หมอหญิงยอดมือสังหาร - ตอนที่ 1099 ถอนพิษ (2)

ตอนที่ 1099 ถอนพิษ (2)

หนานกงมั่วยิ้มบาง ส่งเยาเยาไปให้นาง เอ่ย “ด้านหลังมีเตียงเล็ก เจ้าพาเยาเยาเข้าไปพักผ่อนสักหน่อยเถิด พวกเราจะได้ไม่ทำให้นางตื่นด้วย”

หย่งเฉิงจวิ้นจู่ทนไม่ไหวแล้วจริงๆ พยักหน้าอุ้มเยาเยาเดินเข้าไป

ทางด้านหลัง ซิงเวยส่งสัญญาณไปยังนอกประตู สตรีชุดดำสองคนเดินเข้ามาในห้องรับรองอย่างเงียบเชียบ พวกนางเป็นยอดฝีมือของวังจื่อเซียวที่เลื่อนขั้นขึ้นมาใหม่ช่วงสองปีนี้ มีพวกนางอยู่ แน่นอนไม่ต้องกังวลว่าเยาเยาจะเกิดเรื่องอันใดได้ แต่ตั้งแต่หลิ่วหันตายไป หนานกงมั่วก็ไม่คุ้นเคยใช้สตรีเป็นองครักษ์ และไม่ได้ให้พวกนางอยู่ข้างกายมากนัก แต่ว่าเยาเยา เพราะเคยชินกับการอยู่กับหลิ่วหันจึงสนิทสนมกับองครักษ์หญิงทั้งสองมาก เพียงแต่ทุกครั้งที่เห็นซิงเวยก็มักจะถามว่าหลิ่วหันไปที่ใด คนอื่นๆ เองก็ไม่รู้จะบอกกับเด็กอายุสามขวบอย่างไรว่าหลิ่วหันตายไปเพราะปกป้องนาง ทำได้เพียงปลอบโยนไปก่อน รอนางโตพอรู้เรื่องแล้วค่อยบอกกับนางเถิด

“ในเมืองมีความเคลื่อนไหวแปลกไปหรือไม่” หนานกงมั่วเอ่ยถาม

ซิงเวยพยักหน้า เอ่ย “มีหลายที่ค้นพบร่องรอยของบุคคลที่มีตัวตนไม่ชัดเจนขอรับ อีกทั้งในกองทัพเองก็มีความเคลื่อนไหว แม่ทัพเซวียและคุณชายหนานกงฝากมาบอกจวิ้นจู่ ขอให้จวิ้นจู่วางใจ ไม่ต้องกังวลเรื่องในกองทัพขอรับ พวกเขาจะจัดการดูแลให้เป็นอย่างดี” ซิงเวยเอ่ยยืดยาวเพียงนี้ หนานกงมั่วเลิกคิ้วอย่างแปลกใจ เอ่ยด้วยรอยยิ้มบาง “ช่างเถิด ข้าเองก็คาดเดาเอาไว้แล้วว่าคงไม่สงบลงไปง่ายเพียงนี้” ทหารหลายแสน เป็นไปได้อย่างไรที่จะยอมจำนนทั้งหมด หากไม่ได้ผ่านประสบการณ์นองเลือด เกรงว่าคงไม่อาจสร้างขวัญกำลังใจให้ทหารสงบลงได้

“เช่นนั้น จวนเยี่ยนอ๋อง…”

ซิงเวยเอ่ย “เพิ่มกำลังองครักษ์จวนเยี่ยนอ๋องหนึ่งเท่า คนของเราเองก็เรียกมาทั้งหมดแล้วขอรับ”

“เช่นนั้นก็ดี” หนานกงมั่วพยักหน้า

จูชูอวี้ที่นั่งฟังอยู่ด้านข้างไม่อาจทำจิตใจให้นิ่งสงบได้ “พี่สะใภ้ หรือว่าคืนนี้จะมีคน…”

หนานกงมั่วยิ้มบาง เอ่ย “ไม่ต้องกังวล พวกเขามาด้วยตนเองดีกว่าต้องให้คนค้นหาไปทั่ว”

