หมอหญิงยอดมือสังหาร - ตอนที่ 1122 พระชายาสั่งสอนบุตรชาย (1)

ตอนที่ 1122 พระชายาสั่งสอนบุตรชาย (1)

ลงจากรถม้า เซียวเชียนชื่อสามพี่น้องและหนานกงมั่วพาคนมารอรับอยู่หน้าประตูเมืองแล้ว เห็นพระชายาเยี่ยนอ๋องออกมา สามพี่น้องจึงรีบเข้าไปต้อนรับ “เสด็จแม่”

“ลูกถวายพระพรเสด็จแม่”

พระชายาเยี่ยนอ๋องกวาดตามองบุตรชายทั้งสาม สายตาเผยรอยยิ้มออกมา พยักหน้าพลางเอ่ย “ลำบากพวกเจ้าแล้ว รอนานหรือไม่”

เซียวเชียนชื่อเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “มารอรับเสด็จแม่จะลำบากได้อย่างไรพ่ะย่ะค่ะ ลูกไม่ได้อยู่กตัญญูมานาน เสด็จแม่เป็นเช่นไรบ้าง”

พระชายาเยี่ยนอ๋องเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “แม่สบายดี ดูพวกเจ้าก็ดูสบายดี แม่ก็วางใจแล้ว เชียนจย่ง ยังไม่รีบมาดูภรรยาและบุตรชายของเจ้าอีก”

คุณชายเซียวสามที่เคยร่าเริงกระโดดโลดเต้นยามนี้กลับหน้าแดงขึ้นมาอย่างหาได้ยาก แต่เมื่อเห็นเด็กน้อยในอ้อมแขนของซุนเหยียนเอ๋อร์ใบหน้าพลันมีความสุขขึ้นมา ก้าวขึ้นไปยืนอยู่ด้านข้างซุนเหยียนเอ๋อร์ “นี่…นี่คือบุตรชายของข้าหรือ” ซุนเหยียนเอ๋อร์ส่งเด็กน้อยให้เขาเบาๆ เอ่ยเสียงเบา “คังเอ๋อร์กำลังหลับอยู่ ท่านพี่อุ้มเขาเถิด”

อย่ามองว่าเซียวเชียนจย่งไม่มีอันใดทำก็ไปหยอกเล่นกับเยาเยา แต่เมื่อต้องมาอุ้มบุตรชายของตนจริงๆ กลับทำตัวไม่ถูก อุ้มบุตรชายเอาไว้ในอ้อมแขนเกร็งๆ เอ่ยขึ้นติดๆ ขัดๆ “เขา…เขาชื่อคังเอ๋อร์หรือ” เด็กน้อยผู้น่าสงสารคนนี้อายุสามขวบแล้ว แต่เคยเจอกับบิดาของตนไม่ถึงสองครั้ง เช่นนี้เมื่อเทียบกันแล้ว แม้หนานกงมั่วและเว่ยจวินมั่วจะยุ่งตลอดเวลา เยาเยาและอานอานยังนับว่าโชคดี

ซุนเหยียนเอ๋อร์ส่ายศีรษะ เอ่ย “นี่เป็นชื่อเล่นที่ข้าตั้ง หวังว่าเขาจะมีสุขภาพแข็งแรง ชื่อจริงรอให้เสด็จพ่อตั้งให้เจ้าค่ะ” ลูกหลานของเชื้อพระวงศ์ไม่ใช่ใครเกิดมาก็มีชื่อ อย่างไรอัตราการตายของลูกหลานเชื้อพระวงศ์นั้นมีสูง ปกติแล้วอายุสามสี่ขวบถึงค่อยตั้งชื่อตามลำดับ ยิ่งไปกว่านั้นหลายปีมานี้เยี่ยนอ๋องทำสงครามอยู่ข้างนอกตลอด พระชายาเยี่ยนอ๋องและซุนเหยียนเอ๋อร์ไม่ได้เอาเรื่องนี้ไปรบกวนเขา

เซียวเชียนจย่งพยักหน้า “คังเอ๋อร์ ชื่อนี้ดี”

“อู๋สยา” พระชายาเยี่ยนอ๋องมองบุตรชายและบุตรสะใภ้ด้วยรอยยิ้ม จากนั้นจึงเลื่อนสายตาไปยังหนานกงมั่วที่ยืนอยู่ด้านหลัง พยักหน้าด้วยรอยยิ้ม

หนานกงมั่วย่อตัวลง “ถวายพระพรเสด็จป้า จวินมั่วบาดเจ็บไม่อาจมารอรับเสด็จป้าได้ ได้โปรดอภัยด้วยเพคะ”

