คุณหนูไฮโซยอดอัจฉริยะ - บทเสริมตอนที่ 19 หนุนหลัง นี่คือคุณนายลอเรนท์ของพวกเรา
บทเสริมตอนที่ 19 หนุนหลัง นี่คือคุณนายลอเรนท์ของพวกเรา
เจินหนิงจือหยุดชะงัก
ทุกคนในห้องต่างหันมามอง
เมื่อเห็นคนที่ยืนอยู่ตรงประตูต่างก็อึ้งไปตามๆ กัน
เด็กหนุ่มอายุสิบแปด สูงหนึ่งร้อยแปดสิบห้าเซนติเมตร
รูปร่างผึ่งผาย สัดส่วนสมบูรณ์แบบ
เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบง่าย ช่วยขับให้ผิวดูขาวดุจหยก
เนื่องจากส่วนสูงเป็นเหตุ ทำให้เขาต้องก้มหน้าเล็กน้อย กวาดตามองคนในห้องเรียน
มองเห็นลูกกระเดือกและกระดูกไหปลาร้าของเขาอย่างชัดเจน ขนตางอนเป็นแพยาว
นักศึกษาในห้องแน่ใจได้ว่า ในมหาวิทยาลัยตี้ตูไม่มีนักศึกษาชายแบบนี้แน่นอน
หากมี ต่อให้ไม่ถึงขั้นสั่นสะเทือนไปทั้งมหาวิทยาลัย แต่จะต้องมีนักศึกษาตั้งใจไปลงวิชาที่เขาเลือกแน่นอน
หน้าตาแบบนี้มีเหรอจะลืมได้ลง
เจินหนิงจือทำงานอยู่ในสภานักศึกษา มีรายชื่อนักศึกษาสองรุ่นนี้อยู่ในมือ
เธอเองก็มักเข้าร่วมกิจกรรมทางด้านศิลปะวรรณกรรมต่างๆ แต่ก็มั่นใจว่าไม่เคยเห็นนักศึกษาชายที่ไม่ว่าจะหน้าตา รูปร่าง บุคลิก ล้วนโดดเด่นขนาดนี้มาก่อน
หรือว่าเขาจะอยู่คลาสเตรียมเข้ามหาวิทยาลัยตี้ตู
เจินหนิงจือชักสนใจ
เธอยืนขึ้น เดินเข้าไปหา “สวัสดีจ้ะรุ่นน้อง มีอะไรให้พี่ช่วยไหม พี่ชื่อเจินหนิงจือ รองประธานสภานักศึกษา”
เซ่าอิ่งไม่มองเธอ เบี่ยงตัวเล็กน้อยเพื่อหลบมือของเธอที่ยื่นมา
เขาเหลือบตาขึ้น “คนไหนจี้หลีครับ”
“…”
เกิดความเงียบขึ้นโดยรอบ
เจินหนิงจือยืนอยู่ที่เดิม รู้สึกเพียงเลือดในกายสูบฉีดขึ้นมาด้านบน หัวร้อนขึ้นมาทันที
แต่ไหนแต่ไรมาเธอเป็นคนหยิ่งในศักดิ์ศรี และได้รับสายตาชื่นชมจากนักศึกษาชายมาตลอด
นึกไม่ถึงว่าเธอเป็นฝ่ายหยิบยื่นไมตรีจิตให้ แต่เขากลับทำเป็นเหมือนไม่เห็นเธอแม้แต่น้อย
โดยเฉพาะนี่ยังเป็นต่อหน้าจี้หลี
ไม่เท่ากับเป็นการหยามศักดิ์ศรีเธอเหรอ
“ตรงนี้ค่ะ” จี้หลีเพิ่งรู้ตัว เธอยกมือขึ้น ถามด้วยความสงสัย “มีอะไรเหรอคะ”
