คุณหนูไฮโซยอดอัจฉริยะ - บทเสริมตอนที่ 21 รู้ไปทั้งโลก! แฝดชายหญิง

บทเสริมตอนที่ 21 รู้ไปทั้งโลก! แฝดชายหญิง

มิน่าประเทศจีนถึงมีคำพูดที่ว่า ‘หลงหญิงงามก็ละแล้วซึ่งแผ่นดิน’

บนโลกนี้มีหญิงงามแบบนี้ที่ทำให้ยอมสละทุกอย่างทิ้งได้จริงๆ

วิลเลียมย่อมรู้ว่าวีนัสกรุ๊ปมีทรัพย์สินอยู่เท่าไร

แต่ตอนนี้เขาหมดความสนใจต่อเงินทองอย่างสิ้นเชิง อิ๋งจื่อจินดึงดูดความสนใจของเขาไปทั้งหมด

ด้วยเหตุนี้วิลเลียมจึงไม่สังเกตเห็นว่า ดวงตาดอกท้อที่มีรอยยิ้มมาแต่กำเนิดของชายหนุ่ม เวลานี้รอยยิ้มค่อยๆ หายไป เหลือเพียงความเย็นชา

อิ๋งจื่อจินนั่งพิงเก้าอี้อย่างสบายๆ ลมทะเลพัดผมของเธอปลิว

เธอครุ่นคิดอยู่สองวินาที หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาเปิดแอปฉลามไลฟ์สดที่ไม่ได้ล็อกอินมานานแล้วเริ่มไลฟ์

เพิ่งเปิดได้ไม่กี่วินาทีความนิยมก็ทะยานพุ่งสูง

ข้อความวิ่งทะลักเข้ามาท่วมท้น

[โอ้โหๆ เทพอิ๋งมาไลฟ์แล้ว เรื่องจริงปะเนี่ย!]

[คุณพระคุณเจ้า นับตั้งแต่ไอเอสซีรอบชิงชนะเลิศเมื่อสองปีก่อนจบลง เทพอิ๋งก็ไม่เคยล็อกอินแอคเคาท์นี้อีกเลย]

[ย่าจ๋า ในที่สุดเจ้าของช่องไลฟ์ที่ย่าติดตามก็จำรหัสผ่านของตัวเองได้แล้ว]

[เทพอิ๋งไม่ได้ไปฮันนีมูนอยู่เหรอ ทิ้งประธานฟู่มาคุยกับพวกเรา เขาจะหึงไหม]

“ใช่ค่ะ ฉันกำลังอยู่บนน่านน้ำแกบรี” อิ๋งจื่อจินหมุนกล้อง “ด้านนั้นเป็นแผ่นดินยูเรเซีย ด้านนี้เป็นแอนตาร์กติกา ตอนนี้ที่นี่อุณหภูมิห้าองศา ถ้าอีกหน่อยพวกคุณมาที่นี่ต้องใส่เสื้อผ้าหนาๆ นะคะ”

[แย่แล้ว มีคนจะฆ่ากัน!]

“นี่คือโจรสลัดน่านน้ำแกบรี” อิ๋งจื่อจินพูดพลางเลื่อนกล้องไปด้านหลัง “เรือส่วนใหญ่จะเลี่ยงเส้นทางนี้ เพราะที่นี่มีโจรสลัดโหดเหี้ยม เรือลำไหนผ่านมาต้องถูกปล้นทุกลำ”

ชาวเน็ต “…”

[โห มันเรื่องอะไรกันเนี่ย]

[ทำไมอยู่ๆ ก็เจอโจรสลัดล่ะ]

วิลเลียมขมวดคิ้ว “นังนั่นมันทำอะไร”

“หัวหน้า เธอไลฟ์สดอยู่ครับ” ผู้ช่วยมอง “คงอยากสู้พวกเราด้วยกระแสสังคม พวกเรารีบจัดการให้จบๆ ดีกว่า”

