หมอหญิงยอดมือสังหาร - ตอนที่ 1147 การแต่งงานก็เป็นปัญหาใหญ่ (2)

ตอนที่ 1147 การแต่งงานก็เป็นปัญหาใหญ่ (2)

หนานกงมั่วเท้าค้างมองนาง “หรือว่า ให้ข้าไปช่วยเจ้าดูหรือไม่ หรือว่าเจ้ามีคนที่เลือกอยู่ในใจแล้ว ให้พวกเราช่วยพิจารณาดีหรือไม่” คนที่เซี่ยเพ่ยหวนได้เข้าใกล้นั้นมีไม่มาก นางส่ายศีรษะอย่างขมขื่นพลางเอ่ย “ข้าเพียงลังเล ท่านย่ากับท่านพ่อท่านแม่ต่างก็รู้สึกผิดต่อข้า ยามนี้สถานการณ์มั่นคงแล้วต่างก็พากันช่วยข้าคิดเรื่องนี้ เรื่องนี้นอกจากพวกเจ้าแล้วข้าก็ไม่รู้ว่าจะเอ่ยกับผู้ใดได้”

หนานกงมั่วเองก็ถอนหายใจตาม หันกลับไปมองอีกสองคน “พวกเจ้าสองคนเล่า”

ฉินซีและเซวียเสียวเสี่ยวใบหน้าแดงระเรื่อ หนานกงมั่วไม่เข้าใจ หน้าแดงหมายความเช่นไร

หนานกงมั่วกะพริบตา ยิ้มตาหยี เอ่ย “แม่นางเสียวเสี่ยว สตรีโยวโจวอย่างเราๆ ไม่ถนัดพิธีการมากมาย มิสู้…ข้าช่วยเจ้าเลือกสักคนดีหรือไม่”

เซวียเสียวเสี่ยวรีบยกมือโบกปัด “ไม่เอาๆ”

“ไยจึงไม่เอาเล่า ไม่ต้องอาย หรือว่าเซวียฮูหยินเลือกเอาไว้ให้เจ้าแล้วอย่างนั้นหรือ” หนานกงมั่วเอ่ยถาม

เซวียเสียวเสี่ยวใบหน้าแดงระเรื่อขึ้นมา เอ่ยเสียงเบา “ข้า…ข้ามีคนที่ชอบแล้ว”

“เอ๋”

ทั้งสามคนที่เหลือรู้สึกกระตือรือร้นขึ้นมา สตรีหากมีเวลาว่างแน่นอนว่าชอบเรื่องราวซุบซิบ แม้แต่เซี่ยเพ่ยหวนเองก็ยิ้มร่าขึ้นมา “เรื่องของข้านั้นยังไม่เริ่มต้นอันใดแม้เพียงนิด เอาไว้ค่อยว่ากัน เสียวเสี่ยว รีบบอกมาว่าคุณชายตระกูลใดที่เข้าตาเจ้า”

ฉินซีเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ข้าจำได้ว่า…แม่นางเซวียเคยบอกว่า นางชอบบุรุษคนหนึ่งที่หล่อเหลากว่าคุณชายเสียนเกออย่างแน่นอน วรยุทธ์ดีกว่าคุณชายเว่ย ทำสงครามร้ายกาจองอาจกล้าหาญเสียยิ่งกว่าบิดาของนางด้วยซ้ำ”

“…”

“เอ่ยเช่นนี้…เสียวเสี่ยว เจ้าเคยเห็นคนเช่นนี้จริงหรือ ข้าเองก็อยากรู้จัก” หนานกงมั่วกะพริบตา เอ่ยด้วยความสงสัย

ใบหน้าของเซวียเสียวเสี่ยวยิ่งแดงขึ้น ปิดใบหน้าเล็ก เอ่ย “พี่ซีเอ๋อร์ ข้าล้อเล่นนะเจ้าคะ” บนโลกใบนี้ไหนเลยจะมีคนที่สมบูรณ์แบบเพียงนั้น เพียงแต่…

มองดูเด็กสาวตรงหน้าปิดหน้าเล็กท่าทางเขินอาย พวกหนานกงมั่วทั้งสามจึงมองสบตากัน หนานกงมั่วและฉินซีจับมือนางซ้ายขวาคนละข้างออก “เสียวเสี่ยวเด็กดี บอกพวกเรามาสิ เป็นเทพเจ้ามาจากที่ใดกัน”

