว์ลูบกระเป๋า หยิบบัตรสีดำทองออกมา
เธอนึกสงสัย
ทั้งๆ ที่เธอพกบัตรธนาคารที่ใช้ได้ทั่วโลกมาสามใบ แต่ทำไมเหลือบัตรดำทองใบนี้อยู่ใบเดียว
ตี้อู่เย่ว์ค้นดูทุกกระเป๋า แต่ก็ไม่เจอบัตรธนาคารใบอื่นอีก
เธอยอมแพ้ ยื่นบัตรดำทองให้
“รอสักครู่นะคะ” พนักงานสาวรับไป
ติ๊ด เสียงเครื่องรูดบัตรดัง
ตอนพนักงานยื่นบัตรคืนให้ได้สังเกตเห็นสัญลักษณ์ดอกไอริสสีทอง
ด้านข้างยังมีอักษรเอสตัวเล็ก
เธออดส่งเสียงด้วยความตกใจไม่ได้ มองตี้อู่เย่ว์ด้วยความตะลึง
ชั่วขณะนั้นสายตาก็เปลี่ยนไป
บัตรสีดำทองระดับเอสของธนาคารลอเรนท์มีไว้สำหรับผู้กุมอำนาจของตระกูลลอเรนท์กับอิ๋งจื่อจินเท่านั้น
เด็กสาวชาวตะวันออกคนนี้เป็นอะไรกับตระกูลลอเรนท์
พนักงานร้านส่งตี้อู่เย่ว์ออกไปอย่างอึ้งๆ รู้สึกเหมือนค้นพบความลับที่ยิ่งใหญ่
เธอสงบสติอารมณ์ แอบล้วงโทรศัพท์มือถือออกมาโทรหาเพื่อนสนิท “ฮัลโหล ฉันมีเรื่องจะเม้าท์ เธอจำผู้กุมอำนาจตระกูลลอเรนท์ได้ใช่ไหม เหมือนเขาจะ…”
ตี้อู่เย่ว์ไม่รู้เรื่องนี้เลยสักนิด
เธอซื้อเสื้อผ้าเสร็จก็ส่งกลับไปให้พวกตี้อู่เฟิง เที่ยวเล่นอยู่ข้างนอกหนึ่งรอบก็กลับคฤหาสน์ลอเรนท์
ซีซาร์นั่งไขว่ห้างอยู่ที่โซฟา
รูปร่างสมบูรณ์แบบเหมือนรูปปั้น
แม้จะเห็นเขาหลายครั้งแล้ว แต่ตี้อู่เย่ว์ก็ยังคงต้องยอมรับว่า นี่คือใบหน้าที่ชวนให้คนหลงหัวปักหัวปำได้มากมาย
“วีนัสกรุ๊ปส่งขนมมงคลมาให้” ซีซาร์ชี้กล่องช็อกโกแลตที่อยู่บนโต๊ะ “ข้างนอกไม่มีขาย ทั้งโลกมีแค่สิบกล่อง เก็บไว้ให้เธอน่ะ”
ตี้อู่เย่ว์ก็ชอบกินของหวาน เธอเดินเข้าไป “เอ๊ะ ทำไมวันนี้คุณดีขนาดนี้ล่ะ”
เธอแกะกระดาษห่อช็อกโกแลตสอดไส้ไวน์อันแรก
ขณะที่กำลังจะหยิบช็อกโกแลตออกมาด้วยความดีใจ ปรากฏว่าว่างเปล่า
มันคือเปลือกช็อกโกแลตที่ถูกห่อเป็นทรงไว้
ตี้อู่เย่ว์ “…”
เธอหยิบชิ้นต่อไป พอแกะออก ข้างในมีแต่ความว่างเปล่าไม่มีอะไรเลย
ตี้อู่เย่ว์เงยหน้าขึ้นงงๆ มองซีซาร์ “คุณคงไม่ได้กินหมดแล้วแต่ห่อไว้เหมือนยังไม่กินเพื่อหลอกฉันใช่ไหม”
มีคนปัญญาอ่อนขนาดนี้ด้วยเหรอ
ซีซาร์ยกถ้วยชา ท่วงท่าเหมือนคุณชายชนชั้นสูงในยุโรป
พอได้ยินแบบนั้นเขาก็ขมวดคิ้ว “หืม? พวกเขาจ้างโรงงานไหนผลิตกัน คุณภาพแย่ขนาดนี้”
พอเห็นซีซาร์ทำสีหน้าจริงจังเหมือนไม่ได้โกหก ตี้อู่เย่ว์ก็คิดว่าเป็นที่โรงงานผลิตจริงๆ จึงแกะต่อ
มีแต่กระดาษห่อกองเต็ม
เธอไม่ยอมแพ้แกะต่อจนถึงชิ้นสุดท้าย
ว่างเปล่า
ในที่สุดซีซาร์ก็ทนไม่ไหว หัวเราะออกมา
“อ๊ากกก!” ตี้อู่เย่ว์โมโห เธอกระโดดเข้าไปทุบซีซาร์ “ไปตายซะ!”