อิ๋งจื่อจินโด่งดังมากในระดับโลก จึงจัดการค่อนข้างยาก

แต่พวกเขาเป็นโจรสลัด ล่องเรือไปเรื่อย อยากจับพวกเขาก็ยากเสียยิ่งกว่ายาก

เว้นเสียแต่เบื้องหลังจะมีอิทธิพลอย่างไอบีไอ

ลำพังแค่มีเงินยังไม่พอหรอก

ผู้ช่วยสงสัย

อุณหภูมิในน่านน้ำแกบรีเปลี่ยนแปลงบ่อย เครื่องบินผ่านมาที่นี่ก็มักสูญเสียการควบคุม อับสัญญาณ

แล้วทำไมอิ๋งจื่อจินถึงต่ออินเตอร์เน็ตได้

“งั้นก็ไม่ต้องพูดมากแล้ว” วิลเลียมสีหน้าเย็นชา “รีบจัดการ”

“แอนโทนี่” ฟู่อวิ๋นเซินพิงราวกั้น พูดเสียงเรียบเฉย “ฉันให้เวลาสองนาที รีบไสหัวมาจากโซนพิเศษที่เจ็ดเดี๋ยวนี้”

แอนโทนี่ที่กำลังก๊งเหล้ากับรองประธานไดอารีบตื่นตัวทันที “ครับๆๆ ไปเดี๋ยวนี้ครับ ผู้บัญชาการอยู่ที่ไหนครับ”

“น่านน้ำแกบรี ลองจิจูดตะวันออกXXX ละติจูดเหนือXXX” ฟู่อวิ๋นเซินบอกพิกัด “รีบมา”

โซนพิเศษที่เจ็ดไม่ได้อยู่ใกล้น่านน้ำแกบรีมาก

แต่ก่อนหน้านี้มีการยกระดับเครื่องบินรบของไอบีไอใหม่ ความเร็วเหนือชั้น

เวลาแค่สองนาทีก็เพียงพอแล้ว

คำพูดของฟู่อวิ๋นเซินก็ลอยไปที่เรือโจรสลัดอย่างชัดเจน

แอนโทนี่ ผู้บัญชาการกองทัพอากาศของไอบีไอ

ชื่อนี้โด่งดังสะเทือนแก้วหูมากสำหรับคนที่อยู่ในแวดวงระดับนานาชาติ

“แอนโทนี่เหรอ” ผู้ช่วยขมวดคิ้วก่อน จากนั้นก็ยิ้ม “คุณฟู่ คงไม่ได้คิดว่าผู้บัญชาการแอนโทนี่จะเป็นคนที่คุณคิดจะเรียกมาตอนไหนก็ได้นะ ถ้าผมจำไม่ผิด วีนัสกรุ๊ปก็ต้องอยู่ในความควบคุมของไอบีไอเหมือนกัน”

“ก็แค่สองนาทีไม่ใช่เหรอ รอสิ” วิลเลียมชักสนใจ “มา พวกเราจะรออยู่ตรงนี้”

ตอนนี้อยู่กลางท้องทะเล เขาไม่กลัวฟู่อวิ๋นเซินกับอิ๋งจื่อจินจะหนีไปไหนหรอก

รออีกแค่สองนาทีไม่เป็นปัญหา

ทางด้านชาวเน็ตในประเทศจีนกลับร้อนใจไม่เป็นสุข

[แจ้งตำรวจ! รีบแจ้งตำรวจสิ! โจรสลัดกลุ่มนี้รังแกมาถึงชาวจีนอย่างพวกเราแล้ว ยังไม่รีบจัดการพวกเขาอีกเหรอ!]