จูชูอวี้เอ่ยถาม “เช่นนั้นเราต้องให้พวกพี่ใหญ่กลับมาโดยเร็วหรือไม่เจ้าคะ”

หนานกงมั่วจับพนักวางมือแน่น เอ่ยเสียงเรียบ “หากพวกเขาสืบได้ชัดเจนแล้ว จะกลับมาเองอย่างแน่นอน”

“แต่ว่า…” จูชูอวี้ขมวดคิ้ว เอ่ยอึกอัก

หนานกงมั่วยกมือหยุดวาจาของนาง “ซั่นจยาจวิ้นจู่ เส้นทางของผู้ใดล้วนแล้วแต่ต้องเดินด้วยตนเอง ใครก็ไม่อาจประคับประคองใครเดินไปจนถึงที่สุดได้” ยิ่งไปกว่านั้นเจ้าก็ไม่มีกำลังที่จะจูงเขาเดินไปตลอดชีวิต สบเข้ากับสายตามั่นคงราบเรียบของหนานกงมั่ว จูชูอวี้รู้สึกหน้าร้อนขึ้นมา เบนสายตาหลบไม่กล้าสบตากับนางอีก รู้สึกถึงความพ่ายแพ้และหดหู่ขึ้นมา

กลางดึกเงียบสงัด ทั่วทั้งจวนเยี่ยนอ๋องเข้าสู่ความเงียบและมืดมิด มีเพียงเสียงทหารยามที่ดังมาจากที่ไกลๆ หนานกงมั่วและจูชูอวี้ต่างพากันนั่งพิงพนักเก้าอี้เข้าสู่การหลับใหล ที่ประตูมีซิงเวยยืนกอดกระบี่หลับตาอยู่

เสียงหนึ่งถูกส่งเข้ามายังหูของซิงเวย เดิมเป็นเสียงแผ่วเบา ทว่าเพราความเงียบยามค่ำคืนทำให้ได้ยินอย่างชัดเจน

เสียงของกระบี่ยาวถูกดึงออกจากฝัก ร่างของซิงเวยเคลื่อนไหวออกจากห้องรับรอง ทางด้านหลัง หนานกงมั่วที่เดิมทีกำลังหลับใหลเองก็เคลื่อนตัวออกจากห้องรับรองตามไป

‘ฟุบ ฟุบ ฟุบ!’ หนานกงมั่วเพิ่งโผล่พ้นประตูมา สิ่งที่พุ่งเข้ามาต้อนรับคือลูกธนูหลายดอก แสงสีเงินในมือหนานกงมั่วปรากฏขึ้น เสียงดังขึ้นไม่กี่ครั้งลูกธนูพลันร่วงหล่นลงพื้น ด้านนอกประตูไม่รู้มีคนมากมายมายืนอยู่ตั้งแต่เมื่อใด เพียงแต่คนเหล่านี้เห็นได้ชัดว่าไม่ได้มาด้วยกัน แม้ต่างก็อยู่ในชุดสีดำ กลุ่มหนึ่งกำลังยืนขวางเส้นทางที่มุ่งหน้าไปยังห้องของเยี่ยนอ๋อง อีกฝั่งยืนอยู่ตรงข้ามพวกเขา ในความมืดยังมีคนมากมายกำลังล้อมจวนเยี่ยนอ๋องเอาไว้แน่นหนากระทั่งน้ำก็ไม่อาจเล็ดลอดออกไปได้

หนานกงม่วเก็บกริชในมือ ดวงตาเย็นยะเยือกกวาดมองภายในเรือน เอ่ย “นี่เป็นวิธีสุดท้ายของเจ้านายพวกเจ้าหรือ มีประโยชน์หรือ”

