หมอหญิงยอดมือสังหาร - ตอนที่ 1103 ความโกลาหลบังเกิด (2)

ตอนที่ 1103 ความโกลาหลบังเกิด (2)

คนที่อยู่ในสถานการณ์สีหน้าพลันแปรเปลี่ยน คุณชายใหญ่ตระกูลลิ่นตัดความสัมพันธ์กับตระกูลลิ่นไปนานแล้ว ยามนี้ติดตามคุณชายเว่ย เช่นนั้นเมื่อครู่สิ่งที่บัณฑิตหนุ่มเอ่ย… พอนึกถึงสิ่งที่ตนเองเอ่ยขึ้น ทุกคนกลับไปก้มหน้าก้มตาดื่มชา ไม่คิดเห็นใจชายหนุ่มที่ถูกลิ่นฉังเฟิงเอาตัวไป

ตรงมุมเล็กๆ ริมถนน ชายหนุ่มเบียดร่างกายเข้ากับผนังกำแพงมองไปยังสามคนตรงหน้า “พวกเจ้าเป็นใครกัน”

ลิ่นฉังเฟิงใช้พัดเท้าปลายคาง มองเขาอย่างขำขัน เอ่ย “เจ้าลองทายดูสิ”

ชายหนุ่มสะอึกไปชั่วครู่ “พวกเจ้า…พวกเจ้าคิดจะทำอันใด”

สตรีอาภรณ์สีม่วงด้านหลังเอ่ยด้วยรอยยิ้มบาง “คุณชายหลิน เอ่ยวาจาให้ร้ายซิงเฉิงจวิ้นจู่ในจินหลิง ท่านรู้ผลที่จะตามมาหรือไม่”

“พวกเจ้าเป็นคนของซิงเฉิงจวิ้นจู่หรือ” สีหน้าของบัณฑิตพลันเปลี่ยน เชิดหน้าขึ้น เอ่ย “ข้าเอ่ยความจริง หรือซิงเฉิงจวิ้นจู่จะสังหารคนทั้งโลกที่เอ่ยถึงนางไม่ดีอย่างนั้นหรือ”

สตรีในอาภรณ์สีม่วงย่นคิ้ว เอ่ยด้วยรอยยิ้มบาง “เช้าวันนี้ คนที่เอ่ยไม่ดีถึงซิงเฉิงจวิ้นจู่มีทั้งหมดสิบสามคน แต่ว่า…ในนั้นมีสองคนที่เหมือนเจ้า เจ้าว่าไยพวกเราต้องจับเจ้ามาด้วย ไยจึงไม่จับคนอื่นเล่า”

“ข้าไม่เข้าใจว่าพวกเจ้าเอ่ยอันใด”

สตรีในอาภรณ์สีม่วงเอ่ยเสียงเรียบ “คุณชายหลิน นามว่าซง นามรองเทียนโซ่ว ปีนี้ยี่สิบเอ็ดปี เป็นคนจินหลิง เรียนที่สำนักศึกษาติ้งอาน ได้รับการสั่งสอนจากอาจารย์เหยียนถง เคยเป็นลูกศิษย์คนโปรดของหันหมิ่น อ้อ สองคนนั้นก็เป็นบัณฑิตอย่างคุณชายหลินเหมือนกัน น่าจะเป็นสำนักเดียวกันกับคุณชายหลินด้วยหรือไม่” สีหน้าของบัณฑิตเดี๋ยวเขียวเดี๋ยวคล้ำ เอ่ยด้วยความโกรธ “ข้าไม่รู้ว่าพวกเจ้ากำลังเอ่ยสิ่งใด”

ลิ่นฉังเฟิงเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “แม่นางเหยียน ไยต้องเสียเวลาคุยกับเขาด้วยเล่า เพียงคนโง่ที่ถูกหลอกใช้ก็เท่านั้น หากมิใช่เราบังเอิญไปเจอ ใครจะมีเวลาว่างมาสนใจหมาแมวตัวเล็กๆ เช่นนี้เล่า”

เหยียนลัวอีได้ยินเช่นนั้นจึงหัวเราะขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ “คุณชายฉังเฟิงเอ่ยถูกแล้ว ในเมื่อเป็นเช่นนี้…”

