หมอหญิงยอดมือสังหาร - ตอนที่ 1140 อานเล่อจวิ้นอ๋อง (1)

ตอนที่ 1140 อานเล่อจวิ้นอ๋อง (1)

ส่งเจ้าหน้าที่ถ่ายทอดราชโองการเสร็จ เมื่อกลับมาถึงห้องชวีเหลียนซิงจึงเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ยินดีกับจวิ้นจู่ด้วยเจ้าค่ะ โอ้ เอ่ยผิดแล้ว ต้องบอกว่ายินดีกับพระชายาถึงจะถูกเพคะ”

หนานกงมั่วชำเลืองตามองนาง เอ่ย “มีอันใดน่ายินดีกันเล่า”

ชวีเหลียนซิงเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “การแต่งตั้งพระชายาเป็นเรื่องสมเหตุสมผลแน่นอนว่าต้องยินดีเพคะ เพียงแต่ฝ่าบาทยังคงตำแหน่งจวิ้นจู่เอาไว้อีกทั้งยังเพิ่มที่ศักดินา ก็สมควรยินดีแล้ว สิ่งนี้มีเพียงพระนางได้รับผู้เดียวนะเพคะ เช่นนี้แล้วจวิ้นจู่สูญสามล้านไปก็ไม่ได้เสียเปรียบอันใดเลย” เพิ่มที่ศักดินาขึ้นมาห้าร้อยครัวเรือน รวมกับที่ศักดินาของตำแหน่งจวิ้นจู่ที่ยังคงเอาไว้ ฐานะของซิงเฉิงจวิ้นจู่ไม่ได้ด้อยไปกว่าตำแหน่งองค์หญิงแล้ว แม้ไม่อาจมีเงินสามล้านขึ้นมาทันที แต่ต้องรู้ว่าตราบใดที่การแต่งตั้งนี้ไม่ถูกถอนตำแหน่งไป ขอเพียงหนานกงมั่วยังมีชีวิตอยู่ก็จะยังคงอยู่ต่อไป อย่างน้อยเวลานานไปหนานกงมั่วก็ไม่มีทางเสียเปรียบ แน่นอนเงินนั้นเป็นด้านหนึ่ง อีกด้านนั้นแสดงออกถึงการให้ความสำคัญของฝ่าบาท นี่เป็นสิ่งที่เงินมากมายเพียงใดก็ไม่อาจซื้อได้ ไม่ว่าต่อไประหว่างเหล่าองค์ชายจะเป็นเช่นไร อย่างน้อยระหว่างพระชายา ไม่ว่าใครก็ไม่อาจมีฐานะเกินหนานกงมั่วไปได้

หนานกงมั่วครุ่นคิด พยักหน้าพลางเอ่ย “ข้าเองก็ไม่เคยคิดว่าเสด็จพ่อจะใจกว้างเพียงนี้”

ชวีเหลียนซิงเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “คงแสดงออกถึงการให้ความสำคัญต่อคุณชาย…ให้ความสำคัญกับท่านอ๋องเพคะ ต่อให้ฝ่าบาทจะให้ความสำคัญกับท่านอ๋องมากเพียงใดก็ไม่อาจเกินหน้าเกินตาองค์ชายคนอื่นได้มากนัก เช่นนั้นจึงได้เพิ่มความเมตตาต่อซื่อจื่อและจวิ้นจู่แล้ว”

ขณะที่ทั้งสองกำลังพูดคุยกัน ด้านนอกพลันมีเสียงสาวใช้เอ่ยขึ้น “คารวะท่านอ๋องเพคะ”

เว่ยจวินมั่วเดินเข้ามาจากด้านนอก เพราะก่อนหน้านี้ไม่ได้มีการแต่งตั้งอย่างเป็นทางการ เว่ยจวินมั่วเข้าราชสำนักก็ไม่ได้สวมชุดเครื่องแบบราชสำนัก ยังคงสวมอาภรณ์สีคราม ใบหน้าเคร่งขรึม

“อู๋สยา”

“จวินมั่ว” หนานกงมั่วลุกขึ้นเอ่ย “ไยจึงกลับมาเร็วเพียงนี้เล่า”

เว่ยจวินมั่วเลิกคิ้ว “มิเช่นนั้นเล่า”

หนานกงมั่วเอ่ย “ข้านึกว่าท่านยังต้องอยู่จัดการธุระในวังหลวง” ฮ่องเต้พระองค์ใหม่เพิ่งจะขึ้นครองราชย์ คงมีเรื่องที่ต้องจัดการไม่น้อย เว่ยจวินมั่วพยักหน้าเบาๆ เอ่ย “ไม่รีบ ออกไปเดินเล่นหรือไม่”

หนานกงมั่วตกใจ “ไยจึงมีเวลาว่างเพียงนี้เล่า”