ชายชุดดำที่เป็นผู้นำมองหนานกงมั่วนิ่งไม่เอ่ยวาจา มีประโยชน์หรือ ใครจะรู้เล่า บางทีสำหรับเจ้านายแล้ว อาจจะเป็นการดิ้นรนครั้งสุดท้าย สำหรับพวกเขา เพียงรอผลลัพธ์ตอนสุดท้ายเท่านั้น การเป็นองครักษ์สายลับ นับตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบันไม่มีใครมีจุดจบที่ดี ยิ่งไปกว่านั้นพวกเขาที่เคยทรยศ ความจริงต่อให้ไม่มีเยี่ยนอ๋องก่อกบฏ ผ่านไปอีกไม่กี่ปีเกรงว่าฝ่าบาทคงไม่เก็บพวกเขาเอาไว้แล้ว

“ลงมือ” ชายชุดดำเอ่ยเสียงดัง

หนานกงมั่วถอนหายใจ คนพวกนี้ไม่มีทางยอมแพ้ พวกเขาเองรู้ดีถึงหลักการนี้ สิ่งที่เหลือเอาไว้มีเพียงร่างที่ไร้ชีวิตแล้วเท่านั้น

“สังหารให้สิ้น” หนานกงมั่วเอ่ยเสียงเข้ม

เมื่อคุยกันไม่ลงตัว ทั้งสองฝ่ายจึงลงมือทันใด ในเวลาเพียงไม่นานทั่วทั้งจวนเยี่ยนอ๋องจากที่เงียบสงบพลันเสียงดังสว่างไสวขึ้นมา

จูชูอวี้เดินออกมาที่หน้าประตูพลันหน้าซีดเมื่อเห็นฉากวุ่นวายนองเลือดตรงหน้า รีบก้าวถอยกลับคืนเข้าไปในห้องรับรอง นางไม่ได้มีวรยุทธ์สูงส่งอย่างหนานกงมั่ว วิ่งออกไปข้างนอกเวลานี้เท่ากับรนหาที่ตายให้ตนเอง

มองหนานกงมั่วที่ยืนอยู่ใต้ชายคานอกประตู สายตามองภาพตรงหน้าด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง จูชูอวี้พลันรู้สึกอิจฉาและริษยาอยู่ในใจอย่างยากจะอธิบายได้ บนโลกใบนี้ไยจึงมีสตรีเช่นนี้ ทำไม…จูชูอวี้นางต้องมาเจอกับสตรีอย่างหนานกงมั่วด้วยเล่า

ในห้องอีกด้าน เยี่ยนอ๋องนั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียง ยามนี้ใกล้เดือนเก้าแล้ว ทว่าเยี่ยนอ๋องที่สวมเพียงชุดในตัวบางกลับเหงื่อท่วมจนชื้น ใบหน้าเองก็มีเหงื่อซึมไปทั่วขมับ ดวงตาที่ปิดสนิทเคลื่อนขยับเป็นครั้งคราว เห็นได้ว่าเจ็บปวดอย่างยากจะรับไหว

เว่ยจวินมั่วนั่งขัดสมาธิกำหนดลมหายใจอยู่ด้านข้าง อาจารย์อานั่งอยู่ด้านหลังเยี่ยนอ๋องใช้กำลังภายในเพื่อปกป้องหัวใจของเขา คุณชายเสียนเกอใบหน้าเคร่งขรึม เข็มเงินในมือปักลงไปบนร่างเยี่ยนอ๋องซ้ำแล้วซ้ำเล่า แม้จะมีเสียงต่อสู้ที่ถูกส่งมาจากด้านนอกไม่หยุดแต่ก็ไม่ได้ทำให้มือของเขาสั่นแม้เพียงเล็กน้อย

ได้ยินเสียงต่อสู้ เว่ยจวินมั่วลืมตาลุกขึ้นเตรียมเดินออกไปด้านนอก

“หยุด” ด้านหลัง คุณชายเสียนเกอเอ่ยเสียงเข้ม

เว่ยจวินมั่วหันกลับมา “ข้าจะรีบกลับมา”

คุณชายเสียนเกอกลอกตาให้เขา เอ่ย “เจ้าจัดการตนเองให้ดีก่อนเสีย มีเวลาไปต่อสู้ เอาเลือดมาให้ข้าก่อน”

