คุณหนูไฮโซยอดอัจฉริยะ - บทเสริมตอนที่ 20 เล่นใหญ่ป่าวประกาศ พ่ออิ๋งท้องแล้ว
บทเสริมตอนที่ 20 เล่นใหญ่ป่าวประกาศ พ่ออิ๋งท้องแล้ว
แต่ไหนแต่ไรมาหลัวจื่อชิวไม่คิดว่าตี้อู่เย่ว์สวย
เธอหน้าตาน่ารัก อย่างมากก็แค่เรียกได้ว่า ‘หยกงามในตระกูลเล็ก’ ไม่ถึงกับเป็นหญิงเลอโฉมอะไร
แต่วันนี้เธออยู่ในชุดเดรสแบบราชนิกุลตะวันตก ทั้งยังสวมมงกุฎบนศีรษะ
ใบหูประดับด้วยต่างหูกระจุกกระจิก ทั้งยังสวมสร้อยคอและสร้อยข้อมือ เห็นได้ชัดว่าเครื่องประดับเข้าชุดกันหมด
เพชรที่ประดับอยู่บนนั้นมูลค่าเม็ดละหนึ่งล้าน
ใบหน้าอ่อนเยาว์ของเธอไม่ได้แต่งหน้าหนา แค่ทาเปลือกตาบางๆ
ขนตาของเธองอนเป็นแพยาว คล้ายพัดขนาดเล็ก
หลัวจื่อชิวถึงได้พบว่า ตี้อู่เย่ว์ที่ปกติเขาเจอ อยู่ในชุดตัวยาวเหมือนนักพรต ถือหล่อแกกระโดดโลดเต้นไปนั่นมานี่
ไม่เหมือนกู่หงซิ่วที่ต่อให้ไม่ลงสุสานก็แต่งหน้าใส่ชุดกี่เพ้า
แต่นี่ไม่สำคัญ
สิ่งสำคัญที่สุดคือคำที่จ็อบเรียกเธอ
คุณนาย
คุณนายลอเรนท์
หลัวจื่อชิวถอยหลังหนึ่งก้าวอย่างไม่รู้ตัว ไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ตาเห็น และไม่อยากเชื่อหูตัวเอง
ถึงแม้ตระกูลตี้อู่ก็เป็นตระกูลที่มีชื่อเสียงมีบารมีในตี้ตู กลุ่มที่แยกออกไปทำธุรกิจก็เจริญรุ่งเรืองดี
แต่เมื่อเทียบกับตระกูลลอเรนท์ที่กุมเศรษฐกิจโลกไว้ก็ยังห่างชั้นอยู่ไกล
ทำไมตี้อู่เย่ว์ถึงมีความเกี่ยวข้องกับตระกูลลอเรนท์ได้ แถมยังก้าวกระโดดไปเป็นคุณนายลอเรนท์ด้วย!
เขาไม่เข้าใจ
หูของหลัวจื่อชิวอื้ออึง ความคิดตีกันยุ่งเหยิง ไม่เข้าใจว่ามันเรื่องอะไรกันแน่
ความอับอายขั้นสุดทำให้เขาอยากรีบออกไปจากตรงนี้
แต่จ็อบยืนอยู่ตรงประตู ไม่เปิดทางให้เดินออก
หลัวจื่อชิวอยากถอยก็ถอยไม่ได้ ทำได้เพียงยืนตัวแข็ง ใบหน้าร้อนผ่าว
จ็อบพูดด้วยความนอบน้อม “คุณนายยังมีอะไรจะสั่งอีกไหมครับ”
“ไม่มีๆ” ตี้อู่เย่ว์เข้าใจแล้วว่ามันเรื่องอะไร เธอส่ายมือ หาวหวอด “ง่วงมาก ฉันจะนอน ออกไปเถอะ”
เธอเกือบลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าหลัวจื่อชิวเป็นใคร
ดูดีกว่าทองของเธอหรือไง
ไม่เลย
ตี้อู่เย่ว์ไม่มองหลัวจื่อชิว เอามือเท้าศีรษะ หลับตาลง
“คุณนายพักผ่อนนะครับ” จ็อบถึงได้ถอยออกไป ปิดประตูด้วยความเอาใจใส่
ชุดสูทที่หลัวจื่อชิวตั้งใจเตรียม ตอนนี้เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ
โดยเฉพาะการถูกตี้อู่เย่ว์มองข้ามเมื่อครู่ มันทำให้สภาพจิตใจของเขาพังทลายราบคาบ