เซ่าอิ่งแค่ไปร่วมงานแต่งงานของอิ๋งจื่อจินกับฟู่อวิ๋นเซินที่ฮู่เฉิง และก็ไม่ได้เผยหน้าลงในโลกออนไลน์
ช่วงหลายเดือนมานี้จี้หลีก็ไม่ได้ไปฮู่เฉิงเพราะติดเรียน
ทั้งสองคนคลาดกันพอดี จนถึงตอนนี้จึงเป็นการเจอกันครั้งแรก
“ผมชื่อเซ่าอิ่งครับ” เซ่าอิ่งพยักหน้าเล็กน้อย “น้าเล็กวานให้ผมเอาของมาให้ครับ”
คราวนี้จี้หลีอึ้งไปชั่วขณะ “น้าเล็กของคุณเหรอ”
“น้าเล็กให้ผมมาถามคุณว่าสนใจเข้าร่วมโปรเจ็กต์ยานอวกาศข้ามจักรวาลของศาสตราจารย์เกอร์เวนไหม” เซ่าอิ่งหยิบจดหมายเชิญออกมายื่นให้
จดหมายเชิญไม่ใหญ่ แต่ออกแบบมาอย่างเรียบหรู
ในนั้นมีสองลายเซ็น
ลวดลายสีทองโดดเด่นสะดุดตา
ลายเซ็นหนึ่งเป็นของซีนาย อีกลายเซ็นเป็นของเกอร์เวน
ข้างชื่อยังประทับด้วยตราสีแดง
ชื่อของซีนายไม่ได้เป็นที่รู้จักเท่าไรในเจ็ดทวีปสี่มหาสมุทร แต่เกอร์เวนเป็นอันดับหนึ่งในแวดวงนักวิจัยอย่างไม่ต้องสงสัย
โดยเฉพาะระยะนี้ทางมหาวิทยาลัยตี้ตูส่งนักศึกษาของคณะเครื่องกลกับคณะคอมพิวเตอร์ไปประเทศจีอยู่ไม่น้อย บรรดานักศึกษาของมหาวิทยาลัยตี้ตูต่างก็คุยเรื่องยานอวกาศข้ามจักรวาล
วันนี้เจินหนิงจือถึงได้จงใจมาเยาะเย้ยถากถางจี้หลี
“…”
ภายในห้องเรียนเงียบยิ่งกว่าเดิม
นักศึกษาคนอื่นๆ ต่างสงสัยว่าหูตัวเองมีปัญหาหรือเปล่า
เจินหนิงจือดวงตาเบิกโพลง จ้องคำว่าเกอร์เวนเขม็ง แทบไม่อยากเชื่อสายตา
เกอร์เวนเชิญจี้หลีไปอยู่ศูนย์วิจัยเหรอ
ขนาดพวกศาสตราจารย์ยังไม่มีสิทธิ์นี้เลยนะ
จี้หลีทำให้เกอร์เวนเซ็นชื่อออกจดหมายเชิญได้เลยเหรอ
จี้หลีเองก็อึ้ง “ให้ฉันเหรอ”
เธอรู้ว่าอิ๋งจื่อจินเป็นนักวิจัยอันดับหนึ่งของโปรเจ็กต์นี้
แต่โปรเจ็กต์ยานอวกาศข้ามจักรวาลเป็นความลับต่อโลกภายนอกจนกว่าจะคิดค้นได้สำเร็จ
การได้รับบัตรเชิญจึงไม่ง่าย
“ขอแนะนำตัวอย่างเป็นทางการนะครับ” เซ่าอิ่งยื่นมือออกไป “เซ่าอิ่ง เรนเกลครับ อิ๋งจื่อจินเป็นพี่สาวที่เป็นญาติฝ่ายแม่ของผม คุณเป็นพี่สาวญาติฝ่ายพ่อของเธอ ถ้าไม่ถือสา ผมก็ขอเรียกคุณว่าพี่ด้วยครับ”
