หมอหญิงยอดมือสังหาร - ตอนที่ 1141 อานเล่อจวิ้นอ๋อง (2)

ตอนที่ 1141 อานเล่อจวิ้นอ๋อง (2)

เซียวเชียนเยี่ยพยักหน้า “ลูกเข้าใจ ลูกทำให้เสด็จแม่เป็นห่วงแล้ว”

อานเล่อไท่เฟยส่ายศีรษะ “เด็กโง่ ข้าเป็นแม่ของเจ้านะ พักผ่อนให้ดีเถิด หลายปีมานี้เจ้าลำบากมามากแล้ว ยามนี้ผ่อนคลายได้แล้ว หาสิ่งใดทำ บุตรชายทั้งสองเจ้าไม่ได้ดูแลพวกเขามาเท่าใดนัก ต่อไปก็ดูแลหลานทั้งสองของข้าก็พอแล้ว”

“พ่ะย่ะค่ะ เสด็จแม่” เซียวเชียนเยี่ยเอ่ยตอบรับ

อานเล่อไท่เฟยยังคงมองเขาด้วยสีหน้ากังวล ถอนหายใจอยู่ในใจก่อนจะยอมให้พระชายาประคองกลับไป ไม่ว่าใครก็ตาม ไม่ง่ายเลยที่จะคุ้นชินกับการตกลงมาจากตำแหน่งสูงส่ง ค่อยเป็นค่อยไปเถิด เป็นนางเองที่ไม่อาจสั่งสอนบุตรชายให้ดี แต่จากนี้ต่อไปนางจะทำให้ครอบครัวเล็กๆ นี้อยู่ต่อไปอย่างสงบสุข ถึงจะมีหน้าไปพบกับอดีตรัชทายาทและอดีตฮ่องเต้ที่จากไปได้บ้างหรือไม่

ฝั่งจวนอานเล่ออ๋องไม่มีความชื่นมื่น เรือนแห่งหนึ่งในจวนเยี่ยนอ๋องเองก็เย็นยะเยือก

จูชูอวี้สีหน้าเรียบนิ่งมองราชโองการแต่งตั้งที่วางอยู่บนโต๊ะตรงหน้า สีหน้าทะมึนไม่มั่นคง

จู๋เอ๋อร์ที่ยืนอยู่ด้านข้างมองนางด้วยความกังวล นับตั้งแต่กลับมาถึงจินหลิงอารมณ์ของคุณหนูก็เปลี่ยนไปมาก ทำให้พวกนางที่คอยดูแลอดที่จะกังวลตามไปด้วยไม่ได้

“คุณหนู…ยามนี้คุณหนูได้เป็นพระชายาเจิ้งอ๋องแล้ว ควรดีใจถึงจะถูก ไยจึง…”

“ดีใจหรือ” จูชูอวี้แค่นยิ้ม เอ่ย “มีอันใดน่าดีใจกันเล่า” จู๋เอ๋อร์จนวาจา ได้เป็นพระชายาชินอ๋องผู้สูงส่ง เดิมก็เป็นเรื่องน่ายินดีนี่นา แม้ว่า… “เพราะ…พระชายาฉู่อ๋องหรือเจ้าคะ…” ราชโองการถูกประกาศในราชสำนักแน่นอนว่าพวกเขารับรู้ข่าวมานานแล้ว พระชายาฉู่อ๋องยังคงตำแหน่งจวิ้นจู่เอาไว้ ศักดินาเทียบเท่าองค์หญิง พี่ชายทั้งสองของพระชายาฉู่อ๋องคนหนึ่งถูกแต่งตั้งเป็นจิ้งอานโหว อีกคนกลายเป็นขุนนางขั้นสี่ระดับสูง แต่ตระกูลจูของพวกนางกลับไม่ได้รับสิ่งใด ดีที่สุดคงเป็นการรักษาตำแหน่งเกาอี้โหวเอาไว้ได้ แต่นี่จะนับประสาอันใด เท่ากับว่ยนอกจากตำแหน่งพระชายาของจูชูอวี้ก็ไม่มีอื่นใดแล้ว แม้แต่ตระกูลของซุนเหยียนเอ๋อร์แม้ไม่ได้รับการแต่งตั้งบรรดาศักดิ์ นายท่านตระกูลซุนเองก็ได้รับเลื่อนขั้นจากหัวหน้าสำนักหอดูดาวหลวงเป็นไท่ฉังซื่อชิงขุนนางขั้นสามระดับสูง แม้ชายชราผู้นั้นคงหมดอายุราชการในอีกไม่กี่ปี แต่เห็นแก่หน้าเซียวเชียนจย่ง ก่อนหมดอายุราชการคงได้เลื่อนขั้นให้เขาเป็นขุนนางขั้นสองหรือขั้นสองระดับสูง ค่อยแต่งตั้งตำแหน่งเซ่าซือเซ่าฟู่[1]เหล่านั้น ตระกูลซุนเดิมเป็นตระกูลนักปราชญ์ก็ดูไม่เลวนัก อย่างน้อย…ไม่ว่าจะนับอย่างไรก็ดูดีกว่าตระกูลจูมาก

