คุณหนูไฮโซยอดอัจฉริยะ - บทเสริมตอนที่ 8 อิ๋งจื่อจินหนุนหลัง นอร์ตันห่มผ้าให้

บทเสริมตอนที่ 8 อิ๋งจื่อจินหนุนหลัง นอร์ตันห่มผ้าให้

พวกคนของโซนซีก็ขมวดคิ้วโดยไม่ได้นัดกัน สายตาที่มองซีนายเจือด้วยความไม่พอใจยิ่งกว่าเดิม

ซีนายมาอยู่ที่ศูนย์วิจัยได้หนึ่งอาทิตย์แล้ว คนทั้งชั้นใต้ดินชั้นสามไม่มีใครไม่รู้จักเธอ

เพราะหน้าตาของเธอโดดเด่นกว่าใคร

ทั้งศูนย์วิจัยส่วนใหญ่มีใบหน้าแบบคนตะวันตก ใครๆ ก็ชอบมองคนสวยทั้งนั้น

หลายคนเคยชวนซีนายออกไปเที่ยว แต่ถูกปฏิเสธหมด

ด้วยเหตุนี้ภาพลักษณ์ของเธอในสายตาคนอื่นคือ

หยิ่ง อวดดี เข้าถึงยาก

นี่คือข้อสรุปที่ทุกคนเห็นพ้องต้องกัน

แต่ก็ยังคงมีผู้ชายจำนวนไม่น้อยที่ขยันตามจีบ

เช้าวันนี้ ตอนที่รู้ว่าอัลฟอนโซส่งการ์ดชวนซีนาย ก็มีหลายคนที่นั่งไม่ติด

ผู้หญิงคนที่พูดนี้ก็เคยสังเกต ซีนายไม่ได้เข้าร่วมกลุ่มไหน มีผู้ช่วยแค่คนเดียว

หนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมานี้ก็ไม่เห็นมีผลงานอะไร

ก็แค่อาศัยหน้าตาเข้ามาทำงาน

เธอจึงไม่เก็บเอาคำพูดของซีนายมาใส่ใจแม้แต่น้อย

สิบคนของโซนซีไม่ได้หลับสบายมาหนึ่งเดือนแล้วเพราะชิ้นส่วนขับเคลื่อนชิ้นนี้

ซีนายแค่มองปราดเดียวก็มองออกเลยเหรอ

คิดว่าตัวเองเป็นนักวิทยาศาสตร์ชั้นยอดหรือยังไง

“อาจารย์ซีนาย จะไม่ระเบิดจริงๆ ใช่ไหมคะ” ชาร์ล็อตอึ้ง ชะโงกหน้าเข้ามา “พวกเขา…”

ยังไม่ทันพูดจบ

ตูม!

เสียงระเบิดดังขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัว คนในโซนอื่นก็ตกใจไปด้วย

แรงระเบิดไม่มาก แต่ก็ทำเอาชุดป้องกันของผู้หญิงคนนี้เสียหายไปเกือบสิบเปอร์เซ็นต์

ติ๊ดๆๆ

มีเสียงแจ้งเตือนดังขึ้น

ในขณะเดียวกันบนหน้าจอเครื่องทดสอบก็ปรากฏหน้าต่างสีแดงเด้งขึ้นมา

[แจ้งเตือน! แจ้งเตือน!]

[สารเคมีจะรั่วไหลในอีกสิบวินาที!]

สมาชิกคนหนึ่งของโซนซีตั้งสติได้ทันเวลา รีบปิดเครื่องทดสอบทันที

“…”

เกิดความเงียบขึ้นมาโดยรอบ

ผู้หญิงคนนั้นถอดชุดป้องกันที่เละเทะ สีหน้าบึ้งตึง

ซีนายมองภาพวงจรที่อยู่บนโต๊ะ เธอพูด “ขั้วเอต่อกับเจ บีต่อกับเอ็ม ลดกำลังไฟลงร้อยวัตต์ ขอให้พวกเธอโชคดีนะ”

เธอพยักหน้าเบาๆ แล้วออกจากโซนซี

ทิ้งให้บรรดาสมาชิกของโซนซีมองหน้ากัน

ผู้หญิงคนนั้นจากหน้าเขียวเป็นหน้าซีด สุดท้ายก็หน้าแดง

ชาร์ล็อตตามหลังซีนาย ผ่านไปสักพักเธอก็เริ่มได้สติกลับมา “อาจารย์ซีนายคะ อะ…อาจารย์จะสุดยอดเกินไปแล้ว”