จี้หลีสีหน้าจริงจังขึ้นมาทันที ยื่นมือออกไปจับมือเขา “สวัสดีค่ะ ไม่เป็นไรค่ะ ไม่ต้องยุ่งยากขนาดนั้น เรียกฉันว่าจี้หลีก็ได้”
ที่แท้เขาก็เป็นน้องชายที่เป็นญาติทางครอบครัวแท้ๆ ของอิ๋งจื่อจิน
แต่หน้าตาไม่คล้ายอิ๋งจื่อจิน กลับคล้ายฟู่อวิ๋นเซินมากกว่า
หรือว่าเมืองแห่งโลกจะมีคำพูดที่ว่าน้องชายเมียหน้าคล้ายพี่เขยงั้นเหรอ
ความคิดของจี้หลีเตลิดไปไกลแล้ว
“ถ้าคุณจี้ยินดี เครื่องบินรออยู่ด้านนอกแล้วครับ” เซ่าอิ่งพูดต่อ “พวกเราออกเดินทางได้ตอนนี้เลยครับ”
จี้หลีดึงสติกลับมาทันที เธออึ้ง “รีบขนาดนั้นเลยเหรอคะ”
เธอก็อยากไปอยู่หรอก “แต่ฉันยังไม่ได้เก็บข้าวของเลยนะคะ”
“พวกของใช้ในชีวิตประจำวันไปหาซื้อเอาได้ครับ ประเทศจีมีย่านการค้าที่วีนัสกรุ๊ปไปเปิดอยู่ พี่สาวผมให้บัตรเอสวีไอพีมา” มือของเซ่าอิ่งยันกรอบประตูอยู่ เขาหันไปพูด “แค่โทรศัพท์มือถือกับบัตรประชาชนอยู่กับตัวก็ได้แล้วครับ”
วีนัสกรุ๊ปทุ่มเงินจำนวนมากซื้อถนนทั้งเส้นทำเป็นย่านที่ครึกครื้นที่สุดของประเทศจีน เพื่อที่อีกหน่อยอิ๋งจื่อจินมาทำโปรเจ็กต์จะได้ไม่รู้สึกเบื่อ
จี้หลี “…”
ก็จริง
จี้อี้หางกับคุณนายจี้งานยุ่งทั้งคู่ เธอนอนหอพักนักศึกษา ข้าวของก็อยู่ที่มหาวิทยาลัยหมด
“ได้ค่ะ” จี้หลีชั่งน้ำหนักข้อดีข้อเสียเสร็จก็ตอบตกลง “ขอฉันกลับหอพักไปบอกศาสตราจารย์ก่อนนะคะ”
เธอจะไปฝึกงานก็ห้ามทิ้งการเรียน
เซ่าอิ่งพูด “ไม่ต้องหรอกครับ ผมบอกศาสตราจารย์ให้แล้ว พวกเราไปได้เลย”
จี้หลี “…”
เธอรู้สึกเหมือนตัวเองโดนดักทุกทาง
จี้หลีหยิบบัตรเชิญ สะพายกระเป๋าเดินออกไป “คุณก็มาได้ประจวบเหมาะจริงๆ เมื่อครู่พวกเขายังนินทาฉันเรื่องนี้อยู่พอดี”
“ไม่บังเอิญหรอกครับ” เซ่าอิ่งดูเวลา หลุบตาลง “ไปเถอะครับ”
จี้หลีอึ้ง “หืม?”
เธองง เดินตามเซ่าอิ่งออกไป
ทิ้งพวกนักศึกษาในห้องเรียนให้มองหน้ากัน
ผ่านไปสักพักกว่าจะมีเสียงซุบซิบดังขึ้นมาในห้อง
“ที่แท้จี้หลีก็เป็นญาติกับเทพอิ๋ง!”
