คุณหนูไฮโซยอดอัจฉริยะ - บทเสริมตอนที่ 9 ถอนหมั้น แผนแย่งชิงฟู่น้อย
บทเสริมตอนที่ 9 ถอนหมั้น แผนแย่งชิงฟู่น้อย
ถูกปรามด้วยสายตา ตี้อู่ชวนตั้งสติ ในที่สุดก็เปลี่ยนคำเรียก “คุณอิ๋ง”
หลัวซิวขมวดคิ้ว หันหน้าไป
ดวงตาหงส์ของเด็กสาวเย็นชา สีหน้าเรียบเฉย
ความงามของเธอมีพลังทำลายล้างสูง ดึงดูดความสนใจของทุกคนได้ในชั่วพริบตา
รวมถึงหลัวจื่อชิว
หลัวจื่อชิวโด่งดังตั้งแต่อายุยังน้อย มีสาวสวยมาตามจีบไม่เคยขาด
แต่ความงามที่เหนือใครแบบนี้ เขาเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก
ต่อให้คนในวงการนักพยากรณ์ไม่ค่อยสนใจข่าวในโลกออนไลน์ แต่พวกเขาก็รู้เรื่องพิธีแต่งงานแห่งศตวรรษของอิ๋งจื่อจินกับฟู่อวิ๋นเซิน
อย่างไรเสียไม่ว่าจะเป็นตี้ตูหรือเมืองอื่นๆ ของประเทศจีน เดินไปสองก้าวก็เห็นหน้าจอโฆษณาแล้ว
ไม่อยากเห็นก็คงยาก
แต่ตอนนี้ได้เห็นอิ๋งจื่อจินกับตา พลังทำลายล้างสูงยิ่งกว่าในรูป
หลัวซิวกลับขมวดคิ้วแน่นกว่าเดิม
เรื่องถอนหมั้นเป็นเรื่องของพวกเขาสองตระกูล ไม่ได้อยากให้คนนอกเห็น
อีกทั้งพวกเขาอยู่ในวงการนักพยากรณ์ มีความแตกต่างกับสังคมเทคโนโลยีในปัจจุบันมากทีเดียว
ต่อให้อิ๋งจื่อจินเป็นอัจฉริยะรอบด้านของมหาวิทยาลัยตี้ตู เป็นคุณนายประธานใหญ่ของวีนัสกรุ๊ป ยังจะมายุ่งได้อีกเหรอ
แต่อิ๋งจื่อจินมีชื่อเสียงไปทั่วโลก พวกเขาย่อมไม่มีทางเลือกที่จะเป็นศัตรูด้วย
“คุณอิ๋ง” น้ำเสียงของหลัวซิวอ่อนลง “คือแบบนี้ครับ เนื่องจากจื่อชิวของพวกเรามีคนที่ชอบแล้ว ตอนนี้ก็อยู่ในขั้นตอนเตรียมงานแต่งแล้วด้วยครับ”
“ก่อนตรุษจีนพวกเราเคยมาแล้วหนึ่งครั้ง ตอนนั้นผู้อาวุโสชวนไม่อยู่ พวกเราเลยถือโอกาสวันนี้ที่ทุกคนอยู่กันครบ จัดการถอนหมั้นไปเลยทีเดียวครับ”
“อืม” อิ๋งจื่อจินยังคงพิงประตู ไม่เข้าไป หลุบตาลงเล็กน้อย พูดกึ่งยิ้ม “เมื่อสิบเจ็ดปีก่อนตอนที่พวกคุณมาบ้านตระกูลตี้อู่ได้พูดเอาไว้ว่า ไม่ว่าต่อไปจะเกิดอะไรขึ้น เด็กสองคนนี้ก็ต้องแต่งงานกัน”