“ยุ่งมานานหลายวัน ควรพักผ่อนได้แล้ว” เว่ยจวินมั่วเอ่ยเสียงเรียบ

หนานกงมั่วยิ้มหวาน “เอ่ยได้ไม่เลว เพียงแต่ข้ายังมีธุระ” เอ่ยจบ จึงเล่าเรื่องที่จะยกเงินสามล้านให้กับฮ่องเต้ให้ฟัง เว่ยจวินมั่วขมวดคิ้วเบาๆ “เจ้าเก็บไว้ใช้ก็พอ ราชสำนักขาดเงินอยู่ตลอด ต่อให้เจ้ายกให้มากเพียงใดก็ยังขาดเงินอยู่ดี” คุณชายเว่ยไม่เห็นด้วยกับการมอบเงินให้บิดาของตน ไม่ใช่ว่าเขารักเงินทองจนไม่อาจปล่อยวางต่อเงินไม่กี่ล้านนั้นได้ เพียงแต่เมื่อก่อนสถานการณ์บีบบังคับ ยามนี้ไม่เร่งด่วนแล้วเงินของพวกเขาแน่นอนว่าเก็บไว้ให้ตนเองใช้ เขายังจำได้ถึงเรื่องที่อู๋สยารีดไถเขากว่าห้าแสนตำลึงเมื่อครั้งเจอกันแรกๆ แม้หลายปีมานี้อู๋สยาจะใจกว้างเรื่องเงิน แต่คุณชายเว่ยก็เต็มใจยกเงินของตนทั้งหมดให้นางเพื่อให้นางดีใจ อีกทั้งหากพวกเขาให้มากเกินไป จะเป็นการกดดันพวกเซียวเชียนชื่อทั้งสามเป็นอย่างมาก

หนานกงมั่วหัวเราะ “ข้าใช้ได้มากเพียงใด ไม่ว่าอย่างไร เสด็จพ่อดีกับพวกเราไม่น้อย ยามนี้เขาคงขาดเงินแต่ยังเอาเงินสองล้านตำลึงมาให้พวกเรา เงินนี้ลอบให้ไปก็พอแล้ว ไม่ต้องให้คนอื่นรู้”

เห็นหนานกงมั่วตัดสินใจเช่นนี้ เว่ยจวินมั่วจึงพยักหน้า เอ่ยว่า “อยากได้อันใดหรือไม่ ข้าจะถามกับเสด็จพ่อเอากลับมาให้เจ้า” สามล้านตำลึงไม่ใช่สามหมื่นตำลึง คงไม่ได้ให้ไปเฉยๆ กระมัง

หนานกงมั่วกะพริบตา มองคุณชายเว่ยด้วยความตกใจ นี่คุณชายเว่ยกำลังสนับสนุนให้นางไปฉกทรัพย์สินของฝ่าบาทหรือ อืม…แม้จะบอกว่าตอนนี้เยี่ยนอ๋องขาดเงิน แต่ก็ต้องมีสมบัติกระมัง ในคลังของวังหลวงที่ถูกเก็บเอาไว้มาตั้งแต่ยุคอดีตฮ่องเต้ อดีตฮ่องเต้คงเก็บทรัพย์สินมีค่าเอาไว้ไม่น้อย เพียงแต่จะมีสิ่งใดบ้างนางเองก็ไม่รู้

เห็นท่าทางคิดหนักของนาง ดวงตาเย็นชาของคุณชายเว่ยมีรอยยิ้มขึ้นมา ก้มลงไปจูบขมับของนาง เอ่ยเสียงเบา “ไม่เป็นไร ข้าจะไปดูให้เจ้า”

“ดีเลย” หนานกงมั่วตอบรับอย่างตื่นเต้น ส่งจูบเป็นรางวัลให้กับเขา “อย่าได้เกรงใจอย่างเด็ดขาด เอากลับมาเยอะๆ เก็บไว้ให้เยาเยาและอานอาน” คลังในวังหลวงนั้นมีสมบัติล้ำค่าอยู่ไม่น้อย ไม่อาจเอามาแลกเป็นเงินได้ หลายสิ่งหลายอย่างเกรงว่าชาตินี้ทั้งชาติฝ่าบาทคงไม่มองมันสักนิด เก็บเอาไว้มิสู้เอาออกมาใช้ประโยชน์

ดึงนางเข้าสู่อ้อมแขน เว่ยจวินมั่วขยับแนบชิดผมสวยของนาง เอ่ยเสียงเบาอย่างนึกขัน “ได้”

จวนอ๋องอีกแห่งหนึ่งในเมืองหลวง เซียวเชียนเยี่ยนำผู้คนในจวนคุกเข่าฟังราชโองการอยู่ในห้องโถงใหญ่

“…แต่งตั้งเซียวเชียนเยี่ยขึ้นเป็นอานเล่อจวิ้นอ๋อง ภรรยาเอกหยวนซื่อขึ้นเป็นพระชายาจวิ้นอ๋อง บุตรชายคนโตเซียวจื่อหลี่ขึ้นเป็นซื่อจื่อ จบราชโองการ”