หลัวจื่อชิวยืนอึ้งอยู่ที่เดิม จนกระทั่งเสียงสุขุมของจ็อบดังขึ้น ขัดจังหวะความคิดของเขา
“คุณหลัวครับ นายท่านให้ผมบอกคุณว่า ที่นายท่านเชิญคุณมาก็เพื่อให้คุณได้เห็นว่า คุณเย่ว์ไม่จำเป็นต้นอาศัยเกาะตระกูลหลัวของพวกคุณครับ”
“เมื่อใดที่เธอต้องการ ตระกูลลอเรนท์ก็พร้อมไปสู่ขอเธอครับ”
หลัวจื่อชิวกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ลิ้มรสความขมขื่น
คำพูดนี้ของจ็อบดูจงใจพูดอย่างเห็นได้ชัด
แต่ขณะเดียวกันก็ได้แสดงให้เห็นถึงสถานะของตี้อู่เย่ว์ในตระกูลลอเรนท์
คนที่ซีซาร์ ลอเรนท์ ทะนุถนอมไว้ในมือ
“คุณทอดทิ้งอย่างไม่ไยดี แต่นายท่านมองเป็นของล้ำค่า” จ็อบพูด “คุณนายมีความหมายต่อนายท่านมาก ขอให้คุณหลัวและตระกูลหลัวจดจำคำพูดในตอนนั้นของพวกคุณไว้ให้ดี พวกคุณไม่เกี่ยวข้องกับคุณเย่ว์ โปรดอย่ามารบกวนเธออีก”
สีหน้าของหลัวจื่อชิวย่ำแย่มาก แทบเงยหัวไม่ขึ้น “ครับ…ครับๆ”
“แต่ในเมื่อมาแล้วก็คือแขก” จ็อบยิ้ม “อีกเดี๋ยวงานเลี้ยงเริ่ม คุณหลัวยังเข้าร่วมต่อได้ครับ”
“ผมยังต้องเตรียมงานแต่งกับแผนฮันนีมูนให้นายท่านกับคุณนายอีก ขอตัวก่อนนะครับ”
ถึงแม้จะพูดแบบนั้น แต่หลัวจื่อชิวยังจะอยู่ต่อได้อย่างไร
สมองที่ยังเบลออยู่ของเขานึกคิด
สองคนนั้นไปถึงขั้นดำเนินการจัดพิธีแต่งงานแล้วเหรอ
ทันใดนั้นหลัวจื่อชิวก็นึกถึงตอนลงสุสานโบราณ ผู้ชายชาวตะวันตกที่อยู่ข้างกายตี้อู่เย่ว์
หรือว่า…
หลัวจื่อชิวหน้าซีดลงไปอีก เจ็บปวดหัวใจ
ใช่แน่แล้ว
ตอนนั้นที่เขาดูถูกและเหยียดหยามตี้อู่เย่ว์ ล้วนอยู่ในสายตาของซีซาร์ ลอเรนท์
เขาเหมือนตัวตลกที่ทำอวดดีต่อหน้าผู้กุมอำนาจของตระกูลลอเรนท์
ช่างน่าตลกสิ้นดี
หลัวจื่อชิวเม้มริมฝีปากแน่น เดินไปทางห้องจัดเลี้ยงในสภาพเหมือนร่างไร้วิญญาณ
พ่อหลัวพูดภาษาอังกฤษไม่เป็น จึงพูดคุยกับไฮโซคนอื่นๆ ของฟลอเรนซ์ไม่ได้ ยืนตัวลีบอยู่ตรงโต๊ะวางอาหาร
หลังจากเห็นหลัวจื่อชิวเขาก็วางแก้วไวน์ลงทันที ถามอย่างอดใจรอไม่ไหว “จื่อชิว เป็นไงบ้าง ได้เจอคุณลอเรนท์หรือยัง”
พอคิดว่าอีกเดี๋ยวตระกูลหลัวจะได้โลดแล่นมีหน้ามีตา เบียดเข้าไปอยู่ในแวดวงไฮโซระดับโลกได้ พ่อหลัวก็ตื่นเต้นจนเก็บอาการไม่อยู่
“เลิกคิดเถอะครับพ่อ” หลัวจื่อชิวยิ้มเศร้า “ที่ตระกูลลอเรนท์เชิญพวกเรามา แถมยังตั้งใจใส่ชื่อผม มันไม่ใช่แบบที่พ่อคิดหรอกครับ แต่เป็นการเตือนผม”
เขาเล่าเรื่องที่ไปเจอตี้อู่เย่ว์ให้ฟัง
พ่อหลัวตะลึงงัน พูดปากสั่น “ว่าไงนะ”
ตี้อู่เย่ว์เป็นคุณนายของซีซาร์ ลอเรนท์เหรอ!