“เธอไม่เคยพูดเลย ถ่อมตัวเกินไปแล้ว…”
“ในเมื่อเป็นครอบครัวเดียวกัน ยีนไม่มีทางด้อยไปถึงไหนแน่นอน เฮ้อ ทำไมฉันไม่ตีสนิทกับจี้หลีไว้นะ”
“จะว่าไปทำไมเจินหนิงจือชอบมาที่คลาสพวกเราล่ะ เธอไม่ใช่คนในคลาสเดียวกับพวกเราเสียหน่อย”
ความสนใจของทุกคนไปอยู่ที่จี้หลีหมด ยังจะมีใครสนใจเจินหนิงจืออีก
เจินหนิงจืออับอาย รู้สึกจนตรอก
เธอไม่อยากอยู่ที่นี่ต่อแม้แต่วินาทีเดียว หยิบหนังสือรีบเดินออกไป
…
อุณหภูมิภายในห้องโดยสารกำลังดี เก้าอี้ก็นุ่มสบาย
จี้หลีกินอาหารเสร็จก็มองเมฆนอกหน้าต่าง
ไม่กี่นาทีถัดมาเธอก็ผล็อยหลับไป
เซ่าอิ่งหยิบผ้าห่มมาคลุมให้เธอ
จากนั้นเขาก็ลุกไปโทรศัพท์ที่ด้านข้าง น้ำเสียงสุขุม “น้าเล็ก”
“รับมาแล้วเหรอ” ซีนายพูด “น้าขอตำแหน่งผู้ช่วยนักวิจัยให้พวกเธอ จะได้เป็นนักวิจัยเต็มตัวไหมยังต้องมีการทดสอบอีก”
“ต้องทดสอบอยู่แล้วครับ”
“จะว่าไปนายก็ควรหาแฟนได้แล้วหรือเปล่า” ซีนายเปิดเอกสารพลางพูด “หลายวันก่อนแม่นายยังพูดกับน้าอยู่ว่าเสียดายที่ไม่ได้เลี้ยงนายมา แต่ต่อไปช่วยเลี้ยงลูกของนายได้”
เซ่าอิ่งนิ่งไปหนึ่งวินาที ตอบอย่างใจเย็น “ขนาดน้าเล็กยังไม่มีเลยครับ เรื่องแบบนี้ผู้ใหญ่ควรทำเป็นตัวอย่างสิครับ”
“…”
ซีนายที่พูดจาฉะฉานมาตลอดกลับไปไม่เป็นในเรื่องนี้
เธอกดตัดสาย
“อาจารย์ซีนายคะ!” ชาร์ล็อตชะโงกหน้าเข้ามาด้วยความดีใจ “ศาสตราจารย์เกอร์เวนกลับมาจากการทดสอบแล้วค่ะ เขาเชิญอาจารย์ซีนายไปดื่มกาแฟสักแก้วค่ะ”
ซีนายยืนขึ้น “ได้ ฉันจะไปเดี๋ยวนี้”
สิบนาทีต่อมา ภายในห้องทำงานของเกอร์เวน
เขานั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ พอได้ยินเสียงก็ยืนขึ้นทันที “คุณซีนาย ได้ยินชื่อเสียงมานานแล้วครับ”
“ศาสตราจารย์” ซีนายจับมือเกอร์เวน “อาอิ๋งพูดถึงคุณอยู่บ่อยๆ ในที่สุดวันนี้ก็ได้เจอกันสักที”
“นอร์แมนก็พูดถึงคุณบ่อยๆ ครับ” เกอร์เวนยิ้ม “คุณเก่งจริงๆ ครับ คิดค้นอุปกรณ์เทคโนโลยีได้มากมายตั้งแต่เมื่อสิบปีก่อน”