เซี่ยเพ่ยหวนเอ่ยด้วยท่าทางนิ่งสงบ “เสียวเสี่ยว คนที่เจ้าชอบจะต้องเก่งกาจอย่างแน่นอนใช่หรือไม่”

“อืมๆ” เซวียเสียวเสี่ยวพยักหน้าติดๆ

เซี่ยเพ่ยหวนเอ่ย “ในเมื่อไม่ได้อยู่ในรายชื่อที่เซวียฮูหยินเลือก เจ้ายังไม่กล้าบอก ไม่แน่ว่า…สักวันต้องถูกคนแย่งไปอย่างแน่นอน”

“เอ๋” เซวียเสียวเสี่ยวกะพริบตา

ฉินซีพยักหน้า “ไม่ผิด เหล่าคุณหนูในเมืองจินหลิงงดงามดุจบุปผา แต่ละคนมีความสามารถครบสี่ด้านเลยหนา”

“เอ่อ…” เซวียเสียวเสี่ยวเริ่มร้อนใจขึ้นมา มิใช่ว่านางเขินอายจึงไม่กล้าเอ่ย เพียงแต่…

“ไม่ได้” เซวียเสียวเสี่ยวรีบลุกขึ้นทันใด ทั้งสามคนมองตามร่างที่วิ่งออกไป

“เจ้าจะไปทำอันใด” ฉินซีเอ่ยถาม

“ข้าจะไปถาม เขาจะแต่งงานกับข้าหรือไม่” เซวียเสียวเสี่ยวผลักประตูเปิด รีบหายออกไปทันที ไม่นานก็ได้ยินแต่เสียงฝีเท้าดังและหายไปในที่สุด

ทั้งสามคนในห้องเล็กมองสบตากัน

“นางบอกว่า…”

“นางจะไปถาม…”

“คนผู้นั้น จะแต่งงานกับนางหรือไม่”

หนานกงมั่วลังเลอยู่ชั่วครู่ “พวกเรา ต้องไปดูหรือไม่” แม่นางตระกูลเซวียช่างทำอันใดรวดเร็วเหลือเกิน

ฉินซีส่ายศีรษะ “นางคงรู้ตัวเป็นแน่” อย่างไรเซวียเสียวเสี่ยวก็ฝึกวรยุทธ์มาก่อน หนานกงมั่วตามไปคนเดียวไม่มีปัญหา ทว่านางและเซี่ยเพ่ยหวนกลับเป็นตัวถ่วง

หนานกงมั่วพยักหน้า คิดไปคิดมาจึงเรียกองครักษ์เงาออกมาหนึ่งคน กระซิบออกคำสั่ง สตรีชุดดำพยักหน้าพร้อมตอบรับ ไม่นานก็หายไปจากหน้าประตู

ห้องทั้งห้องเงียบลงไปชั่วครู่ ทั้งสามหัวเราะขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ หนานกงมั่วถอนหายใจเอ่ย “อีกไม่กี่วัน เซวียฮูหยินควรขอบคุณข้าหรือโกรธเกลียดข้ากันเล่า” เซี่ยเพ่ยหวนเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “อย่างไรก็เป็นเรื่องที่ดี แม้เสียวเสี่ยวจะดูทำอันใดหุนหันพลันแล่นแต่ก็มีขอบเขต”

หนานกงมั่วพยักหน้า เอ่ย “นั่นน่ะสิ ข้านึกออกแล้ว มิสู้…พวกเราจัดงานเลี้ยงบุปผาดีหรือไม่”

“ไยจึงนึกถึงเรื่องนี้ขึ้นได้เล่า อีกทั้ง…ยามนี้ไหนเลยจะมีดอกไม้อันใดกันเล่า” เซี่ยเพ่ยหวนเลิกคิ้ว

หนานกงมั่วครุ่นคิด เอ่ย “อีกไม่กี่วัดดอกเหมยก็จะบานแล้วมิใช่หรือ เสด็จอาหลิงอี๋เองก็มีสวนดอกไม้อยู่ในเมืองหนึ่งสวน ในสวนมีดอกเหมยมากมาย ข้าจะไปยืมใช้สักหน่อยก็ได้แล้ว”

ฉินซีพยักหน้า “เช่นนั้นก็ไม่เลว ฤดูนี้ค่อนข้างหน้าเบื่อ จัดงานเลี้ยงคนเยอะอีกสักหน่อย ไม่แน่อาจได้สหายเพิ่มขึ้นมาสักคนก็เป็นได้” สิ่งนี้นั้นคิดเผื่อหนานกงมั่ว หนานกงมั่วเป็นพระชายาฉู่อ๋อง จะมีเพียงพวกนางที่เป็นคนคุ้นเคยเพียงไม่กี่คนก็คงไม่ได้