ล้อเล่นใหญ่โตอะไรกัน
“ตระกูลหลัวหมดโอกาสแล้วครับพ่อ” หลัวจื่อชิวส่ายหน้า พูดเสียงเศร้า “ผม…ก็ไม่มีโอกาสแล้วเหมือนกัน”
พอหลัวซิวล้ม ตระกูลหลัวก็เกิดความโกลาหลครั้งใหญ่
แต่ไหนแต่ไรมาภายในตระกูลนักพยากรณ์ก็ไม่ได้สงบราบเรียบ เรื่องอย่างหาคนมารับเคราะห์แทนมักพบได้บ่อย
แต่ก็ยังดีกว่าตระกูลกู่ที่ไปล้ำเส้นอิ๋งจื่อจิน
ตระกูลกู่ต่างหากที่ถูกกำจัดไม่เหลือชิ้นดีอย่างแท้จริง
ในเวลาแค่เดือนเดียว วงการนักพยากรณ์ของลั่วหนานเกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างมืดฟ้ามัวดิน
…
หลัวจื่อชิวกับพ่อหลัวออกจากงานไปก็ไม่ได้ส่งผลใดๆ ต่องานเลี้ยง
สาวไฮโซหลายคนต่างกำลังมองหาซีซาร์ ลอเรนท์
เพียงแต่น่าเสียดายที่จนถึงตอนนี้เขาก็ยังไม่ปรากฏตัว
จ็อบสั่งให้คนรับใช้เอาไวน์แดงกับขนมหวานไปส่ง
“พ่อบ้านจ็อบครับ” มีชายวัยกลางคนเดินเข้ามาด้วยท่าทางสุภาพ “ไม่ทราบว่าผมจะมีโอกาสได้คุยกับคุณซีซาร์เป็นการส่วนตัวไหมครับ”
จ็อบมองออกตั้งแต่แวบแรกว่าผู้ชายคนนี้มีจุดประสงค์อะไร เขายิ้มตอบ “คุณเฮนรี่ครับ ต้องขอโทษด้วยจริงๆ ครับ คุณนายของเราอายุยังน้อย ค่อนข้างติดนายท่าน ช่วงนี้นายท่านจึงไม่ค่อยว่าง ต้องอยู่กับเธอครับ”
อยู่ๆ ก็ได้ยินคำพูดแบบนี้ ชายวัยกลางคนถึงกับไปไม่เป็น “คะ…คะคะคะคุณนายเหรอ”
ไหนคณะผู้อาวุโสของตระกูลอเรนท์บอกว่า งานเลี้ยงในวันนี้ก็เพื่อเลือกคู่ครองที่เหมาะสมให้ซีซาร์ ลอเรนท์ไง
ทำไมมีคุณนายแล้วล่ะ
“ขอตัวก่อนนะครับ” จ็อบพยักหน้าเบาๆ “นายท่านเรียกผมแล้ว”
จ็อบเอามือไพล่หลัง ค่อยๆ เดินออกไป ทิ้งชายวัยกลางคนให้ยืนสับสนอยู่ตรงนั้น
คนอื่นๆ ต่างคิดว่าชายวัยกลางคนช็อกที่ถูกปฏิเสธ จึงพากันเข้าไปปลอบด้วยความรู้สึกสะใจ
“เฮนรี่ อย่าเสียใจไปเลย คุณซีซาร์รสนิยมสูง ลูกสาวคุณไม่ใช่แบบที่เขาชอบหรอก”
“นั่นสิ ได้ยินว่าคุณซีซาร์ชอบสาวเซ็กซี่ บังเอิญจริง น้องสาวผมเป็นซูเปอร์โมเดล”
“ไปๆๆ! ผมไม่มีโอกาส พวกคุณก็ไม่มีโอกาสเหมือนกัน” ชายวัยกลางคนดึงสติกลับมา ทำเสียงฮึดฮัด “พวกคุณจะไปรู้อะไร คุณซีซาร์มีคุณนายแล้ว ไม่สู้ลองคิดดีกว่าว่าจะให้ของขวัญอะไรพวกเขาในวันแต่งงาน”
ขณะพูดเขาก็ลดเสียงเบาลง “เมื่อครู่พ่อบ้านจ็อบบอกด้วยว่าคุณนายอายุยังน้อย ไม่รู้จะแบกรับไหวหรือเปล่า”
ทุกคน “?”