ซังเจี้ยวก้าวขึ้นมา หมัดหนักๆ ปะทะเข้ากับหน้าท้องของบัณฑิตหนุ่ม อย่ามองว่าเขายังเด็กกำลังไม่เพียงพอ ร่ำเรียนวรยุทธ์กับหนานกงมั่วและซังหรงมากว่าสองปี ต่อยบัณฑิตอ่อนแอไร้ความสามารถเพียงคนเดียวก็เหมือนกับของเล่นเพียงเท่านั้น บัณฑิตผู้นั้นโดนเพียงหมัดเดียวก็กุมท้องล้มลงไปกองบนพื้นด้วยความเจ็บปวด ซังเจี้ยวยังไม่ทันหายโกรธ เตะเข้าไปอีกหลายครั้ง ลิ่นฉังเฟิงเห็นว่าเขากำลังจะทุบตีจนคนต้องตายจึงรีบจับซังเจี้ยวเอาไว้ มองต่ำลงไปยังคนผู้นั้น เอ่ย “กลับไปบอกหันหมิ่น อย่างไรเขาก็ยังเป็นปัญญาชน อย่าได้เล่นอันใดน่าเบื่อเช่นนี้ ซิงเฉิงจวิ้นจู่ไม่ชอบดูเลือดไหลเป็นสายน้ำ ดังนั้น…บอกตาเฒ่านั้นเก็บกระบี่ไปเสียเถิด” เอ่ยจบ ลิ่นฉังเฟิงโยนจดหมายที่ไม่ได้ปิดผนึกไปบนร่างของชายหนุ่มผู้นั้น ไม่สนใจเขาอีก จูงมือซังเจี้ยวและเดินออกจากตรอกเล็กไปพร้อมกับเหยียนลัวอี

บนถนนมีผู้คนมากมายแล้ว ทั้งสามเดินแฝงอยู่กับผู้คน เหยียนลัวอีขมวดคิ้ว เอ่ยถาม “ปล่อยคนเหล่านั้นไปเช่นนี้ จะดีจริงหรือเจ้าคะ”

ลิ่นฉังเฟิงเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “คนพวกนั้นจะรู้อันใด เพียงหมากที่ถูกหลอกใช้ก็เท่านั้น พอดีแม่นางมั่วอยากส่งสารไปถึงหันหมิ่น มิเช่นนั้นใครจะสนใจพวกเขากันเล่า”

เหยียนลัวอีเอ่ย “ข้าอยู่จินหลิงมาหลายปี หันหมิ่นตาเฒ่านั้นก็พอรู้จักอยู่บ้าง นิสัยดื้อรั้นไม่พอ แม้เป็นเรื่องเล็กน้อยก็จะแก้แค้นอย่างแน่นอน เกรงว่าคงไม่ฟังที่จวิ้นจู่โน้มน้าว” จวิ้นจู่และคุณชายเว่ยทำให้บุตรชายของหันหมิ่นต้องตาย หันหมิ่นไม่โกรธพวกเขาเข้ากระดูกก็ไม่เลวแล้ว ลิ่นฉังเฟิงยิ้มพลางเอ่ย “เจ้าคิดว่าจดหมายฉบับนั้นมีเพียงหันหมิ่นหรือที่จะอ่าน การส่งต่อไป คนที่ได้อ่านมีมากมาย ต้องมีสักคนที่ห่วงชีวิต แม่นางมั่วเองก็ใจอ่อน เวลานี้คนเหล่านี้สร้างความวุ่นวาย รอเยี่ยนอ๋องเคลื่อนไหวได้ เกรงว่าคนเหล่านี้คงไม่อาจมีชีวิตอยู่อีก” เขาสงสัยจริงๆ เยี่ยนอ๋องเลือกเวลานี้ไปถอนพิษ ไม่สนใจอันใดทั้งสิ้น เพราะต้องการเป็นเหยื่อล่อให้คนที่ซ่อนตัวอยู่ปรากฏตัวออกมาติดกับหรือไม่ อย่างไรก็ตามหากสังหารโจวเซียงหันหมิ่นตั้งแต่แรก คนเหล่านั้นยิ่งจะซ่อนตัวอยู่ลึกเข้าไปอีก ยิ่งโกรธแค้นจวนเยี่ยนอ๋อง ยามนี้ปล่อยให้หันหมิ่นนำคนมาสร้างความโกลาหลเสียเอง เยี่ยนอ๋องจะได้กำจัดในภายหลัง เห็นได้ว่าสะดวกกว่านี้ไม่มีอีกแล้ว

