คุณหนูไฮโซยอดอัจฉริยะ - บทเสริมตอนที่ 27 จวินมู่เฉี่ยน อุณหภูมิแห่งรักเพิ่มขึ้น กอดเธอไว้
บทเสริมตอนที่ 27 จวินมู่เฉี่ยน อุณหภูมิแห่งรักเพิ่มขึ้น กอดเธอไว้
“…”
เกิดความเงียบขึ้นโดยรอบอีกครั้ง
ซีนายค่อยๆ เงยหน้าขึ้น มองใบหน้าของเขาที่อยู่ในระยะประชิด เสียงที่อยู่ในลำคอราวกับหายไปแล้ว
เธอไม่เคยคิดเลยจริงๆ ว่าจะเกิดเหตุการณ์แบบนี้
เธอไม่ใช่คนที่ชอบตั้งชื่อเรียกคนอื่นเป็นพิเศษ
นอร์ตันเป็นเพียงคนเดียว
ถ้าเขาเห็นว่าเธอไม่ได้ตั้งชื่อให้อิ๋งจื่อจินรวมถึงซู่เวิ่นเป็นพิเศษ จะไม่ดูออกใช่ไหมว่าเธอมีใจให้เขา
“ได้” นอร์ตันพูดขึ้นอีกครั้ง น้ำเสียงเรียบเฉย “ด่าฉันแค่คนเดียว”
เงียบไปสามสิบวินาทีเต็มๆ ซีนายถึงคิดหาคำพูดได้ เธอพูด “นี่เป็นคำเรียกด้วยรัก”
นอร์ตันเหลือบตาขึ้น ค่อยๆ พูดซ้ำ “เรียก ด้วย รัก เหรอ”
“หนุ่มสาวรุ่นใหม่อย่างพวกเรา คุณเข้าใจไหม มีคำพูดที่ว่า ‘ตบเพราะคิดถึง ด่าเพราะรัก’” ซีนายพูดโกหกหน้าตาเฉย “ฉันตั้งให้คุณแค่คนเดียวก็แสดงว่าฉันรักคุณมากที่สุด”
พูดซะเธอยังเชื่อเองเลย
นอร์ตันหรี่ตาหนักกว่าเดิม แต่จุดที่สนใจกลับต่างกัน “หนุ่มสาวรุ่นใหม่อย่างพวกเธอเหรอ”
ซีนายเริ่มผ่อนคลาย “ฉันเพิ่งยี่สิบกว่า ทำไมจะไม่ใช่หนุ่มสาวรุ่นใหม่ล่ะ”
“หลอกด่าฉันแก่” นอร์ตันยิ้ม “แถมยังด่าฉันว่าหน้าไม่อาย ใช้ได้นี่”
ซีนาย “…”
คนคนนี้ทำไมถึงได้เจ้าคิดเจ้าแค้นขนาดนี้
ขนาดเมื่อก่อนเขาชอบหิ้วเธอด้วยมือเดียว เธอยังไม่ว่าอะไรเลย
“เห็นทีต่อไปฉันควรตีเธอบ่อยๆ ด่าเธอเยอะๆ” นอร์ตันค่อยๆ ยัดโทรศัพท์มือถือใส่มือเธอ “แบบนี้จะได้แสดงออกว่าถึงความรักและคิดถึงที่มีต่อเธอ และยังแสดงว่า…”
“คนหน้าไม่อายอย่างฉันกำลังหัดเอาอย่างหนุ่มสาวรุ่นใหม่อย่างพวกเธอ”
ซีนาย “…”
เธอไม่อยากคุยกับเขาแล้ว ยัดโทรศัพท์ให้ดี กอดหมอนขึ้นชั้นบน
“นี่” นอร์ตันเชิดหน้าถามไล่หลัง “พรุ่งนี้เช้าอยากกินอะไร”
ซีนายไม่สนใจ
เธอพบว่า เพราะเธอใจอ่อนให้เขาถึงได้ถูกเขารังแกครั้งแล้วครั้งเล่า
แต่เขาก็ดีกับเธอมากจริงๆ
ดังนั้นในระหว่างนี้ อย่าว่าแต่ความรู้สึกที่เธอมีต่อเขาจะไม่ถูกเวลาช่วยทำให้หายไป มีแต่จะยิ่งถลำลึกมากขึ้น
แต่ไหนแต่ไรมาซีนายมีสติอยู่เสมอ ความรู้สึกที่ไม่เป็นประโยชน์จะถูกเธอลบทิ้งไปหมด
