หมอหญิงยอดมือสังหาร - ตอนที่ 1139 แต่งตั้ง (2)

ตอนที่ 1139 แต่งตั้ง (2)

หลังจากนี้ต้องอาศัยอยู่ในจินหลิงเป็นเวลานาน ทรัพย์สินทุกอย่างต้องจัดระเบียบใหม่ทั้งหมดอีกครั้ง ช่วงสองปีมานี้พวกเขาลงทุนทางการเงินและกำลังคนกับพื้นที่เฉินโจวเอาไว้มาก แม้แต่สมบัติส่วนของนางเองและของเว่ยจวินมั่วส่วนหนึ่งก็อยู่ที่เฉินโจว หลังจากนี้อาจไม่ได้กลับไปเป็นเวลานาน จำต้องหาคนมาคอยดูแลจัดการสมบัติเหล่านั้น

“เอ๋ จวิ้นจู่ เงินสองล้านตำลึงนี้มาจากที่ใดหรือเจ้าคะ” ชวีเหลียนซิงลุกขึ้น ชี้ไปที่บัญชีด้วยความงุนงง

หนานกงมั่วกุมขมับ เอ่ย “นั่นน่ะหรือ…เสด็จพ่อคืนให้พวกข้าก่อนหน้านี้ เสบียงอาหาร ยาต่างๆ ที่ใช้ในหลายปีมานี้ ไม่ได้คิดเงินอันใดมากหรอก”

ชวีเหลียนซิงอิจฉาไม่น้อย “สองล้านเลยนะเจ้าคะ…” ชาตินี้ทั้งชาตินางยังไม่อาจเก็บเงินได้มากมายเพียงนี้ แต่ว่าในบัญชีของจวิ้นจู่กลับบันทึกเอาไว้ง่ายๆ เท่านั้น

หนานกงมั่วกลอกตา “เสียเปรียบแล้วรู้หรือไม่ ตลอดหลายปีมานี้ ไหนเลยพวกเราจะจ่ายเพียงสองล้าน” เหล่าขุนนางฝ่ายบุ๋นของเยี่ยนอ๋องเหล่านั้นแม้ดูเหมือนไม่มีตัวตน แต่ก็ไม่ใช่ง่ายๆ ต่อรองทุกทาง เอาสองล้านกลับมาได้ก็ไม่เลวแล้ว

ชวีเหลียนซิงโบกบัญชีในมือไปมา เอ่ย “บัญชีเหล่านี้ข้าได้นับบ้างแล้ว ที่เหลือจวิ้นจู่ต้องจัดการด้วยตนเองแล้วเจ้าค่ะ ตลอดหลายปีมานี้ นอกจากสองล้านที่ได้มาใหม่ ยังมีเงินสดมากกว่าสามล้านกว่า ไม่รู้จวิ้นจู่มีแผนเช่นไรเจ้าคะ” เงินเอาวางทิ้งไว้ไม่มีทางออกดอกออกผล

หนานกงมั่วถูบัญชีในมือ ครุ่นคิดก่อนจะเอ่ย “ห้าล้านกว่าตำลังเลยหรือ กิจการในจินหลิงตอนนั้นของข้าต่างก็ถูกขายไปแล้ว มิสู้ซื้อที่ดินเหล่านั้นกลับมาดีหรือไม่”

ชวีเหลียนซิงกระตุกมุมปาก ที่ดินที่ดีที่สุดในจินหลิงเพียงยี่สิบตำลึงต่อหนึ่งหมู่เท่านั้น จวิ้นจู่ท่านคิดจะซื้อเท่าใดกัน

หนานกงมั่วเองก็รู้ว่าความคิดนี้ไม่อาจพึ่งพาได้ “เงินเยอะมากเกินไปก็เป็นปัญหา แต่ไม่ใช้ออกไปบ้างอาจทำให้คนกังวลกับมันได้ ไปซื้อที่ดิน ร้านค้ากิจการ บ้านต่างๆ ก่อนเถิด จากนั้น…เอาเงินสามล้านออกมา ส่งเข้าวังหลวงไป”

“ห๊า” ชวีเหลียนซิงตกใจ เมื่อครู่สองล้านจวิ้นจู่ยังบอกเสียเปรียบอยู่เลย ยามนี้ยังส่งกลับไปสามล้าน หากท่านไม่ต้องการ แล้วไยจึงไปเอาคืนจากฝ่าบาทมาตั้งแต่แรกเล่า หนานกงมั่วเอ่ยเสียงเรียบ “นั่นคนละเรื่องกัน เงินที่ยืมเป็นสิ่งที่พวกเขาควรคืน เงินที่มอบให้เป็นสิ่งที่ข้าเต็มใจมอบให้ เรื่องที่เรารับเงินสองล้านมาเจ้าคิดว่าจะปกปิดผู้ใดได้หรือ”