ภายในเวลาไม่กี่นาที ข่าวใหญ่ข่าวนี้ก็ถูกลือจนแขกทั้งงานรู้กันหมด
ผู้อาวุโสใหญ่ก็บังเอิญเห็นในเว็บบอร์ดเอ็นโอเค จึงรีบดึงจ็อบมาถาม “เรื่องคุณนายน้อยมันเรื่องอะไรกัน”
จ็อบตอบ “นายท่านยังอยู่ในช่วงทดลอง ผู้อาวุโสใหญ่อย่าเพิ่งใจร้อนครับ”
ผู้อาวุโสใหญ่ “?”
เมื่อทุกคนรอจนงานเต้นรำสิ้นสุดลง ก็ยังไม่เห็นซีซาร์กับคุณนายน้อยที่จ็อบบอกปรากฏตัว
เวลานี้ภายในห้องนอน
ตี้อู่เย่ว์นอนๆ อยู่ก็สะดุ้งตื่น “อ๊า ถึงเวลาแล้ว!”
เธอเปิดผ้าห่มออก กระโดดลงจากเตียงทันที “แย่แล้วๆ สายแล้ว!”
“อะไรสาย” ซีซาร์เงยหน้า “งานเต้นรำจบแล้ว”
“หา?” ตี้อู่เย่ว์อึ้ง แอบกลุ้ม “งั้นทำไงดีล่ะ”
“ไม่ทำไง” ซีซาร์บิดขี้เกียจช้าๆ “ยังไงซะฉันก็ไม่ได้ไป ปล่อยพวกเขาสนุกกัน”
“อ่อ” ตี้อู่เย่ว์เกาหัว “งั้นคุณจะสั่งตัดชุดออกงานให้ฉันทำไม”
“ชอบเล่นใหญ่ ต้องมีเหตุผลด้วยเหรอ”
“…”
ซีซาร์กวักมือ “มานี่ กินอะไรสักหน่อย”
ตี้อู่เย่ว์เดินเข้าไปหยิบขนมหนึ่งชิ้น “ฉันต้องกินให้น้อยหน่อย ช่วงนี้อ้วนขึ้นแล้ว”
พอได้ยินแบบนั้นซีซาร์ก็ค่อยๆ เหลือบตาขึ้น
เป็นอีกครั้งที่มือชั่วร้ายของเขายื่นออกไป
แก้มของสาวน้อยเปลี่ยนรูปอีกแล้ว
“เลิกหยิกแก้มฉันได้แล้ว จริงๆ นะ” ตี้อู่เย่ว์ขัดขืนอีกครั้ง “อย่าคิดว่าเตรียมของขวัญวันเกิดไว้ให้แล้วฉันจะเลื่อนขั้นให้เป็นตัวจริงนะ!”
ซีซาร์ไม่ได้รู้สึกกังวลอะไร
มือข้างหนึ่งโอบเธอเข้ามา อีกมือหนึ่งจิ้มแก้มเธอ “หน้ามีเนื้อ อ้วนๆ”
ตี้อู่เย่ว์โมโห “อย่างฉันไม่เรียกอ้วน เรียกตุ้ยนุ้ย!”