เธอแอบอุตส่าห์คิดว่าเขาเลิกนิสัยชั่วร้ายแล้ว ปรากฏว่าก็ยังชอบแกล้งเธออยู่!
“แค่กๆ!” ซีซาร์จับมือเธอไว้ “ยัยเปี๊ยกพิการระดับสาม หยุดนะ”
ตี้อู่เย่ว์ตัวเล็ก เขาใช้สองมือก็ล็อกตัวเธอไว้ได้อย่างง่ายดาย
ใกล้ชิดแบบที่ไม่เคยมีมาก่อน
ร่างกายของซีซาร์หดเกร็งอีกครั้ง
ตี้อู่เย่ว์ยังคงโมโห “ฉันจะกัดให้ตายเลย!”
เธอแยกเขี้ยว กำลังจะกัด
ทันใดนั้นสมองกลับมึนงง เบื้องหน้าของตี้อู่เย่ว์มืดลง เธอหมดสติไป
ซีซาร์ยังอยากแกล้งเด็กสาวในอ้อมกอดต่อ แต่กลับเห็นเธอนิ่งไป สีหน้าของเขาเปลี่ยนในทันที
“เย่ว์เย่ว์!” เขาอุ้มเธอพลางตะโกน “หมอ จ็อบ รีบไปตามหมอมาเร็ว!”
…
ตี้อู่เย่ว์ฝันยาวนาน
ในฝันเธอไปสถานที่ที่แปลกประหลาด
ที่นั่นเทคโนโลยีเจริญก้าวหน้ามาก มีระบบคมนาคมทางอากาศ และยังมีอาวุธรุ่นใหม่ๆ สารพัดแบบ
เธอเจอชายหนุ่มหน้าโง่คนหนึ่งระหว่างที่เดินเที่ยวกับอาจารย์สุดที่รัก แถมผู้ชายคนนี้ยังเป็นผู้วิเศษจักรพรรดิ ผู้วิเศษลำดับที่ห้าจากยี่สิบสองคน ทำให้เธออิจฉาอยู่นาน
เธอเห็นเมืองแห่งโลกปรากฏตรงหน้า โซนใจกลางเมืองกลายเป็นซากปรักหักพัง
เธอยังเห็นตัวเองกัดปลายนิ้ว ใช้เลือดสร้างผังค่ายกล
ได้ยินเสียงเอะอะ
“บอกแล้วว่าอย่าทำนายฉัน”
“ยัยเปี๊ยกพิการระดับสาม ทำอะไรน่ะ!”
“เย่ว์เย่ว์! เย่ว์เย่ว์หยุดนะ!”
“อ๊า!” ทันใดนั้นตี้อู่เย่ว์ก็ตกใจตื่น
เธอเอามือจับตรงหัวใจ หน้าผากเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ
สีหน้าตะลึง
นั่นไม่ใช่ความฝัน มันคือทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอเคยประสบมา
เห็นๆ อยู่ว่าเธอเดิมพันด้วยพลังชีวิตทั้งหมดเพื่อทำนายอิ๋งจื่อจิน
แต่ทำไมตอนนี้เธอยังมีชีวิตอยู่
มันไม่สมเหตุสมผล
ตี้อู่เย่ว์ก้มมองโดยอัตโนมัติ
เขาฟุบอยู่ข้างเตียงของเธอ ผมยุ่งเล็กน้อย
แต่ไหนแต่ไรเขารักษาภาพพจน์ของตัวเองอยู่ตลอด น้อยครั้งที่จะเป็นแบบนี้
ตี้อู่เย่ว์ลังเล ยื่นมือออกไปจับผมของซีซาร์
เฮ้อ น่าเสียดายที่ไม่ใช่ทองคำ
“ฟื้นแล้วเหรอ” เสียงของซีซาร์แหบเล็กน้อย เขาเงยหน้าขึ้น “ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า”
ดวงตาสีน้ำเงินของเขาคล้ายท้องทะเล ลุ่มลึกสุดลูกหูลูกตา
ตี้อู่เย่ว์มองเขา ทันใดนั้นน้ำตาก็ร่วงเผาะ “คุณหลอกฉัน”
เธอเสียใจ “ทำไมคุณต้องหลอกฉันแบบนี้”
ซีซาร์ “…”
แย่ละ
ความทรงจำกลับคืนมาได้เวลาจริงๆ
“ฉันก็แค่รู้สึกว่าเธอน่ารัก อยากแกล้งเธอเล่น” ซีซาร์ทำตัวไม่ถูก เขายื่นกระดาษทิชชู่ให้ “หยุดร้องเถอะนะ”
ตี้อู่เย่ว์ยังคงร้องไห้ เสียใจมาก “ฉันน่ารักก็ไม่ใช่เหตุผลที่คุณจะมาหลอกฉัน!”
