คุณหนูไฮโซยอดอัจฉริยะ - บทเสริมตอนที่ 26 กำจัดคนเลว นอร์ตันหลอกล่อซีนาย เริ่มใช้ชีวิตด้วยกัน
บทเสริมตอนที่ 26 กำจัดคนเลว นอร์ตันหลอกล่อซีนาย เริ่มใช้ชีวิตด้วยกัน
เธอพูดเสียงดังพอสมควร
ตอนพูดประโยคสุดท้ายดูจงใจเพิ่มเสียงให้ดังขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
คนที่เดินผ่านหน้าห้องทำงานอดหยุดมองเข้ามาไม่ได้
จะบอกว่าซีนายโด่งดังไปทั่วศูนย์วิจัยก็ไม่ใช่ ไม่ค่อยมีชื่อเสียงก็ไม่เชิง
เนื่องจากปกติในสายตาเธอมีแต่งาน อย่างมากก็แค่ไปโรงอาหาร วันหยุดสุดสัปดาห์ไม่มีทางไปเดินช็อปปิ้งหรือเข้าผับเข้าบาร์
คนที่ชื่นชมเธออยากเห็นหน้าเธอก็มาได้แค่ที่ห้องทำงานชั้นใต้ดิน
แอนนี่อยู่กับเซลี่ย์มานาน ไม่ชอบสไตล์แบบซีนายที่เสแสร้งทำเป็นแอ๊บ
ทั้งๆ ที่อายุแค่ยี่สิบเจ็ด แต่การใช้ชีวิตกลับเรียบง่ายยิ่งกว่าพวกนักวิจัยสูงวัยอายุหกสิบ
ทำให้ใครดูน่ะ
“แอนนี่!” ชาร์ล็อตสีหน้าเย็นชาลงทันที “พูดจาเหลวไหลอะไร ทำไม ตัวเองทำให้คนมาชอบไม่ได้ก็เลยเจตนาใส่ร้ายคนอื่นเหรอ”
เธอติดตามซีนายได้เรียนรู้อะไรใหม่ๆ มากมาย และก็รู้สึกนับถือซีนายที่ความรู้แน่นมาก
ชาร์ล็อตแน่ใจได้ว่าความรู้ที่ซีนายมี เยอะกว่าศาสตราจารย์คณะเครื่องกลของมหาวิทยาลัยนอร์ตันแน่นอน
“ฉันไม่ได้พูดกับเธอ” แอนนี่แสยะยิ้ม “เธอก็ลองถามอาจารย์ของเธอดูสิ ฉันเห็นกับตาเลยนะว่าหลังจากอาจารย์ซีนายรับนัดเดตของอัลฟอนโซแล้วยังจะไปเดินซูเปอร์มาร์เก็ตกินข้าวกับผู้ชายอีกคน หัวเราะคิกคักมีความสุขเชียว”
“มีอะไรจะพูดอีกไหมคะ หรือมันไม่ใช่ความจริง เอ๊ะ หรือว่าไม่ได้มีแค่ผู้ชายสองคน”
เดิมทีเธอก็ไม่เชื่ออยู่แล้วว่าซีนายอายุเท่านี้จะทำการทดลองสำคัญสำเร็จได้ด้วยตัวคนเดียว
ตอนนี้กลับมีหลักฐานแล้ว
ชาร์ล็อตโกรธหัวร้อน “แอนนี่ เธอ…”
เธอยังพูดไม่ทันจบซีนายก็ขยับก่อน
ฟึ่บ!