ต้องคิดหาวิธี
ซีนายปิดประตูดัง “ปัง” ไม่มีแม้แต่แง้มนิดหน่อย
“…”
นอร์ตันหลุบตาลง มุมปากกระตุก สีหน้าเย็นชา
ตอนแรกยังบอกรักเขา ต่อมาก็เปลี่ยนสีหน้าเสียแล้ว
เมื่อก่อนเขาแกล้งเธอแบบนี้เธอยังทะเลาะกับเขา
ทำไมนี่เพิ่งผ่านไปไม่นานก็กลายเป็นแบบนี้แล้ว
หรือว่าเด็กน้อยก็อารมณ์แปรปรวนแบบนี้เหมือนกันหมด
นอร์ตันขมวดคิ้ว ครุ่นคิดอยู่สักพัก จากนั้นก็วิดีโอคอลหาอิ๋งจื่อจิน
ดังอยู่เจ็ดแปดครั้งกว่าจะมีคนรับ
นอร์ตันกวาดตามองก็พบว่าด้านหลังยังคงเป็นห้องทำงานในศูนย์วิจัย “บอสก็ยุ่งจนถึงมืดค่ำแบบนี้เหรอ”
ตอนนี้สามทุ่มครึ่งแล้ว แต่อิ๋งจื่อจินยังไม่มีทีท่าจะวางมือ
“ยังวาดแบบไม่เสร็จ พักไม่ได้” อิ๋งจื่อจินไม่เงยหน้า “มีไรก็รีบพูดมา”
“…”
นอร์ตันยอมใจ
เขาเพิ่งโดนซีนายทำเมินใส่ ยังมาถูกอิ๋งจื่อจินรำคาญอีก
คนหนึ่งเป็นคนที่ตอนนั้นทำเขาสยบได้
เขายอมแค่คนที่เก่งกว่า
ส่วนอีกคน
ได้ ถือว่าเขาเต็มใจ
น้ำเสียงของนอร์ตันเหมือนลังเล “เด็กสองคนนิสัยเป็นไงบ้าง งอแงไหม”
พอพูดถึงลูกน้อยที่อายุเกือบสองเดือน สีหน้าของอิ๋งจื่อจินก็อ่อนโยนลง “เป็นเด็กดีมาก ไม่มีอะไรให้ห่วง ถึงฉางเล่อจะเป็นเด็กร่าเริงเกิน แต่ก็รู้ภาษา”
ถ้าเป็นเมื่อก่อนเธอคงไม่มีทางคิดว่าตัวเองจะแต่งงาน มีลูกน่ารักที่เป็นเด็กดีถึงสองคน
ตอนนี้เธอเหลือความมุ่งมั่นเพียงอย่างเดียวแล้ว
สร้างยานอวกาศข้ามจักรวาล ทะลุออกจากกาแล็กซีทางช้างเผือกไปพบเพื่อนสนิทของเธอในอีกจักรวาลหนึ่ง
จวินมู่เฉี่ยน
ชื่อนี้ทำให้หัวใจของอิ๋งจื่อจินสั่นไหวเล็กน้อย
นี่คือเพื่อนร่วมเป็นร่วมตายเพียงคนเดียวหลังจากที่ฟู่อวิ๋นเซินส่งเธอไปอยู่อีกจักรวาลหนึ่ง
จะว่าไปตอนแรกสุดที่เธอรู้จักจวินมู่เฉี่ยนได้เป็นเพราะเธอพยากรณ์ได้ว่าคนคนนี้เริ่มสนใจการศึกษาค้นคว้า
ต่อมาเธอก็ไปหลายสถานที่กับจวินมู่เฉี่ยน เพราะเกิดความสงสัยเหมือนกัน เพื่อดูว่าทำไมเธอถึงพยากรณ์ไม่ได้
ต่อมาพวกเธอถึงได้กลายเป็นเพื่อนกัน
จนเกิดความผูกพันลึกซึ้ง
ดวงตาของอิ๋งจื่อจินวูบไหว ถอนหายใจเบาๆ
ไม่รู้ว่าตอนนี้จวินมู่เฉี่ยนยังสบายดีอยู่ไหม
“ก็จริง” นอร์ตันเงียบไปหลายวินาที “ลูกของบอสย่อมไม่ใช่คนธรรมดา”
