หมอหญิงยอดมือสังหาร - ตอนที่ 1236-2 ภพนี้ได้เจอเจ้า โชคดีสามภพ

ตอนที่ 1236-2 ภพนี้ได้เจอเจ้า โชคดีสามภพ

คุณชายเสียนเกอเหลือบมองหน้าต่าง มองลงไปยังด้านล่างอย่างเกียจคร้าน กู่ฉินที่คุ้นมือวางอยู่ด้านข้างของเขา ดวงตางดงามคู่นั้นแสยะยิ้มให้จอมยุทธ์ด้านล่าง หยิบฉินมาวางตรงหน้า มือขวาดีดฉิน มือซ้ายจับยึดฉินเอาไว้ ดีดเป็นคลื่นออกไป กระแสพลังพุ่งออกจากหน้าต่างตรงดิ่งไปยังผู้คนด้านล่าง

หลายคนที่นำอยู่ด้านหน้าไม่ทันได้ตั้งตัวถูกกระแสพลังโจมตี ล้มลงไปบนพื้นพร้อมเลือดที่หลั่งไหล ผู้คนที่เดินตามอยู่ด้านหลังรีบหลบหลีกและหยุดเท้าลง

“คุณชายเสียนเกอหรือ” คนที่เดินนำอยู่ด้านหน้าหรี่ตามองชายชุดขาวที่ยืนอยู่ริมหน้าต่าง เอ่ยเสียงเข้ม

คุณชายเสียนเกอเลิกคิ้ว คล้ายจะยิ้มทว่าไม่ยิ้ม เอ่ย “นับว่าดวงตาของพวกเจ้ายังมีแวว ยังรู้จักคุณชายข้า เพียงแต่…คุณชายข้าไม่รู้ว่าพวกเจ้าเป็นใคร” คนที่อยู่ด้านล่างแค่นยิ้ม ยกมือขึ้นประสานเอ่ย “ข้าน้อย…” ยังไม่ทันเอ่ย ก็ถูกคุณชายเสียนเกอเอ่ยขัด “อย่าได้แนะนำตัวกับคุณชายข้าเชียว และไม่ต้องมาผูกสัมพันธ์กับข้า คุณชายข้าเองไม่คิดปรานีพวกเจ้าเพราะมีการผูกสัมพันธ์อย่างแน่นอน”

คนด้านหลังยิ้มหยันอย่างอดไม่ได้ “คุณชายเสียนเกออันใดกัน ก็เป็นเพียงสุนัขรับใช้ราชสำนักมิใช่หรือ”

คุณชายเสียนเกอไม่โกรธ ยิ้มบางก่อนจะเลิกคิ้ว “เอ่ยอย่างกับเจ้ามิใช่สุนัข อ้อ พวกเจ้าไม่ใช่สุนัขรับใช้ของราชสำนักจริงๆ พวกเจ้าเป็นเพียงคนโง่ที่เห็นเงินก็ตาลุกวาวเท่านั้น”

เดิมทีจอมยุทธ์ก็มิได้มีความอดทนต่อการยั่วยุนัก ยามนี้ถูกคนเอ่ยเสียดสียังอดทนได้สิจึงจะแปลก ชายที่เป็นหัวหน้าสีหน้าทะมึน เอ่ยเสียงเย็น “พวกเราไม่ต้องการทำให้คุณชายเสียนเกอลำบาก ขอเพียงท่านส่งเด็กทั้งสองคนนั้นมาให้พวกเราก็พอแล้ว”

คุณชายเสียนเกอรู้สึกน่าขัน “ส่งให้พวกเจ้าหรือ พวกเจ้ารู้หรือไม่ว่าเด็กทั้งสองคนนี้เรียกคุณชายข้าเยี่ยงไร”

“ท่านลุง” เสียงสดใสของเยาเยาดังมาจากด้านหลัง

คุณชายเสียนเกอหันกลับมายิ้มให้นาง จากนั้นจึงก้มลงไปมองคนด้านล่าง “ได้ยินแล้วหรือไม่”