“ผิดแล้ว พูดให้ถูกคือ พวกคุณมาขอร้องตระกูลตี้อู่”
ความตกต่ำของตระกูลตี้อู่เริ่มมาตั้งแต่ต้นศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด
และก็เพราะสมาชิกในตระกูลที่มีพรสวรรค์ด้านพยากรณ์ลดน้อยลงเรื่อยๆ คนส่วนใหญ่เลยจำต้องหันไปทำธุรกิจ
หลัวซิวชักไม่พอใจ
ตี้อู่ชวนทำไมถึงพูดเรื่องพวกนี้ออกไป
“ถอนเลย” อิ๋งจื่อจินเดินเข้าไป นั่งลงแล้วพูดต่อ “คุณพูดถูก เวรกรรมสำคัญมาก เพราะเมื่อก่อเวร กรรมก็ตามมา ทำอะไรไว้ย่อมได้รับผลกรรม”
“หากไม่หมดเวรหมดกรรม หลายเรื่องก็จะไปต่อไม่ได้”
หลัวจื่อชิวแอบตะลึง
หรือว่าคุณอิ๋งคนนี้ก็รู้เรื่องศาสตร์พยากรณ์ด้วย
เขาครุ่นคิดชั่วครู่ แต่ก็ปฏิเสธความคิดนี้
คำพูดนี้ก็มีสอนในพระพุทธศาสนา แค่หาอ่านก็รู้ได้
อย่างไรเสียอิ๋งจื่อจินก็ไม่ได้เกิดในตระกูลนักพยากรณ์ เข้าไม่ถึงศาสตร์พวกนี้
“ใช่ๆ” ตี้อู่เย่ว์เหมือนเพิ่งตื่นจากฝัน “เดี๋ยวถึงเวลาพวกคุณมาพัวพันกับฉันจะทำไง”
เธอเป็นถึงนักพยากรณ์ที่เก่งที่สุดเลยนะ
“พัวพันเหรอ” หลัวซิวรู้สึกเหมือนได้ยินเรื่องตลก แต่จะแสดงออกชัดเจนไม่ได้ “คุณหนูเย่ว์พูดผิดแล้วครับ หลังจากถอนหมั้นกันแล้ว พวกเราสองตระกูลก็จะไม่เกี่ยวข้องกันอีก”
ตอนนี้ตระกูลหลัวเหมือนดวงอาทิตย์ที่ขึ้นกลางท้องฟ้า ยังต้องการความช่วยเหลือจากตระกูลตี้อู่ด้วยเหรอ
อีกอย่างทางตระกูลก็ส่งข่าวมาแล้ว
รอพวกเขาหาปรมาจารย์ท่านนั้นที่ฆ่างูยักษ์ในตี้ตูเจอ พวกเขาก็จะเจริญรุ่งเรืองไปอีกขั้น
ตระกูลตี้อู่คู่ควรเหรอ
“ดีมาก” อิ๋งจื่อจินรอคำพูดนี้อยู่ เธอยิ้มบาง “ไม่เกี่ยวข้องกันอีก”
ตี้อู่ฮวาแสยะยิ้ม ค้นสัญญาแต่งงานที่ตระกูลตี้อู่กับตระกูลหลัวเซ็นในตอนนั้นออกมา “เห็นหรือยัง ตระกูลตี้อู่ของเราไม่เสียดายหรอก!”
ขณะพูดเธอก็ฉีกสัญญาขาดครึ่ง
หลัวซิวหน้าเขียว “คุณ!”
