หมอหญิงยอดมือสังหาร - ตอนที่ 1121 ความกังวลของพระชายา (2)

ตอนที่ 1121 ความกังวลของพระชายา (2)

เอ่ยถึงบุตรชายทั้งสาม เอ่ยให้ถูกคือนึกถึงเซียวเชียนเหว่ย สีหน้าเยี่ยนอ๋องพลันทะมึน เมื่อครั้งอดีตฮ่องเต้ยังอยู่ ตอนที่เยี่ยนอ๋องยังไม่มีความคิดที่จะชิงบัลลังก์ เคยคิดว่าจะให้เซียวเชียนเหว่ยขึ้นเป็นเยี่ยนอ๋องซื่อจื่อแทนเซียวเชียนชื่อ อย่างไรก็เป็นผู้ปกครองเมืองปกครองเขตชายแดน หากอ่อนแอและไม่เด็ดขาดจนเกินไปนับว่าเป็นเรื่องอันตรายอย่างยิ่ง แต่เยี่ยนอ๋องมั่นใจว่าตนเองไม่เคยแสดงออกมา และไม่รู้ว่าบุตรชายคนรองนี้ไปเอาความทะเยอทะยานมาจากที่ใดจึงคิดว่าตนทำได้ หากจะบอกว่าเพราะเยี่ยนอ๋องผิดหวังต่อเซียวเชียนชื่อ แต่บุตรชายคนที่สามเซียวเชียนจย่งที่เป็นที่โปรดปรานกลับไม่คิดมีใจทะเยอทะยานอยากขึ้นมาแทนที่พี่ใหญ่

ปัญหาของเซียวเชียนเหว่ย เยี่ยนอ๋องไม่คิดว่ามันเกี่ยวข้องกับการที่เขารับเว่ยจวินมั่วกลับมา เขารับเว่ยจวินมั่วกลับมา เซียวเชียนเหว่ยยิ่งมองเว่ยจวินมั่วเป็นคู่ต่อสู้และศัตรู หากไม่มีเรื่องนี้ เช่นนั้นคนที่เป็นศัตรูของเขาก็คือพี่ใหญ่แท้ๆ อย่างเซียวเชียนชื่อแล้ว ด้วยฝีมือและความสามารถของเซียวเชียนชื่อ ไม่แน่ว่าอาจตกอยู่ในกำมือของน้องชายตนเองจริงๆ

เรื่องในครั้งนี้ บอกว่าเป็นบททดสอบให้คุณชายเซียวทั้งสาม มิสู้บอกว่าเป็นการสั่งสอนเซียวเชียนเหว่ยจะดีกว่า หากหลังจากนี้เขาสามารถสงบจิตสงบใจลงได้รู้ว่าตนเองควรทำตัวเช่นใดก็เป็นเรื่องดี หากยังคงดื้อดึง เยี่ยนอ๋องคงต้องพิจารณาทอดทิ้งบุตรชายผู้นี้แล้ว

ไม่อยากเอ่ยปัญหากังวลใจเรื่องบุตรชายกับน้องสาว เยี่ยนอ๋องจึงเปลี่ยนหัวข้อ เอ่ยถึงฉีอ๋องที่กำลังจะมาถึงเมืองหลวง องค์หญิงไม่ได้เจอพี่หกของตนมานานแล้ว ไม่นานจึงถูกเปลี่ยนหัวข้อโดยปริยาย

ฝั่งนี้เยี่ยนอ๋องกำลังนึกถึงวันเก่าๆ กับน้องสาว ทางหนานกงมั่วและเว่ยจวินมั่วเองก็ไม่ได้ว่าง อย่างไรพระราชพิธีสละราชสมบัติจะถูกจัดขึ้นในอีกไม่กี่วันแล้ว พวกเขามีเรื่องที่ต้องทำไม่น้อย ทุกครั้งที่มีพิธีสำคัญกรมธรรมการเป็นกรมที่ยุ่งที่สุดในจินหลิงอย่างไม่ต้องสงสัย กรมนี้เดิมทีหนึ่งปีมีสามร้อยหกสิบห้าวันมีเวลาว่างดื่มชาไปแล้วสามร้อยวัน หกสิบวันที่เหลือกกลับต้องยุ่งจนหัวหมุน

แม้จะทำให้จินหลิงต้องยุ่งเหยิงก่อนหน้านี้ แต่เยี่ยนอ๋องก็ไม่ได้ทอดทิ้งบุตรชายทั้งสอง เรื่องการเฉลิมฉลองยังคงมอบให้เป็นหน้าที่ของเซียวเชียนชื่อและเซียวเชียนเหว่ยไปจัดการ สำหรับสิ่งนี้หนานกงมั่วเองก็พึงพอใจมาก บาดแผลของเว่ยจวินมั่วยังไม่หายดี เรื่องเล็กน้อยยังจะให้เขาจัดการเยี่ยนอ๋องเองก็คงน่ารำคาญแล้ว