เป็นครั้งแรกที่ซีซาร์เห็นเธอร้องไห้จนเป็นแบบนี้ น้ำเสียงของเขาอ่อนลง “ฉันขอโทษ”
“ขอโทษยังไม่พอ คุณต้องคืนเงินของฉันมาให้หมดด้วย”
“ได้” ซีซาร์โล่งอก “เรื่องเล็ก”
ตี้อู่เย่ว์พูดด้วยเสียงอู้อี้ “ฉันยังอยากไปกินของอร่อยทั่วโลกด้วย คุณเลี้ยง”
“อืม”
“ฉันอยากได้อัญมณีหายากที่มีแค่ในแอนตาร์กติกา คุณไปขุด”
“ไม่มีปัญหา”
ตี้อู่เย่ว์พูดอะไรเขาก็ตอบตกลงหมด ไม่มีรำคาญเลยสักนิด
“สาบานเดี๋ยวนี้ ห้ามผิดคำพูด ไม่อย่างนั้นขอให้อ้วนตุ๊ต๊ะ หน้าตาน่าเกลียด”
“สัญญา”
ตี้อู่เย่ว์ขยี้ตา เปลี่ยนสีหน้าทันที “แบร่ๆๆ ฉันโกหก”
ดีนะที่เธอฉลาด
แม้เธอจะเสียใจจริงๆ ก็ตาม
ซีซาร์ “…”
เออ
เขายอมแพ้
“ดีมาก” ซีซาร์คลายคอเสื้อ ยิ้มพลางพูด “งั้นตอนนี้เรามาคุยหนี้ที่แท้จริงกัน”
ตี้อู่เย่ว์เช็ดน้ำตา มองเขา “คุณหลอกฉันชัดๆ มีหนี้จริงๆ ที่ไหนกัน”
“จำผู้วิเศษยี่สิบสองคนได้ งั้นเธอรู้จักพลังของผู้วิเศษคู่รักใช่ไหม” ซีซาร์พูด “ฉันแบ่งพลังชีวิตให้เธอครึ่งหนึ่งเพื่อช่วยชีวิตเธอ”
ตี้อู่เย่ว์อึ้ง “ระระร่วมชีวิตเหรอ”
ซีซาร์ตอบ “รู้ก็ดี”
ตี้อู่เย่ว์เอามือปิดหน้า
แย่ละ
เธอติดหนี้หัวโต
นี่ไม่ใช่บ่วงกรรมที่แค่ใช้เงินก็สามารถตัดขาดได้
“แล้วจะให้ชดใช้ยังไง” ตี้อู่เย่ว์เซ็ง “ฉันไม่ได้ขอให้ช่วยสักหน่อย”
“ในเมื่ออยากชดใช้ขนาดนี้ไม่สู้…” ซีซาร์พูดอย่างใจเย็น “ชดใช้ด้วยร่างกายแล้วกัน ฉันไม่ขาดเหลืออะไร แต่ขาดคนดูแลสมบัติ”
คำพูดนี้ทำให้หัวใจของตี้อู่เย่ว์เหมือนถูกสูบออกไปชั่วขณะ สมองก็หยุดทำงาน “คะคะคะคุณว่าอะไรนะ”
ซีซาร์โน้มตัวลง ใช้ปลายนิ้วบรรจงเช็ดคราบน้ำตาให้เธอ “ถ้าฉันไม่ชอบเธอ เธอคิดว่าเธอจะหลอกฉันได้จริงๆ เหรอ”
เพราะชอบถึงได้ยินยอม
เธออยากได้อะไรเขาก็จะให้
คราวนี้กลายเป็นตี้อู่เย่ว์ที่ทำตัวไม่ถูก เธอพูดตะกุกตะกัก “ฉัน…ฉันฉันฉันยังไม่เคยมีแฟนเลยนะ คะคะคุณ…”
“พูดแบบนี้แสดงว่าตอบตกลงแล้วเหรอ” ซีซาร์แอบประหลาดใจ เขาครุ่นคิดพลางพูด “พรุ่งนี้ไปแต่งงานเลยดีไหม”
ตี้อู่เย่ว์ “…”
สมองตานี่เป็นแบบไหนกันนะ
ยังไม่ทันได้คบกันจะให้แต่งงานเลยเหรอ