เหยียนลัวอีเงยหน้ามองไปยังลิ่นฉังเฟิง ทั้งสองมองสบตากันเงียบๆ เห็นได้ชัดว่านึกถึงบางอย่างเหมือนกัน เหยียนลัวอีรู้สึกเย็นยะเยือกขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว เนิ่นนานก่อนจะเอ่ย “คุณชายหลินเอ่ยไม่ผิด จวิ้นจู่ใจอ่อนแล้ว” แต่ว่าเพราะความใจอ่อนนี้ถึงทำให้คนวางใจ ไม่ว่าจะเป็นคุณชายเว่ยช่วยเซียวเชียนเยี่ย หรือว่าจดหมายฉบับนี้ของซิงเฉิงจวิ้นจู่ บางทีอาจมีความวุ่นวายอยู่บ้าง แต่กลับทำให้คนรู้สึกว่าผู้ที่อยู่ชั้นปกครองนั้นมีใจเมตตา ต่อให้นี่จะเป็นความจอมปลอมก็ตาม เยี่ยนอ๋องสังหารเด็ดขาด ไร้ความปรานีราวกับอดีตฮ่องเต้ ไม่เพียงศัตรูที่หวาดกลัว คนที่เป็นผู้ใต้บังคับบัญชาเองยามใดไม่นึกหวาดกลัวบ้าง เจอกับกษัตริย์เช่นนี้ หนึ่งทนได้ สองทนได้ แล้วสามสี่เล่า หากกดดันเกินไป ต้องมีสักวันที่ผู้ใต้บังคับบัญชาไม่อาจทนได้

เมื่อเทียบกับคนที่อยู่อย่างอิสระอย่างลิ่นฉังเฟิง เซียวเชียนเหว่ยและเซียวเชียนชื่อกลับยุ่งวุ่นวายตั้งแต่เช้า นับตั้งแต่หันหมิ่นถูกช่วยออกไปได้ เซียวเชียนชื่อก็มักมีลางสังหรณ์ไม่ดี เป็นเช่นนั้น ยามเช้ายังไม่ทันทำอันใด ฎีกานับร้อยจากเหล่าข้าราชบริพารบู๊บุ๋นหรือเจ้าหน้าที่ต่างๆ กองเต็มโต๊ะที่ห้องทรงอักษรในวังหลวง แม้ยามนี้ทั่วทั้งจินหลิงจะอยู่ในการควบคุมของเยี่ยนอ๋อง แต่อย่างไรเยี่ยนอ๋องก็ไม่อาจเปลี่ยนเจ้าหน้าที่ใหม่ทั้งหมดได้ งานของราชสำนักเองก็ไม่อาจหยุดลงได้ เดิมทีเจ้าหน้าที่เหล่านี้นับว่ามีความซื่อสัตย์ นอกจากคนที่ตอบโต้รุนแรงและถูกจับตัวไป คนที่เหลืออยู่ต่างทำงานในหยาเหมินอย่างสงบ เดิมคิดว่าไม่ต้องกังวลกับคนเหล่านี้ ตอนนี้เซียวเชียนชื่อเข้าใจแล้วว่าอันใดที่เรียกว่าสุนัขที่กัดคนจะไม่เห่า

ฎีกาเหล่านี้ร้องขอให้ปล่อยตัวขุนนางสำคัญออกมา มีกล่าวว่าฮ่องเต้ไม่ไปว่าการในราชสำนักหลายวันแล้ว ยามนี้ราชสำนักไม่สงบ มีบางกรมต้องการเงิน กรมคลังบอกว่าคลังหลวงว่างเปล่า ไม่มีเงินและเสบียงไปเลี้ยงดูทหารหลายล้านทั้งในและนอกเมือง และเจ้าหน้าที่หลายพื้นที่ต่างเข้ามารายงานว่าราษฎรในพื้นที่เกิดความวุ่นวาย ภัยพิบัติ โรคระบาด เป็นต้น ร้องขอให้ฝ่าบาทมีรับสั่งลงมา อย่างไรก็มีมากมายไม่ซ้ำเดิม ราวกับหากไม่รีบจัดการ แผ่นดินของต้าเซี่ยก็จะถล่มลงแล้วอย่างไรอย่างนั้น นอกตำหนักใหญ่ยังเต็มไปด้วยเจ้าหน้าที่ต่างๆ ที่มาขอเข้าเฝ้าฝ่าบาท ขอเข้าเฝ้าเยี่ยนอ๋อง