ฮ่องเต้พระองค์ใหม่ขึ้นครองบัลลังก์ ตระกูลจูไม่ได้ประโยชน์แม้เพียงนิด เห็นได้ชัดว่าฝ่าบาทตั้งใจเมินเฉยต่อตระกูลจู ไม่แปลกใจที่ต่อให้จะถูกแต่งตั้งขึ้นเป็นพระชายาจูชูอวี้ก็ไม่รู้สึกยินดี

ปลายเล็บแทงเข้าไปในฝ่ามือ ทำให้ฝ่ามือขาวผ่องเกิดรอยเลือดรูปจันทร์ครึ่งเสี้ยวหลายจุด จูชูอวี้กัดฟันพลางเอ่ย “เสด็จพ่อช่างลำเอียงนัก ถึงได้รักหนานกงมั่วเพียงนี้ ทำให้คนอื่นมองสะใภ้อย่างพวกเราเช่นไร” รักเอ็นดูคนที่อยู่ไกลกว่าอย่างนั้นหรือ บุตรชายที่เพิ่งรับกลับมาใหม่มีค่ากว่าคนที่เติบโตอยู่ข้างกาย ไม่อาจลำเอียงเพิ่มความโปรดปรานต่อเว่ยจวินมั่วก็แต่งตั้งภรรยาของเขาเพิ่ม กระทั่งแม่เลี้ยง เป็นองค์หญิงเช่นกัน องค์หญิงฉังผิงเป็นอานกั๋วจั่งกงจู่ องค์หญิงหลิงอี๋เป็นเพียงจั่งกงจู่ ในสายตาของเหล่าขุนนาง เกรงว่าคงคิดว่าฮ่องเต้พระองค์ใหม่ไม่พอใจต่อสะใภ้อย่างพวกนางนัก

จู๋เอ๋อร์ลังเลชั่วครู่ เอ่ยอย่างระมัดระวัง “คุณหนู วาจานี้หากคนอื่นได้ยินคงไม่ดีนัก บ่าวคิดว่าฝ่าบาทมีพระกรุณาธิคุณต่อพระชายาฉู่อ๋องมากนั้นเป็นเพราะหลายปีมานี้…พระชายาฉู่อ๋องมีความดีความชอบอยู่มาก”

คนเปรียบคนต้องตาย ของเปรียบของต้องทิ้ง แม้จู๋เอ๋อร์จะภักดีต่อเจ้านายของตน แต่ตลอดหลายปีมานี้ไม่ยอมรับไม่ได้ว่าความดีความชอบของคุณหนูของตนไม่อาจเทียบพระชายาฉู่อ๋องได้ แม้กระทั่งตำแหน่งจวิ้นจู่ คุณหนูได้มาเพราะนำยามามอบให้และยอมแต่งงานไปไกลถึงโยวโจว แต่ซิงเฉิงจวิ้นจู่กลับได้มาเพราะไปยังสนามรบด้วยตนเอง หลายปีมานี้ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึง ซิงเฉิงจวิ้นจู่ที่เป็นสตรีช่วยคุณชายเว่ยจัดการดูแลเฉินโจวได้เป็นอย่างดี ในสนามรบเองก็มีผลงาน แต่พวกนางกลับ…

จูชูอวี้เอ่ยด้วยความโกรธแค้น “ข้าไม่อยากทำหรืออย่างไร”

ไม่ว่าเยี่ยนอ๋องหรือพระชายาเยี่ยนอ๋องต่างก็กีดกันนาง อย่าว่าแต่อยากทำอันใด หากผิดพลาดเพียงนิดก็ซวยแล้ว

จูชูอวี้หลับตาสูดหายใจเข้าลึก “ช่างเถิด เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ต่อให้ไม่ยอมอย่างไรก็ไม่อาจทำอันใดได้”