[แอนโทนี่เป็นใคร มีใครเคยได้ยินชื่อไหม]

[ผู้บัญชาการกองทัพอากาศของไอบีไอไง ขอหารูปแปบ เอาเป็นว่าเป็นคนหนุ่มชาวตะวันตก]

ในเวลานี้เองได้มีอักษรสีแดงลอยผ่านไป

[ไม่ต้องหาแล้ว ใช่บนฟ้านั่นหรือเปล่า]

[…]

เสียงเครื่องบินรบดังอยู่เหนือน่านน้ำแกบรี ดังสนั่นแก้วหู

เครื่องบินรบจำนวนสิบแปดลำหยุดอยู่กลางท้องฟ้า

ตัวเครื่องบินมีอักษร ‘ไอบีไอ’ อย่างชัดเจน รวมถึงสัญลักษณ์ป้องกันการปลอมแปลง

ปลอมกันไม่ได้

บรรดาโจรสลัดที่อยู่บนเรือเริ่มลนลานขึ้นมาทันที

ผู้ช่วยตกใจ “หัวหน้า นี่มัน…”

“โอ๊ะ เชิญมาได้จริงๆ แฮะ” วิลเลียมเงยหน้า หรี่ตาลง แต่กลับยังคงไม่แคร์ “ผู้บัญชาการแอนโทนี่ ฉันรู้จัก แค่คุยหน่อยก็ได้แล้ว”

บันไดถูกปล่อยลงมา มีชายหนุ่มปีนลงมาจากห้องโดยสาร

ผมสั้นสีบลอนด์ จมูกโด่งเป็นสัน ดวงตาเว้าลึก พิมพ์นิยมในตอนนี้

วิลเลียมจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย เดินเข้าไปยิ้มพลางพูด “ผู้บัญชาการแอนโทนี่ ผมคือ…”

เขายังไม่ทันได้แนะนำตัวเองแอนโทนี่ก็ผลักเขาออก

จากนั้นก็รีบเดินเข้าไปทำความเคารพฟู่อวิ๋นเซินด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “ผู้บัญชาการกองทัพอากาศแอนโทนี่รายงานตัวต่อผู้บัญชาการครับ”

“…”

เกิดความเงียบขึ้นโดยรอบ

ไปป์ที่อยู่ในมือวิลเลียมหล่น สมองตื้อไปชั่วขณะ

ในห้องไลฟ์สดของอิ๋งจื่อจินก็เกิดความเงียบ

ผ่านไปนานมากกว่าจะมีเครื่องหมายตกใจลอยผ่าน

[งงไปหมดแล้วครับท่าน]

[ฉันด้วย…]

[ฉันไม่ได้แค่งงแล้ว แม่ถึงกับถามว่าทำไมฉันต้องคุกเข่าหน้าโทรศัพท์]

[โอ้โห นี่มันโลกแฟนตาซีอะไรกัน ทำไมประธานฟู่ยังมีความเกี่ยวข้องกับไอบีไอด้วย]

[ไม่สิไม่ ไม่ได้แค่เกี่ยวข้องธรรมดานะ ฉันช็อกมาก ผู้บัญชาการกองทัพอากาศเรียกเขาว่าผู้บัญชาการ!]

“หนึ่งนาทีห้าสิบเก้าวินาที” ฟู่อวิ๋นเซินมองนาฬิกา เหลือบตาขึ้น “รักษาเวลาดีนี่”

แอนโทนี่โล่งอก

โชคดีที่เขาไม่สาย

จากนั้นแอนโทนี่ถึงได้หันตัวไปมองพวกโจรสลัดอย่างวิลเลียมที่ทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก

เขาแสยะยิ้ม

ไอ้โง่พวกนี้ทำให้วันหยุดของเขาหายไป

“ใช้ได้นี่ เก่งกันจริงๆ” แอนโทนี่ปรบมือ “กล้าอาจเอื้อมแม้กระทั่งคุณนายผู้บัญชาการของพวกเรา วิลเลียม ฮักกินส์ แกนี่มันเก่งจริงๆ นะ”

ระบบภายในไอบีไอมีการแบ่งอย่างชัดเจน

ถึงแม้แอนโทนี่จะเป็นผู้บัญชาการกองทัพอากาศ แต่ก็มีระดับเทียบเท่าลิซิเนียสที่เป็นประธาน

