หมอหญิงยอดมือสังหาร - ตอนที่ 1166 ให้เจ้าได้เห็นว่าข้าเป็นอย่างไร (1)

ตอนที่ 1166 ให้เจ้าได้เห็นว่าข้าเป็นอย่างไร (1)

รอจนคุณหนูลิ่นหกเดินออกไป ทั้งสามคนจึงลุกออกมาจากพุ่มดอกไม้ เซี่ยเพ่ยหวนและฉินซีมองใบหน้าทะมึนของหนานกงมั่ว มองสบตากันไม่เอ่ยสิ่งใด น้อยมากที่หนานกงมั่วจะโกรธใครจริงๆ แต่เห็นได้ว่าคุณหนูหกเชื้อสายหลักของตระกูลลิ่นผู้นั้นได้ทำให้นางขุ่นเคืองแล้ว

เซี่ยเพ่ยหวนมองไปทางที่ลิ่นฮั่นเดินหายไปอย่างไร้ซึ่งคำพูด แม่นางผู้นี้โง่หรือ คุณชายเสียนเกอเป็นคนในยุทธภพที่ไม่มีตำแหน่งยิ่งใหญ่อันใดก็จริง แต่เขาเป็นศิษย์พี่ของพระชายาฉู่อ๋อง เขาเคยช่วยชีวิตฮ่องเต้ เขายังเป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตบุตรีเชื้อสายหลักของตระกูลฉินอีกด้วย ต่อให้ไม่เอ่ยถึงเรื่องเหล่านี้ ชื่อเสียงของคุณชายเสียนเกอสตรีนางใดไม่เคยได้ยินกันเล่า ต่อให้ไม่เคยได้ยิน แต่ว่านิยายในโรงน้ำชาของเหล่าบัณฑิตคงจะเคยอ่านกระมัง วิชาการแพทย์เก่งกาจเสียยิ่งกว่าหมอหลวงในวัง ที่สำคัญคือเขาไม่เหมือนหมอหลวงที่รักษาเพียงคนที่กำหนดและอาจไม่ได้รับความซาบซึ้งใจในบางครั้ง คนที่คุณชายเสียนเกอจะยอมรักษากว่าครึ่งเป็นถึงผู้มีอำนาจฐานะสูงส่ง และคนเหล่านี้ต่อให้มีเพียงครึ่งเดียวที่ยอมตอบแทนบุณคุณคุณชายเสียนเกอ เส้นสายนี้คงน่าตกใจอยู่ไม่น้อย

หนานกงมั่วหรี่ตามองไปยังที่ที่นางเดินหายไป เอ่ยเสียงเย็น “คุณหนูหกตระกูลลิ่น เยี่ยม”

เซี่ยเพ่ยหวนมองนาง เลิกคิ้วด้วยรอยยิ้ม เอ่ย “ออมมือด้วยอย่างไรก็เป็นเด็กสาวคนหนึ่งเท่านั้น”

หนานกงมั่วกะพริบตา ยิ้มบาง เอ่ย “เซี่ยสามเจ้าพูดอันใดเล่า ข้าขึ้นชื่อว่าอ่อนโยนจิตใจดีรู้หรือไม่”

เซี่ยเพ่ยหวนไหวไหล่ ยิ้มบางไม่เอ่ยวาจา

หนานกงมั่วยิ้มพลางเอ่ย “ความจริงนางไม่ชอบศิษย์พี่ก็นับเป็นเรื่องดี เกิดศิษย์พี่ของข้าหน้ามืดตามัวขึ้นมา ข้ายังไม่อยากทำตัวเป็นตะบองตียวนยาง[1]” คนอย่างลิ่นฮั่น อย่างไรก็ตามไม่อาจให้ศิษย์พี่ของนางแต่งเข้าบ้านอย่างแน่นอน เพียงแต่นั่นไม่ได้หมายความว่านางจะให้อภัยที่ลิ่นฮั่นดูถูกศิษย์พี่ของนาง เสียนเกอแม้จะชั่วร้ายสักหน่อย แต่นี่เป็นคนชั่วช้าที่ดีกับนางไม่เลวมาตลอด