เขายังไม่ทันได้พูดก็มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น
“ฮัลโหล” อิ๋งจื่อจินกดเปิดลำโพง น้ำเสียงราบเรียบ “ช่วยแทรกข่าวด่วนให้หน่อย ฉันต้องการให้คนทั้งโลกเห็นข่าวนี้”
ไม่ว่าอิ๋งจื่อจินจะเป็นคุณนายประธานใหญ่วีนัสกรุ๊ปหรือไม่ เดิมทีเธอก็มีความสามารถนี้อยู่แล้ว
ตระกูลหลัวไม่ทันได้ตั้งตัวเลยสักนิด สื่อใหญ่ต่างๆ ก็พากันลงข่าวไปแล้ว
#ตระกูลตี้อู่ถอนหมั้นกับตระกูลหลัว นับแต่นี้ไปสองตระกูลไม่มีความเกี่ยวข้องกันอีก!#
ใต้ข่าวมีคอมเมนต์ทะลักเข้ามามากมาย
[ตระกูลหลัวคือตระกูลอะไร ไม่เห็นเคยได้ยิน ตระกูลเล็กๆ แบบนี้ยังจะมีหน้าไปขอถอนหมั้นตระกูลตี้อู่อีกเหรอ]
[ถอนก็ดี! แบบนี้ฉันก็มีโอกาสแล้ว วอร์มมือรอ]
[รีบถอนๆ อย่าทำตระกูลตี้อู่เสียเวลา เคมะ]
เนื่องจากตระกูลตี้อู่แบ่งเป็นสองฝ่าย
ฝ่ายหนึ่งมีพรสวรรค์ด้านการพยากรณ์จึงอยู่ฝึกฝนในบ้านเดิมต่อไป ส่วนอีกฝ่ายไปทำธุรกิจ
ด้วยเหตุนี้จึงมีชื่อเสียงในโลกปุถุชนเช่นกัน
[ตื้นเขิน! คนอย่างพวกเธอต้องไม่เคยได้ยินตระกูลหลัวอยู่แล้ว นั่นตระกูลนักพยากรณ์ที่โด่งดังในลั่วหนานของพวกเราเลยนะ พวกเขาเป็นนักพยากรณ์อย่างแท้จริง วงการบันเทิง วงการนักธุรกิจของทางใต้แย่งกันเชิญตัวจะตาย]
แต่คอมเมนต์นี้ก็ถูกกลบไปอย่างรวดเร็ว
ส่วนใหญ่จะต่อว่าตระกูลหลัว
อิ๋งจื่อจินเงยหน้า พูดเสียงเย็นชา “ยินดีด้วย”
หลัวซิวหน้ามืด โมโหเกือบเป็นลม
ไม่ว่าอย่างไรเขาก็คาดไม่ถึงว่าอิ๋งจื่อจินจะมาไม้นี้
ถ้ากระแสวิจารณ์ในเน็ตเป็นแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ อาจถึงขั้นที่ดวงตระกูลหลัวจะตกต่ำ
หลัวซิวกัดฟันกรอด “จื่อชิว พวกเราไป”
สุดท้ายหลัวจื่อชิวมองตี้อู่เย่ว์แวบหนึ่ง แต่ก็ละสายตาออกโดยไว
เขาไม่มีความสนใจอะไรในตัวตี้อู่เย่ว์จริงๆ
รูปร่างก็ไม่ได้ดี หน้าตาก็ธรรมดา
พอไม่มีคนนอก ตี้อู่ชวนก็คารวะอิ๋งจื่อจินอย่างนอบน้อม “ท่านบูรพาจารย์”
ตี้อู่ฮวาที่ไม่รู้เรื่องรู้ราว “?”
เธอได้ยินอะไรนะ
“ผู้อาวุโสชวนเกรงใจเกินไปแล้วค่ะ” อิ๋งจื่อจินประคองเขา “สุขภาพไม่แข็งแรง อย่าทำแบบนี้ค่ะ”
ตี้อู่ชวนส่ายหน้า “ท่านเป็นผู้ช่วยชีวิตตระกูลตี้อู่ไว้ ผมต้องกราบคารวะอยู่แล้วครับ”
มีอิ๋งจื่อจินอยู่ วันหน้าเขาไม่อยู่แล้วก็ยังวางใจได้
“อาจารย์!” ตี้อู่เย่ว์โผเข้ากอด น้ำตาคลอ “ฉันคิดถึงอาจารย์จะตายอยู่แล้ว นอนยังฝันเห็น”
อิ๋งจื่อจินลูบศีรษะเธอ พูดด้วยน้ำเสียงที่เจือด้วยความจนปัญญา “โตขนาดนี้แล้วยังจะอ้อนอีก”
“ก็อ้อนแค่อาจารย์คนเดียว” ตี้อู่เย่ว์ยกมือ “อาจารย์ ฉันขอบอกเลยว่า หลังจากฟื้นมาไม่กี่วันนี้ฉันไม่เคยขี้เกียจอ่านหนังสือเลย!”