คนที่ทำให้เขาเรียกว่า ‘ผู้บัญชาการ’ ได้ก็มีแค่…

วิลเลียมตื่นตระหนกแล้วคราวนี้

เขาเงยหน้าอย่างกล้าๆ กลัวๆ

ฟู่อวิ๋นเซินยังคงพิงราวกั้น สีหน้าไม่ทุกข์ร้อน

ท่าทางของเขาเหมือนคุณชายเสเพล ยากที่จะเชื่อมโยงเขากับผู้บัญชาการไอบีไอที่มีความโหดเหี้ยมเด็ดขาด

วิลเลียมแข้งขาอ่อนแรง คุกเข่าลง เริ่มคำนับอย่างบ้าคลั่ง “ผู้บัญชาการ! ผมไม่ได้ตั้งใจครับผู้บัญชาการ ผมแค่ล้อเล่น จริงๆ นะครับ!”

เขาระมัดระวังมาตลอด ไม่ให้ไปละเมิดกฎของไอบีไอ

ด้วยเหตุนี้เขาถึงปล้นเอาแต่เงิน ไม่ทำร้ายคน

ใครจะไปรู้ว่าวันนี้เกิดหื่นขึ้นมาเป็นครั้งแรกก็เจอของแข็งเข้าแล้ว

“เอาล่ะ ไม่ต้องพูดมาก” แอนโทนี่ถีบไปหนึ่งที “ไม่ต้องมองแล้ว คุกสากลรอแกอยู่ ถุย รอดูเลยว่าฉันจะรับรองแกยังไง”

เขากวักมือสั่งให้เจ้าหน้าที่ตรวจค้นมาเอาตัววิลเลียมไป

“งั้นผมไม่รบกวนผู้บัญชาการกับพี่สะใภ้แล้วครับ” แอนโทนี่พูดด้วยสีหน้าจริงจัง “ผมขอไสหัวกลับไปก่อนนะครับ”

เขารีบปีนขึ้นเครื่องบินอย่างคล่องแคล่ว

พวกโจรสลัดที่เหลือต่างก็หน้าหงอย เดินคอตกทยอยถูกพาขึ้นเครื่องบินรบ

ไม่มีใครคาดคิดว่ากลุ่มโจรสลัดโครงกระดูกที่ยึดครองที่นี่มาหลายสิบปีจะถูกกำจัดในรวดเดียว

บรรดาชาวเน็ตของประเทศจีนต่างเห็นเหตุการณ์นี้

[ใครก็ได้หยิกฉันที]

[ฉันว่าจะไปตั้งสติบนดาดฟ้าหน่อย]

[จะว่าไปพวกเธอจำคดีหยกล้ำค่าของเฝ่ยชุ่ยไจที่เคยหายไปได้ไหม ไอบีไอถึงกับเปิดแอคเคาท์เวยปั๋วเลยนะ]

[โอ้โห แสดงว่าเป็นฝีมือของประธานฟู่เหรอ]

“การถ่ายทอดสดในวันนี้จบลงเพียงเท่านี้ ไว้เจอกันใหม่นะคะ” อิ๋งจื่อจินปิดไลฟ์สด เงยหน้าขึ้น “ยินดีด้วยผู้บัญชาการ”

ฟู่อวิ๋นเซินโน้มตัวลง สีหน้าจนปัญญา “เยาเยา ทำไมซนแบบนี้”

เขาสังหรณ์ใจว่า เขาจะยุ่งกว่าเดิมแล้ว

อิ๋งจื่อจินปิดโทรศัพท์ หันหลังให้เขา ไม่ให้เขาเห็นหน้า “ก็นายไม่ให้ฉันเที่ยว”

ฟู่อวิ๋นเซิน “…”