“พวกเราก็ไปดูกันเถิด ฝั่งนั้นคงจะครึกครื้นที่สุด” หนานกงมั่วเอ่ยขึ้น

เซี่ยเพ่ยหวนพยักหน้าเห็นด้วย ฉินซียืนเหม่อลอยอยู่ด้านข้างราวกับไม่ได้ยินที่ทั้งสองคุยกัน หนานกงมั่วเลิกคิ้วอย่างแปลกใจ “ซีเอ๋อร์”

ฉินซีได้สติ ยิ้มพร้อมพยักหน้า “ตามใจแม่งานก็ได้”

หนานกงมั่วและเซี่ยเพ่ยหวนลอบส่งสายตาให้กัน เหมือนมีอันใดแปลกๆ

หนานกงมั่วคุ้นเคยกับสวนดอกเหมยเป็นอย่างดี พาเซี่ยเพ่ยหวนและฉินซีเดินออกไป ไม่นานก็มาถึงที่ที่เหล่าลิ่นฉังเฟิงอยู่ แน่นอนที่นี่ที่ครึกครื้นที่สุดแล้ว พื้นที่เปิดโล่งขนาดใหญ่นอกเรือน รอบข้างล้อมรอบไปด้วยดอกเหมยที่ทั้งเบ่งบานทั้งยังตูมอยู่ บนศาลามีชาและของว่าง ต้นไผ่พริ้วไสว เป็นที่ที่เหล่าสตรีมาพักผ่อนและเล่นสนุก

โต๊ะใต้ต้นดอกเหมย เหล่าเว่ยจวินมั่วกำลังนั่งดื่มชาดื่มเหล้าอยู่ใต้ต้นไม้ บางคนประลองการต่อสู้ บางคนประชันบทกวี แม้ว่าทั้งสองอย่างดูเหมือนไม่เกี่ยวข้องกัน แต่ผู้ใดมีตาก็คงสัมผัสได้ว่าสองฝ่ายต่างใช้สายตาสอดส่องซึ่งกันและกัน

เซียวเชียนเหว่ยและเซียวเชียนชื่อนั่งอยู่ที่โต๊ะใต้ต้นไม้กับเว่ยจวินมั่วไม่ได้เข้าร่วมกิจกรรมเหล่านี้ พระชายาของเซียวเชียนชื่อถูกกำหนดเอาไว้แล้ว ไม่ต้องให้เขากังวล ต่อให้เซียวเชียนเหว่ยจะรีบร้อนทว่าไม่มีทางมาหาชายารองในงานเลี้ยงของพี่สะใภ้ ทว่าเซียวเชียนจย่งกลับกระตือรือร้นที่สุด ลากเหล่าเซวียปินไปยังลานประลองการต่อสู้แล้ว

เซียวเชียนเหว่ยยกแก้วขึ้นมาเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “พี่สะใภ้ใหญ่ช่างคิดจริงๆ”

เว่ยจวินมั่วยกแก้วขึ้นมาไม่เอ่ยสิ่งใด เซียวเชียนเหว่ยเองก็ไม่สนใจ เว่ยจวินมั่วเย็นชาเป็นที่รู้กันอยู่แล้ว

เซียวเชียนชื่อยิ้มพลางเอ่ย “สงครามหลายปี ทำให้การแต่งงานของหลายตระกูลล่าช้าแล้ว หากครั้งนี้สามารถจับคู่ได้สักกี่คู่ นับว่าเป็นบุญแล้ว”