เซียวเชียนชื่อมองฎีกากองพะเนิน เหงื่อซึมไปทั่วทั้งศีรษะ

สีหน้าของเซียวเชียนเหว่ยเองก็ไม่น่ามอง หากเป็นเพียงเรื่องสองเรื่องเขาสามารถจัดการได้ แต่เมื่อมีนับร้อยเรื่องกองพะเนินอยู่ตรงหน้า ราวกับทุกเรื่องล้วนเป็นเรื่องสำคัญไม่อาจมีสิ่งใดเทียบได้ ทำให้เขาไม่รู้ว่าควรจัดการอย่างไร

“คารวะคุณชายทั้งสอง” ด้านนอก ชายวัยกลางคนท่าทางราวกับบัณฑิตเอ่ยขึ้นด้วยท่าทางนอบน้อม

เห็นคนมาใหม่ ทั้งสองจึงลอบพ่นลมหายใจอยู่ในใจ ไม่ใช่คนของราชสำนักเหล่านั้นก็ดีแล้ว ชายวัยกลางคนผู้นี้คือที่ปรึกษาข้างกายเยี่ยนอ๋อง แม้ตลอดสองปีมานี้มีเนี่ยนหย่วนกดเอาไว้ ที่ปรึกษาไม่ได้โดดเด่นนัก แต่ก็เป็นคนสนิทข้างกายเยี่ยนอ๋อง ความจริงแล้วด้วยความสามารถและนิสัยของเยี่ยนอ๋อง คงยากที่ที่ปรึกษาข้างกายจะโดดเด่น เพราะเยี่ยนอ๋องไม่ต้องการให้หลายคนช่วยวางแผนนัก เขาสามารถทำเองได้ คนเหล่านี้ รอเพียงเยี่ยนอ๋องได้ขึ้นครองบัลลังก์จริงๆ จึงจะมีโอกาสแสดงความสามารถอย่างเต็มที่ได้

“ท่านซู มีเรื่องอันใดหรือ” เซียวเชียนชื่อเอ่ยถาม

ชายวัยกลางคนใบหน้ากังวล เอ่ยเสียงเข้ม “รองเจ้ากรมทั้งหกขอเข้าพบอยู่ด้านนอกขอรับ”

แน่นอนว่าเซียวเชียนชื่อรู้ว่าพวกเขามาขอเข้าพบในเรื่องใด กัดฟันพลางเอ่ย “ให้พวกเขากลับไปก่อน รอเสด็จพ่อว่างแล้วค่อยให้พวกเขาเข้าพบ”

ชายวัยกลางคนยิ้มขมขื่น “เกรงว่าคงไม่ได้ขอรับ หากคุณชายทั้งสองยังไม่ยอมพบพวกเขา กรมทั้งหกคงได้หยุดงาน มีอยู่หลายเรื่องที่รองเจ้ากรมนั้นไม่อาจจัดการได้ ท่านอ๋องยังกักตัวเจ้ากรมทั้งหกไม่ยอมปล่อย ยามนี้มีเรื่องมากมาย…อีกทั้งยังมีฝ่ายตรวจการและสำนักศึกษาฮั่นหลิน คนเหล่านั้นโวยวายอยากเข้าเฝ้าฝ่าบาท ด้านนอกมีข่าวลือว่าฝ่าบาทถูกท่านอ๋องกักบริเวณ ไม่แน่…อาจสังหารไปแล้วขอรับ”

“พวกเขาก็ยังกล้าสร้างความวุ่นวาย” เซียวเชียนเหว่ยเอ่ยเสียงเข้ม

ชายวัยกลางคนส่ายศีรษะ “พวกเขาไม่ได้สร้างความวุ่นวายขอรับ พวกเขาต่างพากันคุกเข่าอยู่หน้าประตูวังหลวงไม่ยอมลุกไปไหน”

เซียวเชียนเหว่ยหน้าซีด หากคนเหล่านั้นโวยวายอยู่หน้าประตูวัง พวกเขายังสามารถใช้วิธีของหนานกงมั่วเมื่อวานจับพวกเขาในข้อหาบุกรุกวังหลวง แต่คนเหล่านั้นเพียงคุกเข่าขอเข้าเฝ้าฝ่าบาท อย่าว่าแต่เขา ต่อให้เป็นฮ่องเต้บางครั้งยังต้องไปพบพวกเขาด้วยพระองค์เอง ฟังคำร้องขอของเจ้าหน้าที่ ที่สำคัญก็คือ…เจ้าหน้าที่คนสองคนสามารถล่วงเกินได้ แต่เจ้าหน้าที่ทั้งฝ่ายตรวจการและสำนักฮั่นหลิน ใครก็ไม่อาจล่วงเกินได้