เขาถามผิดคนแล้ว
“นายทะเลาะกับอาฉันอีกแล้วเหรอ” อิ๋งจื่อจินเปลี่ยนกระดาษแผ่นใหม่ “ได้ยินว่านายยังคิดจะเป็นปู่ของฉันด้วย”
นอร์ตัน “…”
เขายอมรับผิด “ขอโทษที ผมวางละ คิดซะว่าวันนี้ผมไม่ได้ถามอะไร”
อิ๋งจื่อจินถึงได้เหลือบตาขึ้น
เธอมองหน้าจอที่ดับสนิทพลางครุ่นคิดอย่างจริงจังสองวินาที จากนั้นก็เล่าท่าทีที่ดูผิดปกติของนอร์ตันให้ฟู่อวิ๋นเซินฟัง
เธอกับเขาโทรคุยกันตลอด
“เขาดูผิดปกติหรือเปล่า หรือจะอยากมีลูกด้วยตัวคนเดียว”
นักเล่นแร่แปรธาตุก็มีความสามารถแบบนี้
เพศไม่ใช่ปัญหา
ฟู่อวิ๋นเซินหยุดคิด ยิ้มมุมปาก “ก็ไม่แน่นะ”
อืม สาวน้อยของเขามีอีคิวติดลบในบางเรื่อง
แต่เขาไม่คิดจะอธิบาย
เรื่องของความรักคนนอกช่วยอะไรไม่ได้
“ใกล้ถึงสุดสัปดาห์แล้ว วันมะรืนฉันจะไปรับเธอที่ประเทศจี” ฟู่อวิ๋นเซินหยุดเล็กน้อย “หลายวันนี้เห็นอะไรบ้างไหม”
อิ๋งจื่อจินรู้ว่าเขาหมายถึงอนาคต เธอเห็นการพบกันของเธอกับจวินมู่เฉี่ยนหรือเปล่า
เธอส่ายหน้าเบาๆ “ฉันไม่เคยมองเห็นเรื่องที่เกี่ยวกับตัวเอง ได้แค่สันนิษฐาน”
“แต่ฉันมีลางสังหรณ์ว่าใกล้แล้ว” อิ๋งจื่อจินพูด “วันมะรืนฉันก็คงร่างแบบเสร็จ เดือนหน้าไปโลกเล่นแร่แปรธาตุเป็นเพื่อนฉันหน่อย ฉันดูพวกส่วนประกอบที่นอร์ตันเอามาฝากแล้ว มีประโยชน์จริงๆ ไม่แน่อาจเอามาใช้สร้างยานอวกาศข้ามจักรวาลได้”
เธออยากเจอจวินมู่เฉี่ยน
เธอจะบอกเพื่อนของเธอว่า คำพูดที่ตอนนั้นจวินมู่เฉี่ยนบอกเธอไว้มันเป็นจริงแล้ว
“ได้ ฉันยังไม่เคยไปโลกเล่นแร่แปรธาตุเลย” ฟู่อวิ๋นเซินยิ้มบาง “เพื่อนก็คงกำลังตามหาเธอเหมือนกันแน่นอน เหมือนฉัน”
“ฉันเองก็เป็นห่วงเธอเหมือนกัน” อิ๋งจื่อจินเงียบไปชั่วขณะ “นายก็รู้ว่าหลังจากฉันตายจากที่นั่น ศัตรูของพวกเขาก็แข็งแกร่งมาก ไม่ด้อยไปกว่าพวกเรา”
ฟู่อวิ๋นเซินน้ำเสียงอ่อนโยน “เยาเยา ขอแค่เพื่อนยังจำสัญญากับเธอได้ก็ไม่มีทางเป็นอะไรหรอก”
เขาไม่เคยเจอเพื่อนสนิทที่อิ๋งจื่อจินเล่า แต่ก็พอมองออกจากคำพูดว่าอิ๋งจื่อจินกับเพื่อนสนิทมีความมุ่งมั่นและแน่วแน่เหมือนกัน
ยอมสู้จนตายเพื่อคนที่ต้องการปกป้อง
“อืม จะว่าไปดูเหมือนเธอยังมีอีกสัญญากับฉัน” อิ๋งจื่อจินคิด “ไว้ถึงเวลาค่อยว่ากัน ฉันขอวาดแบบต่อละ”
มันคืออะไร