คนเบื้องล่างเงียบไปเนิ่นนาน ลูกของฉู่อ๋องเรียกคุณชายเสียนเกอว่าท่านลุง เรื่องนี้พวกเขาไม่ได้เข้าใจมากนัก พวกเขาสามารถขอร้องให้คุณชายเสียนเกอส่งเด็กที่ไม่มีความเกี่ยวข้องกันออกมาได้ แต่ไม่อาจขอร้องให้คุณชายเสียนเกอส่งหลานชายหลานสาวออกมาให้ได้

เนิ่นนานชายผู้นั้นจึงเอ่ย “ในเมื่อเป็นเช่นนี้คงต้องล่วงเกินแล้ว”

คุณชายเสียนเกอไม่ใส่ใจ ลอยตัวลงมาจากหน้าต่าง เพิ่งลงมาถึงพื้นก็นั่งลง วางกู่ฉินลงบนหน้าตักพร้อมเริ่มบรรเลงขึ้นมาทันที

“ระวัง ได้ยินมาว่าเสียงเพลงฉินของคุณชายเสียนเกอทำให้จิตใจคนว้าวุ่น” มีคนเอ่ยเตือน

“สังหารก่อนค่อยว่ากัน” คนหนึ่งเอ่ยด้วยรอยยิ้มเย็น ต่อให้เพลงฉินร้ายกาจเพียงใดก็ต้องมีคนดีดจึงจะได้ คนตายไปแล้วจะดีดได้เยี่ยงไร ร่างสองร่างพุ่งเข้าหาคุณชายเสียนเกอที่นั่งอยู่หน้าประตู คุณชายเสียนเกอมองเห็นอยู่ในสายตาทว่ากลับไม่ขยับไหว มือยังคงเคลื่อนไหวดีดฉินด้วยท่วงท่าสง่างาม

ดาบสองเล่มฟันลงมายังคุณชายเสียนเกอซ้ายขวา คิดอยากฟันไหล่ของเขาอย่างชัดเจน คุณชายเสียนเกอแสยะยิ้มเย็น นิ้วมือที่กำลังดีดงอขึ้น เสียงฉินเปลี่ยนเป็นแหลมขึ้นมาราวกับตะปูไร้รูปตอกเข้าไปยังสมองของทั้งสองคน ศีรษะของคนทั้งสองปวดร้าวขึ้นมาทันใด ดาบในมือร่วงหล่นลงสู่พื้น สองมือยกขึ้นกุมขมับกลิ้งไปมาอยู่บนพื้น

คุณชายเสียนเกอยกยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจ มองไปยังคนเหล่านั้นพร้อมเสียงหัวเราะ ปลายนิ้วเขย่าเบาๆ เสียงทำนองฉินก็ยิ่งรุนแรงขึ้น ราวกับดังระงมอยู่ในหัวของทุกคน

“เร็ว รีบสังหารเขา”

คุณชายเสียนเกอประกาศตัวว่าเป็นสุภาพชน ไม่ถึงที่สุดจริงๆ ไม่มีทางยอมลงมือด้วยตนเอง เห็นเช่นนั้นพลันหัวเราะ เอ่ยอย่างทะนงตน “อาจารย์ ยังไม่ลงมืออีกหรือ รีบจัดการพวกเขาจะได้ไปหามั่วเอ๋อร์”

บนหอมีเสียงหยันส่งมา อาจารย์อาเหวินเหรินยิ้มเย็น เอ่ย “มั่วเอ๋อร์ไม่ต้องให้เจ้ามากังวลหรอก”

คุณชายเสียนเกอเอ่ย “มั่วเอ๋อร์ไม่ต้องให้ข้าเป็นกังวล ภรรยาของลูกศิษย์ท่านยังต้องเป็นกังวลกระมัง” วันนี้ในวังไม่ได้มีเพียงเหล่าหนานกงมั่ว สตรีจากตระกูลขุนนางต่างก็อยู่ด้วย ฉินซีที่เป็นบุตรีเชื้อสายหลักของตระกูลฉิน วันนี้ยังไม่ป่วย แน่นอนว่าต้องมาร่วมงานเลี้ยงฉลองของฮ่องเต้

ร่างในชุดสีเทาดำลอยออกมาจากหน้าต่าง มาพร้อมกับไอดาบที่กดข่มผู้คน กลุ่มจอมยุทธ์ไม่ทันได้ตั้งสติพลันถูกกระบี่กวาดราบเป็นบริเวณกว้าง