เว่ยจวินมั่วมองเขาราวกับกำลังไตร่ตรองว่าเขาจริงจังหรือล้อเล่น คุณชายเสียนเกอเอ่ยอย่างไม่พอใจ “หากเจ้าไม่ยอมเอาเลือดมา ก็รีบไปตามน้องชายคนใหม่ทั้งสามของเจ้ามา แน่นอนว่ากำลังภายในที่ไม่อาจเรียกได้ว่าขั้นสามของพวกเขานั้น ข้าไม่อาจรับรองได้ว่าพวกเขาจะมีชีวิตรอด” เห็นได้ชัดว่าเลือดที่คุณชายเสียนเกอหมายถึง ไม่ใช่ ‘เลือดเล็กน้อย’ เท่านั้น

เว่ยจวินมั่วขมวดคิ้ว เสียงทุ้มเอ่ย “เป็นเขาให้เจ้าทำเช่นนี้หรือ”

คุณชายเสียนเกอเลิกคิ้ว ยิ้มร่า “ให้โอกาสเจ้าได้กตัญญูต่อบิดา เพียงแต่เยี่ยนอ๋องไม่รู้ว่าต้องใช้เลือด”

คุณชายเว่ยส่งเสียงหยัน เดินมานั่งลงข้างเตียง ยกมือข้างซ้ายขึ้นมา ขณะเดียวกันแสงสีเงินวาบขึ้นที่มือข้างขวา ข้อมือพลันมีเลือดไหลออกมา คุณชายเสียนเกอรีบหยิบชามหยกด้านข้างมารองรับเลือดของคุณชายเว่ยทันที รอพร้อมเอ่ยอธิบายอย่างอารมณ์ดี “คุณชายเช่นข้าศึกษามานาน ความจริงพิษหมอกสีแดงอันใดนั่นมิได้ซับซ้อน เพียงแต่ใครใช้ให้พ่อของเจ้าไม่สนใจชีวิตเล่า ข้าพึ่งไปได้ไม่นาน บาดแผลเดิมก็กลับมา บาดแผลใหม่ยังเพิ่มมาอีก หลายวันมานี้ยังเดินทางยาวนานอีก เหน็ดเหนื่อยหลายวันติดต่อกัน อยากเป็นฮ่องเต้แต่ไม่สนใจชีวิตน้อยครั้งจะเคยเห็น เขาช่างไม่กลัวว่าปีนขึ้นไปนั่งบนบัลลังก์ได้สองวันก็ต้องโยนให้คนอื่นง่ายๆ หรือ ดูตอนนี้เสียสิ พิษกระจายอยู่ภายในไปทั่ว ทั้งพิษทั้งบาดแผล อยากรักษาทั้งพิษทั้งบาดแผลให้ดี คงต้องใช้ยาหนักๆ แต่พิษในร่างกายของเขาแม้จะไม่อาจเรียกได้ว่าเป็นพิษไปจนหมดแล้วแต่ก็ไม่ดีนัก ดังนั้นจึงต้องใช้เลือดของเจ้ามาหล่อเลี้ยง อ้อ จริงสิ เรื่องเอาเลือดมาแทนเลือด ไม่รู้ทำไมบางครั้งก็ใช้ได้ บางครั้งกลับทำให้คนตายได้ มั่วเอ๋อร์คิดว่าเลือดของแต่ละคนนั้นไม่เหมือนกัน ต้องเป็นเลือดประเภทเดียวกันจึงจะไม่ต่อต้านกัน ดังนั้นเรื่องเช่นนี้จึงทำได้เพียงเดิมพันกับความโชคดีแล้ว”

เห็นสีหน้าของคุณชายเว่ยไม่ดีขึ้นเรื่อยๆ คุณชายเสียนเกอเอ่ยเสริมขึ้นเชื่องช้า “เจ้าไม่ต้องกังวล ข้าศึกษาแล้ว เลือดของเจ้าและเยี่ยนอ๋องจะไม่ต่อต้านกัน”

