หมอหญิงยอดมือสังหาร - ตอนที่ 1228 ทางเลือกการแต่งงานขององค์หญิง

ตอนที่ 1228 ทางเลือกการแต่งงานขององค์หญิง

ยามเย็น แสงแดดอ่อนๆ สาดส่องเข้ามาในอุทยาน พาดผ่านพันธุ์ไม้นานาชนิดที่ซ้อนกันเป็นชั้นๆ ทั่วทั้งวังหลวงอันเงียบสงบราวกับย้อมไปด้วยสีเหลืองทอง ในโรงละครด้านหลังอุทยาน เสียงเครื่องดนตรีกำลังบรรเลงท่วงทำนองแห่งความสุขดังไปทั่วอุทยาน

ตรงข้ามโรงละครคือตึกพื้นที่นั่งของผู้ชม ฮองเฮานั่งอยู่ในตำแหน่งเหนือสุดพูดคุยกับสตรีทั้งหลายด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม จูชูอวี้และซุนเหยียนเอ๋อร์นั่งประกบซ้ายขวาถัดลงมาจากที่นั่งของฮองเฮา ถัดลงมาอีกเป็นองค์หญิงฉังผิง องค์หญิงหลิงอี๋รวมไปถึงเหล่าพระชายากระทั่งเหล่าเก้าหมิ่งฮูหยินของขุนนางขั้นสาม ส่วนฐานะที่ต่ำกว่านั้นจำต้องนั่งอยู่ด้านล่างแล้ว

ซุนเหยียนเอ๋อร์มองจูชูอวี้ด้วยความแปลกใจ จูชูอวี้นั้นเดิมทีชำนาญการร่ายรำ งานเยี่ยงนี้ยิ่งไม่เคยพลาดที่จะแสดงความสามารถของตนออกมา วันนี้วันดี ยจึงใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวนักเล่า

ที่นั่งด้านล่าง พระชายาโจวอ๋องขมวดคิ้วพลางเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ฮองเฮา ไยพระชายาฉู่อ๋องจึงยังไม่มาเล่าเพคะ ปกติยุ่งก็ช่างเถิด แม้แต่วันเวลาเช่นนี้พระชายายังปรากฏตัวช้า อาสะใภ้อย่างพวกเราก็อยากจะเห็นนางบ้างนะเพคะ” เอ่ยวาจานี้ออกไป มีผู้คนไม่น้อยเอ่ยสนับสนุน พวกนางสงสัยในพระชายาฉู่อ๋อง เพียงแต่น้อยครั้งนักที่หนานกงมั่วจะปรากฏตัว เคยเจอนั้นก็เคยเจอ แต่ไม่ค่อยได้คุยมากนัก

ฮองเฮาวางถ้วยชาในมือลง เอ่ยกับพระชายาโจวอ๋องอย่างไม่พอใจ “เจ้าไม่เจอนางมิได้หรือ เอาแต่เรียกหาว่าอยากเจอ ก็ไม่เห็นว่าเจ้าจะให้ของขวัญแรกเจออันใดกับนางนี่”

พระชายาโจวอ๋องยกยิ้มมุมปาก เอ่ย “ก็มิใช่เพราะหม่อมฉันจนหรือเพคะ พระชายาองค์ชายไหนเลยจะเห็นค่าของขวัญเล็กๆ น้อยๆ ของพวกเรากันเล่า”

ฮองเฮาจึงไม่ถกเถียงเรื่องนี้กับนาง เพียงเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “เดี๋ยวจะให้นางคารวะเจ้า เจ้าจะได้ไม่ต้องเอาแต่บอกว่าไม่ได้เจอนาง เตรียมของขวัญรับหน้าเอาไว้ให้ดีเถิด หากนางกล้ารังเกียจ ข้าจะช่วยสั่งสอนนางแทนเจ้าก็ได้แล้ว” พระชายาฉีอ๋องที่นั่งข้างพระชายาโจวอ๋องเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้ม “ฮองเฮาเอ่ยถูกแล้วเพคะ เจ้าเตรียมของขวัญเอาไว้แล้วหรือ”