พระชายาเยี่ยนอ๋องตกใจ เห็นได้ว่าไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้น เซียวเชียนชื่อก้าวขึ้นมาด้านหน้า เอ่ยเล่าสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว ดวงตาของพระชายาเยี่ยนอ๋องไหววูบ เอ่ยด้วยรอยยิ้ม “จวินเอ๋อร์ต้องลำบากครั้งใหญ่เพื่อท่านอ๋อง ควรต้องรักษาให้ดีจึงจะถูก ครอบครัวเดียวกันทั้งนั้น” หนานกงมั่วยิ้มบาง มองไปรอบๆ ก่อนจะเอ่ยเสียงเบา “เสด็จลุงและเสด็จแม่รอเสด็จป้าอยู่ก่อนแล้วเพคะ เชิญเสด็จป้ากลับเข้าเมืองไปพักผ่อนก่อนเถิดเพคะ”

พระชายาเยี่ยนอ๋องพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม เอ่ย “ยังเป็นเจ้าที่รอบคอบ เส้นทางที่โคลงเคลงนี้ทำข้าเหนื่อยแล้วจริงๆ”

“ที่ใดกันเล่าเพคะ น้องชายทั้งสามไม่ได้เจอเสด็จป้านาน คงจะดีใจไม่น้อย”

พระชายาเยี่ยนอ๋องกลับขึ้นรถม้าอีกครั้ง ผู้คนเคลื่อนขบวนเข้าเมือง ส่งพระชายาเยี่ยนอ๋องที่จวนเยี่ยนอ๋องก่อนจะกลับไปที่จวนองค์หญิง

ในจวนเยี่ยนอ๋อง พระชายาเยี่ยนอ๋องนั่งอยู่ที่นั่งเหนือสุดมองบุตรชายทั้งสามและบุตรสะใภ้ทั้งสองที่นั่งอยู่ตรงหน้า ถอนหายใจอย่างอดไม่ได้

เนิ่นนานก่อนจะโบกมือเอ่ย “ชูอวี้ เหยียนเอ๋อร์ พวกเจ้ากลับไปก่อนเถิด”

“เพคะ เสด็จแม่” จูชูอวี้และซุนเหยียนเอ๋อร์ลุกขึ้นเอ่ยลา ซุนเหยียนเอ๋อร์เดินทางมาเหนื่อยไม่น้อย จูชูอวี้แม้ไม่อยากยอม แต่ก็ไม่อาจขัดต่อพระชายาเยี่ยนอ๋องได้ จำต้องถอยออกไป

รอจนกระทั่งห้องรับรองเหลือเพียงสี่คน เซียวเชียนเหว่ยจึงเอ่ยขึ้นอย่างอดไม่ได้ “เสด็จแม่ เรื่องของพี่ชาย…”

พระชายาเยี่ยนอ๋องเอ่ยเสียงเรียบ “หลายปีมานี้ ท่านอ๋องไม่เคยเอ่ยถึงลูกที่จากไปของพี่ซ่งกับข้าแต่ในเมื่อเสด็จพ่อของเจ้ายอมรับต่อหน้าผู้คนแล้ว แน่นอนว่าต้องเป็นเรื่องจริง หลายวันมานี้ หรือว่าเจ้ายังยอมรับไม่ได้”

“เช่นนั้นพวกเราจะทำอย่างไรเล่า หรือว่าจะมองดูเสด็จพ่อ…”

“หุบปาก” พระชายาเยี่ยนอ๋องเอ่ยเสียงดัง สีหน้าถมึงทึงขมวดคิ้วมองเซียวเชียนเหว่ย “เหว่ยเอ๋อร์ เจ้ากลายเป็นคนใจร้อนเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อใด”

เซียวเชียนเหว่ยหุบปากอย่างรวดเร็ว มองเซียวเชียนชื่อและเซียวเชียนจย่งอย่างรำคาญใจเล็กน้อย

เซียวเชียนจย่งเลิกคิ้ว เอ่ย “พี่รองในเมื่อพี่ชายเป็นลูกของเสด็จพ่อ อย่างไรก็ต้องรับกลับคืนมา หรือท่านคิดว่าเราสามารถเปลี่ยนความคิดของเสด็จพ่อได้อย่างนั้นหรือ” เซียวเชียนจย่งไม่เข้าใจว่าพี่รองของตนที่ฉลาดมาโดยตลอดไยจึงคิดไม่ได้ อย่าว่าแต่เสด็จพ่อรับบุตรชายของตนเองกลับมาเลย ต่อให้เสด็จพ่อรับบุตรชายที่ไม่ได้เกี่ยวข้องกับตนมา ใครจะห้ามได้

หลายวันมานี้ เสด็จพ่อไม่พอใจต่อท่าทีของพี่รองอยู่ไม่น้อย เขายังไม่รู้จักยับยั้งตนเองอีก