ขณะพูดทันใดนั้นเขาก็ถอนหายใจ “จะว่าไปผมเคยเจอเด็กน้อยอัจฉริยะคนหนึ่งครับ หน้าตาคล้ายคุณมาก แต่เด็กคนนี้ก็ทำผมเสียใจมาก เธอบอกว่าเธอไม่ชอบฟิสิกส์”
ซีนาย “…”
ก็เธอเกลียดฟิสิกส์นี่
ตอนนั้นทำผมเธอร่วงเป็นกำมือ
จับมัดรวมกันได้ไม้กวาดหนึ่งอัน
ยังดีที่พันธุกรรมเธอแข็งแกร่ง ไม่เหมือนคณบดีนอร์แมนที่ร่วงจนหัวล้านแล้ว
“ยินดีต้อนรับเข้าสู่โปรเจ็กต์ของพวกเรานะครับ อาจารย์ซีนาย” เกอร์เวนมีสีหน้าจริงจัง “มีคุณมาเข้าร่วม เปอร์เซ็นต์ที่โปรเจ็กต์ของพวกเราจะสำเร็จก็เพิ่มขึ้นอีกขั้นครับ”
เขามั่นใจว่าจะสร้างยานอวกาศข้ามจักรวาลออกมาได้ภายในห้าปี
“ศาสตราจารย์ชมเกินไปแล้วค่ะ” ซีนายพยักหน้า “ฉันจะพยายามให้เต็มที่ค่ะ”
“นี่เป็นภาพถ่ายที่ผมรวบรวมมาจากหอดาราศาสตร์หลายแห่งในช่วงหลายวันมานี้ครับ” เกอร์เวนยื่นเอกสารให้ “คุณซีนายเอาไปได้ครับ”
ซีนายหยิบเอกสารกลับไปที่ชั้นใต้ดิน
เธอหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา
รูปโปรไฟล์นั้นช่วงสองวันนี้ไม่ขยับเลย
ซีนายกดปิดหน้าจอ
เขาทำอะไรอยู่นะ
…
เวลาเย็น
ตี้อู่เย่ว์นอนอยู่บนเตียงขนห่าน กำลังวิดีโอคอลกับตี้อู่ฮวา พูดเสียงอ่อน “พี่รอง”
“เย่ว์เย่ว์ ทำไมไม่กลับมาฉลองวันเกิดที่บ้าน” ตี้อู่ฮวาตำหนิ “เที่ยวเพลินจนลืมเหรอ คุณปู่ถามพี่ด้วยว่าเธอไปไหนกันแน่”
“ฉัน…ฉันทำงานอยู่ข้างนอก” ตี้อู่เย่ว์ร้อนตัว “ไอ๊หยา พี่รอง ก็แค่วันเกิด ไม่ใช่พิธีบรรลุนิติภาวะสักหน่อย แถมไม่ใช่ปีชง ไม่จำเป็นต้องให้ความสำคัญขนาดนั้นหรอก”
“ได้ เธอคิดได้แบบนั้นก็ดี” ตี้อู่ฮวาไม่ถามอะไรมากอีก “อยู่ข้างนอกดูแลตัวเองให้ดี เข้าใจไหม”
“รู้แล้วๆ”
ตี้อู่ฮวาสืบข่าวเสร็จก็ไปรายงานตี้อู่ชวน
“เด็กคนนี้นี่” ตี้อู่ชวนถอนหายใจ “ในสายตามีแต่เงินแล้วจริงๆ”
ตี้อู่ฮวาพูด “คุณปู่คะ เย่ว์เย่ว์เอาการเอางานเป็นเรื่องดีนะคะ”
“ก็จริง เสี่ยวฮวา หลานโตกว่าเย่ว์เย่ว์ห้าปี ประสบการณ์ก็เยอะ” ตี้อู่ชวนลูบเครา “ตอนนี้เย่ว์เย่ว์กำลังอยู่ในวัยแตกเนื้อสาว ถ้ามีคนต่างเพศเข้ามาใกล้ชิดน้องสาวก็ดูๆ บ้างนะ ระวังเย่ว์เย่ว์จะถูกหลอก”