คุณชายเว่ยเห็นว่าชีวิตของเยี่ยนอ๋องยังอยู่ในกำมือของคนตรงหน้า จึงส่งเสียงหยันเบาๆ ไม่เอ่ยสิ่งใดอีก

“พอแล้ว พันเอาไว้ก่อน เดี๋ยวค่อยเอาอีก อย่าได้เอาไปเสียเปล่า” มองเลือดที่เต็มชาม คุณชายเสียนเกอเดินออกไปพร้อมกับชามหยกอย่างพึงพอใจ พร้อมเอ่ย “เยี่ยนอ๋องบอกแล้ว ระหว่างที่ถอนพิษให้เขา ไม่ว่าจะเกิดอันใดขึ้น เจ้าไม่อาจเข้าไปยุ่งได้”

เว่ยจวินมั่วกวาดตามองเยี่ยนอ๋องที่ไม่รู้มีสติหรือไม่นั่งอยู่บนเตียง เอ่ย “เช่นนั้นเขาก็ไม่ควรให้อู๋สยาเข้าไปยุ่ง”

คุณชายเสียนเกอหัวเราะ “เพียงมั่วเอ๋อร์อยู่ในจินหลิง จะไม่ยื่นมือเข้าไปยุ่งได้เยี่ยงไร ต่อให้นางไม่ยื่นมือเข้าไปยุ่ง คนพวกนั้นจะวางใจได้หรือ อย่าว่าแต่คนพวกนั้น ไม่มีมั่วเอ๋อร์อยู่ เจ้าคิดว่าเยี่ยนอ๋องจะวางใจถอนพิษในช่วงเวลาเช่นนี้หรือ” ไม่รู้ว่าเยี่ยนอ๋องคิดอย่างไร ถึงเชื่อใจลูกสะใภ้มากกว่าบุตรชายทั้งสาม นึกถึงสีหน้าของเยี่ยนอ๋องเมื่อเอ่ยถึงเรื่องนี้ คุณชายเสียนเกอรู้สึกมีความสุขขึ้นมากกว่าปกติ มีอำนาจล้นฟ้าแล้วอย่างไร เลี้ยงลูกไม่เป็นก็ปวดหัวเช่นกัน

มองเว่ยจวินมั่วที่คิ้วยังคงผูกกันแน่น คุณชายเสียนเกอยิ้ม เอ่ย “เจ้าวางใจ มั่วเอ๋อร์ไม่ได้โง่ หากมีอันตรายจริงๆ นางไม่มีทางยอมตายแน่” คิดจะให้ศิษย์น้องของเขายอมสละชีวิตเกรงว่าคงมีเพียงไม่กี่คนที่จะมีอิทธิพลมากเพียงนั้น แต่ว่าคนที่ทำให้นางยอมสละชีวิตให้ได้ล้วนเป็นคนที่ไม่อาจล่วงเกินได้ง่ายทั้งนั้น

“หากพวกเจ้ายังพูดมาก ก็มารับช่วงต่อจากข้า” อาจารย์อาเอ่ยขึ้นจากทางด้านข้าง ใช้กำลังภายในปกป้องหัวใจเป็นระยะเวลานานไม่หยุดไม่ใช่เรื่องเบาๆ เลย แม้ว่าเขาจะเป็นยอดฝีมือ แต่ตลอดทั้งวันย่อมไม่ใช่เรื่องง่ายที่เขาและเว่ยจวินมั่วต้องอยู่กันสามสี่ชั่วยาม คุณชายเสียนเกอเอ่ยตอบอาจารย์ของตนด้วยรอยยิ้มร่า “อาจารย์ ศิษย์เขยของท่านเหลือมือเพียงข้างเดียว อืม…หากท่านไม่กลัวจะเห็นมั่วเอ๋อร์และเยาเยาร้องไห้ให้ท่านดู ก็เปลี่ยนกับเขาเถิดขอรับ”

อาจารย์อาส่งเสียงหยัน ไม่เอ่ยสิ่งใดอีก