พระชายาโจวอ๋องถอนหายใจ “พี่สะใภ้ ฮองเฮาช่างเป็นแม่สามีที่รักเอ็นดูลูกสะใภ้เสียจริง หม่อมฉันเพียงเอ่ยมากไปไม่กี่ประโยคก็รีบแก้ตัวแทนแล้ว พระชายาฉู่อ๋องช่างโชคดีจริงๆ”

เอ่ยวาจานี้ออกไป บรรยากาศในศาลาพลันแปลกไป ฉู่อ๋องไม่ใช่โอรสที่ฮองเฮาให้กำเนิดก็ช่างเถิด กระทั่งยังไม่ใช่เชื้อสายรองที่สตรีนางอื่นให้กำเนิด แต่เป็นโอรสเชื้อสายหลักจากฮองเฮาพระองค์ก่อน ความสัมพันธ์นี้กระอักกระอ่วนเล็กน้อย คนทั่วไปนั้นหลีกเลี่ยงไม่เอ่ยถึง พระชายาโจวอ๋องไม่เพียงไม่หลีกเลี่ยง ยังเอ่ยออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ ราวกับไม่ได้สังเกตอย่างไรอย่างนั้น

“หม่อมฉันรู้อยู่แล้วว่าเสด็จอารักเอ็นดูหม่อมฉันที่สุด ไม่เจอหม่อมฉันวันเดียวก็เอาแต่คิดถึง” เสียงหวานใสของหญิงสาวถูกส่งเข้ามาจากทางด้านนอก ทุกคนหันกลับไป เห็นหนานกงมั่วในอาภรณ์สีแดงก้าวย่างเข้ามา นอกจากงานพิธีอย่างเป็นทางการ น้อยครั้งที่หนานกงมั่วจะสวมชุดสีสด แต่วันนี้เป็นวันพระบรมราชสมภพของฮ่องเต้ไท่ชู เหล่าขุนนางในราชสำนัก ผู้ปกครองเมืองต่างๆ อีกทั้งคณะทูตจากต่างแคว้นต่างก็มาร่วมยินดี แน่นอนว่าไม่อาจละเลยได้ เพียงแต่วันนี้เหล่าสตรีทั้งหลายที่อยู่ในงานต่างก็พากันสวมชุดสีแดงสด สีม่วง หลากสีสันอย่างหรูหรา จึงไม่ได้รู้สึกแปลกแยกแต่อย่างใด

เป็นเพราะไม่ค่อยมีใครเห็นหนานกงมั่วสวมชุดสีแดง อีกทั้งยิ่งไปกว่านั้นใบหน้าของหนานกงมั่วยังงดงามโดดเด่น ขับให้นางดูสง่างามอ่อนหวานขึ้นไปอีก คนที่ไม่คุ้นเคยอาจคิดว่านางคงสวมสีแดงสีม่วงเหล่านั้นไม่ขึ้น แต่ยามนี้เมื่อมองเห็นนางเข้ามา ผู้คนไม่น้อยต้องต้องลอบสูดหายใจลึกอยู่ในใจ

เพียงเห็นนางอยู่ในชุดสีแดงปักลายเมฆมงคลสีทองที่คอเสื้อ คลุมด้วยเสื้อคลุมแขนยาวตัวใหญ่ปักลายหงส์และเมฆมงคลสีทอง ชายกระโปรงลายเมฆยาวลากไปกับพื้น เข็มขัดสีทองคาดเอวระหง ดูเพรียวบางมากขึ้นเมื่อเคลื่อนไหวในชุดคลุมตัวใหญ่ หนานกงมั่วแต่งหน้าอย่างจริงจัง คิ้วสวยขีดเขียนเล็กน้อย ริมฝีปากถูกแต่งแต้ม ผมถูกม้วนเป็นมวยเมฆ ประดับด้วยปิ่นปักผมอัญมณีหลายชิ้น พู่สีทองเข้มแกว่งไกวอยู่ข้างหู ราวกับว่าทุกการเคลื่อนไหวมีลมเบาๆ เคลื่อนผ่านอยู่เนืองๆ สิ่งที่สะดุดตาที่สุดคือสีแดงทองที่แต่งแต้มอยู่ตรงหว่างคิ้ว ขอบของเปลวเพลิงถูกจุดแต้มด้วยสีทอง ไม่ต้องโอบล้อมไปด้วยอัญมณี ไม่มีการแต่งหน้าแน่นหนา หว่างคิ้วกลับมีความงามสูงส่งอย่างเป็นธรรมชาติ ทำให้คนแทบอยากก้มหน้าหลบเมื่อปะทะกับสายตาของนาง