ไม่ถึงสองวินาที มีวัตถุโลหะเย็นเฉียบจ่อที่กลางหน้าผากแอนนี่
ร่างกายของแอนนี่เกร็งขึ้นมาทันที เหงื่อแตกท่วมในชั่วพริบตา ตัวก็สั่น
เรียนเครื่องกลเหมือนกัน เธอย่อมรู้ว่าซีนายหยิบอะไรออกมา
แอนนี่ดวงตาเบิกโพลง ไม่อยากจะเชื่อ
ซีนายกล้าพกปืนติดตัวในสถานที่สำคัญอย่างศูนย์วิจัย
แถมยังกล้าควักออกมาโจ่งแจ้งแบบนี้ด้วย
บ้าไปแล้วเหรอ
ซีนายพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทั้งยังยิ้ม “อยากให้ฉันช่วยเอาเลือดออกจากหัวไหม”
คนแถวนั้นพอเห็นซีนายถือปืนอย่างใจเย็นก็พากันตะลึง
ชาร์ล็อตก็ตกใจไม่แพ้กัน รีบเข้าไปห้าม “อาจารย์ใจเย็นๆ นะคะ ไม่คุ้มกันค่ะ”
ห้ามพกพาอาวุธทุกชนิดเข้ามาในศูนย์วิจัย เพราะคุณค่าในตัวเกอร์เวนกับเหล่านักวิจัยอาวุโสสูงมาก
ต่อให้มีตระกูลลอเรนท์กับวีนัสกรุ๊ปผนึกกำลังหนุนหลัง แต่ก็ยังคงมีคนในระดับสากลที่ต้องการเอาชีวิตของพวกเขา แม้ต้องตายไปด้วยก็ตาม
หากพกพาอาวุธ คนที่ก่อการอุกอาจรุนแรงอาจถึงขั้นถูกไอบีไอส่งเข้าคุกสากล
“เอาสิ ก็ลองยิงฉันดูสิ” หลังจากแอนนี่หายกลัว เธอก็นึกได้ถึงจุดนี้ ยิ้มพลางพูด “กล้าเหนี่ยวไกไหมล่ะ ถ้ากล้าก็รีบเลย เอาสิ!”
ซีนายหลุบตาลง สีหน้าเรียบเฉย
“พกปืนปลอมเอาไว้หลอกใครกันน่ะ” แอนนี่พูดประชด “หรือว่าร้อนตัว อยาก…”
คำพูดของเธอหยุดชะงัก
ปัง!
เสียงที่ขัดจังหวะคำพูดของเธอคือเสียงเหนี่ยวไก
แอนนี่ส่งเสียงร้องเหมือนจะขาดใจ
แข้งขาอ่อนแรง ทรุดลงไปกองบนพื้น ใบหน้าซีดเซียว ริมฝีปากไร้สีเลือด
มีกลิ่นเหม็นแผ่ซ่าน คนที่อยู่แถวนั้นอดถอยหลังหนึ่งก้าวไม่ได้ พากันทำสีหน้าขยะแขยง
แอนนี่ตกใจกลัวจนควบคุมการขับถ่ายไม่อยู่
ซีนายเก็บปืน ยังคงน้ำเสียงเรียบเฉย “ลองใหม่ครั้งหน้าได้อีกนะ”
“…”
เกิดความเงียบขึ้นโดยรอบ
แอนนี่เงยหน้าอย่างกล้าๆ กลัวๆ สบตากับดวงตาสีน้ำเงินของซีนาย ราวกับยังรู้สึกได้ถึงกลิ่นเขม่าจางๆ เมื่อครู่
ไม่ใช่ปืนปลอม นั่นปืนจริง!
ซีนายกล้าฆ่าเธอจริงๆ!
ในที่สุดแอนนี่ก็ควบคุมความกลัวไม่อยู่ กรีดร้องอีกครั้ง ล้มลุกคลุกคลานวิ่งหนีเตลิดเปิดเปิง
ซีนายกดโทรหาทีมทำความสะอาด “ค่ะ ช่วยมาทำความสะอาดที่ฉันโดยเร็วที่สุดค่ะ รบกวนด้วยค่ะ”
“ค่ะ มีคนปล่อยหมาเข้ามา ขับถ่ายเรี่ยราด”
เธอพูดจบก็วางปืนสีเงินไว้ข้างคอมพิวเตอร์