ชวีเหลียนซิงพยักหน้า เอ่ย “เช่นนั้น…ต้องมีเหตุผลมาอ้างนะเจ้าคะ” เงินไม่ใช่ว่าจะมอบให้ได้ง่ายๆ ต่อให้จะมอบเงินเพื่อเอาใจฮ่องเต้ก็ต้องมีเหตุผลที่สมควร

หนานกงมั่วเอ่ย “บอกไปว่า…เอามาใช้บำรุงขวัญทหารที่ตายจากไปตลอดช่วงหลายปีมานี้”

ชวีเหลียนซิงชะงัก “จวิ้นจู่ เอ่อ…” เรื่องนี้หากแพร่งพรายออกไป เหล่าทหารในกองทัพจะต้องรู้สึกทราบซึ้งต่อจวิ้นจู่และคุณชายเว่ยเป็นอย่างยิ่ง แต่หากชื่อเสียงดีเกินไปก็ไม่ใช่เรื่องดีนัก ฮ่องเต้พระองค์ใหม่เพิ่งจะขึ้นครองราชย์คุณชายเว่ยก็รีบซื้อใจผู้คน…หนานกงมั่วกลอกตา “คิดอันใดกัน มอบส่งไปต่อหน้าพระพักตร์แล้วออกความคิดเห็นไปก็พอแล้ว แน่นอนว่าทำในนามของฝ่าบาท” นางยังไม่ได้โง่เขลา หากชูหัวขึ้นมาในเวลาเช่นนี้คงเป็นบ้าน่ะสิ

ชวีเหลียนซิงจึงถอนหายใจ ยิ้มอย่างเขินอาย นางยังคิดถึงเรื่องนี้ได้ จวิ้นจู่จะนึกไม่ถึงได้เยี่ยงไร เพียงแต่… “ไยจวิ้นจู่จะต้องส่งเงินก้อนใหญ่นี้ออกไปหรือเจ้าคะ”

หนานกงมั่วเอ่ยเสียงเรียบ “คนธรรมดาไร้ความผิด แต่มีความผิดเมื่อมีหยก ข้ากับจวินมั่วอยู่ที่เฉินโจวเพียงไม่กี่ปีกลับสามารถเลี้ยงกองทัพทหารนับหลายแสนนาย เจ้าคิดว่าจะมีคนเชื่อว่าพวกเราไม่มีเงินหรือ ยามนี้ไม่มีใครสนใจและใส่ใจ รอจนสถานการณ์สงบสุขคนที่สนใจสืบเรื่องนี้แน่นอนว่ามีมากขึ้น เมื่อครั้งนั้นตระกูลเสิ่นที่ร่ำรวยที่สุดไยจึงล่มสลายเล่า”

ชวีเหลียนซิงเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง “ร่ำรวยเป็นภัยต่อแผ่นดิน” หากมิใช่เพราะตระกูลเสิ่นล่มสลาย ตระกูลที่ร่ำรวยที่สุดไหนเลยจะตกไปอยู่ที่ตระกูลจู ต่อให้เป็นช่วงที่ตระกูลจูรุ่งเรืองถึงขีดสุดก็ไม่อาจเทียบตระกูลเสิ่นเมื่อครั้งนั้นได้

หนานกงมั่วพยักหน้า “จวินมั่วเป็นองค์ชาย ไม่อาจอยู่ในสถานะร่ำรวยจนเป็นภัยต่อแผ่นดินได้ แต่ว่าหากในมือมีสมบัติมากมายทว่าใช้เงินในทางที่ไม่สมควร มักทำให้คนคิดว่ามีแผนการชั่วร้ายอยู่ในใจ”

ชวีเหลียนซิงขมวดคิ้ว รู้สึกไม่ชอบใจ “ช่างซับซ้อนนัก เยี่ยนอ๋อง…ฝ่าบาทคงจะไม่…”

หนานกงมั่วส่ายศีรษะ เอ่ย “นี่ไม่ใช่ปัญหาว่าฝ่าบาทจะทำสิ่งใดหรือไม่ ฝ่าบาทเชื่อใจเว่ยจวินมั่วนั่นเป็นอีกเรื่อง พวกเราเป็นลูกที่ดีเป็นขุนนางที่ดีนั่นก็เป็นอีกเรื่อง ขอเพียงทั้งสองฝ่ายต่างพยายามให้ถึงที่สุด หากอาศัยว่าฝ่าบาทให้ความสำคัญแล้วจะโอหัง ต้องมีสักวันที่เกิดเรื่องอย่างแน่นอน”

“จวิ้นจู่คิดมากเกินไปหรือไม่เจ้าคะ”

หนานกงมั่วหัวเราะเอ่ย “เจ้าไม่ต้องกังวลเพียงนี้ หลังจากนี้ควรทำอันใดก็ทำอันใด ข้าเอ่ยเช่นนี้เพียงเพราะต้องระวังให้มากที่สุดก็เท่านั้น ไม่คิดจะเป็นคนที่ต้องคอยหดหัวต่อไปในอนาคต ข้าทำเช่นนี้…เพียงเพราะหลายปีมานี้มีคนตายไปมากมาย ถือเสียว่า…ทำบุญแทนอานอานและเยาเยาเถิด”