ตี้อู่ฮวาสีหน้าจริงจัง “แน่นอนค่ะ”
ในความเป็นจริงคืออีกแบบ
คนต่างเพศข้างกายตี้อู่เย่ว์เหลือแค่ซีซาร์ ลอเรนท์แล้ว
ถ้าสองคนนี้มีเรื่องแบบนั้นจริง ไม่เพียงแต่เธอจะไม่จับตาดู ยังจะปล่อยเลยตามเลยด้วยซ้ำ
ทางด้านคฤหาสน์ลอเรนท์
ตี้อู่เย่ว์ก็ฉุกคิดขึ้นมาได้เพราะตี้อู่ฮวาเตือน เพิ่งนึกออกว่าพรุ่งนี้ก็คือวันเกิดอายุครบสิบเก้าปีของตัวเอง
เธอเท้าแก้ม ทำเสียงหึ
ยังจะมาบอกเป็นแฟน แม้แต่วันเกิดเธอก็ไม่รู้
ไม่ผ่าน เธอจะเขี่ยเขาตกกระป๋อง
ตี้อู่เย่ว์เซ็งกับซีซาร์พลางเปิดไอแพดดูละครเรื่องใหม่ของเจียงอี้
ดูไปเรื่อยๆ เวลาก็ผ่านไปนาทีแล้วนาทีเล่าจนกระทั่งถึงห้าทุ่มห้าสิบเจ็ดนาที
มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นในเวลานี้
“คุณเย่ว์ครับ” จ็อบพูดด้วยความนอบน้อม “นายท่านเชิญไปที่สวนหย่อมหน่อยครับ”
“ดึกดื่นป่านนี้เขาจะทำอะไรอีก” ตี้อู่เย่ว์ปิดช่ององุ่นอย่างไม่ยินดีเท่าไร จำต้องเดินออกไป
สมาชิกสายตรงไม่สามารถเข้ามาในใจกลางคฤหาสน์ได้หากไม่ได้รับอนุญาต
ภายในสวนหย่อมมีแค่ซีซาร์นั่งอยู่บนเก้าอี้ยาว
ตี้อู่เย่ว์วิ่งเข้าไป “มีอะไร”
ซีซาร์ไม่ตอบ แต่เงยหน้าขึ้น “รอเดี๋ยว”
ตี้อู่เย่ว์งงหนักกว่าเดิม “หา?”
สาม สอง หนึ่ง…เวลาเที่ยงคืนตรง
“สุขสันต์วันเกิด” ซีซาร์ก้มหน้า “ฉันเป็นคนแรกใช่ไหม”
ตี้อู่เย่ว์อึ้ง “คุณ…”
เขารู้วันเกิดเธอเหรอ
เธอดูละครจนลืมไปเลย
ตี้อู่เย่ว์ยังไม่ทันตั้งสติซีซาร์ก็ทำมือบอกจ็อบ “ของขวัญวันเกิด”
จ็อบดึงผ้าสีเขียวที่อยู่ข้างๆ ออก
ตี้อู่เย่ว์ถึงได้สังเกตเห็นว่ามีกล่องวางกองอยู่สิบกว่ากล่อง
“เยอะขนาดนี้เลยเหรอ” ตี้อู่เย่ว์แสร้งทำเป็นไม่ตื่นเต้นเลยสักนิด “คุณเศรษฐี ไม่ทราบว่าไม่ต้องฟุ่มเฟือยขนาดนี้จะได้ไหม”
รวยก็ไม่ใช่เหตุผลที่จะล้างผลาญ
ซีซาร์ปัดอกเสื้อ “ชินแล้ว”
“…”
ตี้อู่เย่ว์เดินเข้าไปแกะกล่องแรก
ในนั้นเป็นแม่กุญแจอายุยืนที่ทำจากหยก
ให้แม่กุญแจอายุยืนในวันเกิดสิบเก้าปีเหรอ