ทำไมสาวน้อยของเขาถึงได้ขี้งอนแบบนี้

ยังจะทำไงได้ ก็ต้องง้อน่ะสิ

…

ภายใต้ ‘การบังคับ’ ของฟู่อวิ๋นเซิน อิ๋งจื่อจินก็เริ่มใช้ชีวิตบำรุงครรภ์

นี่เป็นท้องแรก ทุกคนจึงกังวลกันมาก

ซู่เวิ่นศึกษาตำราอาหารทุกวัน สรรหาสารพัดเมนู

ลูเอลก็เปิดพจนานุกรมอักษร เริ่มตั้งชื่อให้ชีวิตใหม่ที่กำลังจะมา

มีแค่อิ๋งจื่อจินที่ไม่ทุกข์ร้อน ว่างจนแทบขึ้นรา

ใช้ชีวิตอยู่นิ่งๆ สองเดือน ในที่สุดเธอก็ทนไม่ไหวแล้ว

เธอลูบท้องที่นูนออกมาเล็กน้อย ครุ่นคิดพลางพูด “แม่จะออกไปเที่ยว ลูกเชื่อแม่หรือเชื่อพ่อ”

“…”

“อ๋อ ก็จริง ลูกเพิ่งจะเป็นตัวอ่อน ยังไม่มีความรู้สึกนึกคิด งั้นเชื่อแม่แล้วกันเนอะ”

“…”

ครั้นแล้วอิ๋งจื่อจินก็เก็บของเดินออก

เธอเดินออกจากบ้านหน้าตาเฉย

พลังของซิวก็มาจากเธอ เธอย่อมซ่อนเร้นเป็น ทีมคุ้มกันที่อยู่โดยรอบไม่มีใครเห็นเธอ

อิ๋งจื่อจินไปถนนเส้นของกินหน้ามหาวิทยาลัยตี้ตู

ซู่เวิ่นกับฟู่อวิ๋นเซินเป็นคนกำหนดอาหารการกินของเธอ มีแต่อาหารเพื่อสุขภาพ

ห้ามเธอกินเผ็ด ยิ่งไม่ต้องพูดถึงไก่ทอดหรือแฮมเบอร์เกอร์เลย

สองเดือนเต็มๆ ที่อิ๋งจื่อจินไม่ได้กินขนม ชานมก็ห้าม

เธอเริ่มไล่กินตั้งแต่ร้านแรกอย่างไม่รีบร้อน หลังจากกินเสร็จหนึ่งรอบก็หาร้านขนมหวานนั่งพัก

เธอหยิบคอมพิวเตอร์ออกมา กินโดนัทขณะดูละครน้ำเน่า

เรื่องที่น่าพูดถึงคือ ฟู่อวิ๋นเซินคิดว่าละครน้ำเน่าจะส่งผลไม่ดีต่อเด็กในท้อง ห้ามเธอดูเช่นกัน

ชีวิตเธอเลยหมดสนุก

ตราบใดที่เธอไม่อยาก บนโลกนี้ก็ไม่มีใครหาเธอเจอได้

ช่วงเวลาอันเงียบสงบแบบที่หาได้ยาก

หกโมงเย็นขณะที่ดวงอาทิตย์กำลังลับขอบฟ้า อิ๋งจื่อจินถึงเปิดโทรศัพท์มือถือ

มีสายที่ไม่ได้รับร้อยกว่าสาย

ล่าสุดคือหนึ่งนาทีก่อน

โทรมาจากฟู่อวิ๋นเซินทั้งนั้น

ขณะที่อิ๋งจื่อจินกำลังจะโทรกลับก็มีสายเข้ามาอีก

เธอกดรับ “ฮัลโหล”

“บอส! อยู่ที่ไหนกันแน่เนี่ย” ฉินหลิงเยี่ยนอยากจะบ้าตาย “รีบกลับมาเลยนะ เจ้าบ้านี่มันจะคลั่งตายแล้ว”

สีหน้าของอิ๋งจื่อจินชะงัก ค่อยๆ กินโดนัทคำสุดท้าย “ว่าไงนะ”

“เหล่าฟู่กลับมาเห็นบอสไม่อยู่ หายังไงก็หาไม่เจอ ตอนนี้กำลังส่งไอบีไอตามหาทั่วโลก!” ฉินหลิงเยี่ยนหมดแรง “เจ้าหน้าที่ตรวจค้นทั้งหมดออกปฏิบัติการแล้วเนี่ย”

“เขากว้านซื้อหน้าจอโฆษณาทั้งหมด บอสออกจากบ้านไปไม่เห็นบ้างเหรอ”