เกิดเสียงดัง ปึ้ก อีกครั้ง ทำให้คนแถวนั้นอดตัวสั่นไม่ได้
ซีนายเริ่มทำงานต่อ นิ่งมากราวกับว่าเมื่อครู่แค่ดื่มชาไปหนึ่งแก้ว
“อาจารย์ซีนาย” ชาร์ล็อตฝืนดึงสติกลับมา “อย่าเก็บคำพูดของแอนนี่มาใส่ใจเลยนะคะ ยัยนั่นปากเปราะอยู่แล้ว อยู่ในศูนย์วิจัยมาสองปียังเป็นได้แค่ผู้ช่วย ไม่รู้วันๆ จะทำตัวอวดดีทำไม”
“อืม ฉันรู้” ซีนายครุ่นคิด “รู้จักกันเหรอ”
“ก็ถือว่ารู้จักค่ะ” ชาร์ล็อตพูด “ทุกปีมหาวิทยาลัยของเราจะคัดเด็กทิ้งอยู่ไม่น้อย ใครที่ไม่ผ่านการประเมินประจำปีก็จะถูกลดระดับ ลดไปถึงระดับดีก็จะถูกไล่ออกโดยอัตโนมัติ”
“ยัยนั่นไม่ผ่านแม้แต่ทดสอบเข้ามหาวิทยาลัย ยังจะชอบเอาไปโม้ว่าเคยผ่านมหาวิทยาลัยนอร์ตันมาแล้ว”
ชาร์ล็อตแสยะยิ้มใส่
ต่อให้เข้ามหาวิทยาลัยนอร์ตันได้จริง ด้วยระดับความสามารถของแอนนี่คงได้ถูกลบล้างความทรงจำที่เกี่ยวกับมหาวิทยาลัยนอร์ตันพร้อมทั้งถูกส่งกลับประเทศไปนานแล้ว
ซีนายเพิ่งสังเกตเห็นว่าเธอมักได้ยินชื่อของคนคนหนึ่งอยู่บ่อยครั้ง
เธออึ้ง เคลื่อนสายตา “วิชาเรียนของอธิการบดีของพวกเธอจะเริ่มเมื่อไร”
“ตอนนี้เพิ่งเดือนธันวา” ชาร์ล็อตนับนิ้ว “เปิดเทอมสองเดือนมีนา เขาสอนแค่สัปดาห์ละครั้งเองค่ะ”
ซีนายเงียบไปชั่วขณะ
ยังอีกสามเดือน
เขาไม่ไป เธอยังจะหลบได้อีกเหรอ
อย่างมากเธอก็นอนในห้องทำงานสามเดือนไม่ต้องไปไหนแล้ว
ชาร์ล็อตถามด้วยความสงสัย “อาจารย์ซีนายอยากไปฟังเหรอคะ ฉันว่าอาจารย์สมัครตำแหน่งศาสตราจารย์ของมหาวิทยาลัยเราได้สบายเลยนะคะ”
“ไม่ล่ะ” ซีนายหยุดคิด สมองมีดวงตาสีเขียวเข้มแวบผ่าน หมดอารมณ์ในทันที “ฉันไม่อยากทำงานให้นายทุนที่สูบเลือดสูบเนื้อ”
ชาร์ล็อต “?”
อธิการบดีของพวกเขาเป็นนายทุนสูบเลือดสูบเนื้อเหรอ
ขณะที่ทั้งสองคนคุยกันอยู่นั้น อยู่ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าเร่งรีบดังขึ้น
ไม่กี่วินาทีถัดมาคนของทีมตรวจค้นก็ล้อมห้องทำงานของซีนายไว้
ซีนายเงยหน้า หรี่ตาเล็กน้อย
แอนนี่หลบอยู่ด้านหลัง ยังไม่ได้เปลี่ยนเสื้อผ้า ยืนตัวสั่น
“เธอพกปืน!” แอนนี่ชี้ซีนาย “เธอไม่มีใบอนุญาตพกปืนด้วยซ้ำ! และก็ไม่ใช่คนของทีมตรวจค้น! ฉันสงสัยว่าเธอเป็นสปายที่อิทธิพลอื่นส่งมาเพื่อลอบฆ่าพวกศาสตราจารย์ค่ะ!”