“ให้ตายสิ นี่ผู้ใดกัน”

เห็นได้ว่าข่าวของคนเหล่านี้ไม่อาจพึ่งได้นัก ไม่คิดว่าข้างกายของคุณชายเสียนเกอจะมียอดฝีมือสูงส่งเพียงนี้ เดิมทีคิดว่าคุณชายเสียนเกอและชายชราทั้งสองที่อายุเลยครึ่งร้อยไปแล้วที่อยู่กับเด็กสองคนจะจัดการได้ง่าย ตอนนี้จึงรู้ว่า…เกรงว่าแม้แต่คนผู้นี้พวกเขาก็ไม่อาจจัดการได้

มองร่างที่นอนอยู่ตรงหน้า ทุกคนต่างก้าวถอยคนละก้าวอย่างอดไม่ได้ คนที่เป็นหัวหน้าสูดหายใจเข้าลึกเอ่ยเสียงดัง “จับพวกเขาเอาไว้ ชิงตัวเด็กมาก่อน”

“ขอรับ”

ด้านล่างตึกเสียงการต่อสู้ผสานไปกับเพลงฉินของคุณชายเสียนเกออย่างน่าตกใจ ส่วนทางด้านบนตึกเยาเยานั่งอยู่บนเตียงนุ่ม กินของว่างพลางมองไปยังหน้าต่างด้วยความประหลาดใจ “อาจารย์ตา ท่านลุงและอาจารย์ตากำลังทำอันใดอยู่หรือเจ้าคะ” ชายชราลูบศีรษะเล็กของเยาเยา เอ่ย “ด้านล่างมีคนไม่ดี พวกเขากำลังสั่งสอนคนชั่ว”

เยาเยาพยักหน้า กะพริบตาคล้ายจะเข้าใจทว่าไม่เข้าใจ “เป็นคนชั่วใหญ่หรือเจ้าคะ”

อานอานสัมผัสใบหน้าเล็กของน้องสาว “ไม่ใช่คนชั่วใหญ่นั้น แต่ก็เป็นคนชั่วเหมือนกัน” สำหรับเยาเยา คนชั่วใหญ่คือคำที่เอาไว้เรียกกงอวี้เฉินโดยเฉพาะ เยาเยาส่งเสียงหึเบาๆ เอ่ย “เยาเยาได้ยินแล้ว พวกเขาต้องการจับตัวเยาเยาและพี่ชายเหมือนกัน เหมือนกับคนชั่วใหญ่ เป็นคนชั่วเหมือนกัน”

“ไม่ต้องกลัว ท่านลุงเสียนเกอและอาจารย์ตาเก่งมาก” อานอานเอ่ย

“อืมๆ อาจารย์ตาเก่งที่สุดแล้ว” ในหัวใจของเยาเยาน้อย คนที่เก่งกาจที่สุดแน่นอนว่าเป็นบิดา เพียงแต่มารดาบอกว่าอาจารย์ตาเก่งกาจกว่าเสด็จพ่อ

เสียงบางอย่างตกกระทบพื้น คนคนหนึ่งพุ่งตัวเข้ามาทางหน้าต่างดึงความสนใจให้เด็กทั้งสองหันไปมอง คนผู้นั่นม้วนตัวลงอย่างระมัดระวัง เมื่อสบเข้ากับดวงตาใสสองคู่จึงดีใจอยู่ในใจอย่างอดไม่ได้ ลุกขึ้นเดินเข้าไปหาชายชราและเด็กทั้งสอง

“โอ้ ไม่ได้การแล้ว คนชั่วมาแล้ว” เยาเยาร้องเสียงดังขึ้น

ชายชรากะพริบตาปริบ “ไม่ได้การแล้ว คนชั่วมาแล้ว เจ้าอย่าเข้ามานะ”

“อาจารย์ตา รีบตีเขา รีบตีเขา” เยาเยาและอานอานเอ่ยขึ้นเสียงดังอย่างพร้อมเพรียง ชายชรายิ้มเจื่อน เอ่ยว่า “อาจารย์ตาฆ่าคนไม่ได้”