“ลูกมาช้า ขอเสด็จแม่ได้โปรดอภัยด้วยเพคะ” หนานกงมั่วเดินเข้าไปย่อตัวถวายพระพรฮองเฮาพร้อมเอ่ยขึ้น

ฮองเฮาเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “รีบลุกขึ้นมาเถิด เสด็จอาของเจ้าล้อเล่น ฝ่าบาทมีรับสั่งให้เจ้าช่วยจัดการธุระ เรียบร้อยแล้วหรือ”

หนานกงมั่วลุกขึ้นยิ้มบาง เอ่ย “ใกล้แล้วเพคะ”

ฮองเฮาพยักหน้า “เช่นนั้นก็ดีแล้ว ธุระของฝ่าบาทสำคัญ อย่างอื่นไม่ต้องใส่ใจมากนัก นั่งลงคุยกันเถิด” ตำแหน่งที่นั่งถัดลงมาจากฮองเฮาถูกเตรียมเอาไว้ให้นางอยู่ก่อนแล้ว หนานกงมั่วเอ่ยขอบพระทัยก่อนจะเดินไปนั่งยังที่นั่งว่างข้างจูชูอวี้ หันไปพยักหน้าด้วยรอยยิ้มให้แก่องค์หญิงฉังผิงและองค์หญิงหลิงอี๋ที่เป็นห่วงตน

“พี่สะใภ้” จูชูอวี้หันไปเอ่ยทักทายหนานกงมั่วเสียงเบา

หนานกงมั่วมองนาง เอ่ย “สีหน้าน้องสะใภ้ไม่ดีนัก ไม่สบายหรือไม่” จูชูอวี้ฝืนยิ้มออกมา “เอ่ย “เมื่อคืนนอนไม่หลับ ขอบพระทัยพี่สะใภ้ที่เป็นห่วงเพคะ”

หนานกงมั่วยิ้มบาง “ไม่เป็นอันใดก็ดีแล้ว”

การนั่งชมละครอยู่ในศาลาเป็นเรื่องน่าเบื่อมาก แม้หนานกงมั่วจะเป็นคนมีงานอดิเรกกว้างขวาง แต่ไม่ว่าจะเป็นชาตินี้หรือชาติที่แล้ว การชมละครไม่ใช่หนึ่งในงานอดิเรกของนาง เสียงเจี๊ยวๆ จ๊าวๆ นั่น การร้องที่วกไปวนมานับพันรอบ ทำให้นางที่ไม่ใช่คนใจร้อนแทบอยากไปอ่านแทนนักแสดง

นางนั่งอยู่ด้านข้างดูละครที่แสดงต่อกันไปเรื่อยๆ พูดคุยกับเหล่าสตรีทั้งหลายบ้างเป็นครั้งคราวไม่กี่ประโยค ความคิดส่วนใหญ่ของหนานกงมั่วยังคงวนเวียนอยู่กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นสองวันมานี้ จูชูอวี้ที่เดิมทีถนัดในการพูดคุยวันนี้ยังเงียบเป็นพิเศษ หนานกงมั่วนั้นยินดีเพราะไม่ต้องแบ่งเวลาไปคอยรับมือกับนาง