เพียงแต่มีบางเรื่องที่ทำให้แม้แต่กรมพิธีการและเซียวเชียนชื่อเองก็ลำบากใจ นั่นคือแขกและขุนนางที่ต้องมาร่วมพิธี

ขุนนางในราชสำนักแน่นอนว่าไม่ต้องเอ่ยถึง ในเมื่อยังเป็นขุนนางในราชสำนัก ไม่ว่าในใจเจ้าจะคิดอย่างไรอย่างน้อยเบื้องหน้าก็ยังต้องมาร่วมพระราชพิธีสละราชสมบัติเงียบๆ แต่เหล่าปัญญาชนผู้มีชื่อเสียงทั้งหลายต่างหากที่เป็นปัญหา คนเหล่านี้มีจุดที่คล้ายคลึงกันคือถือตัว ดื้อดึง หากพวกเขาไม่ยินดีที่จะมา จะใช้อำนาจบีบบังคับพวกเขาก็เป็นไปไม่ได้ แต่ถ้าไม่มีใครมาเลย พระราชพิธีสละราชสมบัตินี้คงดูไม่ดีนัก

ตอนที่เซียวเชียนชื่อและเซียวเชียนเหว่ยจดรายชื่อส่งมาให้เว่ยจวินมั่วและหนานกงมั่ว หนานกงมั่วเพียงดูก็อดปวดฟันขึ้นมาไม่ได้

“พวกเจ้าหาคนที่เข้าหาง่ายกว่านี้สักหน่อยมิได้หรือ”

เซียวเชียนชื่อชะงัก เอ่ยถามอย่างอดไม่ได้ “เอ่อ…พี่สะใภ้ใหญ่ เช่นไรเรียกว่าเข้าหาง่ายหรือขอรับ”

หนานกงมั่วกลอกตา “ค่อนข้างเป็นมิตรอย่างไรเล่า คนที่มีทัศนคติมองโลกในแง่ดีสักหน่อย”

“แต่ว่า…นั่นเรียกว่าปัญญาชนยิ่งใหญ่ได้หรือขอรับ” บัณฑิตเหล่านั้นนอกจากการศึกษาดี ไม่ใช่เพราะพวกเขาแน่วแน่ ไม่สนใจในทรัพย์สมบัติหรอกหรือ หากเป็นคนทั่วไปที่ไม่แสวงหาชื่อเสียงเกียรติยศ แล้วนั่นจะแตกต่างจากคนธรรมดาทั่วไปอย่างไรกัน หนานกงมั่วชี้ไปยังรายชื่อด้านบน “โจวเซียงไม่ใช่หรือ”

เซียวเชียนชื่อละอายใจ “โจวเซียงตั้งแต่ออกจากวังไปก็ไม่รับแขกแล้วขอรับ แต่เขามีฐานะพิเศษ หากไม่มาร่วมงานพระราชพิธีสละราชสมบัติเกรงว่าคนอื่นจะเอาไปพูดได้”

หนานกงมั่วพยักหน้า เอ่ย “ข้าเข้าใจแล้ว คนที่กรมธรรมการจัดการไม่ได้ล้วนอยู่ที่นี่หมดเลยใช่หรือไม่”

เซียวเชียนชื่อรีบพยักหน้าติดๆ มองทั้งสองอย่างจริงจัง

หนานกงมั่วถอนหายใจ เอ่ยอย่างจริงจัง “เชียนชื่อ เจ้ารู้ จวินมั่วยังไม่หายดี”

เซียวเชียนชื่อพยักหน้าอีกครั้ง หนานกงมั่วเอ่ย “ดังนั้น พวกเราไม่อาจช่วยเจ้าวิ่งไปตามหาคนได้ เอาอย่างนี้เถิด” หนานกงมั่วฉีกกระดาษจดรายชื่อในมือเป็นสี่ส่วน เอ่ย “พวกเจ้าคนละแผ่น อีกหนึ่งแผ่นนำไปให้เซียวเชียนจย่ง ที่เหลือเดี๋ยวพวกข้าจัดการ”

“ห๊า” เซียวเชียนชื่อมึนงง หนานกงมั่วเอ่ย “ยังหนุ่มยังแน่น ต้องเจออุปสรรคอีกมาก พวกเจ้าไปเอง นับว่าให้เกียรติคนเหล่านี้อยู่บ้าง ทำให้เต็มที่ ถ้าไม่ได้จริงๆ ก็ช่างเถิด บนโลกนี้ไหนเลยจะมีความสมบูรณ์เต็มสิบส่วนเพียงนั้น”