“ใครตอบตกลงกัน” ตี้อู่เย่ว์โมโหแก้มป่อง “คุณบอกว่าคุณถูกขนานนามว่า ‘อพอลโลแห่งฟลอเรนซ์’ คุณต้องมีผู้หญิงเยอะแยะแน่นอน ฉันยังสะอาดบริสุทธิ์อยู่ ไม่ได้ ฉันเสียเปรียบ”
“ฉันมีเวลาแบบนั้นที่ไหนกัน” ซีซาร์แอบจุก “ฉันยุ่งอยู่กับการหาเงิน ยังไม่ทันโกยเงินเสร็จก็ถูกฆ่าแล้ว”
“งั้นเหรอ งั้นก็น่าสงสารเนอะ” ตี้อู่เย่ว์สะใจ “หาเงินได้ตั้งเยอะแยะแต่กลับไม่ได้อยู่ใช้”
ซีซาร์ยักไหล่ “ไม่เป็นไร ยกให้เธอได้”
“เห็นแก่ที่คุณเป็นโสดมายาวนาน งั้นสาวน้อยผู้น่ารักอย่างฉันจะฝืนใจรับปากก็ได้” ตี้อู่เย่ว์เบือนหน้าหนี “ระยะทดลองครึ่งปี”
ซีซาร์ชะงัก “…ระยะทดลองเหรอ”
“แน่สิ นี่คือระยะทดลองของแฟน” ตี้อู่เย่ว์คำนวณไว้ชัดเจน “เกิดคุณเข้ากับฉันไม่ได้ ฉันก็จะถีบตกกระป๋องแล้วหาใหม่”
สายตาของซีซาร์ขรึมลงทันที แต่กลับยิ้ม “อย่าแม้แต่จะคิด”
ถ้าเธอกล้าถีบเขา เดี๋ยวถึงเวลาเขาจะทำโซ่ทองล่ามเธอไว้
…
ทางด้านประเทศจีน
หน้าบ้านตระกูลจี้ รถหรูที่มีสามโหมดคือบก น้ำ อากาศ ได้จอดอยู่กลางอากาศ
หลังจากอิ๋งจื่อจินกับฟู่อวิ๋นเซินขึ้นไปนั่งแล้ว รถก็แล่นออกไปอย่างรวดเร็ว
“อยากให้พวกเขากลับมาสี่คนจริงๆ” ซู่เวิ่นยิ้ม “แต่สามคนก็ได้ จะหลานชายหลานสาวฉันก็รักหมด”
ลูเอลกลับขมวดคิ้ว “ไม่ หลานชายดีกว่า”
“หา?” ซู่เวิ่นแอบแปลกใจ “ทำไมเมื่อก่อนฉันไม่สังเกตเห็นเลยนะว่าคุณรักเด็กผู้ชายมากกว่าเด็กผู้หญิง ถ้าฉันรู้นะฉันพาเยาเยาหนีดีกว่า ปล่อยคุณใช้ชีวิตคนเดียวไปเลย”
“ไม่ใช่ๆ ถ้าเป็นหลานสาวเดี๋ยวถึงเวลาไม่รู้ไอ้หนุ่มที่ไหนจะมาเอาตัวไปอีก ผมกลัวผมจะหักห้ามใจไม่ให้เข้าไปต่อยไม่ได้น่ะสิ” ลูเอลพูดต่อ “ถ้าเป็นหลานชายก็ไปพาสาวกลับมาได้ ทางที่ดีขอเป็นสาวน้อยหน้าตาน่ารัก”
ซู่เวิ่นคิด “ก็จริง”
ลูเอลมองไปรอบๆ “เฟิงเหมียนล่ะ วันนี้เยาเยาเดินทาง ทำไมไม่เห็นเขาเลยล่ะ”
“คุณเวินไปประเทศจีแล้ว” ซู่เวิ่นตอบ “คุณก็รู้ เยาเยาติดตามโปรเจ็กต์ยานอวกาศข้ามจักรวาลมาตลอด คุณเวินก็ต้องสนับสนุนอย่างเต็มกำลังอยู่แล้ว”
นักวิจัยหกสิบเปอร์เซ็นต์ของตระกูลจี้ต่างเข้าร่วมโปรเจ็กต์นี้