เซียวเชียนเหว่ยกวาดตามองผู้คนที่เล่นอยู่ในพื้นที่ต่างๆ เลิกคิ้วพลางเอ่ย “คุณชายลิ่นอีกทั้งใต้เท้าเจี่ยนดูจะไม่มีความสนใจ” ตั้งแต่ต้นจนจบ ไม่เห็นว่าคนเหล่านี้จะสนใจสตรีคนใด ทว่ามีสายตาของสตรีไม่น้อยที่มองไปยังพวกเขา อย่างไรชายหนุ่มรูปร่างหน้าตาดีมีอนาคตก็หาได้ยาก ต่อให้เจี่ยนชิวหยางจะไม่มีพื้นฐานของชาติตระกูล แต่ก็มีตระกูลใหญ่หลายตระกูลที่ยอมยกบุตรสาวให้เขา

เว่ยจวินมั่วหันไปมองเหล่าลูกน้องของตน เอ่ยเสียงเรียบ “พวกเขาเขินอาย”

“แค่กๆ” เซียวเชียนชื่อสำลักน้ำชาไอติดต่อกัน เห็นเซียวเชียนเหว่ยและเว่ยจวินมั่วมองมา จำต้องแสดงท่าทีขออภัยออกมา

ห่างออกไปไม่ไกล คุณชายฉังเฟิงที่เพิ่งกลับมาปรายสายตาไม่พอใจมองไปยังเจ้านายสหายสนิทที่กำลังวิพากษ์วิจารณ์ลูกน้องของตน ไม่รู้จักละอาย คุณชายอย่างข้ากล้าได้กล้าเสียจนตนเองยังต้องกลัว

“เงินปลอบขวัญเหล่าทหารที่บาดเจ็บล้มตายเป็นอย่างไรแล้ว” ในเมื่อไม่มีอันใดก็คุยเรื่องงานกันเถิด คุณชายเว่ยมองไปยังเซียวเชียนชื่อที่สำลักจนใบหน้าแดงก่ำ เซียวเชียนชื่อรีบตั้งสติ พยักหน้าแล้วจึงเอ่ย “พี่ใหญ่วางใจ จะต้องแจกจ่ายออกไปแล้วเสร็จก่อนปีใหม่อย่างแน่นอนพ่ะย่ะค่ะ” เรื่องสำคัญเพียงนี้ เสด็จพ่อยกให้เป็นหน้าที่ของตน เซียวเชียนชื่อรู้สึกซาบซึ้งยิ่งนัก เพราะเหตุนี้จึงให้ความสำคัญเป็นอย่างมาก ทุกวันตั้งใจทำงานของตนด้วยความระมัดระวัง แม้แต่การติดตามข่าวของเซียวเชียนเหว่ยก็น้อยลงไปมาก

บุตรชายพยายามเพียงนี้ แน่นอนว่าฮ่องเต้เองก็ต้องให้รางวัลและกล่าวชม เพียงแต่ขณะเดียวกันก็ยิ่งมั่นใจ บุตรชายผู้นี้ไม่ใช่คนที่จะเป็นผู้นำได้ แม้ว่าหลายปีมานี้จะมีประสบการณ์จากสนามรบมากมายมีการเติบโตขึ้นมาบ้าง แต่ก็ทำได้เพียงหน้าที่ที่ถูกส่งมอบมาในมือให้ดี ให้เขานำกลุ่มคนหรือเป็นผู้นำแผ่นดินเดินไปข้างหน้าแน่นอนว่ายังไม่เพียงพอ

ได้ยินคำของเขา เซียวเชียนเหว่ยจึงหงุดหงิดขึ้นมา ยามนี้เว่ยจวินมั่วดูและกรมคลังและงานในกองทัพ เซียวเชียนชื่อถูกส่งไปควบคุมตรวจสอบเงินปลอบขวัญ แม้แต่เซียวเชียนจย่งเองก็ไปอยู่ด้วยกันกับขุนพลในกองทัพเหล่านั้น มีเพียงเขาที่ถูกฮ่องเต้ส่งไปดูแลเรื่องพิธีไหว้บรรพชนที่จะถูกจัดขึ้นปลายปี แม้จะบอกว่า ‘เรื่องที่ยิ่งใหญ่ต่อแผ่นดินคือพิธีการและกองทัพ’ ก็ตาม แต่เรื่องนี้มีกรมธรรมการและโหราจารย์รวมไปถึงไท่ฉังซื่อคอยดูแลอยู่แล้ว มีการกำหนดเอาไว้อย่างชัดเจนแล้ว ไม่มีเรื่องให้เขาต้องยื่นมือเข้าไปยุ่งนัก สำหรับเรื่องการกุมอำนาจ ยิ่งไม่ช่วยอันใดเลย