นี่มันผู้ชายซื่อบื้อแบบไหนกัน ไม่รู้จักพูดจาเอาเสียเลย
เธอถือที่สุดเวลาคนอื่นบอกว่าเธออ้วน
ทั้งๆ ที่เอวของเธอออกจะคอด อย่างมากก็แค่มีท้องนูนออกมานิดหน่อย
โทรศัพท์มือถือดังขึ้นในเวลานี้ ดึงความสนใจของซีซาร์ที่กำลังเล่นแก้มหนุบหนับของตี้อู่เย่ว์
“ออกไป อย่ามาหยิกแก้มฉัน” ตี้อู่เย่ว์ก็ตั้งตัวได้แล้ว
เธอตีมือของซีซาร์ รีบกดรับวิดีโอคอล
ติ๊ด หน้าจอสว่างขึ้นมา
เสียงคลื่นทะเลดังเข้ามาก่อน ใบหน้าของเด็กสาวปรากฏ
ด้านหลังเธอเป็นเมฆขาวฟ้าคราม ผมปลิวไปตามลมทะเลที่พัดโชยมา เผยให้เห็นลำคอขาวนวล
“เย่ว์เย่ว์ สุขสันต์วันเกิด” อิ๋งจื่อจินพูด “พรุ่งนี้เก้าโมงสิบสองนาทีของขวัญวันเกิดจะไปถึง อย่าลืมรับนะ”
“อาจารย์” ตี้อู่เย่ว์น้ำตาคลอ “อาจารย์อยู่ที่ไหนคะ ขอฉันไปหาได้หรือเปล่า เขารังแกฉัน”
ซีซาร์กลืนน้ำลายอึกใหญ่ พูดด้วยเสียงแหบแห้งเล็กน้อย “บอส”
“เย็นขนาดนี้แล้วสองคนยังอยู่ด้วยกันอีก” อิ๋งจื่อจินพยักหน้า “จีบติดแล้วเหรอ”
“ติดแล้ว”
“ยังต่างหาก ระยะทดลอง”
สองเสียงพูดขึ้นพร้อมกัน
“งั้นเหรอ” อิ๋งจื่อจินเลิกคิ้ว พูดอย่างใจเย็น “ดูท่านายยังต้องพยายามอีกเยอะ”
ซีซาร์ “…”
ตอนนี้เขาเริ่มเก็บเอาคำพูดของฟู่อวิ๋นเซินมาพิจารณาจริงจังแล้ว เน้นยั่วยวนจะได้ผลหรือเปล่า
อาจต้องลองดู
…
ทุกอย่างกลับเข้าร่องเข้ารอย
เรื่องที่ซีซาร์ ลอเรนท์ มีคู่ครองแล้วถูกลือไปทั่วโลกในเวลาสั้นๆ แค่สิบวัน
สอดคล้องกับนิสัยชอบเล่นใหญ่ของเขา
ส่วนเขาถูกตี้อู่ชวนไล่ทุบหรือเปล่า นี่ก็ไม่ใช่เรื่องที่อิ๋งจื่อจินจะต้องกังวลใจแล้ว
เธอกับฟู่อวิ๋นเซินออกจากบ้านมาครึ่งเดือนกว่าแล้ว
วันนี้เป็นวันที่ยี่สิบสี่มีนาคม วันเกิดอายุครบยี่สิบปีของเธอ ฉลองกันบนทะเล
เธอมีชีวิตอยู่มานานมาก แต่ก็มีแค่ชาตินี้ที่เริ่มฉลองวันเกิดอย่างแท้จริง
ฟู่อวิ๋นเซินลงมือทำขนมเค้กด้วยตัวเอง เป็นรสช็อกโกแลตที่อิ๋งจื่อจินโปรดปราน
บนนั้นยังมีข้อความที่เขาบรรจงเขียนกับมือ
สุขสันต์วันเกิดเจ้าชะตาน้อย
เขามีคำเรียกเธอมากมาย โดยเฉพาะยามค่ำคืนที่เงียบสงบ เรียกเธอในโทนเสียงที่ต่างกัน
แต่บางครั้งเขาก็ไม่จำกัดแค่ตอนกลางคืนแล้ว
อิ๋งจื่อจินยืดตัวขึ้น กินขนมเค้กหนึ่งคำ ค่อยๆ ขมวดคิ้ว
ฟู่อวิ๋นเซินรู้ว่าเธอชอบรสชาติแบบไหน ตอนทำขนมเค้กจึงไม่ใส่ครีม ไม่เลี่ยน
แต่วันนี้เธอเพิ่งกินได้คำเดียวก็รู้สึกคลื่นไส้
“กินไม่ลงเหรอ” ฟู่อวิ๋นเซินถาม “ท้องไม่ค่อยดีเหรอ”