ไม่ว่าอย่างไรเธอก็จบจากคณะเครื่องกลมหาวิทยาลัยนอร์ตัน

แต่ก็ไม่ถึงกับมองดูปราดเดียวก็รู้ว่าวงจรของชิ้นส่วนขับเคลื่อนต่อผิด

ซีนายล้วงลูกอมรสมินต์ออกมาจากกระเป๋าแล้วใส่ปาก “เรื่องพื้นๆ”

เพิ่งพูดออกไปในสมองก็มีดวงตาสีเขียวเข้มของชายหนุ่มปรากฏอีกครั้ง

ครั้งล่าสุดเขาพาเธอไปยิงเป้าที่สวนสนุก ยิงถูกสิบนัดต่อเนื่องในสามวินาที

หลังจากเอาตุ๊กตาตัวใหญ่สุดมาให้เธอได้เขาก็พูดขึ้นว่า ‘เรื่องพื้นๆ’

ซีนายอึ้ง จากนั้นก็นวดศีรษะ ถอยหายใจอย่างหมดแรง

ทำไมเธอถึงเลียนแบบอะไรไม่ดีมาด้วยล่ะเนี่ย

ไม่ได้

เธอต้องถ่อมตัว

อย่าทำอวดดีแบบเขา

“ฉันหมายถึง…” ซีนายหยุดเล็กน้อย “เรียนให้เยอะๆ เดี๋ยวก็เป็น”

“เข้าใจค่ะเข้าใจ” ชาร์ล็อตพยักหน้าต่อเนื่อง “คราวนี้พวกเขาได้รู้แล้วว่าอาจารย์เก่งจริง คงไม่เอาแต่นินทาทุกวันแล้ว”

ข่าวลือในศูนย์วิจัยสะพัดไวที่สุด อย่างไรเสียก็ไม่มีกิจกรรมบันเทิงอะไร

“ฉันไปเอาข้าวก่อนนะคะ” ชาร์ล็อตรีบเดินเข้าไป “อาจารย์ไปหาโต๊ะนั่งรอก่อน เดี๋ยวฉันกลับมาค่ะ”

ซีนายพยักหน้า “รบกวนด้วย ฉันจะโทรหาอาจารย์หน่อย”

ซีนายมีนิสัยคล้ายคณบดีนอร์แมนนิดหน่อย

พอเริ่มทำงานขึ้นมาก็ลืมเรื่องอื่นไปหมด

“ไอ๊หยา!” หลังจากคณบดีนอร์แมนรับสายก็ตีหัวตัวเอง “ลูกศิษย์ อาจารย์ลืมไปเลยว่าเธอมาแล้ว ย้ายมาที่อาจารย์สิ อยู่ชั้นสิบสอง ที่นี่อากาศถ่ายเทกว่าชั้นใต้ดิน”

“ไม่อยากย้ายแล้วค่ะ ขี้เกียจ”

“…”

คณบดีนอร์แมนถึงกับจุก “งั้นถ้ามีเรื่องอะไรต้องบอกอาจารย์นะ”

“ไม่เป็นไรค่ะ หนูจัดการได้”

“โอเคๆ ลูกศิษย์ พวกเราต้องมีสตินะสติ ห้ามระเบิดที่นี่นะ”

“…”

หลังจากกินข้าวกลางวันเสร็จซีนายก็ทำงานต่อจนถึงหกโมง จากนั้นก็บิดยืดเส้นยืดสาย เข้าห้องนอนที่ศูนย์วิจัยจัดไว้ให้เธอ

เตียงทำตามที่คณบดีนอร์แมนสั่ง

กว้างหนึ่งเมตรแปดสิบเซนติเมตร ฟูกกำมะหยี่

อ่อนนุ่มเพียงพอ กลิ้งเล่นได้สบาย

ซีนายนอนคว่ำบนเตียง หลังจากนวดเอวเสร็จก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา

เธอเปิดแอปฯ แชท มองชื่อที่ปักหมุดไว้บนสุด

เธอกับเขาไม่ได้เจอกันมาหนึ่งอาทิตย์แล้ว

แต่บางเรื่องเหมือนเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน ชัดเจนเหลือเกิน