อิ๋งจื่อจินยิ้มบาง “เธอเก่งมากแล้ว นักพยากรณ์ที่เก่งที่สุดในโลก”
หวังว่าต่อไปตี้อู่เย่ว์จะเป็นนักพยากรณ์ที่มีแต่ความสุข
ซีซาร์เพิ่งตื่น พอเข้ามาในห้องโถงก็ได้ยินบทสนทนานี้พอดี
เขาหลุบตาลง ดื่มชา ไม่อยากมองแม้แต่น้อย
ไม่เพียงแต่เขาจะกอดต้นขาอิ๋งจื่อจินไม่ได้ อ้อนแบบนี้ก็ไม่ได้ด้วยเหมือนกัน
ถ้าทำ จะต้องโดนด่าแน่ว่า ‘ไสหัวไป’
อีกทั้งเขาจะทำกับตี้อู่เย่ว์แบบที่ทำกับนอร์ตันก็ไม่ได้
โมโห
“อาจารย์ นั่งค่ะนั่ง ฉันจะไปท่องตำราต่อ” ตี้อู่เย่ว์พูด “ใกล้ต้องไปที่สุสานโบราณแล้ว ฉันจะเตรียมผังค่ายกลให้เยอะๆ”
“อืม” อิ๋งจื่อจินพยักหน้า “ไปเถอะ”
ไม่กี่นาทีต่อมาฟู่อวิ๋นเซินก็หิ้วพวกกล่องของขวัญเข้ามา
อิ๋งจื่อจินหันหน้าไปถาม “ทำไมไม่เล่าเรื่องนี้ให้ฉันฟัง”
ซีซาร์ชะงัก “ผมคิดว่าตัวเองจัดการได้”
“อืม นายคิดจะทำยังไง”
“จัดงานแต่งสุดอลังการให้เธอ เอาให้ตระกูลหลัวอกแตกตาย”
เขาไม่มีอย่างอื่น มีแต่เงิน
อิ๋งจื่อจินพยักหน้าพลางครุ่นคิด “ใช้ได้ แต่แต่งกับใคร”
ซีซาร์ “…”
เรื่องนี้เขาไม่ได้คิดไว้จริงๆ
อิ๋งจื่อจินเหล่มองซีซาร์ พูดอย่างใจเย็น “ผ่านมาตั้งหลายปีแล้วนายก็ยังคงใช้เท้าคิดเหมือนเดิมนะ”
แน่นอนว่าคำพูดนี้ก็แค่แซวเล่น
ซีซาร์เป็นถึงผู้กุมอำนาจของตระกูลลอเรนท์ได้ ฝีมือของเขาย่อมไม่ธรรมดา
ซีซาร์ทำหน้าจริงจัง “ผมยังไม่ได้คิดว่าจะเอาใคร แต่ก็ไม่เดือดร้อนหรอก เดี๋ยวกลับไปผมหาคนดีๆ ในตระกูลให้ ถ้าไม่ไหวจะช่วยประกาศหาคู่ทั่วทั้งยุโรปให้”
อิ๋งจื่อจินนวดศีรษะ ไม่อยากคุยกับเขา
ซีซาร์เปิดโทรศัพท์มือถือ เข้าเน็ตค้นข้อมูลของสุสานโบราณลั่วหนาน
ทางลั่วหนานมีชีวิตความเป็นอยู่ที่เรียบง่าย จึงมีนักพยากรณ์เยอะกว่าตี้ตูมาก
เดินตามถนนก็จะเห็นโต๊ะหมอดูหรือนักทำนายไพ่ทาโรต์เต็มไปหมด