ขณะพูดปากของเธอก็สั่นฟันกระทบกัน
ซีนายจับปืนคล่องเกินไป
ถ้าไม่เคยฝึกมาโดยเฉพาะจะช่ำชองขนาดนี้ได้ยังไง
หัวหน้าทีมตรวจค้นเดินเข้าไป บอกให้ลูกทีมหยิบปืนสีเงินบนโต๊ะขึ้นมา “ขอพวกเราตรวจสอบได้ไหมครับ”
ถึงแม้จะเป็นประโยคขออนุญาตอย่างสุภาพ แต่ก็เห็นได้ชัดว่าเป็นการบังคับ
ซีนายพยักหน้า “ตามสบายค่ะ”
ชาร์ล็อตเครียดขึ้นมาทันที
เธอเรียนเครื่องกลมา แยกได้ว่าอันไหนปืนจริงปืนปลอม
ปืนสีเงินกระบอกนี้แค่ดูเนื้อสัมผัสก็รู้ว่าไม่มีทางเป็นของปลอม
แอนนี่กัดฟันกรอด มองซีนายด้วยสายตาเคียดแค้น ราวกับกำลังพูดว่า ‘แกตายแน่’
ซีนายหาวหวอด หยิบหม้อกาแฟออกมาเริ่มต้มอย่างไม่ทุกข์ร้อน
บรรดาเจ้าหน้าที่ตรวจค้นต่างยอมใจในท่าทีของเธอ
สิบนาทีต่อมาทีมตรวจค้นก็ตรวจสอบเสร็จ ยื่นผลให้ดู
“คุณแอนนี่ครับ นี่เป็นปืนเลียนแบบครับ ไม่มีอานุภาพอะไรเลย” หัวหน้าทีมตรวจค้นขมวดคิ้ว สายตาที่มองแอนนี่ก็เย็นชาลง “เวลาของพวกเรามีค่ามากนะครับ กรุณาอย่าแจ้งเรื่องเท็จเพราะความแค้นส่วนตัว”
ชาร์ล็อตอึ้ง
ปืนปลอมเหรอ
“นั่นมันปืนจริงนะ!” แอนนี่สติแตก “เป็นปืนจริง หัวหน้า คุณต้องเชื่อฉันนะ!”
ซีนายกะพริบตาปริบๆ ดื่มกาแฟหนึ่งอึกแล้วยิ้มพูด “เดินทางกลับอย่างปลอดภัยนะ”
“หัวหน้า ดูสิ เธอขู่ฉันด้วย!” แอนนี่สติแตกหนักกว่าเดิม “พวกคุณต้องคุ้มกันฉันนะคะ ต้องคุ้มกันฉันด้วย!”
“คุณผู้หญิงครับ คุณดูควบคุมสติไม่อยู่” หัวหน้าทีมตรวจค้นขมวดคิ้วแน่นกว่าเดิม “ถ้าเครียดจากการทำโปรเจ็กต์ ผมแนะนำให้ไปที่ห้องจิตแพทย์นะครับ”
ในที่สุดแอนนี่ก็ควบคุมตัวเองไม่อยู่แล้ว “ฉันบอกแล้วว่านังนั่นอยากฆ่าฉัน ทำไมพวกคุณไม่เชื่อฉัน!”
หัวหน้าทีมตรวจค้นส่ายหน้า “ขอโทษที่รบกวนครับคุณซีนาย”
เขาให้ลูกน้องสองคนเอาตัวแอนนี่ออกไปแล้วปิดประตู
ชาร์ล็อตโล่งอก หลังจากทีมตรวจค้นไปแล้วเธอถึงหันไปถาม “เป็นปืนของเล่นจริงเหรอคะอาจารย์”
“มันก็เล่นได้อะนะ แต่ปกติฉันเอาไว้ป้องกันตัว” ซีนายจับปืนเล็งไปที่ตู้เหล็กไม่ใช้แล้ว
เธอเหนี่ยวไก มีแสงเลเซอร์พุ่งออกไป
ตู้เหล็กละลายในชั่วพริบตา
ในเวลาหนึ่งวินาทีหายไปหมดไม่มีเหลือซาก
ชาร์ล็อต “…”
โอ้โห
นี่ยังเรียกไม่มีอานุภาพอะไรได้อีกเหรอ
คนของทีมตรวจค้นตรวจสอบยังไงเนี่ย
“ชาร์ชาร์ ช่วยเอาจดหมายฉบับนี้ไปส่งให้กลุ่มเอหน่อยสิ” ซีนายพูด “ในนั้นมีบัตรเข้าชมงานนิทรรศการเทคโนโลยีสองใบของวันที่ยี่สิบเก้าธันวา ลองถามคุณอัลฟอนโซดูนะว่าเขามีเวลาไปดูหรือเปล่า”