คนผู้นั้นหัวเราะหึยิ่งเอ่ยอย่างได้ใจ “เด็กน้อยทั้งสองมากับข้าซะดีๆ “

“เจ้าอย่าเข้ามานะ” ชายชราเอ่ยเตือนสีหน้าถมึงทึง

“ตาเฒ่า ยุ่งเรื่องคนอื่นให้น้อยลงสักหน่อย” คนผู้นั้นเอ่ยอย่างไม่พอใจ วรยุทธ์เขาไม่ได้อ่อนด้อยแน่นอนมองออกว่าชายชราตรงหน้าไม่อาจเรียกได้แม้กระทั่งวรยุทธ์ขั้นสองขั้นสาม ระหว่างที่เอ่ยก็สาวเท้าก้าวเข้าไปเร็วขึ้น ทว่ายังไม่ทันเดินไปถึงเตียงก็หยุดชะงัก ชายชรารีบปิดตาเด็กทั้งสองเอาไว้ มองชายตรงหน้าที่ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวด้วยสายตาใสซื่อ เอ่ย “ข้าบอกแล้วว่าเจ้าอย่าเข้ามา ไม่ฟังคำคนแก่เลย…”

“อ๊าก” คนผู้นั้นร้องโหยหวนขึ้นพร้อมล้มลงไปกองกับพื้น เพียงชั่วครู่ร่างทั้งร่างก็หลอมละลายกลายเป็นเลือด เหลือเอาไว้เพียงเสื้อผ้าชุดนั้นที่จมอยู่กับกองเลือด กลิ่นเลือดคละคลุ้งทำให้เด็กทั้งสองย่นจมูกอย่างอดไม่ได้ ยกมือขึ้นมาจับมือของอาจารย์ตาออก เยาเยามองไปตะวันออกตะวันตก เอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ “เอ๋ อาจารย์ตา คนชั่วเล่า”

ดวงตาของชายชรากลอกไปมา “เขารู้สึกว่าตนเองชั่วช้าเกินไป รู้สึกคิดได้ก็เลยหนีไปแล้ว”

“อ้อ” เยาเยาไม่ได้สงสัยอีก หันกลับไปเล่นกับอาไป๋และเฟยเฟยที่อยู่ด้านข้างอย่างเบื่อหน่าย นางรับปากกับท่านลุงว่าจะไม่เดินไปทั่ว ต้องนั่งอยู่ข้างอาจารย์ตารอท่านลุงและอาจารย์ตากลับมา อานอานมองไปยังเสื้อผ้าที่จมอยู่กับกองเลือด หันกลับมามองชายชรา ชายชราหัวเราะหึพลางลูบศีรษะเล็กของศิษย์หลาน “เด็กดี ไม่ต้องร้อนใจ รอท่านลุงและอาจารย์ตาของเจ้ามาพวกเราจะไปหาท่านแม่ของเจ้า”

คนหนึ่งขึ้นไปเนิ่นนานแล้วก็ยังไม่ออกมา แน่นอนว่าคนเบื้องล่างก็รู้ว่าเกิดเรื่องขึ้นแล้ว แต่พวกเขาไม่อาจปลีกตัวหนีไปได้ เสียงฉินของคุณชายเสียนเกอแม้ไม่ถึงขั้นเอาชีวิต แต่ก็รบกวนจิตใจและสติของผู้คน บวกกับบุคคลปริศนาที่มีฝีมือราวกับเทพเจ้า บรรดาจอมยุทธ์ที่มาชิงตัวเด็กยังไม่ทันได้เห็นเด็กทั้งสองก็สูญเสียไปกว่าครึ่งแล้ว หากเป็นที่อื่น เห็นสถานการณ์ไม่อาจต้านไหวพวกเขาสามารถแยกย้ายได้ แต่ยามนี้วังหลวงแห่งนี้ถูกปิดล้อมเอาไว้แม้แต่น้ำหยดเดียวยังไม่อาจหลุดรอดออกไปได้ นอกจากการสู้สุดชีวิตเพื่อให้มีโอกาสชิงตัวเด็กสักครั้งพวกเขาก็ไม่มีหนทางอื่นแล้ว แม้จะต้องเผชิญหน้ากับกระบี่แสนร้ายกาจของอาจารย์อาเหวินเหริน ก็จำต้องกัดฟันพุ่งชนแล้ว