ได้ยินว่าสุสานโบราณแห่งนี้ในลั่วหนานเป็นของสมัยซย่าซาง เพิ่งถูกค้นพบเมื่อเร็วๆ นี้
จากการประเมินของผู้เชี่ยวชาญ ทรัพย์สมบัติในนั้นไม่อาจประเมินค่าได้
แค่ซีซาร์เห็นประโยคนี้ก็เงยหน้าขึ้นทันที “บอส ผมก็อยากไปด้วย”
“ได้” อิ๋งจื่อจินเปิดดูนิตยสารแฟชั่น “ให้เย่ว์เย่ว์ปกป้องนาย”
“ยัยนั่นน่ะเหรอ” ซีซาร์จุก “จะให้ยัยถั่วงอกผอมแห้งนั่นมาปกป้องผมเหรอ”
เขาต้องเป็นฝ่ายปกป้องล่ะไม่ว่า
“อย่าดูถูกสุสานโบราณแห่งนี้นะ” อิ๋งจื่อจินส่ายหน้าเล็กน้อย “สมัยซย่าซางเป็นยุครุ่งเรืองของศาสตร์พยากรณ์ในประเทศจีน นักพยากรณ์ในตอนนี้อยากเข้าไปทั้งนั้น แต่ก็ยาก”
หากพูดถึงเรื่องความสามารถในการพยากรณ์ ตี้อู่เย่ว์อันดับสอง ถ้าอย่างนั้นอันดับหนึ่งก็มีแค่อิ๋งจื่อจิน
ไม่มีใครสู้ได้อีกแล้ว
“ได้” ซีซาร์จำต้องยอมจำนน เงียบไปหลายวินาทีก็พูดต่อ “บอส ผมขอจองตำแหน่งพ่อบุญธรรม”
อิ๋งจื่อจินเหลือบตาขึ้น “ยังไง”
“ก็บอสแต่งงานแล้ว เดี๋ยวก็ต้องมีลูกในสักวัน” ซีซาร์พูด “ผมควรเป็นคนแรกที่จองตำแหน่งพ่อบุญธรรมหรือเปล่า”
ครั้งนี้เขาต้องเป็นพี่ใหญ่!
อิ๋งจื่อจินมองสำรวจเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า “นายจองตำแหน่งลูกบุญธรรมได้นะ”
ซีซาร์ “…”
“คือแบบนี้ ใช่ว่าฉันจะตัดสินใจคนเดียวได้” อิ๋งจื่อจินหาว เลิกคิ้ว “นายไปถามเขาดู หรือไม่ก็สู้ชนะเขาให้ได้”
ซีซาร์มองไปตามมือเธอที่ชี้อยู่ เห็นฟู่อวิ๋นเซินกำลังคุยกับสองพี่น้องเฟิงเสวี่ยของตระกูลตี้อู่
ซีซาร์ “…”
เขากลัวแล้ว
ซีซาร์ลุกขึ้นทันที เข้าไปในห้องด้านใน
คนตระกูลตี้อู่ที่มาสวัสดีปีใหม่แวะเวียนกันมากลุ่มแล้วกลุ่มเล่า
อิ๋งจื่อจินนอนผึ่งแดดอยู่ตรงชานเรือน เธอเองก็ได้รับคำอวยพรจากผู้คนมากหน้าหลายตา