อิ๋งจื่อจินค่อยๆ เงยหน้าขึ้น เห็นประกาศตามหาคนบนหน้าจอโฆษณาขนาดใหญ่ที่อยู่ข้างหน้า

อิ๋งจื่อจิน “…”

ใช้ได้

ไอบีไอตามหาทั่วโลก

นายมันแน่

“ฉันทิ้งข้อความไว้ไม่ใช่หรือไง” อิ๋งจื่อจินกินเสร็จก็สวมผ้าปิดปาก “เขาไม่เห็นเหรอ”

“เห็นแล้ว พวกเราก็บอกแล้วว่าบอสไม่เป็นไรหรอก” ฉินหลิงเยี่ยนโมโหแต่ทำอะไรไม่ได้ “แต่เขาก็ยังไม่วางใจ”

“ฮัลโหล” เสียงของฟู่อวิ๋นเซินแหบแห้งเล็กน้อย เจือด้วยความเหนื่อยล้า “อยู่ที่ไหน”

“ถนนของกินหน้ามหาวิทยาลัยตี้ตู” อิ๋งจื่อจินถอนหายใจ ยอมรับชะตากรรม “ฉันกินโดนัทอยู่”

ไม่ถึงห้านาทีประตูร้านโดนัทก็ถูกเปิดออก

ลูกค้าต่างหันมามองด้วยความตกใจ

พอเห็นเป็นเจ้าหน้าที่ตรวจค้นของไอบีไอก็งงกันหมด

ฟู่อวิ๋นเซินสาวเท้าเดินเข้าไป อุ้มผู้หญิงที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะมุมขึ้นมา พยักหน้าเล็กน้อย “รบกวนหน่อย”

แผนออกมาเที่ยวเล่นครั้งแรกของอิ๋งจื่อจินล้มเหลว

…

ปลายเดือนสิงหาคม ดวงอาทิตย์ร้อนแรง

ชูกวงมีเดีย

อวิ๋นเหอเย่ว์เดินออกมาจากตึกใหญ่ ผู้ช่วยที่อยู่ข้างๆ กางร่มให้เธอ ทั้งสองคนเดินไปขึ้นรถตู้ด้วยกัน

อวิ๋นเหอเย่ว์ถอดผ้าปิดปากออก หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา

[อวี้เสวี่ยเซิง : เหอเย่ว์น้อย ช่วงนี้เป็นไงบ้าง]

[โอเคดีค่ะพี่]

[อวี้เสวี่ยเซิง : พี่ดูแล้วคำพูดในเน็ตไม่ค่อยดีเท่าไร ถ้าไม่ไหวก็ออกจากวงการบันเทิงนะ ออกมาทำช่องของตัวเองก็ได้ พี่ชายจะช่วยส่งเพลงของเธอไปขึ้นแพลตฟอร์มอื่นให้]

อวิ๋นเหอเย่ว์อึ้ง

[ฉันจะพิจารณาค่ะ!]

[พี่คะ พี่สาวเป็นไงบ้าง ตอนนี้ท้องเจ็ดเดือนแล้วใช่ไหม]

[อวี้เสวี่ยเซิง : ใช่ เวลาผ่านไปเร็วจริงๆ คุณเย่ว์ทำนายให้แล้ว ท้องนี้เป็นแฝดชายหญิง]

ช่วงนี้อวิ๋นเหอเย่ว์งานยุ่งมาก แทบไม่ได้หยุดพัก

เธอตั้งใจตอบ

[งั้นก็ดีค่ะ พรุ่งนี้ฉันจะไปเยี่ยมพี่สาวนะคะ]

อวิ๋นเหอเย่ว์วางโทรศัพท์มือถือ พอเงยหน้าก็เห็นผู้ช่วยหน้าแดง “เป็นอะไรไป”

“พี่อวิ๋น น่าโมโหจริงๆ” ผู้ช่วยโกรธมาก “ทั้งๆ ที่ทีมงานรายการเชิญพี่ไป แต่ทำไมในเน็ตเอาไปพูดว่าพี่เสนอตัวขอไปเอง”