หลังจากชมละครจบไปหลายตอน ฮองเฮาพลันเหนื่อยแล้ว บอกให้เหล่าสตรีแยกย้ายกันไปพักผ่อนตามความชอบหรือไปเดินเล่นในอุทยาน ตนเองพาองค์หญิงฉังผิงและพระชายาหลายคนกลับวังไปพักผ่อนแล้ว

เหล่าหนานกงมั่วที่เป็นพระชายาองค์ชาย แน่นอนว่าต้องอยู่รับรองแขก ฮองเฮาและเหล่าพระชายาต่างพากันแยกย้ายไปแล้ว บรรยากาศในศาลาจึงผ่อนคลายลงไปมาก บนโรงละครก็ไม่มีการแสดงละครแล้วทว่ามีนักดนตรีมาบรรเลงท่วงทำนองอย่างชื่นมื่น สตรีหลายคนนั่งรวมกลุ่มกัน ดื่มชาพูดคุย สบายเป็นที่สุด

เมื่อเห็นองค์หญิงหลิงเซียงจูงมือจูชูอวี้ออกไป หนานกงมั่วพลันชะงัก อดไม่ได้เงยหน้ามองฟ้า เพิ่งผ่านไปสองสามวันเกิดเรื่องที่นางไม่รู้อีกแล้วหรือ

เห็นนางเป็นเช่นนี้ ซุนเหยียนเอ๋อร์ย้ายที่นั่งมายังตำแหน่งเดิมของจูชูอวี้ เอ่ยเสียงเบา “พี่สะใภ้ไม่รู้หรือ ไม่กี่วันมานี้องค์หญิงหลิงเซียงกับพี่สะใภ้สามสนิทสนมกันมาก ว่ากันว่าองค์หญิงหลิงเซียงเคยไปเยี่ยมที่จวนถึงสองครั้งเลยนะเพคะ” หนานกงมั่วนึกถึงครั้งก่อนที่องค์หญิงหลิงเซียงมาที่จวนฉู่อ๋อง หลังจากนั้นไม่ว่านางหรือเว่ยจวินมั่วก็ไม่มีใครสนใจ คิดว่าองค์หญิงหลิงเซียงคงเข้าใจความหมายของพวกตนจึงเบนไปหาจวนเจิ้งอ๋องกระมัง

องค์หญิงหลิงเซียงนั้นเฉลียวฉลาดและก๋ากั่น แต่หากจะใช้นางเพื่อให้มีผลกระทบไปยังเชื้อพระวงศ์หนานเย่ว์เช่นนั้นคงประหลาดแล้ว แน่นอนองค์หญิงหลิงเซียงเองก็รู้จุดอ่อนของตนเอง นางอายุน้อยเกินไป พี่ชายพี่สาวที่เกิดก่อนนางต่างกุมอำนาจไว้หมดแล้ว ส่วนฮ่องเต้หนานเย่ว์ หากเอ็นดูนางเพียงนั้นละก็ เกรงว่าคงไม่ยอมให้นางมาต้าเซี่ย อย่างไร…หนานเย่ว์ก็มาเชื่อมสัมพันธไมตรีกับต้าเซี่ย ไม่ว่าจะเข้าวังหรือเข้าจวนอ๋องจวนใด เอ่ยโดยหลักการองค์หญิงหลิงเซียงก็จะหมดสิทธิ์ในการสืบทอดบัลลังค์ของหนานเย่ว์อีกต่อไป

เพียงไม่รู้ว่าไยองค์หญิงหลิงเซียงจึงเลือกเซียวเชียนเหว่ย เซียวเชียนเหว่ยหนึ่งพระชายา สี่พระชายารองต่างก็เต็มแล้ว องค์หญิงหลิงเซียงคงไม่แต่งเข้าไปเป็นเชื้อสายรองกระมัง หากเลือกเซียวเชียนชื่อหรือไม่ก็เซียวเชียนเหว่ย ไม่ต้องเอ่ยถึงชายาเอก แม้แต่ตำแหน่งพระชายารองยังไม่อาจเป็นได้