โทรศัพท์มือถือดังขึ้นในเวลานี้
“นักศึกษาอิ๋ง สวัสดีปีใหม่ ยินดีกับการเริ่มต้นชีวิตคู่ด้วย” จั่วหลีอวยพร แต่ปากก็ไวกว่าสมอง “อาจารย์มีหัวข้อบทความให้เลือกเยอะแยะเลย เธอลองดูนะว่าชอบอันไหน เลือกมาเขียนสักสองสามบทความสิ”
อิ๋งจื่อจิน “…แค่นี้นะคะ”
“เอ๊ะๆๆ เดี๋ยวสิๆ” จั่วหลีรีบรั้งไว้ “อาจารย์มีธุระจริงๆ”
อิ๋งจื่อจินฝืนให้โอกาสเขาได้พูดจนจบ
“ปีนี้ทางมหาวิทยาลัยตี้ตูได้รับโอกาสร่วมงานกับมหาวิทยาลัยนอร์ตัน” จั่วหลีพูด “ทางมหาวิทยาลัยนอร์ตันส่งนักศึกษาไปที่ศูนย์วิจัยยานอวกาศข้ามจักรวาลแล้ว ทางมหาวิทยาลัยตี้ตูก็ต้องคัดเลือกนักศึกษาส่งไปด้วย เธอมีคนที่อยากเสนอไหม”
“เรื่องแบบนี้เลือกเองเลยค่ะ”
“ก็ได้ๆ พวกเราเลือกเอง จริงสินักศึกษาอิ๋ง ขออาจารย์จองอะไรหน่อยได้ไหม”
คำพูดคุ้นเคยแบบนี้ทำให้อิ๋งจื่อจินหรี่ตาลง “อะไรคะ”
จั่วหลีถูมือ “วันหน้าส่งลูกอัจฉริยะของเธอมาเข้ามหาวิทยาลัยตี้ตูได้ไหม”
คราวนี้อิ๋งจื่อจินตัดสายทิ้งทันที พร้อมทั้งกดปิดเครื่อง
เธอลูบท้องน้อยของตัวเองพลางตกอยู่ในห้วงความคิด
เธอทำนายตัวเองไม่ได้ แต่ก็รู้สึกว่าอ้วนขึ้นมาหลายโล
น่าจะเพราะช่วงนี้กินอยู่อุดมสมบูรณ์เหลือเกิน
แบบนี้ไม่ได้
เธอยังต้องใส่ชุดสวยๆ เพื่อชดเชยให้ความเสียดายในอดีต
อิ๋งจื่อจินหาวหวอด นึกถึงคำพูดของหลิงเหมียนซี
‘ลูกที่เกิดจากผู้วิเศษเดอะเวิลด์กับผู้วิเศษเดวิลจะต้องเก่งเข้าขั้นพิสดารขนาดไหน’
สีหน้าของเธอไร้ความรู้สึก
เธอไม่อยากมีลูกที่เก่งพิสดาร
มีเงามาปกคลุมเหนือศีรษะ ส่งแก้วน้ำผลไม้ให้ที่มือเธอ
มีเสียงหัวเราะเบาๆ “คิดอะไรอยู่”
“ไม่ใช่ฉันคิดอะไรอยู่ แต่คนอื่นฝันกลางวันอยู่” อิ๋งจื่อจินลืมตาขึ้น “ลูกของเราเซลล์ยังไม่ทันรวมตัวเลยก็มีคนอยากจับจองแล้ว”
ฟู่อวิ๋นเซินเลิกคิ้ว “หืม?”