ซีนายเพิ่งรู้สึกได้ว่าความเคยชินเป็นเรื่องที่น่ากลัวขนาดไหน

ในเวลาเพียงครึ่งปีมีคนแทรกซึมเข้ามาในชีวิตของเธออย่างสิ้นเชิง

เธอมองคำว่าอัศวินรถม้าอยู่นาน จากนั้นถึงยกเลิกติดดาว เลิกปักหมุด และลบหน้าต่างสนทนานี้ทิ้ง

เธอไม่เอาคนที่ชอบรังแกเธอไว้ในที่สะดุดตาแบบนี้หรอก

เธอจิ้มภาพโปรไฟล์สีดำของนอร์ตัน “คนหน้าไม่อาย”

ความเหนื่อยล้าที่สะสมมาหลายวันทำให้ซีนายผล็อยหลับไป

ยามราตรีคืบคลานเข้ามาอย่างเงียบๆ

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร ไม่มีเสียงใดๆ ประตูถูกเปิดออก

ร่างสูงใหญ่ยืนตระหง่านอยู่ข้างประตูเงียบๆ

แสงไฟจากทางเดินทำให้มองเห็นหน้าของเขาลางๆ

ดวงตาสีเขียวเข้มของชายหนุ่มกลับสะดุดตามากเมื่ออยู่ท่ามกลางความมืด

นอร์ตันสายตาดีมาก ไม่ต้องการแสงช่วย

เขามองเห็นทุกสิ่งภายในห้องนอนได้อย่างชัดเจน

เขาก้มเก็บผ้าห่มขึ้นมาจากพื้น หันมองซีนายที่กลิ้งมาถึงริมเตียง

กลิ้งอีกทีเธอก็จะตกเตียงแล้ว

นอร์ตันโน้มตัวดันซีนายเข้าไปแล้วนั่งลงบนขอบเตียง

เขาห่มผ้าให้เธอ หลังจากเงียบไปหลายวินาทีก็เอามือจับศีรษะเธอ น้ำเสียงเย็นชาไร้ซึ่งความอบอุ่น “โตแล้วยังจะนอนไม่เรียบร้อยอีก”

ซีนายยังคงหลับอยู่ ผมสีบลอนด์อ่อนนุ่ม

ความทรงจำของมนุษย์ก็ช่างน่าแปลก

หลังจากที่ได้รู้จักกับคนคนหนึ่ง ความทรงจำที่เกี่ยวข้องกับเธอจากที่เลือนรางก็ชัดเจน

เขากับเธอเจอกันครั้งแรกในซอยมืดข้างสำนักผู้วิเศษ

นอร์ตันหลุบตาลง มองซีนายที่นอนขดตัวอยู่ “จึ๊”

เด็กน้อย

นอร์ตันทำหน้าเหนื่อยใจ เขายืนขึ้น

เขามาอย่างเงียบๆ ไม่มีเสียงใดๆ

นาฬิกาชีวิตของซีนายคงที่มาก

เช้าวันต่อมาเวลาตีห้าครึ่ง เธอตื่นเองโดยอัตโนมัติ

เธอนั่งบนเตียง มึนงงอยู่สักพักสติถึงค่อยๆ กลับมา

วินาทีถัดมาเธอก็เห็นผ้าห่มที่คลุมอยู่บนตัว

ซีนายก็รู้ว่าตัวเองนอนดิ้น

ช่วงหลายวันมานี้กางเตียงนอนในห้องทำงาน ตื่นเช้ามาผ้าห่มไปกองอยู่บนพื้นทุกวัน

ซีนายขยี้ตา พับผ้าห่มให้เรียบร้อย ล้างหน้าแต่งตัวเสร็จก็ไปห้องทำงาน

ชาร์ล็อตซื้ออาหารเช้ากลับมาพอดี

เธอเงยหน้าถาม “ชาร์ชาร์ เมื่อคืนเข้ามาห่มผ้าให้ฉันเหรอ”

“เอ๋ เปล่านะคะ” ชาร์ล็อตวางกาแฟลง “ฉันจะกล้าเข้าห้องนอนของอาจารย์ได้ยังไงกันคะ เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ”

อยู่ๆ ซีนายก็มีความคิดเหลือเชื่อแวบขึ้นมา

เธออึ้ง “มีกล้องวงจรปิดตรงทางเดินไหม ขอฉันดูหน่อย”