หนานกงมั่วยิ้มหวาน เอ่ย “ไม่รู้เลยจริงๆ หลายวันมานี้มีเรื่องมากมาย”

ซุนเหยียนเอ๋อร์ยิ้ม “ได้ยินท่านอ๋องบอกว่า ฝ่าบาทมีพระประสงค์…ส่งองค์หญิงพระองค์หนึ่งมาที่จวนของเรา แต่ดูแล้วตอนนี้ คงจะไม่ใช่องค์หญิงหลิงเซียงแล้ว” สำหรับการรับพระชายารองของเซียวเชียนจย่ง ซุนเหยียนเอ๋อร์ไม่ได้ใส่ใจนัก อย่างไรก็ไม่ใช่ทุกคนจะโชคดีเหมือนหนานกงมั่วที่สามีมีใจรักมั่นปักใจรักนางเพียงผู้เดียว ความสัมพันธ์ระหว่างนางและเซียวเชียนจย่งนับว่าไม่เลว ยังมีบุตรชายเชื้อสายหลักแล้วหนึ่งคน แม้พระชายารองที่เข้ามาใหม่จะมีฐานะเป็นองค์หญิง แต่ฐานะขององค์หญิงต่างแคว้นกับองค์หญิงของราชสำนักนั้นไม่อาจเทียบชั้นกันได้ อย่างเช่นองค์หญิงอานซูแห่งอานจี้ผู้นั้น เมื่อเข้าจวนแล้วนอกจากสินเจ้าสาวที่นำเข้ามาและสาวใช้เพียงไม่กี่คน เอ่ยถึงพื้นเพแล้วก็ไม่อาจเทียบบุตรีของขุนนางขั้นสามในราชสำนักด้วยซ้ำ ต่อให้มีตำแหน่งองค์หญิงของแคว้น หากเกิดอันใดขึ้นก็เป็นดั่งน้ำที่อยู่ไกลไม่อาจบรรเทาความกระหายได้ แคว้นของเจ้ายังไม่อาจเอาแต่จับจ้องเรือนหลังของเจ้าเพื่อออกหน้าแทนเจ้า หากต้าเซี่ยอ่อนแอก็ช่างเถิด ยามนี้ต้าเซี่ยกำลังเจริญรุ่งเรือง เอ่ยตามตรง องค์หญิงที่ถูกส่งมาเชื่อมสัมพันธ์นั้นมิได้ยิ่งใหญ่นัก

หนานกงมั่วครุ่นคิด เอ่ย “วังหลังของเสด็จพ่อไม่คิดจะรับคน เช่นนั้นองค์หญิงทั้งสาม…”

ซุนเหยียนเอ๋อร์พยักหน้า “ก่อนหน้านี้เสด็จแม่เอ่ยกับพวกเราแล้ว องค์หญิงทั้งสาม พี่รอง พี่สามอีกทั้งจวนของหม่อมฉันผู้นั้น” ส่วนจวนฉู่อ๋อง โดยทั่วไปแล้วฮองเฮาไม่อาจเข้าไปจัดการเรือนหลังให้ได้ อย่างไรฝ่าบาทก็ไม่ได้มีความคิดนี้ เกรงว่าไม่ใช่ฝ่าบาทไม่อยากให้พระโอรสแต่งกับองค์หญิงสักพระองค์ แต่คงเป็นเพราะฉู่อ๋องไม่ยอม