เรื่องที่อวิ๋นเหอเย่ว์แต่งตัวเป็นผู้ชายเข้าร่วมคัดเลือกรายการเฟ้นหาบอยแบนด์ ถึงแม้กระแสจะสงบลงไปแล้ว แฟนคลับที่เป็นแฟนคลับจริงๆ ก็ยังอยู่

แต่ก็ยังคงมีแฟนคลับส่วนหนึ่งในตอนนั้นที่เปลี่ยนเป็นแอนตี้แฟน

จนกระทั่งตอนนี้พวกเขาก็ยังไม่เลิกสะกิดรอยแผลเป็นของอวิ๋นเหอเย่ว์อย่างไม่สนใจอะไร หยิบยกขึ้นมาถากถางตลอด

โดยเฉพาะแฟนคลับส่วนหนึ่งที่ชอบเจียงอี้แค่คนเดียว

ผู้ช่วยอ่านคอมเมนต์ในเน็ต ยิ่งอ่านก็ยิ่งโมโห

[อวิ๋นเหอเย่ว์คู่ควรกับเจียงอี้เหรอ]

[ฉันขอพูดตามตรงนะ ตอนนั้นถ้าอวิ๋นเหอเย่ว์ไม่โกง อันดับหนึ่งก็คือพี่เจียง อวิ๋นเหอเย่ว์ขโมยเกียรติของพี่เจียง พวกแฟนคลับคู่จิ้นสนับสนุนไปได้ยังไง]

[โชคดีที่ความสามารถของพี่เจียงเป็นที่ประจักษ์ ขึ้นมาเป็นดาราในกระแสได้ ขออุ้มพี่เจียงหนีละ บาย]

แน่นอนว่าแฟนคลับของอวิ๋นเหอเย่ว์ก็ไม่มีทางยอมถูกด่าฝ่ายเดียว

[ตลกว่ะ เป็นผู้ชายแต่กลับสู้พี่อวิ๋นของพวกเราไม่ได้ สมควรไปพิจารณาตัวเองหรือเปล่า]

ผู้ช่วยรู้สึกแย่มาก

คนสองคนที่ตอนนั้นสนิทสนมกันมาก ตอนนี้ต้องกลายเป็นคนแปลกหน้าไปแล้ว

“วงการบันเทิงก็แบบนี้” อวิ๋นเหอเย่ว์กลับเป็นฝ่ายยิ้มปลอบผู้ช่วย “ผ่านมาปีกว่า ฉันชินแล้วล่ะ”

“ก็จริง” ผู้ช่วยเม้มริมฝีปาก “ขนาดราชาภาพยนตร์ซังยังมีแอนตี้แฟน ศิลปินเก่าๆ ก็ยังถูกด่าเลยเนอะ”

ไม่นานรถก็มาจอดหน้าบ้านที่เงียบสงบแห่งหนึ่ง

“พี่อวิ๋น มีคนอยู่ในบ้านพี่เหรอ” ผู้ช่วยแปลกใจ มองเงาคนที่อยู่หลังหน้าต่าง “แฟนเหรอ”

อวิ๋นเหอเย่ว์ส่ายหน้า ไม่ตอบ “ดึกมากแล้ว เธอรีบกลับบ้านเถอะ”

ผู้ช่วยก็ไม่ซักไซ้อีก โบกมือแล้วขึ้นรถตู้ออกไป

อวิ๋นเหอเย่ว์เดินไปหน้าบ้าน เอามือทาบประตู นิ่งไปนานไม่ขยับ

ขณะที่เธอกำลังจะผลักประตู มันกลับถูกเปิดออกก่อน

มีมือมาจับข้อมือเธอไว้ ดึงเธอเข้าไป

จากนั้นเธอก็ถูกผู้ชายกอด

เขาจูบไล่ไปตามเรือนร่างของเธอ

ผ่านไปนานอวิ๋นเหอเย่ว์ถึงพูดขึ้น “เจียงอี้”

“หืม?” เจียงอี้พูดด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง “ไม่เจอกันตั้งสามเดือน ขอกอดหน่อยนะ”