“อ่อๆ มีค่ะ” ชาร์ล็อตกัดซาลาเปาหนึ่งคำ “อาจารย์ใส่รหัสประจำตัวก็เข้าระบบได้แล้วค่ะ ฉันไม่มีสิทธิ์เข้า”

ซีนายดึงภาพกล้องวงจรปิดเมื่อคืนออกมาทั้งหมด

ในคลิปวิดีโอมีแค่นักวิจัยที่กลับดึก ไม่พบร่องรอยของใครอีก

เธอเงียบไป

ด้วยนิสัยขี้อวดของนอร์ตัน เขาไม่มีทางมาอย่างหลบๆ ซ่อนๆ

เธอน่าจะคิดมากแล้ว

เขาจะมาที่นี่ได้ยังไง

…

อีกด้านหนึ่ง

มหาวิทยาลัยนอร์ตัน

เมื่อเห็นผู้ชายผมสีดอกเลาอยู่ๆ ก็ปรากฏตัว รองอธิการบดีถึงกับไม่อยากขยับเท้า

แต่เขาก็ยังคงเดินเข้าไป ตะลึงมากกว่าดีใจ “ท่านอธิการ ในที่สุดก็กลับมาแล้ว กลับมาครั้งนี้ยังจะไปอีกไหมครับ”

“ทางผ่าน แค่แวะกลับมาดู” นอร์ตันพูด “เดี๋ยวก็ไปแล้ว ต้องไปโลกเล่นแร่แปรธาตุ”

ทั่วทั้งมหาวิทยาลัยนอร์ตันก็มีแค่นอร์ตันคนเดียวที่เคยไปโลกเล่นแร่แปรธาตุ

บรรดาศาสตราจารย์คณะเล่นแร่แปรธาตุล้วนเป็นลูกศิษย์ลูกหาของเขาทั้งนั้น

รองอธิการบดีได้ยินมาว่าโลกเล่นแร่แปรธาตุอันตรายมาก “ท่านอธิการครับ ระวังตัวด้วย”

นอร์ตันเหลือบมองเขา “คุณคิดว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับผมใช่ไหม”

“ไม่กล้าครับไม่กล้า” รองอธิการบดีเริ่มเชิดชู “ท่านอธิการมีฝีมือสติปัญญาเฉียบแหลม จัดการพวกไม่ดูตาม้าตาเรือในโลกเล่นแร่แปรธาตุได้สบายอยู่แล้ว!”

นอร์ตันเอายาออกมาหลายขวด ไม่ขมวดคิ้วแม้แต่น้อย “รู้ก็ดี”

รองอธิการบดี “…”

อธิการบดีไม่รู้จักคำว่าถ่อมตัวเลยสักนิดเหรอ

“แต่มีอยู่เรื่อง” รองอธิการบดีลองหยั่งเชิงถาม “ท่านอธิการครับ พวกนักศึกษาหลายรุ่นต่างสงสัยในตัวท่านอธิการ ท่านจะปรากฏตัวหน่อยไหมครับ กล่าวปาฐกถาหรืออะไรสักหน่อยดีไหมครับ”

พอได้ยินแบบนั้นนอร์ตันก็เหลือบตาขึ้นอย่างใจเย็น “คุณไปตั้งป้ายหินคนตายที่ริมทะเลสาบสิ”

รองอธิการบดีงง “หา? ตรงนั้นเป็นใจกลางมหาวิทยาลัย ทำไมถึงจะให้ตั้งป้ายหินของคนตายที่นั่นล่ะครับ แล้วเป็นป้ายของใครกัน”

“ของผม”

“…”

“บอกพวกเขาว่า ถ้าอยากเจอก็ไปกราบไหว้ที่นั่นทุกวัน” นอร์ตันหยิบเหล้าขึ้นมาหนึ่งขวด ยิ้มพูด “ผมจะคอยดูพวกเขาอยู่”

“…”

นอร์ตันหันตัว มองต่ำ

เขาหยิบพวงกุญแจตุ๊กตาขนาดเท่าฝ่ามือออกมาจากกระเป๋าเสื้อ หรี่ตามองแล้วเอามันห้อยไว้กับโทรศัพท์มือถือ

จากนั้นก็เดินออกอย่างไม่แคร์

รองอธิการบดี “?”