นักวิจัยที่แท้จริง ต่อให้ข้างหน้ามีอุปสรรคขวากหนามสักแค่ไหนก็ไม่มีทางลืมปณิธาน กล้าที่จะมุ่งมั่นไปข้างหน้า
และก็เพราะตระกูลจี้ส่งกำลังสำคัญไปช่วยเกอร์เวนกับคณบดีนอร์แมน ทำให้ตระกูลนักวิจัยตระกูลอื่นหัวเราะเยาะอยู่นาน
พูดตามตรงก็คือ โปรเจ็กต์ยานอวกาศข้ามจักรวาลก่อตั้งมาได้สองปีก็ยังคงมีแต่เปลือกไม่มีอะไรเป็นรูปเป็นร่าง
หรือต่อไปในอนาคตอาจวิจัยออกมาได้ แต่ใครจะไปรู้ว่าอีกกี่ร้อยปีให้หลังหรือเปล่า
“อืม” ลูเอลขมวดคิ้ว “ผมช่วยอะไรไม่ได้ด้านเทคโนโลยี แต่ถ้าสร้างยานอวกาศข้ามจักรวาลสำเร็จจริง ผมสมัครไปเป็นคนคุ้มกันได้”
อย่าว่าแต่จักรวาลอื่นเลย
แม้แต่นอกระบบสุริยะก็มีสิ่งมีชีวิตแปลกประหลาดมากมาย
มีครั้งหนึ่งสำนักวิจัยส่งนักบินอวกาศออกไป พวกเขาพบสิ่งมีชีวิตในอวกาศที่มีรูปร่างคล้ายแมงกะพรุนระหว่างการบิน เกือบถูกดูดเข้าไปในหลุมดำ
ซู่เวิ่นครุ่นคิดจริงจังไปชั่วขณะ “ลูเอล ตื่นเถอะ คุณน่าจะสู้ใครไม่ได้”
ลูเอล “…”
ไม่มีอะไรเสียดแทงใจได้เท่านี้แล้ว
อีกด้านหนึ่ง
“เสี่ยวหลี เปิดเทอมแล้ว เยาเยากับคุณฟู่ไปฮันนีมูนแล้ว พ่อก็ยุ่งอยู่กับโปรเจ็กต์ ลูกไปนอนที่มหาวิทยาลัยเถอะ” จี้อี้หางสวมเสื้อผ้าพลางพูด “ถ้าอาหารในมหาวิทยาลัยไม่ถูกปาก งั้นลูกก็บอกแม่ ให้แม่ทำซี่โครงหมูตุ๋นส่งไปให้”
จี้หลีสะพายกระเป๋าหนังสือ “รู้แล้วค่ะ”
ถึงแม้อิ๋งจื่อจินจะไม่มีความเกี่ยวข้องทางสายเลือดกับตระกูลจี้ แต่พวกเขาก็มองเธอเป็นญาติจริงๆ
“อ้อจริงสิ” เหมือนจี้อี้หางนึกอะไรขึ้นได้ “ดูสิ เยาเยาแต่งงานแล้ว ตอนนี้ลูกยังไม่มีแม้แต่แฟน ไม่ได้นะ เมื่อไรจะพาแฟนกลับมาบ้านล่ะ”
“พ่อคะ หนูเพิ่งอายุเท่าไรเอง” จี้หลีจนปัญญา “พ่อจะเอาหนูไปเทียบกับเทพอิ๋งไม่ได้นะคะ อีกอย่างหนูก็ไม่ว่างหาแฟนด้วย”
“เฮ้อ พ่อก็แค่อยากเตือน” จี้อี้หางออกจากบ้าน “บอกให้หาแฟนตั้งแต่มอปลาย แต่ลูกก็ไม่หา ตอนนี้อยู่ปีสองแล้ว ลูกก็ยังไม่สนใจเรื่องนี้อีก”
“มีแฟนก็เหมือนได้ฝึกฝน ไม่มีประสบการณ์แล้วจะเติบโตได้ยังไง”
จี้หลี “…”
พ่อของเธอหัวสมัยใหม่เกินไป ทำให้เธอเถียงไม่ออก
