หมอหญิงยอดมือสังหาร - ตอนที่ 1106 หันหมิ่นปรากฏตัว (1)

ตอนที่ 1106 หันหมิ่นปรากฏตัว (1)

หลังจากวางตะกร้าในมือลงบนโต๊ะ หนานกงมั่วก็เดินเขาไปอุ้มเยาเยาที่ลุกขึ้นยืนอยู่บนเตียง เอ่ยด้วยรอยยิ้ม “เยาเยารบกวนท่านพ่อพักผ่อนหรือไม่”

เยาเยาส่ายศีรษะมองท่านพ่อที่นอนอยู่บนเตียง กะพริบตาอย่างน่าสงสาร ดวงตาสีม่วงของเว่ยจวินมั่วมีรอยยิ้มขึ้นมา เอ่ย “เยาเยาเป็นเด็กดี” รอยยิ้มของเยาเยาพลันสว่างจ้า เอ่ยกับมารดาอย่างภาคภูมิใจ “ท่านพ่อบอกว่าเยาเยาเป็นเด็กดี เยาเยาไม่รบกวนท่านพ่อ”

หนานกงมั่วก้มลงไปจูบหัวคิ้วของนางเบาๆ “เยาเยาเป็นเด็กดี”

อุ้มเยาเยานั่งลงขอบเตียง หนานกงมั่วมองเว่ยจวินมั่วพลางขมวดคิ้วแล้วจึงเอ่ย “เป็นอย่างไรบ้าง”

เว่ยจวินมั่วเอ่ยเสียงหยัน “ดีขึ้นมากแล้ว” ความจริงคุณชายเว่ยคิดว่าเขาไม่จำเป็นต้องนอนพักทั้งวันอีกต่อไปแล้ว น่าเสียดายที่หนานกงมั่วและคุณชายเสียนเกอที่เป็นหมอไม่เห็นด้วยกับเขา คุณชายเสียนเกอคิดว่าคุณชายเว่ยตายต้องไม่เสียหน้ามีชีวิตต้องทำเป็นเข้มแข็ง หนานกงมั่วคิดว่าวรยุทธ์ของเว่ยจวินมั่วแข็งแกร่งเกินไป ความอดทนเองก็มีมาก ยากมากที่จะแสดงออกมาถึงความเจ็บปวดของร่างกาย แต่อย่างไรผลก็เหมือนกัน อย่างไรก่อนที่คุณชายเสียนเกอจะบอกว่าดีขึ้น คุณชายเว่ยยังคงต้องนอนพักผ่อนอยู่บนเตียง

“ข้างนอกวุ่นวายมากเลยหรือ” เว่ยจวินมั่วเอ่ยถามเสียงเบา เพียงเห็นสีหน้าของเชียนเชียนจย่งเมื่อครู่เขาก็รู้ถึงระดับความวุ่นวายแล้ว แม้เซียวเชียนจย่งจะเอ่ยติดขัดสอบถามเพียงไม่กี่ประโยคก็ขอตัวจากไปก็ตาม

หนานกงมั่วพยักหน้า เอ่ย “ครึกครื้นไม่เบา”

เว่ยจวินมั่วครุ่นคิด “ในเมื่อเสด็จลุงอยากดักในคราเดียว อู๋สยาก็ยังไม่ต้องเข้าไปยุ่ง”

หนานกงมั่วยิ้มพลางเอ่ย “ข้าไม่คิดจะเข้าไปยุ่งอยู่แล้ว อีกไม่กี่วันเสด็จลุงก็คงจะฟื้นแล้ว ถึงตอนนั้นให้พระองค์จัดการด้วยตนเองเถิด อย่างไรช่วงนี้ฟ้าก็ไม่อาจถล่มลงมาได้” การต่อสู้อย่างยากลำบากจากโยวโจวมาจนถึงจินหลิงนั้นได้จบลงแล้ว เยี่ยนอ๋องคงไม่คิดจะมาล่มเรือที่จินหลิงกระมัง เว่ยจวินมั่วพยักหน้าลง เอ่ยเสียงแผ่วเบา “นับดูแล้ว อีกไม่กี่วันเสด็จแม่กับอานอานก็คงมาถึงแล้ว”

“หวังว่าก่อนที่เสด็จแม่จะมาถึง เสด็จลุงจะสามารถจัดการเรื่องยุ่งเหยิงเหล่านี้ได้สำเร็จก่อน” หนานกงมั่วเอ่ย มองไปยังเว่ยจวินมั่ว หนานกงมั่วลังเลชั่วครู่แล้วเอ่ยต่อว่า “เสด็จแม่กลับมาแล้ว ท่าน…รู้สึกไม่รู้จะเผชิญหน้ากับเสด็จแม่อย่างไรหรือไม่”

เว่ยจวินมั่วส่ายศีรษะ “ไม่มี เพียงแต่…เสด็จแม่มีเพียงข้า เป็นเช่นนี้ เกรงว่าเสด็จแม่คงเสียใจแล้ว”