หนานกงมั่วเอ่ย “องค์หญิงตงจูและองค์หญิงอานซูต่างก็ไม่เลว” แม้องค์หญิงอานซูจะเจ้าแผนการอยู่บ้าง แต่สตรีใครบ้างที่ไม่มีแผนการ ความเจ้าแผนการขององค์หญิงอานซูก็ไม่นับประสาอันใด ในระยะเวลาอันใกล้นี้ คิดว่าต้าเซี่ยยังต้องพึ่งพิงหว่าหลา ดังนั้นองค์หญิงตงจูไม่อาจละเลยได้ แต่ว่าหว่าหลานั้นยอมขึ้นต่อต้าเซี่ยแล้ว ผู้นำหว่าหลายังได้รับการแต่งตั้งเป็นจวิ้นอ๋อง นับว่าเป็นขุนนางของต้าเซี่ยแล้ว น้องสาวของจวิ้นอ๋องความจริงอย่างมากก็เป็นเพียงจวิ้นจู่เท่านั้น องค์หญิงตงจูและผู้นำหว่าหลาใช่ว่าจะไม่รู้จักหนักเบา คิดว่าคงไม่ก่อเรื่อง กลับกันองค์หญิงหลิงเซียง องค์หญิงผู้นี้โดดเด่น แต่ขอเพียงนางยังมีใจทะเยอทะยาน ก็ยังคงเป็นคนที่ไม่มั่นคงตลอดไป

ดังนั้น ซุนเหยียนเอ๋อร์โชคดีที่องค์หญิงหลิงเซียงไม่ได้เกี่ยวข้องกับเซียวเชียนจย่ง นับว่าไม่เลว

หนานกงมั่วมองจูชูอวี้และองค์หญิงหลิงเซียงที่จูงมือกันออกไป ยิ้มออกมาอย่างอดไม่ได้ เป็นใครที่คิดร้ายกับใครยังไม่แน่หรอก

“พระชายาฉู่อ๋อง พระชายาเหลียงอ๋อง” องค์หญิงตงจูและองค์หญิงอานซูเดินเข้ามาด้วยกัน องค์หญิงตงจูใบหน้าเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มเปิดเผย ทว่าองค์หญิงอานซู สายตามีเงาจางๆ ดูเจ้าเล่ห์

หนานกงมั่วพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม “ไยองค์หญิงทั้งสองจึงไม่ออกไปเดินเล่นเล่า มีสิ่งใดไม่สะดวกหรือไม่”

องค์หญิงตงจูรีบโบกปัดมือ ยิ้มเอ่ย “พระชายาเอ่ยหนักไปแล้ว พวกเราสบายดี เพียงแต่ไม่ได้เจอพระชายาทั้งสองหลายวันแล้ว จึงอยากเข้ามาทักทาย พี่ชายมักบอกว่าพระชายาฉู่อ๋องเป็นวีรสตรีกล้า ตงจูยังคิดว่าไม่เท่าไร วันนั้นได้เห็นฝีมือพระชายาจึงได้รู้ ข้าช่างเป็น…เอ่อ มองฟ้าจากก้นบ่อน้ำ[1]แล้ว วรยุทธ์พระชายาเยี่ยมยอดจริงๆ”

หนานกงมั่วยิ้ม “องค์หญิงทั้งสองเชิญนั่งเถิด”

องค์หญิงตงจูพยักหน้าเอ่ยขอบคุณ จูงมือองค์หญิงอานซูนั่งลงด้วยกัน หนานกงมั่วมองพิจารณาทั้งสองคน เทียบกับรอยยิ้มเปิดเผยบนใบหน้าองค์หญิงตงจู รอยยิ้มขององค์หญิงอานซูดูฝืนใจอย่างเห็นได้ชัด แน่นอนว่าหนานกงมั่วรู้ ในกลุ่มคณะทูตที่มายังต้าเซี่ย หากเอ่ยถึงความโชคร้ายไม่มีใครอื่นแล้วนอกจากอานจี้ องค์ชายอานจี้ป่วยเป็นโรคประหลาดไม่อาจลุกกขึ้นมาได้ไม่ว่า ชื่อเสียงขององค์หญิงอานซูยามนี้แย่เสียยิ่งกว่าองค์หญิงหลิงเซียงที่วิ่งไปวิ่งมาด้วยซ้ำ การเจรจากับต้าเซี่ยก็ไม่ราบรื่น เดิมทีอานจี้คิดว่าพวกเขาเต็มใจเคารพในต้าเซี่ย ต้าเซี่ยจะต้องดีใจไม่น้อยจากนั้นจะให้ความสำคัญกับอานจี้ ไม่คิดว่าครั้งนี้จะเดินหมากพลาดแล้ว นับแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน ไม่ใช่ครั้งสองครั้งที่อานจี้ทรยศต่อแคว้นหลัก หากไม่ใช่เพราะยามนี้ยังกังวลกับเป่ยหยวน ฮ่องเต้ไท่ชูคงต้องคิดแล้วว่าจะส่งทหารไปเลยหรือไม่ ให้อานจี้กลายมาเปนของต้าเซี่ยโดยแท้ พื้นที่แห่งนั้นค่อนข้างยากจน แต่อย่างไรก็เป็นแผ่นดินหนึ่งมิใช่หรือ ดังนั้น ฮ่องเต้ไท่ชูจะไว้หน้าพวกเขาเกินไปได้เยี่ยงไร ให้พวกเขาไม่รู้จักกลัวแล้วต่อไปก็หันกลับมาทำลายต้าเซี่ยหรือ