เธอก็ลืมไปแล้ว
…
ช่วงหลายวันมานี้ซีนายว่างขึ้นมาก
คนในโซนอื่นที่อยู่ใต้ดินชั้นสามพอเห็นเธอก็พากันเดินเลี่ยง
เห็นได้ชัดว่าเรื่องที่วันนั้นเธอเอาปืนออกมาขู่จนแอนนี่ควบคุมการขับถ่ายไม่ไหวสร้างความสะเทือนใจให้คนอื่นอยู่ไม่น้อย
แอนนี่ก็ไม่กล้ามาที่ศูนย์วิจัยแล้ว
ถ้ามาก็จำต้องเลี่ยงโซนทดลอง
“เธอนี่มันน่าขายหน้าจริงๆ” เซลี่ย์พูดเสียงเย็นชา “สมองล่ะ มัวแต่หึงจนทิ้งสมองไปหมดแล้วเหรอ เทคโนโลยีของศูนย์วิจัยเจริญก้าวหน้าขนาดไหน มีเหรอจะปล่อยให้คนพกปืนเข้ามาได้”
เธอวางถ้วยชากระแทกโต๊ะ “ยังจะไปเรียกทีมตรวจค้น สุดท้ายเกือบทำตัวเองถูกส่งไปอยู่โรงพยาบาลบ้า เธอคิดอะไรอยู่กันแน่”
แอนนี่อ้าปาก พูดเสียงอ่อน “ฉันก็แค่…ก็แค่เหม็นขี้หน้ายัยนั่น อีกอย่างยัยนั่นก็ดูมีปัญหานะ”
“คนปกติถูกด่าไม่กี่คำมีเหรอจะชักปืนออกมา”
พอพูดถึงตรงนี้เธอก็อดตัวสั่นไม่ได้ แอบด่าในใจ
ซีนายต่างหากที่เสียสติ
“ไม่ว่ายัยนั่นจะชักปืนหรือไม่เธอก็ไม่ควรเข้าไปหาเรื่องแบบนั้น!” เซลี่ย์ตวาดใส่ “ยืมมือคนอื่นฆ่าคนถึงไม่เปื้อนเลือด ตัวเองก็จะหลุดพ้นได้”
แอนนี่เม้มริมฝีปาก “ตอนนี้เป็นแบบนี้แล้วจะทำไงดี”
เซลี่ย์พูด “ฉันมีวิธี อีกไม่กี่วันเธอก็รู้เอง ต่อให้ยัยนั่นไม่ถูกไล่ออกจากศูนย์วิจัยก็ไม่มีปัญญาทำอะไรแล้ว”
ตำแหน่งนักวิจัยอันดับหนึ่งถูกกำหนดไว้นานแล้ว ย่อมไม่มีความหวังอะไรอีก
นักวิจัยคนอื่นต่างแย่งกันเป็นอันดับสอง
เซลี่ย์ก็เหมือนกัน
การปรากฏตัวของซีนายทำให้เธอรู้สึกมีภัยคุกคามอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน
ไม่ว่าที่ไหนต่างก็มีการแก่งแย่งชิงดีแบ่งฝักแบ่งฝ่ายกันทั้งนั้น
ถึงแม้เซลี่ย์จะเข้าร่วมโปรเจ็กต์ยานอวกาศข้ามจักรวาลแล้ว แต่ก็ไม่ได้คาดหวังอะไร
ด้วยระดับเทคโนโลยีของมนุษย์ อยากคิดค้นยานอวกาศข้ามจักรวาล ถือเป็นเรื่องเหลวไหลสิ้นดี
ที่เธอมาที่นี่เป็นเพราะ หนึ่งเพื่อเรียนรู้ สองสร้างเส้นสาย ส่วนยานอวกาศข้ามจักรวาลจะสำเร็จหรือไม่ก็ไม่ใช่เรื่องที่เธอต้องห่วง
ต่อให้เธอออกจากศูนย์วิจัยนี้ก็มีที่ให้ไปมากมาย
ศูนย์ฟิสิกส์สากลกับมหาวิทยาลัยนอร์ตันต่างส่งจดหมายมาเชิญเธอ
“ช่วงนี้เธอก็อยู่เฉยๆ ไปก่อน” เซลี่ย์ย้ำเตือน “อย่าทำแผนฉันเสีย”
