หมอหญิงยอดมือสังหาร - ตอนที่ 1120 ความกังวลของพระชายา (1)

ตอนที่ 1120 ความกังวลของพระชายา (1)

องค์หญิงฉังผิงพักผ่อนอยู่ครู่หนึ่งก็เข้าวังหลวงไปพบเยี่ยนอ๋อง ก่อนหน้านี้เยี่ยนอ๋องพักอยู่ที่จวนเยี่ยนอ๋องติดกับจวนองค์หญิงฉังผิงอยู่ตลอด เพียงแต่พระราชพิธีสละราชสมบัติจะถูกจัดขึ้นในอีกไม่กี่วัน และเพราะสถานการณ์ที่วุ่นวายก่อนหน้านี้ ยามนี้ในราชสำนักมีเรื่องมากมาย เยี่ยนอ๋องที่ร่างกายยังไม่แข็งแรง เพื่อประหยัดเวลาการเดินทางจึงได้พำนักอยู่ในตำหนักหนึ่งในวังหลวง

“น้องห้า” มองเห็นองค์หญิงฉังผิง เยี่ยนอ๋องรู้สึกยินดีเป็นอย่างมาก อย่างไรก็เป็นน้องสาวแท้ๆ เพียงคนเดียวของตน แทบจะเรียกได้ว่าเยี่ยนอ๋องเลี้ยงมากับมือด้วยซ้ำ ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงเรื่องของเว่ยจวินมั่ว เยี่ยนอ๋องทั้งรู้สึกขอบคุณและละอายใจต่อน้องสาวผู้นี้

“พี่สาม” องค์หญิงฉังผิงยิ้มบาง เอ่ย “พี่สามไม่เป็นไรแล้วใช่หรือไม่”

เรื่องของเยี่ยนอ๋อง เว่ยจวินมั่วและหนานกงมั่วเองก็บอกกับนางมาก่อนแล้ว เดิมทีองค์หญิงฉังผิงยังมีความคับข้องใจทว่าตอนนี้ไม่เหลืออันใดแล้ว นางใช้ชีวิตอย่างสุขสบายที่เฉินโจว ไม่ได้ด้อยไปกว่าเมื่อครั้งเป็นองค์หญิงอยู่ในจินหลิง กระทั่งน่าพึงพอใจยิ่งกว่า แต่พี่สามกลับเอาชีวิตไปเสี่ยงอยู่ในสนามรบ เกือบถึงชีวิตอยู่กว่าสองสามครั้ง การกระทำเช่นนี้ไม่ใช่จะเอาความทะเยอทะยานมาอธิบายได้ ต่อให้มีความทะเยอทะยานเพียงใด ไม่เหลือชีวิตรอดแล้วจะมีประโยชน์อันใด

เยี่ยนอ๋องยิ้ม เอ่ย “จะมีอันใดได้ เพราะเจ้ากลับมาเร็ว หากมาช้าอีกสักหน่อย ข้าคงดูดีกว่าเมื่อครั้งอยู่โยวโจวมาก” คุณชายเสียนเกอเคยบอกเขาแล้ว เพราะใช้ยาหนัก และมีเลือดคุณชายเว่ยหล่อเลี้ยงอยู่กว่าครึ่ง ตอนนี้ร่างกายของเขาดีกว่าหลายปีก่อนมาก ขอเพียงหลังจากนี้ดูแลตนเองให้ดี ความเจ็บป่วยตลอดหลายปีที่ผ่านมาไม่ได้มีผลต่ออายุ สำหรับประโยคหลังนั้น เยี่ยนอ๋องไม่ได้เก็บมาใส่ใจนัก เขามีความทะเยอทะยานไม่ผิด นั่นเป็นเพราะความทะนงตนของเขา ไม่ยอมให้คนที่สู้เขาไม่ได้มาเหยียบอยู่บนหัวของเขา สำหรับอายุยืนยาวที่คนอื่นๆ ต้องการ เยี่ยนอ๋องกลับไม่เอามาใส่ใจ หากนี่ก็ทำไม่ได้นั่นก็ทำไม่ได้เพื่อให้มีอายุยืนยาว เช่นนั้นเขาจะเป็นฮ่องเต้ไปทำไมกัน หากเพียงเพราะเสพสุข ผู้ปกครองเมืองก็ไม่ได้แย่ไปกว่าฮ่องเต้นัก อย่างน้อยผู้ปกครองเมืองก็ไม่มีขีดจำกัดเรื่องขุนนางและคำตักเตือนของเจ้าหน้าที่ฝ่ายตรวจการอยู่ตลอด