จู๋เอ๋อร์ลอบถอนหายใจ คุณหนูคิดได้ก็ดีแล้ว

จูชูอวี้หลุบตาครุ่นคิดก่อนจะเอ่ย “อย่างน้อย…ยามนี้เสด็จพ่อสามารถขึ้นครองบัลลังก์ได้อย่างราบรื่น ท่านพี่ก็ได้เป็นองค์ชายชินอ๋องแล้ว พวกเราใช่ว่าจะไม่ได้รับประโยชน์ใดๆ อย่างน้อยตระกูลจู…มีข้าอยู่ ต้องมีสักวันที่จะเอาสิ่งที่สูญเสียไปกลับคืนมาได้” จู๋เอ๋อร์เอ่ยด้วยความยินดี “คุณหนูเข้าใจก็ดีแล้วเจ้าค่ะ” จูชูอวี้ส่งเสียงหยัน แม้จะคิดได้แต่ก็ยากจะทำใจให้สงบ

“ช่างเถิด ให้คนไปเก็บของเถิด ในเมื่อเสด็จพ่อพระราชทานจวนมาให้แล้ว พวกเราต้องเตรียมตัวย้ายบ้านแล้ว” จูชูอวี้เอ่ย

จู๋เอ๋อร์พยักหน้า เอ่ย “จวนของพวกเราไม่ได้ไกลจากที่นี่มาก โชคดีที่พวกเราเพิ่งกลับมาอยู่เพียงไม่กี่วัน ยังไม่มีของอันใดมาก ย้ายบ้านจึงไม่ต้องวุ่นวาย”

จูชูอวี้ไม่ใส่ใจ เอ่ยถาม “เสด็จพ่อยกจวนฉู่กั๋วกงให้ฉู่อ๋องแล้วหรือ”

“ก็ใช่น่ะสิเจ้าคะ” จู๋เอ๋อร์ขมวดคิ้ว เอ่ย “ไม่รู้ฝ่าบาทคิดอย่างไร ไม่ใช่รักอ๋องมากหรือ จวนกั๋วกงแย่กว่าจวนชินอ๋องมากทีเดียว แม้ยามนี้เมืองจินหลิงจะไม่มีจวนชินอ๋องอื่น อย่างน้อยก็พระราชทานจวนอ๋องให้ก็ยังดี”

จูชูอวี้ยิ้มหยัน “เจ้าจะเข้าใจอันใด ในจวนฉู่กั๋วกงมีเรือนจี้ชั่ง มีสิ่งนี้แล้ว จวนชินอ๋องใดก็ไม่อาจเทียบได้”

“นั่นเป็นสินเจ้าสาวของพระชายาฉู่อ๋องนะเจ้าคะ” จู๋เอ๋อร์เอ่ยเตือน แม้ว่าเมื่อครั้งเหล่าเว่ยจวินมั่วไปจากจินหลิง เรือนจี้ชั่งจะถูกยึดไป ในเมืองจินหลิงใครบ้างไม่รู้ว่าเรือนจี้ชั่งเป็นสินเจ้าสาวของพระชายาฉู่อ๋อง พระราชทานจวนเช่นนี้ให้โอรสคงไม่ดีกระมัง จูชูอวี้ส่ายศีรษะ เอ่ย “ดังนั้น จึงมีเรือนสองหลังด้านข้างจวนฉู่กั๋วกงอย่างไรเล่า หลังหนึ่งคือจวนปั๋ว อีกหลังเคยเป็นจวนของขุนนางขั้นหนึ่ง ทั้งสามจวนเจาะทะลุสร้างขึ้นมาใหม่ ไม่ได้ด้อยไปกว่าจวนชินอ๋องใดเลย” แม้ราชสำนักจะช่วยออกเพียงค่าซ่อมแซม แต่เว่ยจวินมั่วและหนานกงมั่วขาดเงินหรือ ขอเพียงฮ่องเต้มอบที่ดินแก่พวกเขาด้วยพระองค์เอง และไม่เกินกฎของชินอ๋อง พวกเขาจะสร้างจวนอย่างไรก็ไม่มีใครยุ่งได้

“ช่างเถิด” จูชูอวี้นวดหว่างคิ้ว เอ่ย “อย่าพึ่งสนใจพวกเขา รีบเก็บของในจวนแล้วย้ายออกไปเถิด” มีจวนเป็นของตนเองก็อิสระขึ้นมาสักหน่อย ไม่เหมือนเมื่อก่อนต้องอยู่รวมกันในจวนเดียวจะทำอันใดก็ไม่ได้ จูชูอวี้ลอบกัดฟัน รอตนเองได้เป็นเจ้านายตัดสินใจเองได้ นางไม่เชื่อว่านางจะสู้หนานกงมั่วไม่ได้

[1] เซ่าซือเซ่าฟู่ เซ่าซือและเซ่าฟู่เป็นตำแหน่งขุนนางขั้นหนึ่งระดับล่าง