แอนนี่รับปากเสียงอ่อน ถอยออกไปด้วยความรู้สึกละอาย
…
ผ่านไปอีกหนึ่งสัปดาห์ ปีสองพันยี่สิบสามก็เข้าสู่การนับถอยหลัง
วันที่ยี่สิบสามซีนายได้รับคำชวนมากมาย
เธอแชทคุยแค่ชาร์ล็อต ข้อความชวนเดตของอัลฟอนโซกับผู้ชายคนอื่นๆ ถูกเธอไล่ปฏิเสธหมด
กว่าซีนายจะตอบกลับหมดเล่นเอาเหนื่อยมาก เหมือนนึกอะไรขึ้นได้ เธอเงยหน้าถาม “วันนั้นคุณพูดถึงวันคริสต์มาส มีอะไรเหรอ”
ถึงแม้เธอตัดสินใจจะกำจัดความรู้สึกที่มีต่อเขาแล้ว แต่บางครั้งก็ยังคงมีความหวัง
สัปดาห์นี้เขาเป็นคนทำอาหารวันละสามมื้อให้เธอ
“คืนวันคริสต์มาสอีฟเธอออกไปเที่ยวกับคนวัยเดียวกันเถอะ” นอร์ตันพูด “ฉันไม่อยู่บ้าน ดูแลตัวเองให้ดี”
ซีนายตอบอืม “เข้าใจแล้ว ฉันมีนัดแล้ว”
นอร์ตันรู้สึกได้ถึงท่าทีห่างเหินของเธอ
“โกรธเหรอ” นอร์ตันเหลือบตาขึ้น “ถ้าเธอไม่ถือสา คนหน้าไม่อายคนนี้อยู่กับเธอในวันคริสต์มาสได้นะ”
“ถือสา ถือสาอย่างยิ่ง” ซีนายเป่าชา พูดอย่างใจเย็น “คนหน้าไม่อายอย่ามายุ่งกับคนหนุ่มสาวอย่างพวกเราเลย เกิดฉันกลายเป็นคนหน้าไม่อายแบบคุณบ้างจะทำไง”
“…”
ซีนายดื่มชาพลางเดินขึ้นชั้นบน
รู้สึกเหยียดตัวเอง
นี่เธอคิดอะไรอยู่กันแน่ ยังจะหวังลมๆ แล้งๆ อะไรอีก
โง่จริง
…
วันต่อมา
ซีนายออกไปตามนัด
หลังจากที่เธอกับชาร์ล็อตกินข้าวเย็นเสร็จก็ไปดูพลุกัน
“วันนี้อาจารย์ซีนายอารมณ์ไม่ดีเหรอคะ” ชาร์ล็อตสังเกตได้ “เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า”
“ถ้าเธอชอบคนคนหนึ่ง แต่เขากลับมองเธอเป็นเด็ก” ซีนายหยุดเล็กน้อย “ควรทำยังไง”
“มองเป็นเด็กเหรอคะ” ชาร์ล็อตกะพริบตาปริบๆ เดาตรงเผง “ตาแก่อายุสามร้อยกว่าปีนั่นเหรอคะ”
“…”
ซีนายเลือกที่จะยอมแพ้หัวข้อนี้ เธอเปลี่ยนเรื่องคุย “เดี๋ยวฉันพาเธอไปช้อปปิ้งดีกว่า ฉันมีบัตรวีไอพี”
ขณะพูดเธอก็ค้นกระเป๋า แต่กลับหาบัตรไม่เจอ
เธอขมวดคิ้วครุ่นคิด จากนั้นถึงนึกออกว่าเมื่อวานเธอไปซื้อเสื้อผ้าให้นอร์ตัน เก็บบัตรไว้ในกระเป๋าเสื้อ
“ฉันลืมเอาบัตรมา” ซีนายพูด “ชาร์ชาร์ รอก่อนนะ ฉันขอกลับไปเอาก่อน”
“ได้ค่ะๆ” ชาร์ล็อตตอบ “อาจารย์อยากกินแอปเปิ้ลไหมคะ ฉันจะไปเอาที่ข้างหน้า”
ทั้งสองคนแยกกัน
สิบนาทีต่อมาซีนายก็กลับถึงบ้าน