หนานกงมั่วกลอกตา “พวกเจ้ายังมีความคิดนี้อีกหรือ ก่อนหน้านี้พวกเรากำลังคุยสิ่งใดกัน”

ทั้งสองคนชะงัก พลันเข้าใจขึ้นมา “เจ้าจะบอกว่า…นี่จะไม่ดีหรือไม่”

หนานกงมั่วยิ้มตาหยี เอ่ย “พวกเจ้าจัดเองแน่นอนว่าไม่ดี แต่ข้าไม่เหมือนกัน ข้าเป็นพระชายาฉู่อ๋องนะ” ดังนั้นฐานะแต่งงานแล้วอย่างไรก็พอมีประโยชน์อยู่บ้าง ต่อให้อายุของนางจะไม่ได้มากกว่าเหล่าขุนหนูที่ยังไม่ออกเรือนมากนัก เหมือนกับตระกูลจูช่วยจูชูอวี้จัดในปีนั้น แม้จะมีข้ออ้างปิดเอาไว้ แต่ก็ยังไม่ได้ดูน่าฟัง แต่การจัดงานเลี้ยงบุปผาในนามของพระชายาฉู่อ๋อง งานเลี้ยงบุปผานี้ ในเมืองจินหลิงนั้นมีอยู่ไม่น้อย

เห็นทั้งสองลังเล หนานกงมั่วจึงเอ่ย “ไม่อาจเรียกได้ว่าเพื่อพวกเจ้า พวกเจ้าก็รู้ ผู้ใต้บังคับบัญชาของจวินมั่วมีคนโสดอยู่ไม่น้อย พวกเขาเองไม่ได้มีชาติตระกูลที่ดี ในกองทัพยิ่งไม่มีใครมาหา ข้าคงไม่คิดอยากให้พวกเขาโสดไปตลอดชีวิตกระมัง” ผู้ใต้บังคับบัญชาของคุณชายเว่ย คนที่มีพื้นฐานตระกูลดีที่สุดคงจะเป็นลิ่นฉังเฟิง แต่ลิ่นฉังเฟิงเองก็ไม่มีตระกูลคอยใส่ใจ ถึงคุณชายลิ่นเองจะไม่อยากแต่งภรรยา ทว่ายามนี้คนในจินหลิงหลายคนแทบอยากยกบุตรสาวให้เขา คนที่ยุ่งยากสักหน่อยคงจะเป็นพวกเจี่ยนชิวหยาง เอ่ยถึงฐานะการงาน แม้ไม่อาจเทียบลิ่นฉังเฟิงและฉินจื่อซวี่ แต่ก็ไม่ได้ต่ำต้อย เป็นองครักษ์ของคุณชายเว่ย ขอเพียงมีชีวิตอยู่ ตอนนี้อย่างน้อยก็เป็นพันเอกขั้นหกแล้ว ส่วนใหญ่นั้นเป็นขั้นสี่ขั้นห้าระดับสูงแล้ว พวกเขาอายุไม่มาก หน้าที่การงานไม่นับว่าต่ำต้อย แต่ส่วนใหญ่ต่างเป็นคนโสด บุรุษกลุ่มใหญ่วันๆ อยู่แต่ในกองทัพ จะไปหาภรรยามาจากที่ใดกันเล่า

“ช่างเป็นพระชายาที่ดี” เซี่ยเพ่ยหวนเอ่ยชื่นชม

หนานกงมั่วยิ้มหวาน “เจ้าก็คิดเสียว่าข้าว่าง เบื่อๆ เป็นอย่างไร”

เซี่ยเพ่ยหวนครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ พยักหน้าพลางเอ่ย “ก็ได้ ว่างก็ว่าง”

ฉินซีเม้มรีฝีปากยิ้ม “ข้าเองก็ไม่มีอันใดทำ มีสิ่งใดให้ช่วยก็รีบบอกมาเถิด”

หนานกงมั่วพยักหน้าอย่างพึงพอใจ เอ่ย “ข้าจะไม่เกรงใจ นี่เป็นการจัดงานเลี้ยงครั้งแรกของข้า ไม่แน่ว่าอาจต้องเชิญเซี่ยฉินฮูหยินทั้งสองคนช่วยชี้แนะ”