พอได้ยินแบบนั้นชาร์ล็อตก็ตื่นเต้น “ได้ค่ะ ฉันจะไปเดี๋ยวนี้ อยากฝากบอกอะไรอีกไหมคะ”
ซีนายพยักหน้า “ไม่มีเรื่องอื่นแล้ว”
เธอนัดอัลฟอนโซ ใจหนึ่งก็ยังอยากลองดู อีกใจก็เพราะอยากเลี้ยงคืนที่คราวก่อนเขาเลี้ยงข้าวกับพาเธอไปดูคอนเสิร์ต
…
ทางด้านกลุ่มเอ
หลังจากชาร์ล็อตส่งจดหมายเสร็จออกไปแล้ว เด็กหนุ่มคนหนึ่งก็ตบมือ “หัวหน้า สุดยอดเลยครับ เก่งจริงๆ นึกไม่ถึงเลย”
“บอกว่าจีบติดยังเร็วเกินไป” อัลฟอนโซส่ายหน้า “ท่าทีของเธอที่มีต่อฉันไม่ต่างจากคนอื่น”
“แต่อย่างน้อยเธอก็ตอบรับคำชวนของหัวหน้านะครับ” เด็กหนุ่มพูด “ตอนนี้ยังมาชวนกลับด้วย แสดงว่าปฏิบัติต่อหัวหน้าไม่เหมือนกับคนอื่นแน่นอน”
“นัดเดตคราวก่อนก็ถือว่าไปได้สวย” อัลฟอนโซคิด “ก็แค่พี่ชายของเธอดุมาก เธอต้องกลับถึงบ้านก่อนสองทุ่ม เดิมทีฉันยังเตรียมพาเธอไปที่อื่นต่อ”
“พี่ชายเหรอ” เด็กหนุ่มสงสัย “งั้นคนอื่นๆ ในครอบครัวเธอล่ะครับ ทำไมถึงกลายเป็นพี่ชายมายุ่งเรื่องน้องสาว”
อัลฟอนโซยังคงส่ายหน้า เขาถอนหายใจ “ถามไม่ได้ความอะไร”
เดิมทีในยุโรปก็ไม่มีตระกูลเรนเกลอยู่แล้ว
ตกลงซีนายมาจากที่ไหนกันแน่
“เลิกพูดเรื่องนี้ดีกว่า” เด็กหนุ่มยิ้ม “เมื่อวานผมได้ยินคนของทางศาสตราจารย์เกอร์เวนบอกว่านักวิจัยอันดับหนึ่งก็กลับมาแล้ว คาดว่าในระยะเวลาสั้นสุดห้าปีโปรเจ็กต์ก็จะสำเร็จได้ครับ”
แต่ละโปรเจ็กต์ล้วนมีคำเรียกที่ว่านักวิจัยอันดับหนึ่ง
คนในกลุ่มต่างก็สงสัยว่านักวิจัยอันดับหนึ่งที่ถูกกำหนดไว้นานแล้วคนนี้เป็นใครกันแน่
“อยู่ที่ไหนเหรอ” อัลฟอนโซก็ชักสนใจ “ไม่ได้ถามเหรอ”
“ความลับแบบนี้ใครจะกล้าถามครับ” เด็กหนุ่มส่ายหน้า “คงต้องรอจบโปรเจ็กต์ประกาศรายชื่อออกมาแล้วล่ะครับ”
…
เวลาห้าโมงครึ่งซีนายเสร็จงานไปหนึ่งรอบ
เธอบิดขี้เกียจ เตรียมชวนชาร์ล็อตไปกินข้าวเย็น แต่ก็มีข้อความเข้ามาก่อน
คนหน้าไม่อาย : [ฉันรออยู่ข้างนอก]
ซีนายจ้องข้อความนั้น
เขามาทำอะไรที่ศูนย์วิจัย
ทำไมเธอรู้สึกว่าเขาว่างจัด
เวลานี้มีข้อความเข้ามาอีก
คนหน้าไม่อาย : [ฉันจะรอสามนาที ถ้ายังไม่มาฉันจะเข้าไป]
ซีนาย “…”
เธอถอดชุดวิจัยออก เก็บข้าวของแล้วออกจากห้องทำงาน
อากาศในเดือนธันวาคม อุณหภูมิด้านนอกเหลือเลขตัวเดียวแล้ว