เซียวเชียนชื่อเพียงรู้สึกปวดเศียรเวียนเกล้าขึ้นมา มองไปยังเซียวเชียนเหว่ย เอ่ยถาม “น้องรอง ยามนี้ต้องทำเช่นไรดี”

สีหน้าของเซียวเชียนเหว่ยเดี๋ยวเขียวเดี๋ยวคล้ำ กัดฟันไม่เอ่ยปากอยู่นาน เนิ่นนานก่อนจะเอ่ยว่า “ส่งคนไปดูที่จวน เสด็จพ่อตื่นแล้วหรือไม่”

ท่านซูถอนหายใจ “ข้าน้อยเพิ่งมาจากจวนเยี่ยนอ๋อง คุณชายเสียนเกอบอกว่าท่านอ๋องเพิ่งเปลี่ยนเลือดไปกว่าครึ่งตัว ภายในสองสามวัน เกรงว่าไม่อาจฟื้นขึ้นมาได้ขอรับ” ต่อให้ฟื้นแล้ว…

“เช่นนั้นพี่ชายเล่า” เซียวเชียนชื่อเอ่ยถาม

ท่านซูเอ่ย “คุณชายเว่ยเสียเลือดไปครึ่งตัว นอนอยู่ไม่อาจลุกขึ้นมาได้ สถานการณ์ยามนี้เกรงว่า…คงต้องลำบากคุณชายทั้งสองแล้วขอรับ” ส่วนคุณชายสาม…ออกจากเมืองไปหาเซวียเจินตั้งแต่เช้าแล้ว ใช้คำพูดของคุณชายสามเอง ในเมืองให้เป็นหน้าที่ของพี่ใหญ่กับพี่รอง เรื่องกองทัพนอกเมืองให้เป็นหน้าที่ของคุณชายข้าแล้ว

เซียวเชียนชื่อถอนหายใจ “ท่านซูมีแผนอย่างไร”

มุมปากของท่านซูกระตุกเบาๆ สถานการณ์เช่นนี้…ต่อให้เขามีพรสวรรค์ ก็ไม่มีแผนการ เพียงดูก็รู้ นี่เป็นสิ่งที่คนถือโอกาสสร้างมันขึ้นมา เพียงไม่มีคนควบคุมสถานการณ์เอาไว้ได้ เกรงว่าเมืองจินหลิงคงได้วุ่นวายขึ้นมาอีกครั้งอย่างแน่นอน ถอนหายใจออกมา ท่านซูเอ่ย “เรื่องนี้เกรงว่าคงมีคนลอบสร้างมันขึ้นมา ต้องหาคนที่อยู่เบื้องหลังจึงจะได้ ส่วนเบื้องหน้านั้น ข้าน้อยคิดว่าคุณชายทั้งสองอาจขอคำชี้แนะจากซิงเฉิงจวิ้นจู่ได้”

เซียวเชียนเหว่ยสีหน้าทะมึน เอ่ย “แม้พี่สะใภ้จะมีความสามารถโดดเด่น เกรงว่าคงไม่เคยสัมผัสเรื่องในราชสำนัก ยิ่งไปกว่านั้น เสด็จพ่อและพี่ชายต่างก็บาดเจ็บ จวนอ๋องเกรงว่าคงหนีไม่พ้นพี่สะใภ้”

เรื่องนี้ไม่เห็นด้วยแล้ว ท่านซูถอนหายใจ ซิงเฉิงจวิ้นจู่ไม่เคยสัมผัสงานในราชสำนักนั้นเป็นความจริง แต่อย่างน้อยนางก็เคยปกครองเฉินโจว จัดการได้เป็นอย่างดี ที่สำคัญก็คือเขาไม่ได้ให้ความสำคัญกับความสามารถของซิงเฉิงจวิ้นจู่ในการจัดการเรื่องการปกครอง เดิมทีนี่เป็นเรื่องของขุนนางในราชสำนัก ถึงซิงเฉิงจวิ้นจู่มีความสามารถในการควบคุมสถานการณ์วุ่นวายของผู้คน เพียงแต่…

“คุณชายรองเอ่ยถูกต้องแล้วขอรับ” ท่านอ๋องบอกว่าทั้งหมดให้คุณชายทั้งสามตัดสินใจ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เช่นนั้นก็ช่างเถิด หวังว่าจะไม่เกิดเรื่องวุ่นวายจริงๆ ก็เพียงพอแล้ว