เมื่อกี้เหมือนเขาเห็นท่านอธิการบดีที่เย็นชาไร้เยื่อใยล้วงตุ๊กตาออกมา

เขาต้องสายตาพร่ามัวแน่ๆ

รองอธิการบดีเตรียมไปดื่มเหล้าสองแก้วเรียกขวัญหน่อย

แต่เขายังไม่ทันขยับไปไหนก็มีแขกมาหา

“รองอธิการบดีครับ ผมเอง ผมมาขอลาหยุดยาวครับ” เวินทิงหลานสีหน้าแน่วแน่ “โปรเจ็กต์ที่พี่สาวผมเข้าร่วมกำลังขาดแคลนคน ผมอยากไปช่วยเธอครับ”

เวินทิงหลานเข้ามหาวิทยาลัยมาได้เกือบสามปี เขาเก็บหน่วยกิตครบตั้งแต่เทอมที่แล้ว

วิชาเรียนของมหาวิทยาลัยนอร์ตันไม่ใช่สิ่งที่มหาวิทยาลัยอื่นจะมาเทียบได้

หลายปีมานี้นักศึกษาที่เก็บหน่วยกิตครบล่วงหน้ามีน้อยแบบนับนิ้วได้

“ได้เลย!” รองอธิการบดีตอบทันที “เรื่องของนายท่านผมสนับสนุนเต็มที่อยู่แล้ว เดี๋ยวผมให้ฝ่ายปฏิบัติการเอาเครื่องบินส่วนตัวไปส่งที่ประเทศจีนะ”

เวินทิงหลานเป็นคนประสาทสัมผัสไว “เมื่อกี้มีคนมาเหรอครับ”

“อ๋อ ท่านอธิการบดีผู้ปราดเปรื่องมาแล้วไปแล้ว” รองอธิการบดีตบต้นขา “เขาดูแปลกๆ ดูแปลกไปมาก”

เวินทิงหลานพยักหน้าเบาๆ

เขาสงสัยเรื่องอธิการบดีมาก แต่ก็เคยขออิ๋งจื่อจินดูรูปแล้ว

ฝ่ายปฏิบัติการส่งเครื่องบินมาอย่างรวดเร็ว เวินทิงหลานขึ้นเครื่องบินพร้อมรุ่นน้องผู้ชายที่สมัครใจไป

เขาเปิดอ่านข้อมูลที่อิ๋งจื่อจินส่งให้

ทันใดนั้นก็มีเสียงคนร้องด้วยความตกใจขึ้นมาระหว่างที่เครื่องบินอยู่กลางอากาศ

เวินทิงหลานเงยหน้า “มีเรื่องอะไร”

“รุ่นพี่เวิน” นักศึกษาชายพูดตะกุกตะกัก “มีคนอยู่ตรงที่เก็บของด้านหลัง”

เวินทิงหลานสีหน้าเปลี่ยน ไปดูทันที

มีพวกก่อการร้ายแอบขึ้นเครื่องบินมาเหรอ

แต่พอเห็นคนที่อยู่ในนั้น มุมปากของเวินทิงหลานก็กระตุก “…อะเดล”

เขากะแล้วเชียว

อะเดลกะพริบตาปริบๆ ใสซื่อ พูดเสียงอ่อน “ทิงหลาน ขาชาแล้ว”

เวินทิงหลาน “…”

เขาจำต้องอุ้มอะเดลออกมาจากพื้นที่คับแคบอย่างยอมรับชะตากรรม

เวินทองหลานสูงหนึ่งร้อยแปดสิบห้าเซนติเมตร รูปร่างสูงใหญ่

ไหล่ของเขากว้าง หน้าอกอบอุ่น แถมยังมีกลิ่นหอมอ่อนๆ ของไม้จันทน์

เป็นกลิ่นแบบที่พวกสาวๆ ชอบมากที่สุด

“เดี๋ยวให้กัปตันไปส่งเธอกลับ” สีหน้าของเวินทิงหลานขรึมลง “เธอห้ามมา”

“ทำไมล่ะ” อะเดลโมโหแก้มป่อง” ฉันก็เก็บหน่วยกิตหมดแล้วเหมือนกัน เร็วกว่านายด้วยซ้ำ”

เวินทิงหลานขมวดคิ้ว แววตาขรึมลง “เพราะจะมีอันตราย”

โปรเจ็กต์วิจัยเทคโนโลยีทางวิทยาศาสตร์มีอันตรายสูงทั้งนั้น โดยเฉพาะโปรเจ็กต์ขนาดใหญ่อย่างยานอวกาศข้ามจักรวาล