ใบเมเปิ้ลที่อยู่บนต้นไม้ยังร่วงไม่หมด บนพื้นมีใบไม้แห้งเหี่ยวกองอยู่เต็ม
เวลานี้มีคนเข้าออกศูนย์วิจัยอยู่ไม่น้อย
เธอมองเห็นเขาตั้งแต่แวบแรก
นอร์ตันสวมเสื้อแจ็คเก็ตหนังสีดำ หว่างนิ้วคีบซิการ์หนึ่งมวน
ซีนายรู้ว่าเขาไม่สูบบุหรี่ แต่ก็มักจุดบุหรี่หนึ่งมวนอยู่บ่อยๆ
ก็ไม่รู้ว่าเป็นความเคยชินอะไร
นอร์ตันก็เห็นเธอแล้ว เขาดับบุหรี่ กวักมือเรียกเธอ “มานี่”
ซีนายถอนหายใจ สุดท้ายก็เดินเข้าไป “คุณมาทำอะไร”
“กินข้าว” นอร์ตันกอดอก “ถือโอกาสแวะรับเธอกลับบ้านด้วย”
“ฉันจะกลับบ้านแค่ตอนสุดสัปดาห์” ซีนายหาวหวอด “กินข้าวน่ะได้ แต่ไม่จำเป็นต้องกลับบ้านหรอก”
นอร์ตันก็ไม่พูดอะไร อยู่ๆ เขาก็ยิ้ม สีหน้าเรื่อยเปื่อย “ทำได้ดีนี่น้องสาว”
ซีนาย “?”
เขาโน้มตัวลูบศีรษะเธออย่างอ่อนโยน “จำไว้นะ ต่อไปถูกใครรังแกอย่าอ่อนข้อให้เด็ดขาด”
การอ่อนข้อให้ศัตรูก็คือการโหดร้ายต่อตัวเอง
เขาเข้าใจหลักการนี้
เด็กน้อยที่เขาดูแลมาครึ่งปีกว่า จะปล่อยให้ถูกคนอื่นรังแกไม่ได้
เขาไม่มีทางเป็นเหมือนผู้ใหญ่คนอื่นที่ให้เด็กของตัวเองเอาแต่ยอม
ซีนายอึ้ง “คุณอยู่ที่หน้าประตูเหรอ”
“อืม ลงมาหาเธอ เจอทีมตรวจค้นพอดี” นอร์ตันรู้สึกเสียดายมาก “นึกไม่ถึงว่าน้องสาวไม่จำเป็นต้องให้พี่ชายออกโรงก็จัดการเองได้”
เขายืดตัวขึ้น “ดังนั้นฉันกะว่าจะมารับเธอกลับบ้านทุกวัน”
ซีนาย “…”
มุกนี้ไปต่อไม่ได้จริงๆ
เธอกระชับเสื้อกันหนาว เดินไปกับเขา
นอร์ตันพูด “อีกอย่าง หน้าหนาวแล้ว กลางวันสั้นกลางคืนยาวนาน ฉันว่าเธอกลับไปนอนที่บ้านดีกว่านะ”
“บ้านห่างจากศูนย์วิจัยเยอะ” ซีนายตอบโดยไม่ต้องคิด ปฏิเสธออกไป “เสียเวลาเดินทางอีก”
“ไกลเหรอ” นอร์ตันเหลือบตาขึ้น “ตรงนี้มีพี่ชายสุดที่รักของเธอไม่ใช่เหรอ เดี๋ยวขับรถมาส่ง”
“…”
ซีนายกำหมัดแล้วหนึ่ง
แต่เขาเรียนขับรถตั้งแต่เมื่อไร
เธอจำได้ว่าคนแก่หัวโบราณอย่างเขาไม่แตะของพวกนี้
“แล้วก็…” นอร์ตันหยุดคิดเล็กน้อยแล้วพูดต่อ “ฉันอยากให้เธอสอนยิงปืน เธอก็มีเวลาแค่ตอนเย็น ดังนั้นตอนเย็นเธอต้องกลับบ้าน”
พอได้ยินแบบนี้ซีนายก็ลังเล “ยิงปืนต้องให้คนสอนด้วยเหรอ ฉันให้คนคุ้มกันของฉันสอนคุณก็ได้”
“ฉันทำกับข้าว ฉันล้างจาน”
“ก็ได้”
สีหน้าของนอร์ตันดูมีความสุขมาก “ปิดดีล”
พอซีนายได้สติกลับมา “…”
ทำไมเธอถึงได้รับปากคนหน้าไม่อายคนนี้นะ
พอกลับถึงบ้านเธอก็พบว่าบนโต๊ะมีอาหารที่เตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว
อาหารเย็นอลังการมาก มีครบทุกอย่าง
ซีนายจำต้องยอมรับเลยว่า เธอขอยอมให้กับฝีมือการทำอาหารของเขาอีกครั้ง
แต่เห็นๆ อยู่ว่าเรื่องยากๆ อย่างทำอาหารเขายังฝึกจนเป็นได้ แต่กลับยิงปืนไม่เป็นงั้นเหรอ
ซีนายกอดชาม “คุณจงใจขุนฉันให้อ้วนใช่ไหม”
“คิดมากแล้ว ต่อให้เธอเป็นแมวเหมียวฉันก็จะทำอาหารให้เธอกินเหมือนกัน”
“…”
ซีนายกำหมัดอีกครั้ง
แต่เห็นแก่อาหารเย็นที่มีครบทั้งความน่ากิน กลิ่นหอม และรสอร่อย สุดท้ายเธอก็ไม่ถือสาหาความเขา
ตอนนี้คนที่รังแกเธอก็มีเขาแค่คนเดียว
หลังจากกินข้าวเสร็จซีนายก็นั่งดูทีวีที่โซฟา
นอร์ตันยังคงอยู่ในห้องครัว
เหมือนภรรยาที่รอสามีทำอาหาร
ซีนายตกใจเล็กน้อย รีบหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาเบนความสนใจทันที
วันๆ เธอคิดอะไรเนี่ย
ควรบอกว่าพ่อทำอาหารให้ลูกสาวสิ
ชาร์ล็อต : [ทำไมอาจารย์กลับไปแล้วล่ะคะ ทีฉันยังรออาจารย์เลย (ร้องไห้)]
ซีนายตอบกลับด้วยสติกเกอร์ทำหน้าช็อก
[มีผู้ปกครองมารับกลับ เขาให้ฉันรีบกลับบ้าน]
ชาร์ล็อต : [เดี๋ยวนะคะ อาจารย์ยี่สิบเจ็ดแล้ว แถมยังมีปืน ผู้ปกครองของอาจารย์หัวโบราณเหรอคะ]
ชาร์ล็อต : [อาจารย์น่าสงสารจัง เกิดอาจารย์นัดเดตแล้วผู้ปกครองอยากตามไปจะทำไงคะ]
ซีนายเหลือบมองร่างสูงใหญ่ที่อยู่ในห้องครัว
ผู้ใหญ่หัวโบราณ
เธอกดเปิดหน้าต่างสนทนาของเธอกับนอร์ตัน กำลังคิดว่าจะเปลี่ยนชื่อเรียกเขาดีไหม
ผู้ใหญ่หัวโบราณที่หน้าไม่อาย?
เวลานี้นอร์ตันยกจานผลไม้ออกมาพลางพูดขึ้น “จริงสิ วันคริสต์มาส…”
คำพูดของเขาหยุดชะงัก
ซีนายกดออกจากวีแชททันที
แต่ก็สายไปแล้ว เขามายืนอยู่ข้างหลังเธอแถมยังเห็นหน้าต่างสนทนานั้น
หลังจากเงียบไปหลายวินาทีนอร์ตันก็ค่อยๆ ดึงโทรศัพท์มือถือออกมาจากมือเธอ
ถึงแม้ซีนายจะกำไว้แน่นแล้ว แต่แรงขัดขืนของเธอก็ไม่เป็นผลอะไรเมื่อเทียบกับผู้วิเศษอัศวินรถม้า
โทรศัพท์มือถืออยู่ในมือนอร์ตัน
คราวนี้เขาเห็นชื่อที่เธอบันทึกไว้แทนตัวเขาอย่างชัดเจน
“คนหน้าไม่อายเหรอ” นอร์ตันเดินไปตรงหน้าเธอ โน้มตัวลง สายตาอยู่ระดับเดียวกันกับเธอ เขายิ้ม แต่กลับดูชั่วร้าย “อธิบายซิ ทำไมต้องด่าฉัน”
Comments for chapter "บทเสริมตอนที่ 26 กำจัดคนเลว นอร์ตันหลอกล่อซีนาย เริ่มใช้ชีวิตด้วยกัน"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