“…” เดิมทีอยากโยนของร้อนพวกนี้ออกไป โยนทิ้งไปเหลือเพียงเศษหนึ่งส่วนสี่นี่นับว่าสำเร็จหรือไม่

“เชียนเหว่ย เจ้าเห็นว่าอย่างไร” เห็นเซียวเชียนชื่อหงอยเหงา หนานกงมั่วจึงหันไปเอ่ยกับเซียวเชียนเหว่ยด้วยรอยยิ้ม นับตั้งแต่วันนั้นเซียวเชียนเหว่ยดูเหมือนจะเงียบขรึมยิ่งกว่าปกติไปมาก ไม่ยอมเอ่ยปากง่ายๆ หนานกงมั่วก็ไม่มั่นใจว่าเขาถูกโจมตีหรือเพราะเหตุใด

เซียวเชียนเหว่ยยื่นมือไปรับส่วนที่เป็นของตนเอง พยักหน้าเอ่ย “พี่สะใภ้เอ่ยถูกแล้วขอรับ”

“นี่สิถึงจะถูก ตอนนี้พวกเจ้าก็ยุ่งมาก ข้าจะไม่ยื้อพวกเจ้าไว้แล้ว” หนานกงมั่วโบกมือเอ่ยลา

เซียวเชียนชื่อทำได้เพียงย่นจมูกฝืนยิ้มออกมาอย่างจนปัญญา

“คารวะคุณชาย จวิ้นจู่” ด้านนอก เสียงองครักษ์ดังขึ้น หนานกงมั่วเลิกคิ้ว เอ่ยอย่างแปลกใจ “มีเรื่องอันใด”

“รายงานจวิ้นจู่ เมื่อครู่ได้รับข่าว ขบวนพระชายาเยี่ยนอ๋องอยู่ใกล้จินหลิงหกสิบลี้แล้วขอรับ” องครักษ์เอ่ย

ได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าของเซียวเชียนชื่อและเซียวเชียนเหว่ยจึงเผยความยินดีขึ้นมา เซียวเชียนชื่อเอ่ยด้วยความดีใจ “เสด็จแม่มาถึงแล้ว พี่สะใภ้ใหญ่…เอ่อ พวกเรา…” แม้เซียวเชียนชื่อจะเอ่ยเรียกหนานกงมั่วว่าพี่สะใภ้ใหญ่ได้อย่างสบายใจ แต่ว่ากับเว่ยจวินมั่ว พี่ใหญ่นี่ยังไม่อาจเรียกออกมาได้ เรื่องนี้หนานกงมั่วเองก็เข้าใจ เอ่ยด้วยรอยยิ้ม “เอาล่ะ รู้ว่าพวกเจ้าไม่ได้เจอเสด็จป้ามานาน คิดว่าคงคิดถึงมาก ข้าจะไปต้อนรับกับพวกเจ้า”

เซียวเชียนชื่อยิ้มอย่างละอายใจ “ขอบคุณพี่สะใภ้ใหญ่ขอรับ”

เส้นถนนที่มุ่งหน้าไปยังจินหลิง พระชายาเยี่ยนอ๋องนั่งอยู่บนรถม้า มีซุนเหยียนเอ๋อร์กำลังนั่งอุ้มเด็กน้อยอยู่ด้านข้าง เวลาสามปีกว่าซุนเหยียนเอ๋อร์เติบโตกว่าเดิมไปมาก ยามนี้ซุนเหยียนเอ๋อร์กำลังอุ้มลูกเงียบๆ อยู่ด้านข้างพระชายาเยี่ยนอ๋อง คึดถึงว่าอีกเดี๋ยวจะถึงจินหลิงแล้ว จะได้เจอครอบครัวและสามีของตนแล้ว ใบหน้าเล็กของซุนเหยียนเอ๋อร์ปรากฏรอยยิ้มจางๆ ขึ้นมา

พระชายาเยี่ยนอ๋องนั่งเอนหลังหลับตาอยู่ในรถม้า หว่างคิ้วมีความเหนื่อยล้าอยู่บ้าง หลายปีมานี้นางดูแลจวนเยี่ยนอ๋องตัวคนเดียว ลำบากไม่น้อย แต่ความเหนื่อยล้าในตอนนี้ไม่ใช่เพราะสิ่งเหล่านี้ และไม่ใช่เพราะการเดินทางไกล ข่าวชาติกำเนิดของเว่ยจวินมั่วถูกส่งมาถึงโยวโจวตั้งแต่ที่พวกนางยังไม่ออกเดินทาง นับตั้งแต่นั้น คิ้วขมวดของพระชายาเยี่ยนอ๋องก็ไม่เคยคลายออก