เมื่อใดก็ตามที่เกิดรังสีนิวเคลียร์หรือการรั่วไหล นักวิจัยที่อยู่ใกล้ก็จะได้รับบาดเจ็บ

ใช่ว่าทุกคนจะโชคดีเหมือนเวินเฟิงเหมียนที่มีพรสวรรค์จอมยุทธ์ช่วยชีวิตไว้

“อันตรายแล้วไง” อะเดลไม่แคร์ “ขนาดกลุ่มดาวเคราะห์น้อยพวกเรายังระเบิดจนเกลี้ยง เรื่องแค่นี้จิ๊บๆ”

เวินทิงหลานกุมขมับ “มันไม่เหมือนกัน”

“เอาเป็นว่านายส่งฉันกลับ ฉันก็ยังจะหาทางมาอยู่ดี” อะเดลเอามือไพล่หลัง “นายไม่เคยชนะฉัน”

“…”

ก็จริง

สุดท้ายเวินทิงหลานก็ยอมแพ้ “ได้ งั้นเธอต้องคอยตามฉันอยู่ตลอด”

อะเดลกระโดดเข้าไปหา “ได้เลย”

เครื่องบินเข้าสู่ชั้นเมฆ มุ่งหน้าสู่ประเทศจี

…

ก่อนวันส่งท้ายปีเก่าทางจันทรคติหนึ่งวัน อิ๋งจื่อจินกับฟู่อวิ๋นเซินก็เดินทางมาถึงตี้ตูอย่างเป็นทางการ

ผู้เฒ่าจง อิ๋งเทียนลี่ว์ และฟู่อี้หันย่อมตามไปด้วย

พิธีแต่งงานครั้งที่สองจัดพร้อมกับงานเลี้ยงฉลองตรุษจีน แต่ไม่มีการถ่ายทอดสด

มีเพียงชาวเน็ตที่ลงชื่อขอเข้าร่วมล่วงหน้าที่สามารถร่วมงานเลี้ยงในห้องโถงใหญ่ได้

ภายในห้องกินเลี้ยงส่วนตัว

“บอส คิดหรือยังว่าจะไปฮันนีมูนที่ไหน” เนี่ยเฉาถือขวดไวน์ “ไม่สิๆ ผิดแล้ว บอสกับคุณชายเจ็ดก็ต้องฮันนีมูนกันทั้งปีอยู่แล้ว”

อิ๋งจื่อจินวางตะเกียบลง “ทั้งปีเหรอ”

เนี่ยเฉาพูด “ก็ใช่น่ะสิบอส บอสกับคุณชายเจ็ดยังเหลือพิธีแต่งงานอีกเก้าสิบเจ็ดครั้งนะ”

อิ๋งจื่อจินที่ในที่สุดก็ได้รู้ทั้งหมด “…”

เธอค่อยๆ หันหน้าไปมองฟู่อวิ๋นเซินที่ไม่สะทกสะท้าน “นายจบละ”

ผู้ชายเจ้าเล่ห์คนนี้อาศัยความที่เธอหยั่งรู้การกระทำของเขาไม่ได้ ชอบมีเซอร์ไพรส์ให้ตลอด

“ก็มีแค่สองพิธีแรกที่เป็นทางการหน่อย” นิ้วของฟู่อวิ๋นเซินดีดหนังสือพิมพ์เบาๆ มืออีกข้างลูบศีรษะเธอ “ไม่อยากลองเล่นเป็นโจรสลัดในทะเลเหรอ”

ทุกคน “…”

เล่นเป็นโจรสลัดเหรอ

อิ๋งจื่อจินเหล่มองเขา หาวหวอด “แต่ฉันไม่ใส่ชุดแต่งงานนะ”

“อืม เดี๋ยวใส่ให้”

“…”

อิ๋งจื่อจินนึกถึงคืนแรกที่แต่งงานกัน เขาใช้วิธีป่าเถื่อนระเบิดชุดแต่งงานสไตล์จีนทั้งชุดยังไง เธอหมดอารมณ์ทันที

เขาใส่ชุดไหนให้เธอชุดนั้นก็พังหมด

เธอเสียดายเงิน

“ขอบอกไว้ก่อน ฉันไม่รู้แผนการของนายมาก่อน” อิ๋งจื่อจินพิงเก้าอี้ “ฉันรับปากเย่ว์เย่ว์ไว้ว่าจะไปสุสานโบราณเป็นเพื่อนเธอที่ลั่วหนาน”