“อันที่จริงฉันก็เคยคิด ฉันคิดไว้แล้ว” เขานั่งลงข้างเธอ “เดี๋ยวถึงเวลาให้ย้ายความเจ็บปวดมาลงที่ฉัน”
หยุดคิดเล็กน้อย เขาพูดต่อ “ฉันกลัวเธอเจ็บ”
พวกเขาผ่านเส้นทางมาด้วยความลำบาก เขาไม่อยากให้เธอแบกรับความเจ็บปวดใดๆ อีก
เขาได้ยินมาว่าคลอดลูกเจ็บมาก
เพราะแบบนี้ถึงยิ่งสงสารฟู่หลิวอิ๋ง
อิ๋งจื่อจินเท้าศีรษะ “เทคโนโลยีของเมืองแห่งโลกเจริญก้าวหน้า มีการผ่าตัดแบบไม่เจ็บนานแล้ว ระหว่างท้องก็ไม่มีทางอ้วนฉุหรือมีอาการไม่ดี”
“ก็จริง” ฟู่อวิ๋นเซินหยุดคิด เลิกคิ้วพูดขึ้น “แต่ไม่แน่อีกไม่กี่เดือนก็จะมีเทคโนโลยีที่เจริญก้าวหน้ากว่านั้น ฉันท้องแทนเธอ ดีไหม”
เขาพูดด้วยเสียงทุ้มต่ำ โทนเสียงเอาใจ
จงใจกดหางเสียง เย้ายวนเยื่อแก้วหูทีละนิด
แต่ท่าทางกลับจริงจัง
“ไม่เอา เกิดหน้าไม่อายเหมือนนายจะทำไง”
“…”
คุยเรื่องนี้ต่อไม่ได้แล้ว
ฟู่อวิ๋นเซินขยี้หัวเธอเล่นแล้วลุกขึ้น
เขาเดินขึ้นบันไดด้านหลังไปยังดาดฟ้า มองไปไกล
ตรงจุดไม่ไกลออกไปเป็นป้ายโฆษณาขนาดยักษ์
ขอประกาศต่อโลกว่า
ฉันเป็นของเธอ
เธอเป็นของฉัน
…
อิ๋งจื่อจินอยู่ที่ตี้ตูหนึ่งอาทิตย์ถึงออกเดินทางพร้อมตี้อู่เย่ว์ไปลั่วหนาน
นี่เป็นครั้งแรกที่เธอมาลั่วหนาน
ถึงแม้ลั่วหนานกับตี้ตูล้วนเป็นสถานที่ที่กลุ่มนักพยากรณ์อาศัยอยู่ทั้งคู่ แต่ก็เดินกันคนละเส้นทาง
ตี้ตูเน้นความมั่นคงและเจริญก้าวหน้าแบบค่อยเป็นค่อยไป ทางลั่วหนานส่วนใหญ่อยากรุ่งเรืองแบบก้าวกระโดด
ครั้นแล้วเมื่อเข้าสู่ศตวรรษที่ยี่สิบ วงการนักพยากรณ์ของลั่วหนานจึงข่มตี้ตูได้ระดับหนึ่ง ทั้งยังนำไปอยู่ไม่น้อย
ตี้อู่เย่ว์มองซีซาร์ “ทำไมคุณต้องตามมาด้วย”
ซีซาร์สวมผ้าปิดปากมิดชิด แต่ผมสีทองก็ยังคงสะดุดตา
เขาลูบแขนเสื้อ “ทำไมฉันจะมาไม่ได้”
ตี้อู่เย่ว์หันหนี ไม่สนใจเขา
“ฉันจะเข้าไปรอพวกเธอข้างในนะ” อิ๋งจื่อจินพยักหน้าเล็กน้อย “ฉันดูแล้ว เย่ว์เย่ว์อย่างมากเธอก็ใช้เวลาหนึ่งชั่วโมงก็จะเข้าไปได้ แต่ประเด็นคือ…”
เธอหยุดเล็กน้อย ไม่พูดต่อ สวมหมวกกับผ้าปิดปากแล้วเดินตรงไปข้างหน้า
ซีซาร์พูดขึ้น “บอสดูถูกผมเหรอ”
ตี้อู่เย่ว์อึ้ง จากนั้นก็พยักหน้าหงึกๆ “ใช่!”