เว่ยจวินมั่วไม่คิดสนใจว่าไยเซียวเชียนเหว่ยจึงเปลี่ยนไป เพียงเอ่ยกับเซียวเชียนชื่อ “หากมีคนลงมือกับเงินนี้ ไม่ต้องเกรงใจ เสด็จพ่อเพิ่งขึ้นครองบัลลังก์ ไม่มีทางยอมให้คนมือเท้าสกปรกเหล่านั้นอย่างแน่นอน ต่อให้มีเรื่อง ยังมีเสด็จพ่ออยู่”

“พ่ะย่ะค่ะ ขอบพระทัยเสด็จพี่ใหญ่ที่สั่งสอน” เซียวเชียนชื่อรีบเอ่ยขอบคุณ ขอเพียงมีคนก็มีความโลภ หากเป็นอื่นก็ยังดี แต่หากเป็นคนเก่าแก่ที่ติดตามเสด็จพ่อ เซียวเชียนชื่อลังเลจริงๆ เพียงแต่ตอนนี้ฐานะไม่เหมือนเดิมแล้ว ยามนี้เซียวเชียนชื่อที่เป็นชินอ๋องไม่ได้ถูกเจ้าหน้าที่เหล่านั้นกดข่มเอาไว้ให้ลำบากใจแล้ว เพียงลงมือเบาไปหน่อยก็เท่านั้น

นึกถึงสองวันก่อนที่เสด็จพ่อเองก็ลอบส่งสัญญาณบอกกับตนว่าจะใจอ่อนไม่ได้เด็ดขาด เซียวเชียนเหว่ยรู้สึกขอบคุณคำสั่งสอนของเว่ยจวินมั่วยิ่งขึ้น พี่ใหญ่เอ่ยไม่ผิด เขาไม่ทำผิด หากมีปัญหาขึ้นมาจริงๆ เสด็จพ่อคงไม่เข้าข้างคนโลภมากเหล่านั้นแล้วกดขี่บุตรชายของตนกระมัง

“โอ้ พระชายาฉู่อ๋องมาแล้ว มิสู้ประลองด้วยกันสักนิดดีหรือไม่” เสียงกลั้วหัวเราะของลิ่นฉังเฟิงดังมาจากที่ไม่ไกล ทั้งสามคนหันกลับไปมองเห็นหนานกงมั่วและเซี่ยเพ่ยหวน ฉินซีที่สง่าและสวยงามไม่แพ้กันปรากฏตัวขึ้นที่ชายป่าเหมยด้านข้าง วันนี้ตระกูลเซี่ย ฉินสองตระกูลเองก็มีชายหนุ่มมาด้วย เพียงแต่ไม่ใช่คุณชายใหญ่ฉินและคุณชายเซี่ยเจ็ดที่มีชื่อเสียง แต่เป็นญาติผู้น้องของเซี่ยเพ่ยหวนและฉินซี คุณชายหกตระกูลฉินและคุณชายสิบสองตระกูลเซี่ย แม้ไม่ได้กำเนิดจากผู้นำตระกูล แต่ก็เป็นเชื้อสายหลัก มีฐานะสูงส่งเช่นกัน

[1] ยวนยาง คนจีนใช้นกยวนยางมาเป็นสัญลักษณ์ของคู่รัก ตะบอกตียวนยาง คือ การทำให้คู่รักแยกจากกัน