ฟู่อวิ๋นเซินยิ้มมุมปาก “ตามใจเธอเลย”

“ฮันนีมูนทั้งปีก็ดีสิ” ผู้เฒ่าจงยิ้มตาหยี “จะให้ดีออกไปสองคนแต่กลับมาสี่คน”

อิ๋งเทียนลี่ว์ฟังแล้วงง “สี่คนที่ไหนกันครับคุณตา คุณตาจะให้จื่อจินหาแฟนอีกสองคนเหรอครับ แต่งงานซ้อนมันผิดกฎหมายนะครับ”

“ไอ้โง่! ไอ้หลานซื่อบื้อ!” ผู้เฒ่าจงโมโหจนตีอิ๋งเทียนลี่ว์ไปที “ฉันหมายถึงเหลนชายเหลนสาว เข้าใจหรือเปล่า!”

อิ๋งเทียนลี่ว์ “…”

“ผู้อาวุโสจงพูดถูกค่ะ” ซู่เวิ่นก็ยิ้ม “แต่ตอนนี้เยาเยายังเด็ก รออีกสองสามปีก็ยังได้ ไม่รีบค่ะ”

ลูเอลหน้าบึ้ง ไม่อยากพูด

ฟู่อวิ๋นเซินเหลือบตาขึ้นมอง “ผมจะพยายามครับ”

อิ๋งจื่อจิน “…นายเพลาๆ บ้างนะ”

โทรศัพท์มือถือดังขึ้นสองทีในเวลานี้

เป็นตี้อู่เย่ว์

ลูกศิษย์น้อย : [อาจารย์ พรุ่งนี้ฉันจะได้เจออาจารย์แล้วใช่ไหม]

อิ๋งจื่อจินเลิกคิ้ว

[อืม ]

ลูกศิษย์น้อย : [หมุนติ้วๆ.jpg]

ลูกศิษย์น้อย : [รักที่สุด.jpg]

ลูกศิษย์น้อย : [ฉันจะรอนะคะอาจารย์!]

ตี้อู่เย่ว์นอนกอดโทรศัพท์ด้วยความดีใจ

วันต่อมาตื่นเพราะเสียงดัง

เธอเดินหาวออกไป เห็นพวกคนตระกูลหลัวกำลังรุมล้อมอยู่ในห้องโถงใหญ่

“ท่านผู้อาวุโสชวน” หลัวซิวปากยิ้มหน้าไม่ยิ้ม “ท่านน่าจะทราบจุดประสงค์ที่พวกผมมาแล้วนะครับ วันนี้ถือโอกาสที่พวกเรามาสวัสดีปีใหม่ ถอนหมั้นไปเลยแล้วกันครับ”

สีหน้าของตี้อู่ชวนเคร่งขรึม

มาถอนหมั้นวันขึ้นปีใหม่ ตระกูลหลัวคิดอะไรอยู่ เขารู้ดี

“ปู่คะ” ตี้อู่เย่ว์หาวต่อเนื่อง เดินเข้าไป “พวกเขาจะทำอะไรเหรอ”

“เย่ว์เย่ว์ ทำไมถึงออกมาล่ะ” ตี้อู่ชวนขมวดคิ้ว “เสี่ยวฮวา พาน้องสาวเข้าไป”

ตี้อู่ฮวาเดินเข้าไปทันที แต่กลับถูกหลัวซิวยกมือห้าม

“ท่านผู้อาวุโสชวนครับ เจ้าตัวมาเองก็ยิ่งดีครับ” หลัวซิวพูด “พวกเราตระกูลหลัวว่าไปตามจริง พวกเราต้องการถอนหมั้นกับคุณหนูเย่ว์ จื่อชิวมีคนที่ชอบแล้ว คุณหนูเย่ว์อย่าเข้ามาแทรกจะดีกว่า”

ตี้อู่ชวนยังไม่ทันพูดก็มีเสียงเย็นชาดังขึ้น

“ใครต้องการถอนหมั้นนะ”

อิ๋งจื่อจินยืนพิงประตู หันหน้ามาเล็กน้อย

ดวงตาหงส์สุขุมเย็นชา

ตี้อู่ชวนตะลึง เดินเข้าไปหาทันที “ท่าน…”

อิ๋งจื่อจินมองเขาแวบหนึ่ง

ตี้อู่ชวนกลืนคำพูดที่เหลือกลับไปทันที