เธอพูดด้วยความระมัดระวัง “เอ่อคือ พี่ชาย ถ้าให้ฉันปกป้องงั้นลดหนี้ให้ส่วนนึงได้เปล่า”
“ได้” ซีซาร์กอดอก “แต่ก็ต้องต่อเมื่อเธอปกป้องฉันได้จริงๆ”
ทั้งสองคนเดินตามหลังอิ๋งจื่อจิน
วันเปิดสุสานคือวันพรุ่งนี้ แต่ตอนนี้ก็มีคนมาไม่น้อยแล้ว
อิ๋งจื่อจินเดินอ้อมไปประตูด้านข้าง เดินตรงไปข้างหน้าโดยไม่สนอะไรทั้งนั้น
ย่อมมีคนสังเกตเห็นแล้ว ผู้อาวุโสคนหนึ่งร้อนใจ
“คุณผู้หญิงครับ ยังไม่ได้ทำพิธีเปิดสถานที่ ห้ามเข้าไปนะครับ มันอันตราย!”
ทางเข้าสุสานก็มีอันตรายมากมาย ต้องรอทุกคนมาพร้อมกันก่อนแล้วเปิดสุสานพร้อมกัน
แต่เขาเพิ่งพูดจบอิ๋งจื่อจินก็เข้าไปด้านในได้อย่างสบายๆ แล้ว เธอเดินหายไปอย่างรวดเร็ว
ผู้อาวุโสขยี้ตา จากนั้นก็หยิกตัวเองแรงๆ
เขาต้องตาฝาดแน่ มองเห็นวิญญาณ
“นี่ ยัยเปี๊ยกพิการระดับสาม” ซีซาร์หันไป “ของในสุสานมีตั้งมากขนาดนั้น เธอเตรียมจัดการยังไง”
“ก็ต้องเอาให้พิพิธภัณฑ์อยู่แล้ว ให้ผู้เฒ่ามู่ก็ได้” ตี้อู่เย่ว์ขมวดคิ้ว “ดูสิ ทั้งๆ ที่เป็นสุสานโบราณลั่วหนาน ข่าวก็เพิ่งออกไป แต่มีคนต่างชาติมากันเยอะแล้ว”
ซีซาร์เงยหน้า กวาดตามอง
ตามคาด มีคนตะวันตกอยู่ครึ่งหนึ่ง
“นักทำนายเหรอ”
“อืม” ตีอู่เย่ว์พยักหน้า “ฉันไปยุโรปกับพี่ชายหลายครั้ง รับมือกับพวกเขายากมากนะ พอพวกเราเข้าไปแล้วต้องระวังคนอื่นให้ดี”
การล่าแม่มดของยุคกลางทำให้วงการนักทำนายของยุโรปเสียหายหนักมาก แต่หลายปีมานี้นักทำนายก็เริ่มเพิ่มจำนวนอยู่ไม่น้อย วงการนี้ค่อยๆ ฟื้นกลับมา
ซีซาร์นึกถึงเรื่องที่เขาถูกนักทำนายคนหนึ่งแช่ง เขาขมวดคิ้ว
นักทำนายสายมืดพวกนั้นต้องถูกจัดระเบียบบ้างแล้ว
เขามองไปรอบๆ หันกลับไปใช้คางชี้ “นั่นใช่คู่หมั้นแต่เด็กของเธอหรือเปล่า”
ตี้อู่เย่ว์งง “หา?”
บังเอิญพอดี ตระกูลหลัวก็สังเกตเห็นตี้อู่เย่ว์แล้ว
สายตาสบกัน
“โอ้โหตี้อู่เย่ว์” เด็กหนุ่มพูดเสียงเย็นชา “เธอนี่มันคนสองหน้าจริงๆ ปล่อยข่าวในเน็ตว่าถอนหมั้น แต่กลับตามมาถึงลั่วหนาน”
“ทำไม เห็นพี่ชายฉันได้ลงเอยกับคุณหนูหงซิ่ว เธอเลยทำใจไม่ได้เหรอ”
พอได้ยินแบบนี้ซีซาร์ก็ค่อยๆ เหลือบตาขึ้น
Comments for chapter "บทเสริมตอนที่ 9 ถอนหมั้น แผนแย่งชิงฟู่น้อย"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