จี้หลีปั่นจักรยานไปมหาวิทยาลัยตี้ตู
วันนี้เธอไม่มีเรียนเช้าบ่าย แต่ละวันผ่านไปอย่างสบายๆ
คลาสทดลองชีวเคมีมีห้องเรียนประจำ จี้หลีเดินเข้าไปวางกระเป๋า
เธอไม่ได้มองคนอื่นในห้องเรียน หยิบไอแพดออกมาเริ่มเขียนบันทึก
“จี้หลี ไหนเธอว่ารู้จักอิ๋งจื่อจินไง” มีเสียงพูดดังขึ้น เจือด้วยอารมณ์เยาะเย้ยถากถาง “ทำไมอิ๋งจื่อจินไม่ให้โอกาสเธอได้ไปประเทศจีล่ะ หรือว่าเธอก็แค่โม้”
จี้หลีไม่ตอบ
เดือนที่แล้วอิ๋งจื่อจินก็บอกว่าถ้าเธออยากไปก็ไปได้
แต่เธอรู้สึกว่าตอนนี้ตัวเองยังไม่เก่งพอ คิดไว้ว่าเก็บหน่วยกิตเทอมนี้ให้เสร็จก่อนค่อยไป
เธอเองก็ไม่เคยป่าวประกาศเรื่องความสัมพันธ์ของเธอกับอิ๋งจื่อจิน
“จี้หลี ถามเธออยู่นะ” เจ้าของเสียงเดินเข้ามา “เธอเป็นสาวน้อยอัจฉริยะไม่ใช่เหรอ ฉันเห็นทางมหาวิทยาลัยส่งนักศึกษาไป แต่ก็ไม่เห็นมีชื่อเธอ ทำไมไม่ทำอวดดีแล้วล่ะ”
มีคนเข้ามาห้าม “หนิงจือ พอเถอะ คณะชีวเคมีของพวกเราก็ไม่มีใครถูกเลือกไปเลยนะ”
“ฉันจะพูด” เจินหนิงจือแสยะยิ้ม “ใครจะไปรู้ว่าตอนนั้นจี้หลีเข้ามาในคลาสนี้ได้ยังไง ทั้งๆ ที่คลาสทดลองชีวเคมีไม่เปิดให้เด็กปีหนึ่ง ทำไมเธอที่อยู่ปีหนึ่งถึงเข้ามาได้!”
จี้หลีขี้เกียจเถียงกับเจินหนิงจือ
เจินหนิงจือก็แค่เหม็นขี้หน้าเธอ
เจินหนิงจือโตกว่าเธอหนึ่งรุ่น
แต่เจินหนิงจือสอบไม่ผ่านเข้าคลาสทดลองชีวเคมีในรุ่นนั้น พลาดไปแค่อันดับเดียว
แต่เจินหนิงจือเป็นคนมีมนุษยสัมพันธ์ดี บางครั้งจะมายืมสมุดจดบันทึกของคลาสทดลองชีวเคมี
จี้หลีไม่สนใจ
อันดับหนึ่งของคณะกับทุนการศึกษาระดับประเทศอยู่ในมือเธอทั้งนั้น เจินหนิงจือเหม็นขี้หน้าเธอแต่จะทำอะไรได้
เจินหนิงจือแสยะยิ้ม “ในเมื่อไม่ได้ไป ต่อไปก็อย่าทำอวดดีนัก เข้าใจไหม”
ในที่สุดจี้หลีก็เงยหน้าขึ้น
“ขอโทษด้วยครับ” มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นในเวลานี้ ตามด้วยเสียงทุ้มต่ำของเด็กหนุ่ม “ไม่ทราบว่าจี้หลีอยู่ไหมครับ”
Comments for chapter "บทเสริมตอนที่ 18 ตบหน้า ความทรงจำฟื้นคืน สารภาพ"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