องค์หญิงฉังผิงถอนหายใจ “เช่นนั้นก็ดี ไม่เพียงพี่สาม ดูเหมือนจวินเอ๋อร์เองก็มีสีหน้าไม่ดีนัก ไม่รู้ทำไม ข้อมือยังมีผ้าพันแผลใหญ่เอาไว้ ถามเขาเขาก็บอกว่าไม่ทันระวังในสงคราม สงครามจบไปนานเกือบหนึ่งเดือนแล้วมิใช่หรือ ไม่รู้พวกเขา…”

“เหอะๆ” เยี่ยนอ๋องหัวเราะแห้งสองครั้ง ซ่อนข้อมือที่บาดเจ็บของตนเองเอาไว้ในแขนเสื้อ

“พวกเจ้าสามคน ยังไม่รีบมาหาเสด็จอา”

เซียวเชียนชื่อสามพี่น้องถึงค่อยเดินมาถวายพระพรองค์หญิงฉังผิง องค์หญิงบอกให้พวกเขาลุกขึ้นด้วยรอยยิ้ม เยี่ยนอ๋องขมวดคิ้ว เอ่ย “ไยอานอานจึงไม่เข้าวังหลวงมากับเจ้า” ความจริงเยี่ยนอ๋องอยากถามตั้งนานแล้ว เพียงแต่ไม่ได้เจอน้องสาวหลายปี เพียงเอ่ยปากก็ถามหาหลานชายจึงไม่ดีนัก ยามนี้อดเอ่ยถามไม่ได้ เมื่อมั่นใจว่าองค์หญิงฉังผิงไม่ได้พาอานอานมาด้วย เยี่ยนอ๋องจึงรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย

แน่นอนว่าองค์หญิงรู้ความคิดของเยี่ยนอ๋อง แม้เซียวเชียนจย่งเองก็มีบุตรชาย แต่อย่างไรก็ไม่เหมือนหลานจากบุตรชายคนโต เพียงแต่… “อานอานไม่เคยนั่งเรือ ครั้งนี้ยังเดินทางนาน เมื่อลงเรือมาแล้วจึงไม่สบาย คุณชายเสียนเกอกำลังตรวจ ส่วนเยาเยาบอกว่าต้องดูแลพี่ชาย จึงไม่ได้เข้ามาด้วยเพคะ”

ได้ข่าวว่าอานอานป่วย เยี่ยนอ๋องพลันตึงเครียดขึ้นมา “หนักหรือไม่”

“ไม่มีอันใดมากเพคะ คุณชายเสียนเกอบอกว่าพักผ่อนสักสองวันก็ดีขึ้น อย่างไรก็ยังเล็กอยู่”

เยี่ยนอ๋องพยักหน้า “เช่นนั้นก็ดี ให้เขารักษาให้ดี รอหายดีแล้วค่อยเข้าวังหลวงมาพบข้า ต้องการยาอันใด เจ้าบอกหมอหลวงให้ไปหยิบมาก็พอแล้ว” สำหรับหมอหลวงก็ไม่ต้องส่งไปแล้ว มีคุณชายเสียนเกอและท่านผู้เฒ่าผู้นั้น หมอหลวงไปคงน่าละอาย องค์หญิงฉังผิงพยักหน้าตอบรับ สองพี่น้องไม่ได้เจอกันหลายปีสนทนากันมากมาย เยี่ยนอ๋องโบกมือส่งสัญญาณให้เซียวเชียนชื่อสามพี่น้องออกไป

รอจนกระทั่งในตำหนักใหญ่เหลือเพียงสองพี่น้อง บรรยากาศนิ่งเงียบไปชั่วครู่ เยี่ยนอ๋องจึงถอนหายใจ เอ่ย “น้องห้า…เรื่องจวินเอ๋อร์ พี่สามต้องขอโทษเจ้าแล้ว”

องค์หญิงดวงตาแดงก่ำ ฝืนยิ้ม เอ่ย “พี่สามเอ่ยอันใดกันเล่า เราคุยกันแต่แรกแล้ว ยิ่งไปกว่านั้น หากไม่มีจวินเอ๋อร์ ตอนนั้นหม่อมฉันคง…” สำหรับคนที่เป็นมารดาครั้งแรก การสูญเสียบุตรชายเป็นแรงกระแทกอย่างรุนแรง ยิ่งไปกว่านั้นองค์หญิงฉังผิงไม่ได้เจ็บปวดเพียงสูญเสียบุตรชาย นางยังถูกสามีที่นางเชื่อใจมาตลอดหักหลัง สามีที่นางรักกลับทรยศนางไปมีลูกกับหญิงอื่น ตนเองยังต้องสูญเสียบุตรชายเพราะเรื่องนี้ ความเจ็บปวด โกรธแค้น ละอายใจ แทบจะทำลายองค์หญิงฉังผิงจนสิ้น หากครั้งนั้นไม่มีพี่สะใภ้สามคอยปลอบโยนอยู่เคียงข้าง องค์หญิงฉังผิงไม่รู้ว่าตนเองจะทำอันใดขึ้นมาบ้าง จนกระทั่งมีจวินเอ๋อร์ นางจึงเริ่มสงบลง หลังจากพักรักษาตัวเดือนกว่า จึงกลับมานิ่งสงบและมีสติเช่นเดิม