คนในหมู่บ้านต่างกำลังฉลองคืนวันคริสต์มาสอีฟ บนถนนมีการประดับประดาสว่างไสว
มีเพียงบ้านหลังนี้ที่ไม่สว่าง ดูโดดเดี่ยว
ซีนายเปิดประตูเข้าไป ห้องรับแขกก็มืดสนิท เธอคลำหาสวิตช์เปิดไฟ จากนั้นก็เจอบัตรอยู่บนโซฟา
ขณะที่กำลังจะออกเธอก็ได้ยินเสียง “ตึง” จากชั้นบน
ซีนายอึ้ง ความคิดแรกคือมีขโมยขึ้นบ้านแล้ว
แต่หลังจากนอร์ตันเข้ามาอยู่ก็ได้เอาสสารเล่นแร่แปรธาตุจำนวนไม่น้อยไปวางไว้รอบบ้าน คนนอกเข้ามาไม่ได้
ซีนายครุ่นคิด สุดท้ายก็เดินขึ้นชั้นบน เปิดประตูห้องนอนของนอร์ตันแล้วเปิดไฟ
ภายในห้องมีเพียงสองสีคือสีดำกับสีเทา เรียบง่ายมาก
มีคนนอนอยู่บนพรมสีดำ
แววตาของซีนายเปลี่ยนไปทันที “คุณไปนอนทำอะไรบนพื้น”
ไม่มีการตอบกลับ
“ลุกขึ้น ไหนบอกว่าวันนี้ไม่อยู่บ้านไง” ซีนายก้มตัวลงไปดึงเขา “ทำอะไรน่ะ”
พอมือของเธอแตะถูกตัวเขาก็ร้อนเกือบลวก
สีหน้าของเธอเปลี่ยนอีกครั้ง
แย่แล้ว
ไข้ขึ้นสูง
ผู้วิเศษก็ป่วยเป็นด้วยเหรอ
ซีนายไม่ทันได้คิดอะไรมาก เธอเข้าห้องน้ำเอาผ้าชุบน้ำมาวางบนหน้าผากนอร์ตัน จากนั้นก็โทรหาอิ๋งจื่อจินทันที
พอมีคนรับสายเธอก็รีบพูด “อาอิ๋ง ผู้วิเศษก็ป่วยเป็นด้วยเหรอ”
“หืม?” อิ๋งจื่อจินพูด “เป็นสิคะ ผู้วิเศษก็ไม่ต่างจากคนธรรมดายกเว้นเรื่องมีอายุยืนยาวกับมีพลังพิเศษที่ต้านภัยพิบัติได้”
“บาดเจ็บได้ ป่วยได้ ก็แค่เยียวยาตัวเองได้เร็วมาก”
เธอหยุดชะงัก “เกิดอะไรขึ้นเหรอคะอา”
“เขาไข้ขึ้น” ซีนายขมวดคิ้ว “เหมือนไม่มีท่าทีจะหายเองด้วย”
“วางใจได้ค่ะอา” อิ๋งจื่อจินพูด “ไม่เป็นอันตรายถึงชีวิต ทำตามที่ฉันบอก เอายาลดไข้ทั่วไปให้เขากินก่อนก็พอ ถ้าอีกหนึ่งชั่วโมงไข้ไม่ลดอาก็บอกฉัน เดี๋ยวฉันไปหาค่ะ”
“ได้” หลังจากคุยเสร็จซีนายก็ไปค้นยาทันที
ระหว่างนั้นเธอก็ส่งข้อความขอโทษชาร์ล็อต
ซีนายฉลาดมาก
ตอนนี้นอร์ตันมีสภาพนี้ เธอสามารถเดาได้ว่าน่าจะเป็นเพราะเขาได้รับบาดเจ็บอะไรมาในช่วงที่ไปโลกเล่นแร่แปรธาตุแปดเดือนกว่า
เธอไม่ค่อยได้คลุกคลีกับนักเล่นแร่แปรธาตุเท่าไร แต่เธอกลับกลายเป็นเด็กอยู่สิบปีเพราะกินยาที่ผู้วิเศษนักมายากลทำขึ้นมาส่งเดช
นักเล่นแร่แปรธาตุน่ากลัวมากจริงๆ
เพียงแต่รอบตัวเธอเต็มไปด้วยผู้วิเศษ ทำให้ความคิดของเธอบิดเบือนไปบ้าง ว่าผู้วิเศษไร้เทียมทาน