อวิ๋นเหอเย่ว์ไม่พูดอะไร ปล่อยให้เขาจูงเธอไปที่โต๊ะอาหาร

“กินข้าวเถอะ เดือนหน้าฉันไม่มีงาน” เจียงอี้เงยหน้า “พวกเราออกไปเที่ยวกันไหม”

อวิ๋นเหอเย่ว์ไม่ตอบ แค่นั่งกินข้าว

“อย่าถือสาเรื่องในเน็ตเลยนะ” เจียงอี้ขมวดคิ้วพูดต่อ “ฉันให้ผู้จัดการส่วนตัวไล่ประกาศทุกกลุ่มแล้ว ห้ามด่าดาราคนไหนทั้งนั้น โดยเฉพาะเธอ”

ถึงแม้อวิ๋นเหอเย่ว์จะหายดีแล้ว แต่สภาพจิตใจก็ยังคงไม่แน่นอนเท่าไร

เขากลัวเธอเป็นอะไรไป

พอได้ยินแบบนี้อวิ๋นเหอเย่ว์ก็เงยหน้าขึ้น ขมวดคิ้วเล็กน้อย “จะไม่ส่งผลต่อนายใช่ไหม พวกเขาจะรู้หรือเปล่าว่าพวกเราคบกันแล้ว”

“ก็มีบ้าง” เจียงอี้ตอบ “ฉันจะปล่อยให้พวกเขาเอาแต่ด่าเธอได้ยังไง ถ้าถูกจับได้ งั้นก็หาเวลาประกาศอย่างเป็นทางการ”

“เมื่อวานฉันเสร็จจากรายการเจอแฟนคลับของนายด้วย” อวิ๋นเหอเย่ว์เปลี่ยนเรื่องคุย “เธอปลอมตัวมาอยู่ในกลุ่มแฟนคลับของฉัน จะเอาน้ำกรดมาสาดฉันตอนแจกลายเซ็น”

เจียงอี้สีหน้าเปลี่ยนเล็กน้อย “มันเรื่องอะไรกัน”

“ไม่ใช่เรื่องใหญ่หรอก” อวิ๋นเหอเย่ว์ยิ้ม “สาดไม่โดนฉัน ถูกตำรวจคุมตัวไปแล้ว”

“ฉันจะโพสต์เวยปั๋วเดี๋ยวนี้” เจียงอี้พูดเสียงแข็ง ดวงตาฉายแววโหดเหี้ยม “แบบนี้พวกเขาจะฆ่าคนชัดๆ!”

“ไม่ต้องหรอก นายกับหวาอิ้นกำลังแย่งหนังของผู้กำกับปั๋วอยู่” อวิ๋นเหอเย่ว์ดึงแขนเสื้อของเขาไว้ “เขากำลังหาโอกาสฉุดนายลงต่ำอยู่”

ถึงแม้หวาอิ้นจะไม่ถึงกับเป็นดารายอดนิยมแถวหน้า แต่ก็เป็นดาราชั้นนำ

ได้ยินว่าภาพยนตร์เรื่องนี้จะใช้เวลาถ่ายทำนานถึงสามปี

เป็นภาพยนตร์ที่เตรียมไว้สำหรับงานเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติโดยเฉพาะ

มีคนอยากเล่นจำนวนมาก

และถ้าดารายอดนิยมมีข่าวเรื่องความรักออกไปจะต้องเป็นการโจมตีอย่างรุนแรงแน่นอน

เจียงอี้กำมือแน่น

เงียบไปสักพัก ทันใดนั้นอวิ๋นเหอเย่ว์ก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่สั่นเล็กน้อย “เจียงอี้”

เจียงอี้ก้มตัว คิดว่าเธอกลัว จึงถามด้วยความเป็นห่วง “เป็นอะไรไป วันนี้ฟ้าไม่ร้องหรอก เดี๋ยวฉันนอนกอดเธอ”

อวิ๋นเหอเย่ว์ยิ้ม พูดเสียงเบา “เลิกกันเถอะ”