นอกห้องทรงอักษรในยามนี้การต่อสู้ยิ่งดุเดือดมากขึ้น หน้าตำหนักของห้องทรงอักษรที่เคยเงียบสงบเต็มไปด้วยเลือดและร่างไร้วิญญาณ ไม่ว่าจะเป็นจอมยุทธ์ในยุทธภพหรือทหารกบฏต่างก็รู้ เพียงพ่ายแพ้สิ่งที่รอพวกเขาอยู่ไม่ใช่เพียงความตายทางเดียวเท่านั้น ยังมีกระทั่งการสังหารเก้าชั่วโคตรโดยไม่มีสิ่งใดเสียดาย เพราะเหตุนี้จึงคิดลากศัตรูลงหลุมไปพร้อมกันอย่างบ้าคลั่งโดยไม่สนสิ่งใด เพียงแต่สิ่งที่ทำให้พวกเขายิ่งรู้สึกสิ้นหวังก็คือมีเว่ยจวินมั่วอยู่ผู้ใดก็ไม่อาจเข้าใกล้ฮ่องเต้ไท่ชูได้

เว่ยจวินมั่วในชุดสีคราม ถือกระบี่ยืนอยู่หน้าฮ่องเต้ไท่ชูมองไปยังการต่อสู้วุ่นวายตรงหน้าด้วยสีหน้าเย็นชา เขาไม่โจมตีใครก่อน แต่ขอเตือนว่าเจ้าเองก็อย่าเข้าใกล้เขาและฮ่องเต้ไท่ชูในระยะสิบชุ่น เพียงข้ามเส้นเข้ามาก็จะเจอกับพลังกระบี่โจมตีอย่างรุนแรง ร่างที่ร่วงลงมาจากพลังกระบี่ของเขาไม่แหลกสลายก็แยกออกเป็นส่วนๆ

ลิ่นฉังเฟิงมองภาพการต่อสู้ตรงหน้าทำได้เพียงกัดฟันมองเว่ยจวินมั่วที่ดูว่างงาน ขณะเดียวกันก็ถีบตัวลอยห่างออกจากห้องทรงอักษรไกลสักหน่อย คู่ต่อสู้มีมากมาย ไม่จำเป็นต้องเข้าไปใกล้นัก อีกเดี๋ยวยังต้องเข้าร่วมงานเลี้ยง แปดเปื้อนเลือดคงไม่ดีนักกระมัง

“โจวเซียง”

เซียวเชียนเหว่ยที่ถูกคุ้มกันอยู่ในกำแพงวังหลวงกัดฟันมองไปยังโจวเซียงที่ยังมีท่าทีนิ่งสงบ ร้องตะโกนด้วยความโกรธ “นี่คือไร้ความสูญเสียที่เจ้าว่าหรือ”

โจวเซียงสีหน้าแปลกประหลาด “เจิ้งอ๋องล้อเล่นแล้ว ข้าบอกว่าไร้ความสูญเสียตั้งแต่เมื่อใดกันหรือ ทุกสิ่งทุกอย่างบนโลกนี้ล้วนแล้วแต่มีความเสี่ยง ไหนเลยจะไม่มีความสูญเสีย อยากได้บางสิ่งก็จำต้องจ่ายบางสิ่งออกไป ต่อให้พวกเราแพ้แล้วก็เอ่ยได้เพียงว่ามีโชคชะตาเพียงเท่านี้” ได้ยินเช่นนั้นนอกจากไม่กี่คนที่ติดตามโจวเซียงมาตลอด ที่เหลือต่างก็ถูกหลอกทั้งนั้น โจวเซียงไม่เคยเอ่ยว่าไร้ความสูญเสียนั้นเป็นความจริง แต่ที่ผ่านมาวาจาของโจวเซียงเป็นสิ่งที่ทำให้พวกเขารู้สึกว่าจะไร้ความสูญเสียมาโดยตลอด ได้เพียงดูท่าทางนิ่งสงบของโจวเซียง นอกจากที่พวกเขาจะไม่เข้าใจว่าไยโจวเซียงจึงทำเยี่ยงนี้แล้ว ยังมีความรู้สึกราวกับถูกคนดึงลงหลุมไม่อาจปีนขึ้นมาได้อีก นี่คือ…การเอาชีวิตครอบครัวมาเสี่ยงเลยนะ แทบร้องไห้โดยไร้น้ำตาแล้วจริงๆ