พระชายาเยี่ยนอ๋องถอนหายใจ มองไปยังเซียวเชียนชื่อ เอ่ย “ชื่อเอ๋อร์ เจ้าว่าอย่างไร”

เซียวเชียนชื่อลังเลอยู่ชั่วครู่ เอ่ย “ในเมื่อพี่ชายเป็นบุตรชายของอดีตพระชายาแน่นอนว่าต้องรับกลับคืนมา หลายปีมานี้…พี่ชายต้องลำบากไม่น้อย เสด็จพ่อเองคงรู้สึกผิดอยู่ในใจพ่ะย่ะค่ะ”

พระชายาเยี่ยนอ๋องพยักหน้าอย่างพึงพอใจ “เจ้าคิดได้ก็ดี” จากนั้นมองไปยังบุตรชายทั้งสาม เอ่ยเสียงเข้ม “พวกเจ้าจำเอาไว้ เสด็จพ่อของพวกเจ้าเกลียดที่สุดคือคนที่ต่อต้านพระองค์”

เซียวเชียนจย่งเม้มริมฝีปาก อยากเอ่ยว่าพี่ชายเขามักจะขัดแย้งกับเสด็จพ่อแต่เสด็จพ่อก็ยังไม่โกรธ

พระชายาเยี่ยนอ๋องราวกับมองออกถึงความคิดของเขา เอ่ยรับเสียงเรียบ “นอกจากเจ้าจะมีความสามารถให้เขายกย่อง”

เซียวเชียนจย่งหดลำคอ ลูบปลายจมูกไม่กล้าเอ่ยสิ่งใด

เซียวเชียนเหว่ยมุมปากกระตุก ในที่สุดก็พยักหน้าเพื่อแสดงว่าเขาเข้าใจแล้ว มองท่าทางของเขาอยู่ในสายตา พระชายาเยี่ยนอ๋องทำได้เพียงลอบถอนหายใจอยู่ในใจ

“รายงานพระชายา องค์หญิงฉังผิง คุณชายเว่ยและซิงเฉิงจวิ้นจู่มาพ่ะย่ะค่ะ” ด้านนอก ผู้ดูแลเอ่ยรายงาน

พระชายาเยี่ยนอ๋องชะงัก รีบเอ่ย “เชิญพวกเขาเข้ามาเถิด”

องค์หญิงฉังผิงพาบุตรชายและบุตรสะใภ้เดินเข้ามาในห้องรับรอง เอ่ยเรียกพี่สะใภ้สามด้วยรอยยิ้ม

พระชายาเยี่ยนอ๋องเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “น้องห้า ไม่ได้เจอกว่าสองปี เจ้าดูดีขึ้นเรื่อยๆ แล้ว นี่คือ…เยาเยากับอานอานหรือ โตเพียงนี้แล้วหรือ”

องค์หญิงฉังผิงเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “นั่นสิเพคะ เด็กเติบโตเร็ว ลูกของเชียนจย่งเองก็คงโตไม่น้อยแล้วหรือไม่เพคะ”

เซียวเชียนจย่งที่ยืนอยู่ด้านข้างลูบท้ายทอยอย่างเขินอาย “เสด็จอา เจ้าเด็กนั่นเพิ่งมาถึงจินหลิงยังไม่คุ้นชินเลยพ่ะย่ะค่ะ” แม้จะเอ่ยเช่นนี้ ใบหน้ายังหนุ่มพลันมีรอยยิ้มขึ้นมา

“เสด็จป้า” หนานกงมั่วและเว่ยจวินมั่วก้าวขึ้นมาถวายพระพร

สายตาของพระชายาเยี่ยนอ๋องมองไปยังเว่ยจวินมั่วชะงักไปชั่วครู่ ไม่นานพลันได้สติกลับมา เอ่ยด้วยรอยยิ้มบาง “ใบหน้าของจวินเอ๋อร์ยังดูไม่ดีขึ้นเลย ไยจึงไม่พักรักษาตัวก่อนเล่า ครอบครัวเดียวกันทั้งนั้น เจอกันยามใดก็ได้ไยต้องรีบมาตอนนี้เล่า”

แม้พระชายาเยี่ยนอ๋องจะพยายามรักษาท่าที แต่หนานกงมั่วยังสัมผัสได้ถึงความแตกต่างออกไป แต่ก็ไม่ได้แปลกใจ หากสตรีคนหนึ่งไม่สนใจเมื่อสามีมีลูกเพิ่มมาอีกคนนั่นต่างหากที่แปลก องค์หญิงฉังผิงเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “พี่สะใภ้สามไม่ต้องสนใจเขาหรอกเพคะ เขาฝึกวรยุทธ์ บาดแผลเล็กน้อยไม่กี่วันเดี๋ยวก็ดีขึ้นเพคะ”