หมอหญิงยอดมือสังหาร - ต้นเถาเยาเยา 13

ต้นเถาเยาเยา 13

“เจ้ารู้หรือ เจ้ารู้ได้เยี่ยงไร”

เซียวเสี่ยวเหมิงกะพริบดวงตากลมโต พยักหน้าพลางเอ่ย “เหมิงเหมิงเคยเห็นรายชื่อที่เสด็จปู่เขียนให้ท่านพ่อแล้ว”

เยาเยาอดไม่ได้ยื่นมือไปจิ้มแก้มของนาง เอ่ยถาม “เจ้ารู้จักตัวอักษรทั้งหมดหรือ” เซียวเสี่ยวเหมิงไม่ใช่อานอาน ยัยหนูน้อยอายุยังไม่เต็มห้าขวบไม่เคยสอนตัวหนังสือให้นางมากมายนัก ไม่ได้บอกว่านางไม่ฉลาดเท่าอานอาน ทว่าพวกหนานกงมั่วสองสามีภรรยาไม่ยอมให้บุตรสาวต้องลำบากอย่างอานอาน ตุ๊กตาน้อยนี่นา การเติบโตอย่างมีความสุขยังสำคัญที่สุด

เซียวเสี่ยวเหมิงเอ่ย “พี่ใหญ่สอนเหมิงเหมิง”

เยาเยาตกใจ “เขามีเวลามาสอนหนังสือเจ้าด้วยหรือ” เจ้าคนนั้นยุ่งจนคร้านจะชายตามองนางแม้เพียงนิดมิใช่หรือ

ฉินเสียวหย่ารีบเอ่ยขึ้น “อย่าพึ่งสนใจเรื่องเหล่านี้ เหมิงเหมิง บอกพี่สาวได้หรือไม่ ว่ามีผู้ใดบ้าง”

เซียวเสี่ยวเหมิงพยักหน้า ยกนิ้วมือขึ้นมาด้วยท่าทางจริงจัง เอ่ย “มีบุตรชายคนโตของตระกูลจิ้งผิงโหว มีหลานชายคนโตของแม่ทัพใหญ่เซวีย ยังมีหลานชายคนรองของท่านข้าหลวงอานซี อ้อ ยังมีพี่ชายตระกูลฉินด้วย”

ฉินหล่างมีลางสังหรณ์ไม่ดีนัก “พี่ชายตระกูลฉินคนใดหรือ”

เซียวเสี่ยวเหมิงเอ่ย “โง่ แน่นอนว่าต้องเป็นพี่ฉินหล่างอยู่แล้วน่ะสิ พี่ชายใหญ่ฉินไม่ใช่แต่งงานไปแล้วหรือ”

ฉินหล่างรู้สึกหน้ามืดขึ้นมา รีบหันไปสารภาพกับเยาเยาจวิ้นจู่ “เยาเยา ความรู้สึกที่ข้ามีต่อเจ้าดังที่เห็นได้ทุกวัน แน่นอนว่าเป็นเพียงพี่น้อง ความสัมพันธ์เยี่ยงสหายเพียงเท่านั้น ข้ามิได้มีความคิดอื่นอย่างแน่นอน”

เยาเยาเท้าคางคล้ายจะยิ้มทว่าไม่ยิ้มมองเขา “ทำไมหรือ จวิ้นจู่ข้าไม่คู่ควรกับคุณชายฉินเจ้าหรือ”

ฉินหล่างเช็ดเหงื่อ “ท่านอาจารย์บอกว่าข้าไม่ควรแต่งงานเร็ว อาจต้องรอไปถึงเจ็ดปีแปดปี เสียเวลาจวิ้นจู่แล้ว”

เยาเยาหรี่ตา “หรือว่าเจ้าชอบเหมิงเหมิงของเรา ฉินหล่าง เจ้าไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วหรือ” เจ็ดปีแปดปี เหมิงเหมิงก็เติบใหญ่พอดีมิใช่หรือ สุนัขตัวใหญ่นี้กล้ามากที่มาหมายปองน้องสาวที่น่ารักของนาง

ฉินหล่างมองฟ้าอย่างจนด้วยคำพูด เอ่ยอย่างสิ้นหวัง “ข้าชอบบุรุษจริงๆ”

“…”