“อือ” อิ๋งจื่อจินหาว “สงสัยเพราะไม่หิว”
ถ้าตัดสถานะผู้วิเศษของทั้งสองคนออก ไม่ว่าอย่างไรก็เป็นถึงสุดยอดจอมยุทธ์แล้ว
จอมยุทธ์ระดับนี้ไม่กินข้าวหนึ่งเดือนก็ไม่เป็นอะไร
“ไม่หิวงั้นเหรอ” ฟู่อวิ๋นเซินก็ขมวดคิ้ว
แต่ต่อมาเขาก็เหมือนนึกอะไรออก เอามือจับข้อมือเธอ ตรวจชีพจร
หนึ่งวินาที สองวินาที สามวินาทีผ่านไป…
สีหน้าของฟู่อวิ๋นเซินเริ่มขรึมลงเรื่อยๆ แผ่นหลังก็หดเกร็ง
ถึงขั้นที่บนหน้าผากมีเหงื่อผุด
อิ๋งจื่อจินยังคงนั่งตากลมทะเล รออยู่นานมากเขาก็ยังไม่เอามือออก “ทำไมช้าขนาดนี้”
หมอรักษาตัวเองไม่ได้
เธอเองก็ไม่รู้ว่าเขาตรวจเจออะไร
ฟู่อวิ๋นเซินไม่ตอบ ลุกเข้าไปหยิบผ้าห่มออกมาคลุมให้เธอ
จากนั้นก็ช้อนเอวอุ้มเธอขึ้นมา
พวกเขาออกเดินทางจากบริเวณชายฝั่งของยูเรเซีย ตอนนี้อยู่ใกล้แอนตาร์กติกามาก เตรียมไปดูแสงออโรร่าก่อน
สำหรับผู้วิเศษเดอะเวิลด์ที่เป็นผู้มอบพลังพิเศษให้ผู้วิเศษคนอื่นๆ แล้ว เธอควบคุมสภาพอากาศได้ สร้างแสงออโรร่าได้
แต่อิ๋งจื่อจินไม่อยากทำแบบนั้น
เธอชอบใช้ชีวิตแบบคนธรรมดา มีเลือดมีเนื้อ มีความรู้สึกมีสีสัน ชมภูเขาชมทะเล
อิ๋งจื่อจินเงยหน้าขึ้น สีหน้าไร้ความรู้สึก “ตอนนี้กลางวันแสกๆ นายจะทำอะไร”
“ไม่เที่ยวแล้ว” ฟู่อวิ๋นเซินค่อยๆ สูดลมหายใจเข้าถึงเริ่มสงบสติอารมณ์ได้ “กลับไปบำรุงครรภ์”
“…”
อิ๋งจื่อจินเงียบไปสามวินาที
เธอเริ่มจับชีพจรตัวเองบ้าง ครุ่นคิดพลางพูด “เหมือนจะมีแล้ว”
เธอใจเย็นมาก แต่ฟู่อวิ๋นเซินกลับทำใจเย็นไม่ได้
เขาเพิ่งเคยเจอเรื่องแบบนี้ครั้งแรก มือสั่นไปหมด
“ตั้งท้องแล้ว เมื่อคืนยังอดหลับอดนอน” ฟู่อวิ๋นเซินอุ้มเธอเข้าไปด้านในอย่างไม่ยอมให้ขัดขืน “กลับกันเดี๋ยวนี้เลย ฉันจะขับเรือกลับ”
อิ๋งจื่อจินปฏิเสธ “ไม่เอา ฉันอยากเที่ยวต่อ”
“บำรุงครรภ์เสร็จค่อยเที่ยว”
“บำรุงครรภ์เสร็จฉันก็ไปทำโปรเจ็กต์แล้ว”
นี่เป็นวันหยุดที่เธอได้มาไม่ง่าย
“ไม่ได้”
อิ๋งจื่อจินถอนหายใจ พูดเตือนเขา “ฉันเป็นผู้วิเศษเดอะเวิลด์นะ”
ฟู่อวิ๋นเซินตอบ “ต่อให้เธอเป็นผู้วิเศษเดอะเวิลด์ก็ไม่ได้เหมือนกัน”
“…”
อิ๋งจื่อจินเบือนหน้าหนี “เย่ว์เย่ว์พูดถูก พวกคุณเก่งแต่รังแกคนอื่น”
อย่าว่าแต่ฮันนีมูนทั้งปีเลย เอาแค่เดือนเดียวเธอก็ไม่มีโอกาสได้เที่ยวจนจบ
ผู้ชายคนนี้มันน่าโมโหจริงๆ
เอาเป็นว่าเธอไปเที่ยวเองได้ ใครก็ตามหาเธอไม่เจอ
ข้างหน้าไม่ไกลออกไป