เซียวเชียนเหว่ยมองไปยังฮ่องเต้ไท่ชูที่ดูไร้ความกังวลแม้เพียงนิด ดวงตาที่มองไปยังโจวเซียงจึงแดงก่ำราวกับเต็มไปด้วยเลือด พุ่งเข้าหาโจวเซียงอย่างอดไม่ได้ ทว่าถูกคนข้างกายโจวเซียงถีบออกไปง่ายๆ จากนั้นถูกคนสองคนจับตัวซ้ายขวาเอาไว้ เซียวเชียนเหว่ยกัดฟันเอ่ยด้วยความโกรธ “ข้ามีความแค้นอันใดกับเจ้า เจ้าจึงทำร้ายข้าเยี่ยงนี้”

โจวเซียงมองเขา ส่ายศีรษะเบาๆ เอ่ย “เจ้ามิได้มีความแค้นอันใดกับข้า หากจะโทษก็โทษที่เจ้าเป็นลูกของเซียวโยว อีกทั้งยังโง่กว่าคนอื่นอีก”

“เจ้า!”

โจวเซียงลูบเครามองเซียวเชียนเหว่ย ราวกับมองของไร้ค่าไร้ราคา ส่ายศีรษะพลางถอนหายใจเอ่ย “เซียวโยวแย่งชิงบัลลังก์ เป็นศัตรูตัวฉกาจของข้า อันใดที่ทำให้เจ้าคิดว่าเจ้าให้เกียรติแก่ข้าแล้วข้าจะยอมรับใช้เจ้ากันหรือ เจ้านึกว่าเจ้าคือโจวเหวินหวัง[1]หรือ แม้แต่เซียงอ๋องและเหลียงอ๋องยังรู้จักอยู่ห่างจากข้า หึๆ…ดูแล้วแม้เซียวโยวจะสั่งสอนลูกไม่เป็น อย่างน้อยสายตาก็ยังไม่เลว อย่างน้อยไม่กี่คนนั้นยังแบ่งแยกได้ว่าอันใดคือมิตรและศัตรู”

เวลาเช่นนี้ ยังถูกโจวเซียงเย้ยหยัน เซียวเชียนเหว่ยแทบกระอักเลือดออกมา เอ่ยมาถึงตรงนี้แล้ว เซียวเชียนเหว่ยไหนเลยจะไม่รู้ แรกเริ่มดูเหมือนเขาดึงโจวเซียงมาเป็นพวก ความจริงโจวเซียงเองก็ตั้งใจเข้าหาเขา มิเช่นนั้นเว่ยจวินมั่วไปหาโจวเซียงยังกล้าปฏิเสธโดยไม่ไว้หน้า แต่กลับมีท่าทีมีมิตรไมตรีกับตนเอง คิดชี้แนะด้วยใจอีกอย่างนั้นหรือ อาศัยเพียงจูชูอวี้ที่เป็นหลานสาวบุญธรรมหรือ คนอย่างโจวเซียงนั้นเกรงว่าแม้แต่หลานแท้ๆ ยังกล้าหลอกใช้ ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงหลานบุญธรรมเลย

เขานึกว่าต่างฝ่ายต่างหลอกใช้กัน ที่แท้…เป็นเพียงคนอื่นหลอกใช้เขาอยู่ฝ่ายเดียวเท่านั้น

“โจวเซียง เจ้าไม่ตายดีแน่” เซียวเชียนเหว่ยตะโกนด่าเสียงดัง

[1] โจวเหวินหวัง เป็นกษัตริย์จีนในราชวงศ์โจวอยู่ในช่วงระหว่างปลายราชวงศ์ชาง แม้ว่าโจวอู่หวัง พระราชโอรสของพระองค์ ได้ยกทัพมาปราบพระเจ้าซางโจ้วกษัตริย์แห่งราชวงศ์ชางพระองค์สุดท้าย แล้วสถาปนาราชวงศ์โจวขึ้น แต่พระเจ้าโจวเหวิน ก็ได้รับการยกย่องว่าเป็นผู้สถาปนาก่อตั้งราชวงศ์โจว