แน่นอนว่าฉินหล่างไม่ใช่ไม่ชอบเยาเยาจริงๆ เพียงแต่ตระกูลฉินและจวนรัชทายาทนั้นใกล้ชิดกันมาแต่ไหนแต่ไร แม้ฉินหล่างจะโตกว่าเยาเยาไม่กี่ปี แต่ก็นับว่าเติบโตมาด้วยกัน นิสัยของเยาเยายังไม่ใช่สตรีอ่อนโยนสงบเสงี่ยม บางครั้งยังเหมือนเด็กผู้ชาย แม้จะมีหน้าตางดงามราวกับดอกไม้คล้ายหยก ทว่าใช้เวลาอยู่กับเด็กผู้ชายมากกว่าเล่นกับสตรีในจินหลิงด้วยซ้ำ ความสัมพันธ์พี่ชายน้องสาวยังอาจเกิดความรู้สึกผูกพันเป็นคู่ที่เหมาะสมอันใดอย่างนั้นได้ แต่ความสัมพันธ์แบบพี่ชายน้องชายจะพัฒนาได้เยี่ยงไร ภรรยาในจินตนาการของคุณชายฉินคือสตรีอ่อนหวานสงบเสงี่ยม ไม่ได้อยากเป็นคู่รักคู่แค้น เขาจินตนาการไม่ออกหากตนต้องแต่งคู่ครองที่เที่ยวหอนางโลมและต่อยตีด้วยกัน

กลุ่มคนนั่งกินดื่มสนุกสนานอยู่ในโรงน้ำชา ฟังเยาเยาเล่าถึงประสบการณ์ที่ออกไปเจอในครั้งนี้ เห็นว่าเวลาพอสมควรแล้วจึงลุกขึ้นเตรียมตัวกลับบ้าน ก่อนจะไป ฉินเสียวหย่ายังเชิญเยาเยาไปเล่นที่จวนตระกูลฉินหากมีเวลาว่าง

เมื่อยามเยาเยาดื่มอิ่มกินอิ่มก็พาเซียวเสี่ยวเหมิงกลับไปถึงจวนรัชทายาท หนานกงมั่วและเว่ยจวินมั่วกลับมาถึงก่อนแล้ว ทว่าเซียวจิ่งเหิงถูกทิ้งเอาไว้ในกองทัพ พอดีกับอานอานเองก็อยู่ในวัง ครอบครัวจึงยังไม่ได้พร้อมหน้าพร้อมตากัน

“ท่านแม่” ส่งเซียวเสี่ยวเหมิงในอ้อมแขนให้กับองครักษ์หญิงด้านหลัง เยาเยาพุ่งตัวเข้าไปหาหนานกงมั่วที่อยู่ในห้องโถงใหญ่ด้วยความดีใจ จมหายเข้าไปในอ้อมอกของหนานกงมั่ว หนานกงมั่วกอดบุตรสาวมองพิจารณา ก่อนจะเขกไปที่ศีรษะของนางหนึ่งครั้ง “เจ้าไปเอ่ยอย่างไรให้เสด็จปู่ของเจ้ายอมปล่อยเจ้าออกจากวังกัน”

เยาเยากะพริบตา ยิ้มพลางเอ่ย “ข้ามีวิธีของข้า”

หนานกงมั่วยิ้มเอ่ย “วิธีของเจ้าคือหลอกล่อเสด็จอาสี่ของเจ้าหรือ”

เว่ยจวินมั่วที่นั่งอยู่ด้านข้างส่งเสียงหยัน มองบุตรสาวด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง เยาเยากะพริบตา รีบคลายอ้อมกอดจากมารดาเข้าไปหา “ท่านพ่อ เยาเยาคิดถึงท่านจังเลยเจ้าค่ะ”

สีหน้าของเว่ยจวินมั่วอ่อนลง วางถ้วยชาในมือลง เอ่ยถาม “ดื้อพอแล้วหรือ หากไม่ใช่เพราะท่านลุงเสียนเกอของเจ้าตั้งใจไปเมืองจูเชวี่ยเจ้าคงไม่ยอมกลับมาใช่หรือไม่”

เยาเยาเอ่ยอย่างโศกเศร้า “ที่ใดกันเล่า ต่อให้ท่านลุงเสียนเกอไม่ไป ลูกก็คิดจะกลับมาอยู่แล้วเจ้าค่ะ”