ตี้อู่เย่ว์อึ้ง
เธอหยิบแม่กุญแจอันนั้นออกมาถึงได้เห็นว่ามีการ์ดเล็กๆ อยู่ข้างใต้
บนการ์ดเป็นรูปถ่ายตอนเธอหนึ่งเดือนเต็ม
ข้างใต้เขียนว่า
ขอให้เย่ว์เย่ว์น้อยมีความสุขในวันอายุครบหนึ่งเดือน
ตี้อู่เย่ว์อึ้ง เหม่อลอยไม่ได้สติ
“ใส่ไว้” ซีซาร์หยิบแม่กุญแจอายุยืนมาจากมือเธอ “ฉันถามบอสแล้ว หยกชิ้นนี้ช่วยรับเคราะห์ได้อย่างน้อยสามครั้ง”
“อาชีพเธอทำให้เธอต้องออกข้างนอก ถ้าวันไหนฉันไม่ว่างติดธุระ มันจะได้ช่วยคุ้มกันเธอ”
ตี้อู่เย่ว์ขอบตารื้น เธอก้มหน้าอย่างว่าง่าย “อือ”
“เรียบร้อย” เขาเอามือลง “ยังมีอีก”
ตี้อู่เย่ว์แกะต่อ
ในกล่องแต่ละใบจะมีของขวัญหนึ่งชิ้นกับการ์ดใบเล็กๆ หนึ่งใบ
‘ยินดีกับเย่ว์เย่ว์ที่อายุครบสามขวบ ถูกห่านตามจิกก้นวิ่งไปทั่วบ้าน’
ตี้อู่เย่ว์ “…”
เธอขอยึดความประทับใจคืน
‘ยินดีกับเย่ว์เย่ว์ที่อายุครบสิบห้าปี เข้าร่วมสมาพันธ์ลับ’
‘พลาดวันเกิดอายุครบสิบแปดปีของเธอ แต่ปีต่อๆ ไปจะมีฉันอยู่’
สี่ขวบ ห้าขวบ…สิบเจ็ด สิบแปด ยังมีสิบเก้าในปีนี้
ไม่เพียงแต่เขาจะเตรียมของขวัญวันเกิดปีนี้ให้เธอ ยังเตรียมของขวัญสำหรับแต่ละปีที่ผ่านมาด้วย
ตี้อู่เย่ว์มองของขวัญที่กองเป็นภูเขา มีรถ มีโฉนดบ้าน และยังมีสมุนไพรที่ประเมินราคาไม่ได้
เธอเงียบไปนานถึงพูดด้วยเสียงสะอื้น “ทำไมต้องดีกับฉันขนาดนี้ด้วย”
“ทำไมร้องไห้อีกแล้วล่ะ” ซีซาร์จนปัญญา “ดูท่าฉันไม่ควรเรียกเธอยัยเปี๊ยกพิการระดับสาม ควรเรียกยัยขี้แงมากกว่า”
เขาหยุดเล็กน้อย “อีกอย่าง ถ้าฉันไม่ดีกับเธอแล้วจะไปดีกับใคร”
ตี้อู่เย่ว์มองรูปถ่ายตั้งแต่เธอเพิ่งคลานเป็นไปจนถึงโตเป็นสาว เช็ดน้ำตา สีหน้าแอบบึ้ง “ฉันถูกพี่สาวขายแล้วใช่ไหม”
โดยเฉพาะรูปที่เธอถูกห่านตามจิกก้นไปทั่วบ้าน
มีแค่ตี้อู่ฮวาที่ถ่ายรูปนี้ได้
“นี่เรียกขายที่ไหนกัน” ซีซาร์หยิกแก้มเธอ “นี่เรียกตกลงกันในราคาที่สมเหตุสมผล”
“ฮือๆ อย่ามาหยิกแก้มฉันนะ!” ตี้อู่เย่ว์พูดขัดขืนอย่างยากลำบาก “คุณมันคนโรคจิตชอบแกล้งคน!”
