หมอหญิงยอดมือสังหาร - ตอนที่ 1153 จินตนาการที่เลวร้าย (2)

ตอนที่ 1153 จินตนาการที่เลวร้าย (2)

ฮองเฮาขมวดคิ้วเบาๆ นางก็เป็นสตรี ดังนั้นวาจาที่จูชูอวี้เอ่ยก่อนหน้านี้นั้นฟังผ่านๆ ก็ช่างเถิด ส่วนประโยคหลังนั้น… “อ้อ ก็ดี เหว่ยเอ๋อร์ไม่มีบุตรมาตลอดก็คงไม่ดีนัก ข้ากับฝ่าบาทเองก็ร้อนใจ เจ้าเป็นเด็กดี เอาตามนี้เถิด”

จูชูอวี้พ่นลมหายใจ รู้สึกผิดหวังขึ้นมาเล็กน้อย อดเย้ยหยันตนเองอยู่ในใจไม่ได้ คาดหวังให้ฮองเฮาออกหน้าเอ่ยแทนตนเองอย่างนั้นหรือ

องค์หญิงหลิงอี๋เอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ดูท่าทีของพระชายาเจิ้งอ๋อง เหมือนจะมีตัวเลือกเอาไว้แล้วอย่างนั้นหรือ”

จูชูอวี้เอ่ยด้วยรอยยิ้มบาง “เสด็จอาล้อเล่นแล้วเพคะ แน่นอนว่าคงต้องเลือกหลังจากที่รายงานเสด็จแม่แล้ว แม้จะเป็นชายารอง แต่ก็สูงส่ง ต้องเลือกโดยละเอียดเพคะ”

องค์หญิงหลิงอี๋ยิ้ม ไม่เชื่อวาจาของนาง หลายวันมานี้จูชูอวี้กำลังยุ่งกับสิ่งใดในเมืองจินหลิงมีใครไม่รู้บ้าง “แต่เป็นพี่สะใภ้ จวนฉู่อ๋องต่างหากเล่าที่เงียบเหงา พี่สะใภ้ไม่คิดเลือกหญิงงามไม่กี่คนเข้าจวนให้องค์ชายใหญ่หรือ จะได้มีเพื่อนด้วยนะเพคะ” จูชูอวี้หันไปเอ่ยกับหนานกงมั่วด้วยรอยยิ้ม

หนานกงมั่วตวัดสายตาขึ้นมอง ปรายตามองนางนิ่งๆ แล้วจึงเอ่ย “ขอบคุณน้องสะใภ้ที่เป็นห่วง ข้าไม่มีงานอดิเรกเช่นนั้น หากท่านอ๋องเจอคนที่ถูกใจ แน่นอนคงเอ่ยขึ้นมาเอง หากข้าเลือกเข้ามาโดยพลการ ท่านอ๋องไม่พอใจจะเป็นการทำร้ายนางหรือไม่”

ไม่มีงานอดิเรกเช่นนั้นอย่างนั้นหรือ จูชูอวี้กระตุกมุมปาก นางมีหรือ ฮองเฮามองลงมา มองลูกสะใภ้ทั้งสามตรงหน้าได้แต่ถอนหายใจ คนหนึ่งทำอันใดตามใจ คนหนึ่งชอบมีตัวตน อีกคนหนึ่งกลับเงียบจนไร้ตัวตน ได้แต่หวังว่าคนต่อไปจะปกติสักหน่อยเถิด ความต้องการของนางนั้นไม่ได้สูงเลย

เอ่ยลาฮองเฮาแล้ว กลุ่มคนจึงเดินมุ่งหน้าออกจากวังหลวงไป ยังเดินไม่ทันถึงหน้าประตูวัง ก็มองเห็นเว่ยจวินมั่วที่อยู่ในชุดพิธีการชินอ๋องลายงูเหลือมสีม่วงยืนอยู่ใต้ประตูวังราวกับกำลังรอใครอยู่ ซุนเหยียนเอ๋อร์ดึงแขนเสื้อของหนานกงมั่ว ส่งสัญญาณให้นางมองไปที่หน้าประตูวัง หนานกงมั่วเลิกคิ้วมองไป ไม่นานพลันยิ้มร่าขึ้นมา

องค์หญิงฉังผิงเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ดูเหมือนจะรอเจ้าอยู่ รีบไปเถิด”

หนานกงมั่วรีบบอกลาทุกคน เดินเข้าไปหาอย่างรวดเร็ว

เห็นได้ว่าเว่ยจวินมั่วเองก็มองเห็นพวกนางแล้ว เดินเข้ามาหาเช่นกัน

“จวินมั่ว” หนานกงมั่วยิ้มพลางเอ่ย “วันนี้ช่างเร็วนัก”