มีฮ่องเต้ไท่ชูคอยกำกับ ฉู่อ๋องผู้นำทีมเจรจาได้กดข้อเสนอของอานจี้ที่เสนอมาทุกด้าน อีกทั้งยังเพิ่มเงื่อนไขต่างๆ นานา องค์ชายอานจี้ที่นอนอยู่บนเตียงเห็นเงื่อนไขที่เหล่าขุนนางพากันนำกลับไปแทบจะกระโดดลุกออกจากเตียง

องค์หญิงอานซูไม่โง่ แน่นอนรู้ว่าสถานการณ์ของตนไม่ดี ไหนเลยจะดีใจได้

เดิมทีอานจี้มาเพื่อฮ่องเต้ไท่ชู ใครจะรู้ว่าจะมีข่าวองค์หญิงอานซูชอบพอฉู่อ๋องออกมา ดังนั้นแน่นอนว่าฮ่องเต้ไท่ชูไม่ยอมรับนาง ฉู่อ๋องผู้นั้นเองก็ไม่เลว ทว่าฮ่องเต้ไท่ชูก็แสดงออกชัดเจน ฉู่อ๋องไม่เชื่อมสัมพันธ์กับแคว้นใดๆ แน่นอนหากพวกเจ้ามีวิธีทำให้ฉู่อ๋องยอมแต่งงานกับพวกเจ้า ข้าจะสนับสนุน แต่เพียงมองใบหน้าเย็นชาของฉู่อ๋อง องค์หญิงอานซูก็สั่นสะท้านอยู่ในใจอย่างอดไม่ได้ ทำได้เพียงส่ายศีรษะ

ยามนี้เหลือเพียงเซียงอ๋อง เจิ้งอ๋อง เหลียงอ๋องที่มีให้เลือกแล้ว องค์หญิงอานซูไม่คิดแต่งเข้าจวนเจิ้งอ๋องที่ต้องเป็นอนุไม่ต่างอันใดกับเชื้อสายรอง อีกทั้งพระชายาเจิ้งอ๋องผู้นั้นเพียงมองก็ไม่น่าคบหา ทั้งยังมีองค์หญิงหลิงเซียงที่คอยจับจ้อง เซียงอ๋องยังไม่แต่งพระชายา เหลียงอ๋องสองสามีภรรยาดูแล้วต่างก็น่าคบหา เพียงแต่เซียวเชียนชื่ออย่างไรก็เป็นบุรุษ องค์หญิงอานซูไม่ได้เข้าใกล้บ่อยนัก เขายังเป็นบุตรชายที่ฮ่องเต้ไท่ชูให้ความสำคัญน้อยที่สุด ดังนั้นองค์หญิงอานซูมองเหลียงอ๋อง เซียวเชียนจย่งไว้ อย่างไร…ไม่ว่าอย่างไรก็คงดีกว่ากลับไปอานจี้กระมัง

[1] มองฟ้าจากก้นบ่อ คล้ายสุภาษิตไทยที่ว่า กบในกะลา