“ท่านพ่อ อุ้มๆ” เซียวเสี่ยวเหมิงที่ถูกองครักษ์หญิงอุ้มอยู่ยื่นมือเล็กไปหาบิดา เว่ยจวินมั่วสีหน้าอ่อนโยนยื่นมือไปรับนางมานั่งบนตักของตน เอ่ยกับเยาเยาว่า “ผ่านเรื่องครั้งนี้แล้ว รู้จักตนเองรู้ขอบเขตกำลังของตนเองแล้วหรือไม่”

นึกถึงจวินหนานเยี่ยนที่ยังสลบไสลตอนที่นางกลับมา เยาเยาก้มหน้าลงอย่างอดไม่ได้ ไม่รู้ว่าเด็กคนนั้นหายแล้วหรือไม่ มีท่านลุงอยู่คงไม่มีปัญหาอย่างแน่นอน

หนานกงมั่วดึงบุตรสาวมานั่งลง หันไปมองเว่ยจวินมั่ว “เอาล่ะ ยัยเด็กคนนี้ใช่ว่าจะไม่รู้จักจำ มีบทเรียนในครั้งนี้แล้วคิดว่าคงไม่ทำผิดอีกแล้ว ยิ่งไปกว่านั้น…หลังจากนี้นางคงไม่มีโอกาสวิ่งวุ่นไปทั่วอีกแล้ว”

เยาเยานึกถึงรายชื่อที่เซียวเสี่ยวเหมิงบอกกับตน พลันรู้สึกขนลุกขนพองขึ้นมาทันใด

“ท่านแม่”

หนานกงมั่วเลิกคิ้ว “หืม”

เยาเยาเอ่ยด้วยน้ำเสียงโศกเศร้า “ท่านแม่ ท่านกับท่านพ่อบอกว่าจะไม่สุ่มหาคู่ให้ข้ามิใช่หรือเจ้าคะ”

หนานกงมั่วยิ้มเอ่ย “ข้ากับพ่อของเจ้าไม่ได้หาให้เจ้า เจ้าปักปิ่นแล้วพวกเราก็ไม่ได้เอ่ยอันใดมิใช่หรือ” คนที่จะหาจวิ้นหม่าให้คือฮ่องเต้ต่างหาก

เยาเยาเอ่ยอย่างไม่พอใจ “อย่างไรข้าก็ไม่ต้องการ”

หนานกงมั่วยื่นมือออกไปจับปลายคางเล็กของนาง เอ่ย “ลูกรัก บอกแม่มา เจ้ามีคนในใจแล้วหรือไม่”

“ไม่มีเจ้าค่ะ” เยาเยาเอ่ย

หนานกงมั่วยักไหล่ เอ่ย “เช่นนั้นก็ไม่มีทางแล้ว เดิมทีข้าอยากบอกว่าหากเจ้ามีคนในใจ แม่กับท่านพ่อของเจ้าไปบอกกับเสด็จปู่ของเจ้าก็พอแล้ว ในเมื่อไม่มีก็เลือกสักคนเถิด ลูกรัก เจ้ายังโชคดีกว่าพ่อและแม่ของเจ้าในตอนนั้นมาก อย่างน้อยเจ้าก็ยังได้เลือก” ตอนนั้นพวกนางแม้แต่เลือกยังไม่อาจได้เลือกด้วยซ้ำ

เยาเยาหงอยเหงา “แต่ข้าไม่คิดว่าข้าโชคดีเหมือนท่านพ่อและท่านแม่นี่นา” เสด็จปู่ทวดของนางสุ่มเลือกอย่างไม่ตั้งใจ สองคนนี้ยังรักกันมาสิบกว่าปี ท่านพ่อของนางยังไม่มีชายารองแม้เพียงคนเดียวด้วยซ้ำ เพียงคิดก็ยิ่งรู้สึกโชคดี

หนานกงมั่วยื่นมือไปบีบเซียวเสี่ยวเหมิงที่นั่งอยู่บนตักบิดาทว่าพยายามเบี่ยงตัวออกมาหาอยู่ในอ้อมแขนของนาง มองไปยังเยาเยาแล้วจึงเอ่ย “เจ้าคิดว่าอาเจี้ยวเป็นอย่างไร”

เยาเยาชะงัก เอ่ย “พี่อาเจี้ยวหรือเจ้าคะ”

หนานกงมั่วพยักหน้า สายตามองสำรวจดวงตาคู่นั้นของเยาเยา

เยาเยาเงียบไปนานอย่างสับสน เอ่ย “พี่อาเจี้ยวเป็นพี่ชายของข้าเจ้าค่ะ”