เว่ยจวินมั่วเอ่ย “ไม่เร็ว ยังมีธุระต้องออกนอกเมือง ได้ยินว่าพวกเจ้าเข้าวังมา จึงมารอเจ้าอยู่ที่นี่”

“น่าสงสาร” หนานกงมั่วเอ่ยด้วยความสงสาร ฮ่องเต้พระองค์ใหม่ทำงานอย่างบ้าคลั่งราวกับอดีตฮ่องเต้ ใช้งานผู้ใต้บังคับบัญชาและพระโอรสอย่างหนักหลายวันมานี้ ทั่วทั้งราชสำนักต่างยุ่งวุ่นวาย ยุคสมัยใหม่บรรยากาศใหม่เสียจริง คนที่ร่างกายอ่อนแอสักหน่อยเกรงว่าคงไม่อาจทนได้

“เสด็จอา เสด็จอาหลิงอี๋” เว่ยจวินมั่วจูงมือหนานกงมั่วเดินเข้าไปทักทายองค์หญิงฉังผิงและองค์หญิงหลิงอี๋

จูชูอวี้และซุนเหยียนเอ๋อร์เองก็รีบทำความเคารพ “ถวายพระพรเสด็จอา”

องค์หญิงฉังผิงมองเว่ยจวินมั่ว พยักหน้าพลางเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ได้ยินอู๋สยาบอกว่าช่วงนี้พวกเจ้ายุ่งมาก มีเวลาว่างอย่างหาได้ยากก็อย่าเสียเวลากับเราที่นี่เลย รีบไปเถิด”

หนานกงมั่วก้มหน้าลอบยิ้มเจื่อน ไหนเลยจะว่างเล่า เห็นได้ชัดว่านี่เป็นการลอบหนีออกมาในขณะที่กำลังยุ่งต่างหาก

เว่ยจวินมั่วเองก็ไม่เกรงใจ พยักหน้ากล่าวลาองค์หญิงทั้งสอง จูงมือหนานกงมั่วเดินออกจากวังหลวงไป

มองทั้งสองเดินเคียงคู่กันออกไป อีกทั้งหนานกงมั่วยังเกาะแขนข้างหนึ่งของเว่ยจวินมั่วเอาไว้ หันมาเอ่ยกับเขาด้วยรอยยิ้มอยู่เรื่อยๆ องค์หญิงหลิงอี๋เอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มอย่างอดไม่ได้ “เด็กสองคนนี้ แต่งงานกันมาหลายปีแล้วยังรักกันเหนียวแน่นเพียงนี้ หาได้ยากแล้ว ข้าจำได้ว่านิสัยของจวินเอ๋อร์นั้นเย็นชายิ่งแล้ว”

องค์หญิงฉังผิงเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “สองสามีภรรยา ความสัมพันธ์ดีนับเป็นเรื่องดี หากมีความสัมพันธ์ราวกับแขก จะมีความหมายอันใดเล่า” ผู้คนมักใช้การเคารพซึ่งกันและกันมาอธิบายความสัมพันธ์สามีภรรยา จะไม่มีปัญหาจริงหรือ

จูชูอวี้และซุนเหยียนเอ๋อร์มองสบตากัน ต่างฝ่ายต่างมองเห็นความอิจฉาบางๆ ที่อยู่ในสายตาของอีกฝ่าย

ออกมาจากประตูวังหลวง ทั้งสองเดินจูงมือกันอยู่บนถนน หนานกงมั่วเอ่ยถาม “ตอนบ่ายยังมีธุระหรือ”

เว่ยจวินมั่วเอ่ย “ออกนอกเมือง ไปยังค่ายทหาร”

หนานกงมั่วพยักหน้า “พอดี ข้าเองก็จะออกนอกเมือง ไปเยี่ยมอาจารย์และอาจารย์อา” อาจารย์และอาจารย์อาไม่อยากอยู่ที่จวนฉู่อ๋อง และไม่อยากอยู่ในเมืองจินหลิง เพียงแต่มีตุ๊กตาน้อยทั้งสองอยู่พวกเขาก็ไม่อาจไปไกล จึงพักอยู่ที่เรือนพักหลังหนึ่งนอกเมืองจินหลิงห่างออกไปไม่ไกลนัก ส่วนศิษย์พี่เห็นว่าในเมืองไม่มีอันใดพลันสะบัดแขนเสื้อไปแล้ว

เท้าของคุณชายเว่ยชะงัก ขมวดคิ้วพลางเอ่ย “เสียนเกอยังไม่ไปหรือ”