เกิดคลื่นบนผิวน้ำ สะเก็ดน้ำแข็งจำนวนมากเคลื่อนตัวมาตามลมทะเล
วันนี้อากาศแจ่มใส ชาวประมงก็มาออกทะเลกัน
ก็แค่ไม่มีใครมาตรงนี้
เพราะที่นี่เป็นถิ่นของกลุ่มโจรสลัดโครงกระดูก
“หัวหน้า เรือลำนี้แหละ!” โจรสลัดที่สอดส่องพูดขึ้น “ผมได้ข่าวมาจากในเน็ต ก่อนหน้านี้ไม่นานพวกเขาผ่านเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก พวกชาวเมืองที่นั่นถ่ายรูปคู่กับพวกเขาด้วย”
มีเสียงแหบแห้งพูดขึ้น “เอารูปมาดู”
ผู้ช่วยรีบยื่นรูปถ่ายให้ดู
เป็นภาพถ่ายของเรือลำหนึ่ง เหมือนที่เห็นในกล้องส่องทางไกล
วิลเลียมหรี่ตามอง “ได้ เอาพวกมันนี่แหละ”
พอมีคำสั่ง เรือโจรสลัดก็เข้าไปโอบล้อม
อิ๋งจื่อจินไม่ต้องหันมองก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เธอเลิกคิ้ว “ดูท่าจะมีคนไม่อยากให้ฉันบำรุงครรภ์”
ฟู่อวิ๋นเซินวางเธอลงบนเก้าอี้เอน หันตัวไป “รบกวนทุกท่านหลีกทางด้วย”
ตอนนี้อิ๋งจื่อจินตั้งท้อง เรื่องใหญ่มาก เขาไม่อยากขัดแย้งกับคนธรรมดา
“หลีกทางเหรอ”
“ฮ่าๆๆ มันให้พวกเราหลีกทางว่ะ”
พวกโจรสลัดรู้สึกเหมือนได้ยินเรื่องตลก พากันหัวเราะ
“หลีกทางเหรอ” วิลเลียมเขี่ยบุหรี่ พูดเสียงเย็นชา “บอกกฎของพวกเราไปซิ”
“เอาล่ะ ทั้งสองท่าน อย่าคิดหนีเลยดีกว่า” ผู้ช่วยพูด “พวกเราเป็นโจรสลัดอาชีพ ต่อให้พวกแกมีทักษะเอาตัวรอดในทะเลได้ก็สู้พวกเราไม่ได้หรอก อย่าเปลืองแรงเลย รีบเอาเงินออกมาดีกว่า”
ฟู่อวิ๋นเซินเหลือบตาขึ้น ชักสนุก “อาชีพเหรอ”
“แน่นอน พวกแกเข้ามาในน่านน้ำนี้ ไม่เอะใจบ้างเหรอว่าไม่มีคนอื่นเลยนอกจากพวกแก” ผู้ช่วยตบมือ “ลองไปสืบข่าวจากชาวบ้านแถวนี้ดูสิ ใครไม่รู้จักชื่อเสียงอันโจษจันของโจรสลัดโครงกระดูกบ้าง”
เขาพูดด้วยความภูมิใจ “พี่ใหญ่ของฉันซี้ปึ้กกับผู้บัญชาการสูงสุดของไอบีไอเลยล่ะ!”
“น่านน้ำแถวนี้พวกเราได้รับอนุญาตจากไอบีไอแล้ว คุณฟู่ คุณเป็นประธานใหญ่วีนัสกรุ๊ปไม่น่าไม่รู้จักไอบีไอหรือเปล่า”
พอได้ยินแบบนี้ในที่สุดอิ๋งจื่อจินก็เงยหน้าขึ้น มองวิลเลียม
วิลเลียมสูบไปป์ ปล่อยควันออกมาช้าๆ ท่าทางไม่ทุกข์ร้อน
“ไม่อยากให้เงิน ก็ได้” วิลเลียมเคาะไปป์เบาๆ ผุดรอยยิ้มสุภาพ “ทิ้งผู้หญิงไว้ก็ได้”
เขาชี้อิ๋งจื่อจินกับฟู่อวิ๋นเซิน หันไปสั่งลูกน้องข้างตัว “เอานังนั่นไปที่เรือฉัน”
แค่รูปร่างหน้าตาของอิ๋งจื่อจินก็มีมูลค่ามากแล้ว
YOU MAY ALSO LIKE
tom110
เฮ้อ สมเพชพวกโจรสลัด