แต่กลับมองข้ามไปว่าจอมยุทธ์กับนักเล่นแร่แปรธาตุชั้นยอดก็ทำร้ายผู้วิเศษให้สาหัสได้เหมือนกัน
ซีนายเอาแขนข้างหนึ่งของนอร์ตันพาดบ่าตัวเอง ย้ายเขาไปที่เตียงอย่างทุลักทุเล
รูปร่างของนอร์ตันเป็นแบบที่มีเนื้อหนังพอสมควร แต่ซ่อนรูปเมื่อใส่เสื้อผ้า
เธอนึกไม่ถึงจริงๆ ว่าเขาจะตัวหนักขนาดนี้
พยายามอยู่สิบนาทีเต็มๆ ซีนายถึงพานอร์ตันไปนอนบนเตียงได้สำเร็จ
พักสามวินาที เธอไปหยิบกล่องยาอีกรอบ
ในบ้านนี้สิ่งที่ไม่เคยขาดเลยก็คือยา นอร์ตันมีกระปุกเล็กกระปุกน้อยเต็มไปหมด
“เด็กดี กินยานะ” ซีนายทำเหมือนกล่อมสัตว์เลี้ยง “กินยาถึงจะหาย”
นอร์ตันหลับตา ไม่ตอบอะไร
ผมที่ปรกหน้าผากเปียกชื้นแนบสนิท เหงื่อไหลหยดลงมาที่คางไปถึงคอ สุดท้ายลงมาที่กระดูกไหปลาร้าแล้วหายไป
ซีนายปลดกระดุมให้เขาเพื่อระบายความร้อน
ซีนายจำต้องยอมรับว่ารูปร่างของเขาก็สมบูรณ์แบบ เห็นเส้นกล้ามชัดเจน เหมือนนายแบบซูเปอร์โมเดล
เสียเวลาอยู่อีกสักพักกว่าเธอจะป้อนยาให้เขาได้
เขานอนนิ่งอยู่บนเตียง ใบหน้าอันหล่อเหลาซีดเซียว ชวนให้เกิดความรู้สึกเหมือนใจจะสลาย
ซีนายนึกถึงสุนัขโกลเด้นรีทริฟเวอร์ที่เธอเคยเลี้ยง
ปกติชอบส่งเสียงเห่าร่าเริงไม่มีใครเกิน
มีครั้งหนึ่งตากฝนจนป่วย นอนซึมอยู่ในบ้านตัวเอง รอเธอไปป้อนยา สงสารจับใจ
ที่แท้เขาก็มีมุมแบบนี้ด้วย
ซีนายเริ่มคิดว่าควรจะถ่ายรูปไว้ไหม ต่อไปจะได้มีจุดอ่อนเอาไว้ข่มขู่
คิดได้สองวินาทีเธอก็ล้มเลิก
คนจิตใจดีอย่างเธอห้ามทำตัวหน้าไม่อายแบบเขา
ซีนายถอนหายใจ หยิบพวกผ้าขนหนูขึ้นมา เตรียมเอาไปซักเปลี่ยนในห้องน้ำ
แต่ยังไม่ทันจะลุกยืนให้ดีก็มีมือข้างหนึ่งมาจับข้อมือเธอไว้
แรงมหาศาลทำให้เธอไม่มีโอกาสดิ้นหลุด
ซีนายถูกดึงไปบนเตียง จากนั้นก็ถูกล็อกตัวไว้
นอร์ตันเหมือนคนจมน้ำที่กอดขอนไม้เพียงอันเดียวไว้ ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่ยอมปล่อย อีกทั้งสองแขนยังรัดแน่น
ร่างกายของเขายังคงร้อนผ่าว
วินาทีต่อมาซีนายก็ทำผ้าตกทีละผืน
เธอถูกนอร์ตันกอดไว้
Comments for chapter "บทเสริมตอนที่ 27 จวินมู่เฉี่ยน อุณหภูมิแห่งรักเพิ่มขึ้น กอดเธอไว้"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