เมื่อครั้งเว่ยจวินมั่วกำเนิดขึ้นมานางเพิ่งมีอายุเพียงสิบสองสิบสาม แม้จะอยู่จินหลิงเหมือนกันแต่กลับไม่รู้แน่ชัดว่าเกิดอันใดขึ้น ตอนนั้นเพียงตกใจว่าองค์หญิงฉังผิงที่เป็นองค์หญิงยังเกิดเรื่องเช่นนี้ได้เพียงเท่านั้น ต่อมาแต่งเข้าจวนเยี่ยนอ๋อง เยี่ยนอ๋องให้ความสำคัญกับเว่ยจวินมั่วหลานชายผู้นี้เป็นอย่างมาก นางที่เป็นพระชายาองค์ใหม่แน่นอนว่าไม่อาจทำอันใดให้สามีไม่พอใจได้ หลายปีมานี้นางนับเว่ยจวินมั่วเป็นหลานด้วยความจริงใจ เพียงแต่ไม่ว่าเมื่อใดนางก็คิดไม่ถึงว่าชาติกำเนิดที่แท้จริงของเว่ยจวินมั่วจะน่าตกใจเพียงนี้

ท่านอ๋อง…พระองค์ช่างปกปิดความลับนี้ได้มิดชิดเหลือเกิน พระชายาเยี่ยนอ๋องยิ้มขมขื่นอยู่ในใจ

พระชายาเยี่ยนอ๋องเป็นสตรีฉลาด ความจริงเมื่อได้รับข่าวนางก็รู้ว่าควรทำอย่างไรถึงจะถูก แม้เว่ยจวินมั่วจะเป็นบุตรชายคนโต แต่ก็ไม่อาจเปลี่ยนแปลงเรื่องที่นางเป็นพระชายาเยี่ยนอ๋อง บุตรชายของนางเองก็เป็นเชื้อสายหลัก ไม่อาจกลายเป็นเชื้อสายรองเพราะเว่ยจวินมั่วเพียงคนเดียว คนทั้งโลกต่างก็รู้ว่านางเป็นพระชายาเยี่ยนอ๋องพระองค์ใหม่มิใช่อดีตพระชายา ดังนั้นเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องใหญ่อันใด อย่างไรนางกับเยี่ยนอ๋องก็ไม่ได้รักกันจนชั่วฟ้าดินสลายเช่นนั้น

แต่ว่าสิ่งที่นางเข้าใจใช่ว่าคนอื่นจะเข้าใจ พระชายาเยี่ยนอ๋องถอนหายใจ นึกถึงข่าวที่ได้รับมาตลอดการเดินทาง นึกไปถึงบุตรชายทั้งสามของตน คนโตและคนสามนั้นไม่เป็นไร เชียนเหว่ยในเมื่อเป็นคนที่ฉลาดที่สุดในสามคนนี้ ไยจึงไม่เข้าใจเล่า ความจริงเมื่อคิดให้ดีพระชายาเยี่ยนอ๋องก็รู้ว่าไยเซียวเชียนเหว่ยจึงเป็นเช่นนี้ อย่างไร…รอเยี่ยนอ๋องขึ้นครองราชย์ ทุกสิ่งทุกอย่างก็ไม่เหมือนเดิมแล้ว หากเพียงตำแหน่งอ๋องยังทำให้คนควบคุมสติได้ เช่นนั้นตำแหน่งฮ่องเต้คงเพียงพอให้คนจำนวนมากต้องบ้าคลั่ง แต่ว่าชัยชนะไม่เคยตกเป็นของคนที่สูญเสียสติ ต่อให้เป็นบุตรชายแท้ๆ ของตน พระชายาเยี่ยนอ๋องก็ไม่ยอมรับไม่ได้ บุตรชายของตน…ไม่อาจเทียบเว่ยจวินมั่วได้

ความรู้สึกขมขื่นก่อเกิดขึ้นมาในใจ ในใจของเยี่ยนอ๋องนางไม่อาจเทียบอดีตพระชายาได้ บุตรชายของนางก็ไม่อาจเทียบบุตรชายของอดีตพระชายาได้

“เสด็จแม่ เหมือนจะถึงแล้วเพคะ” ซุนเหยียนเอ๋อร์ลอบมองพระชายาเยี่ยนอ๋องที่มีท่าทางเหม่อลอย เอ่ยบอกเสียงเบา

พระชายาเยี่ยนอ๋องพลันได้สติกลับมา รถม้าสั่นไหวเล็กน้อย จากนั้นพลันหยุดลง

พระชายาเยี่ยนอ๋องสูดหายใจเข้าลึก เอ่ยเสียงเบา “ถึงแล้วจริงๆ พวกเราออกไปเถิดไ

ซุนเหยียนเอ๋อร์พยักหน้า “เพคะ เสด็จแม่”