เสียงแหลมรายงานของเจ้าหน้าที่ถ่ายทอดราชโองการสิ้นสุดลง เซียวเชียนเยี่ยจึงน้อมตัวเอ่ยอย่างนอบน้อม “กระหม่อม เซียวเชียนเยี่ยขอบพระทัยฝ่าบาทที่ทรงเมตตา”

เจ้าหน้าที่ส่งราชโองการสีทองให้กับเซียวเชียนเยี่ย มองเซียวเชียนเยี่ยเอ่ยเสียงเข้ม “อานเล่อจวิ้นอ๋อง ฝ่าบาทเมตตาต่อพระองค์ ขอท่านอ๋องสำนึกในพระมหากรุณาธิคุณถึงจะถูก”

ดวงตาของเซียวเชียนเยี่ยหดเกร็ง เพียงแต่ใบหน้าที่หลุบลงกว่าครึ่งทำให้เจ้าหน้าที่ไม่อาจมองเห็นสายตาของเขาได้ จากเจ้าผู้ครองแผ่นดินต้องตกมาเป็นจวิ้นอ๋อง ยามนี้แม้แต่เจ้าหน้าที่กรมธรรมการธรรมดายังกล้าเอ่ยกับเขาเยี่ยงนี้แล้ว แต่ว่า…นอกจากอดทนเขายังทำอันใดได้ หลุบตาลง เซียวเชียนเยี่ยเอ่ยเสียงเข้ม “ขอบคุณใต้เท้าที่ตักเตือน กระหม่อมทราบซึ้งต่อพระกรุณาธิคุณของฝ่าบาท”

เจ้าหน้าที่ผู้นั้นจึงพยักหน้า มองไปยังผู้คนในห้องโถง ยกมือขึ้นประสานหมุนตัวเดินออกไป เอ่ยถึงฐานะ แน่นอนว่าเซียวเชียนเยี่ยจวิ้นอ๋องผู้นี้ใหญ่กว่าเขาที่เป็นเพียงเจ้าหน้าที่กรมธรรมการอยู่มาก แต่เซียวเชียนเยี่ยเป็นจวิ้นอ๋องที่เพิ่งสละราชบัลลังก์ เป็นที่แน่นอนว่าชาตินี้ทั้งชาติจะไม่อาจได้เข้าใกล้อำนาจใดๆ ทั้งสิ้น จวิ้นอ๋องเช่นนี้ มีเพียงตำแหน่งจวิ้นอ๋องคอยค้ำจุนเท่านั้น เอ่ยให้ไม่น่าฟังก็คือฝ่าบาทยอมใช้เงินเลี้ยงเขาสักหน่อยเพื่อชื่อเสียง เชื้อพระวงศ์ก็ไม่ได้ขาดเงิน แต่เอ่ยถึงอำนาจ เกรงว่าขุนนางระดับสี่ระดับห้าในเมืองหลวงยังเอ่ยวาจาได้มีน้ำหนักกว่าเขามาก คนเช่นนี้ไม่มีความจำเป็นต้องประจบ มีเวลามาประจบเขา มิสู้เอาเวลาไปประจบองค์ชายเหล่านั้นเสียจะดีกว่า

เซียวเชียนเยี่ยมองเจ้าหน้าที่ที่เดินออกไปอย่างโอหัง ใบหน้าทะมึนไม่เอ่ยวาจา เพียงแต่จูเฟยที่อยู่ด้านข้างนั้นมองเห็นเส้นเลือดที่ปูนโปนขึ้นมาจากมือที่ถือราชโองการเอาไว้ได้อย่างชัดเจน จูเฟยมองไปยังพระชายาหยวนซื่อที่ยืนอยู่อีกฝั่ง พระชายาส่ายศีรษะให้จูเฟย ก้าวเดินขึ้นมาเอ่ยเสียงเบา “ท่านอ๋อง หลายวันมานี้พระองค์และเสด็จแม่เหน็ดเหนื่อยไม่น้อย ให้น้องจูพาพระองค์ไปพักผ่อนสักหน่อยเถิดเพคะ หม่อมฉันจะพาเสด็จแม่กลับไป”

เซียวเชียนเยี่ยได้สติ มองมารดาที่คอยเป็นห่วงอยู่ด้านข้าง ฝืนยิ้มออกมา เอ่ย “พระชายาเอ่ยถูกแล้ว”

…ฮองไทเฮา…อานเล่อไท่เฟยในปัจจุบันถอนหายใจออกมา ยื่นมือไปตบไหล่บุตรชาย เอ่ย “เยี่ยเอ๋อร์ แม่รู้ว่าเจ้าคงยากที่จะรับได้ เรื่องมาถึงยามนี้แล้ว ปล่อยวางจิตใจบ้างเถิด อย่างน้อยครอบครัวของเราก็ยังอยู่ด้วยกัน” ความจริงจุดจบเช่นนี้ดีกว่าที่นางคิดเอาไว้มากมายหลายเท่า ต่อให้จะต้องใช้ชีวิตอยู่ในจวนอ๋องอย่างไร้ความหมาย อย่างน้อย…ก็ดีกว่าต้องสูญเสียชีวิตอยู่มาก