หนานกงมั่วเลิกคิ้วเอ่ย “เจ้าไม่ได้สนิทกับอานอานเท่าอาเจี้ยวด้วยซ้ำ” นั่นคือฝาแฝดเชียวนะ

เยาเยาเอ่ยเสียงเบา “อานอานยุ่งนี่เจ้าคะ ข้าไม่อาจไปอ่านฎีกาเหล่านั้นในห้องทรงอักษรกับเขาได้ ข้ายังไม่ชอบสิ่งเหล่านั้นด้วย”

หนานกงมั่วยิ้มเอ่ย “พี่ซังเจี้ยวของเจ้าไม่ยุ่งหรือ แม่ทัพซังยังเอ่ยกับข้าหลายครั้งแล้ว อายุของอาเจี้ยวควรแต่งงานได้แล้ว”

เยาเยาสับสน นางไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้มาก่อน อีกทั้งพี่อาเจี้ยวก็ไม่เคยบอกชอบนาง ไยท่านแม่ต้องเอ่ยถามเรื่องนี้เล่า หนานกงมั่วมองใบหน้าเล็กสับสนของนางพลางถอนหายใจ กว่าครึ่งของอาเจี้ยวนางเป็นคนสั่งสอนมา หากเด็กทั้งสองอยู่ด้วยกันได้หนานกงมั่วเองก็ยินดีเป็นที่สุด เพียงแต่หลายปีมานี้อาเจี้ยวรักษาความสันพันธ์พี่ชายน้องสาวมาโดยตลอด ไม่เคยมีความรู้สึกอื่นใดทำให้หนานกงมั่วไม่มั่นใจในความรู้สึกของซังเจี้ยวว่าเป็นอย่างไรกันแน่ หากนางเอ่ยปาก แน่นอนว่าซังเจี้ยวไม่มีทางปฏิเสธ แต่ยิ่งเพราะแบบนี้ นางจึงไม่กล้าทำเช่นนี้

ยิ่งไปกว่านั้น ยุคสมัยนี้ไม่ได้ใจดีนัก แต่หนานกงมั่วยังคงหวังว่าบุตรสาวของตนจะมีความรักที่แท้จริง หากแต่งกับอาเจี้ยวไปอย่างไม่ชัดเจนในความรู้สึกเยี่ยงนี้ นางเชื่อว่าอาเจี้ยวจะดีกับเยาเยาไปตลอดชีวิต ไม่มีทางทำให้นางต้องเสียใจอย่างแน่นอน แต่เช่นนี้จะไม่รู้สึกเสียดายจริงๆ หรือ

เยาเยาสับสนอยู่ในใจ หาได้ยากที่จิตใจจะว้าวุ่นเยี่ยงนี้ หนานกงมั่วเห็นนางเหม่อลอย จึงบอกให้นางกลับไปพักผ่อนเสียก่อน จากนั้นจึงหันกลับไปถอนหายใจเอ่ยกับเว่ยจวินมั่ว “ข้าคิดว่าข้าฉลาด ท่านเองก็ไม่ได้ซื่อ ไยเยาเยาจึงได้เฉื่อยชาเยี่ยงนี้เล่า” ช่างตั้งชื่อต้นเถาเยาเยาเสียเปล่าแล้ว หลายปีมานี้ไม่เห็นเจ้าเด็กคนนี้จะผลิดอกมาสักสองดอกให้ได้เห็น อ้อ สิบปีก่อนคล้ายจะมี แต่ถูกนางและเหล่าลูกหลานชนชั้นสูงไม่กี่ตระกูลที่เกี่ยวข้องกันจัดการจนสิ้นหมดแล้ว

เว่ยจวินมั่วมองภรรยาที่กลัดกลุ้มด้วยสายตาอ่อนโยน เอ่ยเสียงเบา “เกรงว่าอาเจี้ยวและเยาเยาคงไม่เหมาะสม”

หนานกงมั่วเลิกคิ้ว “อย่างไรหรือ”