หยิกจนแก้มเธอจะย้วยหมดแล้ว
“นี่ถ้าใช้คำพูดของพวกเธอต้องพูดว่าไงนะ” ซีซาร์ครุ่นคิดอยู่หลายวินาที “หนุบหนับดีจังเลย”
ขณะพูดเขาก็หยิกแก้มเธออีกครั้ง พอใจมาก
ดีมาก ต่อไปเขาไม่ต้องเลี้ยงสัตว์ที่ขนนุ่มนิ่มแล้ว
หยิกแก้มเธอเล่นก็พอแล้ว
ตี้อู่เย่ว์ “…”
คนฟลอเรนซ์แท้ๆ ร้อยเปอร์เซ็นต์แบบนี้ แต่ซีซาร์พูดภาษาจีนเก่งเกินไปแล้ว
เธอกลัวว่าอีกหน่อยถ้าทะเลาะกันเธอจะเถียงสู้เขาไม่ได้
…
ตี้อู่เย่ว์ดูละครจนถึงตีสี่ จากนั้นก็นอนจนถึงบ่ายสองถึงตื่น
พอตื่นมาก็ถูกช่างแต่งหน้าทำผมที่ซีซาร์เชิญมาพาไปนั่งหน้ากระจก ถูกทำนั่นทำนี่อยู่สามชั่วโมง
ตี้อู่เย่ว์รู้สึกหน้าชาไปหมด
“คุณนายรอสักครู่นะคะ” ช่างแต่งหน้าพูด “เดี๋ยวตอนหนึ่งทุ่มตรงคุณผู้ชายจะเชิญคุณนายไปร่วมงานเลี้ยงด้วยกันค่ะ”
“อ่อๆ” ตี้อู่เย่ว์กำลังอินกับละคร จึงไม่ทันได้สังเกตคำเรียกที่ผิดแปลกออกไป
เวลานี้ภายในห้องจัดเลี้ยง
บรรดาแขกเหรื่อทยอยเข้ามา
หลัวจื่อชิวกับพ่อหลัวมางานแบบนี้เป็นครั้งแรกจึงค่อนข้างประหม่า
โดยเฉพาะการที่คนตะวันตกรอบตัวมองพวกเขาด้วยสายตาประหลาด
พ่อหลัวพยายามยืดตัวตรง “จื่อชิว เดี๋ยวต้องคว้าโอกาสให้ดีนะ”
ใครต่างก็รู้ว่าคนที่ถูกตระกูลลอเรนท์เชิญมาล้วนเป็นชนชั้นสูงที่มีชื่อมีฐานะ
มือของหลัวจื่อชิวก็เหงื่อออก
จนกระทั่งถูกคนหนุ่มที่คล้ายพ่อบ้านขวางไว้
จ็อบมองสำรวจเขาเล็กน้อยแล้วยิ้มพลางพูด “คุณหลัวจื่อชิวใช่ไหมครับ”
หลัวจื่อชิวยืดหลังตรง “ครับ”
“เชิญมากับผมครับ” จ็อบพยักหน้า
หลัวจื่อชิวยังไม่ทันตั้งสติ พ่อหลัวก็ดันเขาด้วยความดีใจ “จื่อชิว ไปสิ! ตระกูลลอเรนท์เชียวนะ!”
หลัวจื่อชิวถึงได้มองเห็นตราประจำตระกูลลอเรนท์บนชุดของจ็อบ
เขาจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย รีบตามไปจนกระทั่งถึงโซนใจกลางคฤหาสน์
จากนั้นก็หยุดลงที่หน้าอาคารแห่งหนึ่ง
จ็อบเปิดประตู “คุณนายของพวกเราอยากเจอคุณชายหลัวครับ”
หลัวจื่อชิวตะลึง “คุณนายเหรอครับ”
ซีซาร์แต่งงานแล้ว ทำไมถึงไม่มีข่าวเล็ดลอดออกไปข้างนอกเลยล่ะ
ตี้อู่เย่ว์ที่ได้ยินแบบเดียวกันก็อึ้ง “หา?”
ทำไมเธอถึงกลายเป็นคุณนายล่ะ
เห็นๆ อยู่ว่าเธอเป็นสาวน้อยวัยสิบเก้าที่สุดแสนจะน่ารัก!
ตี้อู่เย่ว์เงยหน้า สบตากับหลัวจื่อชิวพอดี
Comments for chapter "บทเสริมตอนที่ 19 หนุนหลัง นี่คือคุณนายลอเรนท์ของพวกเรา"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