เยี่ยนอ๋องส่ายศีรษะไม่เอ่ยวาจา ความจริงหากไม่ได้ยกจวินเอ๋อร์ให้ฉังผิง ไม่แน่ฉังผิงอาจจะเดินออกมาจากเว่ยหงเฟยตั้งนานแล้ว จากนั้นได้พบเจอกับความสุขของตนเอง เรื่องราวบนโลกใบนี้ ใครก็ไม่อาจคาดเดาได้

องค์หญิงฉังผิงซับน้ำตาออก สูดหายใจเข้าลึก เอ่ย “พี่สาม ตอนนี้เราอย่าเพิ่งเอ่ยถึงเรื่องนี้ ชาติกำเนิดของจวินเอ๋อร์…เชียนชื่อพวกเขาและพี่สะใภ้สาม…” แม้เมื่อครู่จะเป็นเพียงเปลือกนอก องค์หญิงฉังผิงก็สัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงของหลานชายทั้งสาม เรื่องนี้จะโทษพวกเขาก็ไม่ได้ ใครใช้ให้มีพี่ชายที่โผล่มาอยู่เหนือกว่าพวกเขา ในใจคงยากจะยอมรับได้

เยี่ยนอ๋องกลับไม่ใส่ใจ เอ่ย “จวินเอ๋อร์เป็นบุตรชายของอาหน่วน ข้ารับเขากลับมาเป็นเรื่องที่ถูกต้องแล้ว” นอกจากเป็นห่วงความรู้สึกของน้องสาว เยี่ยนอ๋องไม่รู้สึกว่าเรื่องแบบนี้จำเป็นต้องอธิบายให้ผู้ใดฟัง

องค์หญิงฉังผิงถอนหายใจ “พี่สาม จวินเอ๋อร์เป็นบุตรชายของท่านและพี่สะใภ้สาม รับกลับมาก็เป็นเรื่องที่ถูกต้องไม่มีผู้ใดเอ่ยอันใดได้ แต่ว่า พี่…พี่สะใภ้สามเล็กเองก็เป็นภรรยาที่เสด็จพ่อพระราชทานแต่งเข้าจวนตามธรรมเนียม หากนางรู้มาก่อนก็ช่างเถิด แต่นางกลับไม่เคยรู้เลยว่าพระองค์มีบุตรชายคนโต พลัน…”

เยี่ยนอ๋องส่ายศีรษะด้วยรอยยิ้ม เอ่ย “น้องห้า เจ้าดูถูกพระชายาไปแล้ว นางจะไม่เอ่ยสิ่งใดเรื่องจวินเอ๋อร์”

เอ่ยไม่เอ่ยคิดอยู่ในใจหรือไม่นั่นเป็นคนละเรื่อง องค์หญิงฉังผิงถอนหายใจ พี่สามของนางผู้นี้ไม่เข้าใจความคิดของสตรีนัก เพียงแต่นึกถึงพี่สะใภ้สามเล็กที่อยู่โยวโจว ยังคิดว่าพี่สามเอ่ยไม่ผิด พระชายาเยี่ยนอ๋องเป็นสตรีที่ฉลาด ไม่มีทางทะเลาะเบาะแว้งเพราะเรื่องนี้ ไม่เอ่ยไม่ได้ว่าพี่สามของตนนั้นโชคดี พระชายาคนเก่าและคนใหม่ต่างก็เป็นสตรีที่ดีมาก แน่นอนว่าสายตาของอดีตฮ่องเต้เองก็ไม่เลว น้อยนักที่จะเกิดข้อผิดพลาดในการเลือกภรรยาให้บุตรชาย

“ในเมื่อพี่สามมีแผนอยู่ในใจ หม่อมฉันคงไม่พูดมาก ส่วนเชียนชื่อเชียนเหว่ย พี่สามอย่าได้บีบพวกเขาเกินไป หากเป็นตนเอง หากพี่สามเจอเรื่องเช่นนี้ พระองค์จะดีใจหรือไม่” องค์หญิงฉังผิงรู้ว่าเยี่ยนอ๋องเข้มงวดกับบุตรชายทั้งสามมาโดยตลอด เรื่องครั้งนี้เองก็คงไม่ได้สนใจความรู้สึกของพวกเขามากนัก ทั้งหมดต่างก็เป็นหลานของตน แม้องค์หญิงฉังผิงจะเอนเอียงมาทางเว่ยจวินมั่วเล็กน้อย แต่ก็ไม่ต้องการให้ทั้งสามทำเรื่องไม่ดี