เว่ยจวินมั่วถอนหายใจ เอ่ย “เยาเยาไม่ใช่คนที่จะอยู่ในเมืองหลวงตลอดชีวิตได้ แต่อาเจี้ยว…” หนานกงมั่วพยักหน้า “ข้าเข้าใจ อาเจี้ยวเป็นคนที่ตั้งใจจะอยู่เป็นขุนนางไปตลอดชีวิต” เรื่องนี้ไม่มีใครบีบบังคับเขา แต่นี่เป็นสิ่งที่ซังเจี้ยวเลือกด้วยตนเอง เขายอมเข้ามาอยู่ในราชสำนักด้วยตัวเขาเอง ตั้งใจจะทำหน้าที่อย่างขยันขันแข็งเพื่อคุณงามความดีและชื่อเสียงในชีวิตนี้ ทว่าเยาเยาถูกพวกเขาเลี้ยงดูอย่างอิสระเกินไป มักวิ่งออกไปข้างนอกไม่พอ ยังอยู่ในเมืองหลวงไม่สงบอีกด้วย นี่ไม่ใช่คนที่เหมาะสมจะเป็นฮูหยินของขุนนางอย่างแน่นอน

เยาเยาไม่เหมือนแม้กระทั่งหนานกงมั่ว เกิดมาสูงส่ง เติบโตมากับการเอาอกเอาใจ ทำสิ่งใดตามใจตนเองมาโดยตลอด มีอิสระ นี่คงเป็นเหตุผลที่ซังเจี้ยวรักษาความสัมพันธ์กับเยาเยาเอาไว้เพียงพี่ชายน้องสาว เดิมทีก็ไม่ใช่คนจะเดินในเส้นทางเดียวกันได้

หนานกงมั่วถอนหายใจ เอ่ย “อาเจี้ยวบอกว่าจะรอให้เยาเยาแต่งงานไปก่อนค่อยคิดเรื่องแต่งงาน เด็กคนนี้…”

เว่ยจวินมั่วขมวดคิ้วเอ่ย “คนที่เสด็จพ่อเลือกเหล่านั้น…หากเยาเยาไม่ชอบ ก็ช่างเถิด นางเพิ่งปักปิ่น จะรอไปอีกสักกี่ปีก็ไม่เป็นไร ส่วนอาเจี้ยว หากไม่มีความสนใจ อู๋สยาลองคุยกับเขาสักหน่อยเถิด” บุตรสาวของฮ่องเต้ไม่กังวลว่าจะไม่ได้แต่งออกเรือน หลานสาวของฮ่องเต้เองก็ไม่มีความกังวลเช่นกัน เว่ยจวินมั่วไม่ต้องการบีบบังคับบุตรสาวให้แต่งกับใครสักคน เพียงแต่เรื่องที่เยาเยาหนีออกไปนอกเขตกำแพงครั้งนี้ทำให้เสด็จปู่ของนางตกใจเท่านั้น ฮ่องเต้ไท่ชูคิดว่าหากเด็กน้อยแต่งงานแล้วแน่นอนว่าต้องว่าง่ายไม่คิดหนีตลอดทั้งวันแล้ว

หนานกงมั่วยิ้มพลางเอ่ย “นั่นแน่นอนอยู่แล้ว หากเยาเยาไม่ชอบ ข้าก็ไม่ยอมเห็นนางต้องแต่งงานโดยไม่เต็มใจ ดูก่อนเถิด ใครจะรู้ว่าจะถูกตาหรือไม่ ส่วนอาเจี้ยว เดี๋ยวข้าดูอีกที”

เว่ยจวินมั่วส่ายศีรษะเอ่ย “ยาก อยู่ในเมืองหลวงมาหลายปี หากมีถูกตาคงถูกตาไปนานแล้ว” เว่ยจวินมั่วไม่ได้เห็นด้วยกับการประลองเลือกหลานเขยของฮ่องเต้ไท่ชูนัก

หนานกงมั่วยกยิ้มอย่างอดไม่ได้ “ถึงตอนนั้นคงต้องเกลี้ยกล่อมสักหน่อย อย่าทำให้เสด็จพ่อโมโหจนป่วยเล่า”

เว่ยจวินมั่วเอ่ยเสียงเรียบ “ยังต้องออกรบนอกเขตกำแพง เขาไม่โมโหหนักง่ายๆ เพียงนั้น” ตอนนี้ฮ่องเต้ไท่ชูกำลังอยู่ในช่วงมีจิตใจสูงส่ง ไหนเลยจะโกรธจนล้มป่วยง่ายๆ เพียงนั้น

หนานกงมั่วครุ่นคิด ยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว “จะว่าไปก็ใช่”