ชวีเหลียนซิงยิ้มหวาน “จวิ้นจู่ช่างมีเมตตายิ่งนักเจ้าค่ะ”

หนานกงมั่วแสยะยิ้ม “เจ้าเพิ่งรู้จักข้าวันแรกหรืออย่างไร” คนของตนเองตนเองรู้ดี นางหนานกงมั่วไม่อาจเอ่ยได้ว่ามีเมตตา ยิ่งไม่มีจิตใจที่ดีงามใดๆ ทั้งสิ้น หากต้องเอ่ย คงเรียกได้ว่ายังมีความดีอยู่บ้างก็เท่านั้น

ชวีเหลียนซิงเพียงยิ้มไม่เอ่ยวาจา ใบหน้ากลับมีความมุ่งมั่น นางเชื่อในความคิดของตนเอง

“รายงานจวิ้นจู่ มีราชโองการมาขอรับ เชิญจวิ้นจู่รับราชโองการด้านหน้าด้วยเถิด” ด้านนอก เสียงผู้ดูแลเอ่ยรายงานขึ้นอย่างรีบร้อน

ในห้องโถง องค์หญิงฉังผิงและหนานกงมั่วพาเด็กทั้งสองออกมารับราชโองการ

“ด้วยโองการแห่งสวรรค์ ฮ่องเต้จึงทรงมีพระบัญชา ธิดาขององค์ฮ่องเต้ คุณงามความดีเปี่ยมล้น…แต่งตั้งขึ้นเป็นอานกั๋วจั่งกงจู่”

“…ซิงเฉิงจวิ้นจู่หนานกงมั่ว ลูกหลานตระกูลใหญ่ น้องสาวจิ้งอานโหว ฉลาดปราดเปรียว งดงามสง่า อดีตฮ่องเต้ทรงพระราชทานสมรสเป็นพระชายาเอกขององค์ชายใหญ่ ช่ำชองการรบ มีคุณธรรมเป็นแบบอย่างที่ดีงาม ยามนี้แต่งตั้งขึ้นเป็นพระชายาฉู่อ๋อง ยังคงตำแหน่งจวิ้นจู่ เพิ่มศักดินาห้าร้อยครัวเรือน”

“หวงจั่งซุนเซียวจิ่งเสา แต่งตั้งขึ้นเป็นฉู่อ๋องซื่อจื่อ”

“…หวงจั่งซุนหนี่ว์[1]เซียวจั๋วหวา แต่งตั้งขึ้นเป็นหย่งเล่อจวิ้นจู่ จบราชโองการ”

หลังจากเสียงสูงของเจ้าหน้าที่กรมธรรมการอ่านราชโองการอันยาวเหยียด ในที่สุดก็สิ้นสุดลงแล้ว คนอ่านนั้นพ่นลมหายใจออกมา คนฟังเองก็ลอบพ่นลมหายใจ “หม่อมฉันรับราชโองการ ขอบพระทัยฝ่าบาทที่ทรงเมตตา”

“องค์หญิง พระชายาเชิญลุกขึ้นเถิด ยินดีกับองค์หญิง ยินดีกับพระชายาด้วยพ่ะย่ะค่ะ” เจ้าหน้าที่อ่านราชโองการเอ่ยแสดงความยินดีด้วยรอยยิ้ม ด้านหลังของเขายังมีของพระราชทานและของขวัญมากมายแก่องค์หญิงและพระชายา แทบจะเต็มเรือนทั้งเรือนแล้ว

องค์หญิงฉังผิงเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ลำบากใต้เท้าแล้ว”

เจ้าหน้าที่รีบเอ่ยมิกล้า ฉู่อ๋องคือองค์ชายที่ฝ่าบาทให้ความสำคัญที่สุด ได้รับหน้าที่นี้มาไม่รู้ทำให้ผู้ใดต้องอิจฉาบ้าง องค์หญิงฉังผิงส่งสัญญาณให้คนข้างกายมอบสินน้ำใจ ผู้ที่ตามราชโองการมารับสินน้ำใจไปแล้วจึงรีบเอ่ยขอบคุณ เจ้าหน้าที่ผู้เป็นหัวหน้าเองก็ไม่กล้ามากพิธี ยกมือขึ้นประสานให้ทั้งสองคน เอ่ย “กระหม่อมยังมีธุระ ทูลลาแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

องค์หญิงฉังผิงพยักหน้า เอ่ย “ธุระสำคัญ เชิญใต้เท้าเถิด”

“ทูลลาพ่ะย่ะค่ะ”

[1]หวงจั่งซุนหนี่ว์ ใช้เรียกหลานสาวของฮ่องเต้