หนานกงมั่วเอ่ยปลอบ “เสด็จลุงเดินมาถึงจุดนี้ เกรงว่าเสด็จแม่เองก็คงเตรียมใจบ้างแล้ว มิเช่นนั้นตอนนั้นคงไม่มอบหยกชิ้นนี้ให้กับเยาเยา ต่อให้สถานะเปลี่ยน ขอเพียงท่านและข้ายังกตัญญูต่อนางในฐานะมารดา เยาเยาอานอานยังคงเป็นหลาน คิดว่าเสด็จแม่คงไม่โดดเดี่ยว ยิ่งไปกว่านั้น…ตอนนี้เสด็จแม่เองก็ยังสาว” ตอนเว่ยจวินมั่วเกิด องค์หญิงฉังผิงยังอายุไม่ถึงสิบเจ็ด ยามนี้องค์หญิงฉังผิงเพิ่งอายุสี่สิบสี่ บำรุงรักษาร่างกายเป็นอย่างดี ดูแล้วราวกับเพิ่งอายุสามสิบต้นๆ ต่อให้อยากแต่งงานอีกครั้งก็ใช่ว่าจะไม่ได้

จะว่าไปหากไม่มีเว่ยจวินมั่ว ครั้งนั้นองค์หญิงฉังผิงสูญเสียลูกไป ไม่แน่องค์หญิงฉังผิงอาจคิดได้ ปล่อยวางและหย่าร้างกับเว่ยหงเฟยไปตั้งนานแล้ว มีครอบครัวไปแล้วก็ไม่แน่ แน่นอนว่าสิ่งเหล่านี้เป็นสิ่งที่หนานกงมั่วคิดเองอยู่ในใจ นางยอมรับกับเรื่องความรักเหล่านี้ได้มากกว่าคนอื่นๆ ในต้าเซี่ยมาก

เว่ยจวินมั่วเองก็ชะงัก เพียงแต่ตอนนี้เอ่ยถึงเรื่องนี้ยังเร็วเกินไป เพียงถอนหายใจเบา เอ่ย “รอเสด็จแม่และอานอานมาถึง ค่อยว่ากันเถิด”

หนานกงมั่วยิ้มบางไม่เอ่ยสิ่งใดมาก แม้ไม่ยอมรับ แต่เว่ยจวินมั่วเองก็คงไม่รู้จะเผชิญหน้ากับองค์หญิงฉังผิงอย่างไรกระมัง อย่างไรตลอดยี่สิบกว่าปีมานี้ตนก็อาศัยพึ่งพานางในฐานะมารดามาโดยตลอด ในหัวใจของเว่ยจวินมั่วองค์หญิงฉังผิงนั้นสำคัญไปกว่าเยี่ยนอ๋องผู้เป็นบิดาผู้ให้กำเนิดอยู่มาก

ในห้องหนังสือ เชียนเหว่ยจ้องมองฎีกากองพะเนินตรงหน้าด้วยใบหน้าทะมึน กรมต่างๆ ในราชสำนักหยุดงานกันไปหมดแล้ว ดังนั้นภาระงานต่างๆ ที่ต้องจัดการจึงตกมาอยู่ที่จวนเยี่ยนอ๋อง แม้รอบตัวเยี่ยนอ๋อง เซียวเชียนชื่อและเซียวเชียนเหว่ยจะมีที่ปรึกษาคอยช่วยเหลือ แต่ให้จัดการเรื่องราวมากมาย ซับซ้อนกระทั่งยากเกินกว่าจะรับไหว อย่างไรคนไม่กี่คนจะรับผิดชอบภาระงานของเจ้าหน้าที่นับร้อยในราชสำนักได้อย่างไร หากทำได้ราชสำนักจะเลี้ยงเจ้าหน้าที่ขุนนางไว้มากมายไปทำไมกัน สิ้นเปลืองเงินมากมายไปทำไมกัน ต่อให้มีพรสวรรค์เกรงว่าคงไม่อาจรับมือกับเรื่องวุ่นวายเพียงนี้ได้ ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงที่ปรึกษาเหล่านี้ที่เป็นมือใหม่ในการดูแลจัดการงานในราชสำนัก ทั้งช้าและวุ่นวาย ทุกคนได้แต่นั่งเศร้าและอับจนหนทาง

“รายงานคุณชายรอง ผู้ว่าการเขตอิ้งเทียนมาขอเข้าพบอยู่ด้านนอกขอรับ”

ดวงตาของเซียวเชียนเหว่ยทะมึนขึ้น เอ่ยเสียงเย็น “เขามีเรื่องอันใด”

ผู้ดูแลลังเลอยู่ชั่วครู่ เอ่ย “ใต้เท้าเหอบอกว่า…บัณฑิตที่ก่อเรื่องในเมืองมีมากเกินไป หยาเหมินเขตอิ้งเทียนไม่อาจรับมือได้ขอรับ ขอคำชี้แนะจากคุณชายขอรับ”