หนานกงมั่วกลอกตา “ได้รับผลประโยชน์แล้วถีบหัวส่งไม่ใช่นิสัยที่ดี”

เว่ยจวินมั่วพยักหน้า “อืม ข้ารู้ ข้ามแม่น้ำได้แล้ว ไยสะพานนั้นจึงไม่ไป”

“…” เนิ่นนาน หนานกงมั่วพลันเอ่ยขึ้นไม่กี่คำ “เพราะท่านยังไม่จ่ายค่าผ่านทาง”

แน่นอนว่าคุณชายเว่ยไม่รู้ ไม่ใช่สะพานนั้นไม่อยากไป แต่เพราะเขายังไปไม่ได้ วันแรกบอกจะไปก็ถูกอาจารย์อาตีหนักๆ ไปหนึ่งรอบ ครั้งที่สองเมื่อบอกว่าจะไปพลันถูกอาจารย์วางยาใช้เวลากว่าสองชั่วยามกว่าจะถอนพิษได้ นอนไปเป็นวันกว่าจะลุกขึ้นมาได้ ครั้งที่สามคุณชายเสียนเกอเริ่มฉลาดแอบหนีไป ทว่าถูกอาจารย์อาจับกลับมาระหว่างทางตีหนักๆ ไปอีกหนึ่งรอบ

ท่าทีของชายชราทั้งสองนั้นหนักแน่น ต่อให้เจ้าหาภรรยาไม่ได้ ก็ต้องอยู่เลี้ยงชายชราอย่างพวกข้าไปจนตาย ดังนั้นอยู่ที่นี่ดีๆ อย่าได้คิดหนีไปที่ใด มิเช่นนั้นตัดขาเจ้าเปลี่ยนเป็นพวกข้าเลี้ยงเจ้าไปจนแก่ก็ยังได้ คำขู่ของอาจารย์ยิ่งชัดเจน หากไม่เชื่อฟังก็หาสตรีสักคน มีลูกให้พวกข้าเล่นสักคนแล้วเจ้าจะไปไหนก็ไป

คุณชายเสียนเกอที่อยู่สูงสุดของห่วงโซ่อาหารมาโดยตลอดเจอหมอสองคนที่อยู่สูงกว่าตน วรยุทธ์สูงกว่าตนอีกทั้งยังไม่มีเหตุผล ไม่มีทางเลือกจำต้องยอมอยู่เงียบๆ โรยราอยู่ในเรือน

“…” เว่ยจวินมั่วครุ่นคิดอยู่นาน เอ่ย “ส่งเทียบเชิญไปให้ศิษย์พี่ของเจ้าสักใบเถิด”

“เอ๋” หนานกงมั่วเลิกคิ้ว

เว่ยจวินมั่วเอ่ย “บุรุษที่ไม่ได้แต่งงานอาจจะเป็นบ้าเอาได้ เจ้าคงไม่อยากให้เขาอายุมากแล้วกลายมาเป็นเหมือนอาจารย์ของเจ้ากระมัง” บ้าๆ บอๆ เช่นนั้น

“…” จินตนาการถึงศิษย์พี่ที่มีรอยยับย่นบนใบหน้าและเปลี่ยนเป็นอาจารย์ หนานกงมั่วตัวสั่นโดยไม่อาจห้ามได้ ศิษย์พี่ต่อให้แก่แล้วก็คงจะเหมือนอาจารย์อากระมัง เพียงแต่อาจารย์อาเหมือนจะเคยแต่งอาจารย์อาหญิง แต่ว่าอาจารย์ มักจะเอ่ยชมตนเองว่าเมื่อยังหนุ่มก็เป็นชายรูปโฉมหล่อเหลา หากเป็นความจริง…

หนานกงมั่วพยักหน้าหนักๆ “ท่านเอ่ยถูกแล้ว ข้าจะเอาเทียบเชิญไปให้ศิษย์พี่อย่างแน่นอน”

คุณชายเสียนเกอผู้หล่อเหลากลายเป็นตาแก่บ้าๆ บอๆ แค่คิดก็เลวร้ายแล้ว

คุณชายเว่ยพยักหน้า เอ่ย “อย่างไรเสียนเกอก็เป็นศิษย์พี่ของเจ้า อาจารย์และอาจารย์อาอายุมากแล้ว พวกเราควรเป็นห่วงเรื่องสำคัญที่สุดในชีวิตของศิษย์พี่”

หนานกงมั่วเห็นด้วย “ไม่คิดว่าท่านจะเป็นห่วงศิษย์พี่”

“เขาเป็นศิษย์พี่ของอู๋สยา แน่นอนว่าข้าต้องเป็นห่วง” คุณชายเว่ยเอ่ยด้วยรอยยิ้มเรียบนิ่ง