“บอกเขาไปหาพี่ใหญ่” เซียวเชียนเหว่ยเอ่ยอย่างหงุดหงิด

ผู้ดูแลลำบากใจ “แต่ว่า…คุณชายใหญ่เข้าวังหลวงไปตั้งแต่เช้าแล้วขอรับ”

เซียวเชียนเหว่ยขมวดคิ้ว “เข้าวังหลวงหรือ พี่ใหญ่เข้าวังหลวงไปทำไม”

“ทหารองครักษ์มารายงานตั้งแต่เช้า บอกว่าไทเฮาทรงประชวรหนักจน…”

ไม่รอให้เขาเอ่ยจบ เซียวเชียนเหว่ยจึงโบกมืออย่างหงุดหงิด เอ่ย “เอาล่ะเอาล่ะ ข้ารู้แล้ว”

“เช่นนั้นไต้เท้าเหอ…”

เซียวเชียนเหว่ยเงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะเอ่ย “ให้เขาเข้ามา” ไม่ว่าอย่างไรเหอเหวินลี่ก็ยังเป็นเจ้าหน้าที่ส่วนน้อยที่ยังทำงานอยู่ หากเหอเหวินลี่ที่เป็นผู้ว่าการเขตอิ้งเทียนไม่ทำงานแล้ว เช่นนั้นเมืองจินหลิงคงได้วุ่นวายขึ้นมาจริงๆ แล้ว

เวลาเพียงไม่นาน เหอเหวินลี่พลันถูกคนเชิญเข้ามาในห้องหนังสือ มองเห็นเซียวเชียนเหว่ยที่มีสีหน้าทะมึน อีกทั้งฎีกากองพะเนินอยู่ตรงหน้า แววตาของเหอเหวินลี่พลันเข้าใจในทันใด แม้ไม่รู้ว่าเยี่ยนอ๋องคิดเช่นไร แต่การเป็นขุนนางเก่าแก่ ผ่านฮ่องเต้มาสองรัชสมัยแล้วยังนั่งอยู่ในตำแหน่งผู้ว่าการเขตอิ้งเทียนได้ ไหนเลยจะไม่เข้าใจถึงเรื่องแปลกประหลาดเหล่านี้ คุณชายทั้งสองของจวนเยี่ยนอ๋องคงจะถูกจิ้งจอกเฒ่าในราชสำนักปั่นหัวเข้าให้แล้ว แม้ว่าคุณชายฉังเฟิงที่วันๆ ไม่ทำอันใดเอาแต่บ่นตาเฒ่าในราชสำนักว่าโบราณคร่ำครึ แต่สามารถอยู่ในราชสำนักได้ อย่างน้อยสมองยังนับว่าใช้การได้ดี จิ้งจอกเฒ่าเหล่านี้ไหนเลยคนหนุ่มที่ไม่เคยสัมผัสงานในราชสำนักจะเล่นด้วยได้ เพียงเล่นสิ่งใดเล็กๆ น้อยๆ ก็สามารถทำให้เจ้าหัวหมุนจนทำอะไรไม่ถูก

“คารวะคุณชายรอง”

เซียวเชียนเหว่ยนวดขมับ เอ่ย “ใต้เท้าเหอนั่งลงเถิด ใต้เท้าเหอมีเรื่องอันใดหรือ”

เหอเหวินลี่เอ่ยขอบคุณ นั่งลงถัดมาจากเซียวเชียนเหว่ย เอ่ยอย่างลำบากใจ “รายงานคุณชาย สองวันมานี้ในเมืองมีเรื่องมากมาย อีกทั้งนักวิชาการที่ไม่สนใจงานในราชสำนักเหล่านั้น ไม่อาจควบคุมเอาไว้ได้ หากเป็นเช่นนี้ต่อไป เกรงว่า…”

“หนักมากเพียงใดหรือ” เซียวเชียนเหว่ยเอ่ยถามเสียงเข้ม

เหอเหวินลี่เอ่ย “เวลาเพียงสองวัน ในเมื่อมีเรื่องทะเลาะวิวาท โจรกรรม มีการโจรกรรมเพิ่มมากขึ้นหลายเท่าทั้งเมืองชั้นในและชั้นนอกเมื่อเทียบกับปกติ และเจ้าหน้าที่ของหยาเหมินก็ไม่อาจจัดการได้ อีกทั้งเพราะความวุ่นวายที่เกิดขึ้นในเมือง ร้านค้าต่างๆจึงปิดลง ส่วนมากเป็นร้านขายข้าวและร้านเครื่องประดับ ร้านเครื่องประดับยังพอว่า หากเวลานานไปชาวเมืองไม่มีข้าวกิน เกรงว่า…สองวันนี้ ราคาของข้าวในเมืองคงเพิ่มเป็นเท่าตัวขอรับ”