หมอหญิงยอดมือสังหาร - ต้นเถาเยาเยา 6

ต้นเถาเยาเยา 6

เมื่อทั้งสองเดินมาถึงห้องโถงใหญ่ ห้องโถงใหญ่มีคนหลายคนนั่งอยู่ก่อนแล้ว เพียงแต่สีหน้าของผู้ดูแลหลายคนดูไม่ดีนัก เยาเยาเดินเข้ามาในห้องโถงก่อนจวินหนานเยี่ยน “ท่านลุงผู้ดูแล เกิดอันใดขึ้นหรือเจ้าคะ”

เพราะว่ากันว่าแม่นางน้อยเป็นศิษย์พี่ของคุณชายตนเอง อีกทั้งยังมีรูปร่างหน้าตางดงามน่ารัก เหล่าผู้ดูแลในจวนเอ็นดูนางเป็นอย่างมาก และไม่มีใครใส่ใจที่นางบุ่มบ่ามเข้ามาเอง ผู้ดูแลเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “คุณหนูเสี่ยวเยา ท่านมาได้อย่างไรหรือ”

เยาเยาเอ่ย “มากับจวินเสี่ยวเยี่ยนเจ้าค่ะ เขาเดินช้าข้าเลยมาก่อน ท่านลุงผู้ดูแล มีแขกหรือเจ้าคะ”

ผู้ดูแลปรายตามองแขกที่นั่งอยู่อีกฝั่ง เอ่ยเสียงหยัน “แขกที่ไม่ได้รับเชิญเท่านั้นขอรับ”

เยาเยายื่นศีรษะโผล่ออกมาด้านข้าง ผู้ดูแลมองไปยังแขก เก้าอี้ตำแหน่งผู้นำมีชายหญิงคู่หนึ่งนั่งอยู่ ชายผู้นั้นดูอายุราวๆ สามสิบกว่า รูปร่างหน้าตาธรรมดา ทว่าสง่างามและดูเป็นธรรมน่าเกรงขาม ส่วนสตรีผู้นั้นคลุมเสื้อคลุมขาวบางปักลายดอกเหมย รูปโฉมก็นับว่างดงาม มีความคล้ายคลึงกับจวินหนานเยี่ยนกว่าสี่ห้าส่วน เพียงแต่เยาเยาเจอหญิงงามมามาก ไม่ได้รู้สึกว่าสตรีผู้นี้งดงามแต่อย่างใด สตรีผู้นี้ดูอ่อนแอบอบบาง หว่างคิ้วยังดูมีความเย่อหยิ่ง เยาเยากัดเล็บครุ่นคิด คงจะไม่ใช่สตรีในยุทธภพ ดูเหมือนมาจากครอบครัวปัญญาชนเสียมากกว่า

แน่นอนไม่ใช่เพราะเยาเยาดูถูกตระกูลปัญญาชน ในเมืองหลวงไม่ว่าจะเป็นสตรีจากตระกูลขุนนางหรือตระกูลปัญญาชนนางย่อมรู้จักไม่น้อย และสตรีส่วนใหญ่ในนั้นต่างมีความสามารถโดดเด่น คู่ควรที่จะคบหา แต่ก็มีคนแปลกประหลาดอยู่บ้าง คนที่คิดว่าตนเองสูงส่งดูถูกคนที่เกิดในตระกูลขุนพลหรือพ่อค้า สำหรับคนที่อ่อนแอบอบบาง นอกจากอาจารย์ยายสะใภ้และท่านป้าฉินภรรยาของท่านลุงเสียนเกอที่ร่างกายไม่แข็งแรงจริงๆ แล้วก็คงมีเพียงตระกูลเล็ก ครอบครัวเล็กๆ หรือสตรีที่เกิดในเชื้อสายรอง และแม้ท่านป้าฉินจะมีร่างกายที่ไม่แข็งแรง แต่ก็ไม่แสดงท่าทางน่าสงสารเช่นนี้ บุตรีเชื้อสายหลักหากสั่งสอนออกมาเป็นเช่นนี้ คนที่เป็นนายหญิงของบ้านคงถูกด่าลับหลังตายเลย

เยาเยาย่นจมูกเล็ก นางไม่ชอบสตรีผู้นี้

“แค่กๆ” หน้าประตูมีเสียงไอของจวินหนานเยี่ยนดังเข้ามา จวินหนานเยี่ยนถูกสาวใช้คนหนึ่งประคองไว้ ร่างกายถูกคลุมด้วยเสื้อคลุมขนสุนัขจิ้งจอกเดินเข้ามา

“เยี่ยนเอ๋อร์” สตรีผู้นั้นลุกขึ้นทันใด ขณะเดียวกันหยดน้ำตาที่คลออยู่ในดวงตาพลันร่วงลงมาจากหางตา

“โยวเอ๋อร์ อย่าได้เสียใจไปเลย ร่างกายของเจ้าไม่แข็งแรง ตอนนี้ก็ได้เจอแล้วมิใช่หรือ” ชายผู้นั้นลุกตามขึ้นมา เอ่ยปลอบอย่างอ่อนโยน สตรีผู้นั้นพยักหน้ารัวเร็ว รีบเดินเข้ามาหาจวินหนานเยี่ยนพร้อมยื่นมือออกไปอยากคว้าเขาเอาไว้ ทว่าไม่คาดคิดว่าจวินหนานเยี่ยนจะเบี่ยงตัวหลบไปสองก้าวปล่อยให้มือของนางคว้าได้เพียงอากาศ

สตรีผู้นั้นนิ่งค้าง นางมองบุตรชายด้วยสายตาโศกเศร้า “เยี่ยนเอ๋อร์ เจ้า…เจ้าโทษแม่จริงๆ หรือ เพราะแม่ไม่ดีเอง เจ้าอย่าโทษแม่ได้หรือไม่ แม่คิดถึงเจ้าอยู่ตลอด อยากกลับมาเยี่ยมเจ้า”

สายตาของจวินหนานเยี่ยนมองไปยังชายที่สาวเท้าตามหลังมา สีหน้าพลันเปลี่ยนเป็นเย็นยะเยือกยิ่งกว่าอุณหภูมิบนร่างกายของเขาด้วยซ้ำ

ชายผู้นั้นมองจวินหนานเยี่ยน ยิ้มให้ก่อนจะเอ่ย “เยี่ยนเอ๋อร์ ตอนนั้นมารดาของเจ้าไม่มีทางเลือก เรื่องของผู้ใหญ่เจ้ายังไม่เข้าใจ แต่ไม่ว่าอย่างไร ข้ายังคิดว่าเจ้าเป็นลูกชายแท้ๆ ของข้า”

“พี่ชิว” สตรีผู้นั้นมองชายวัยกลางคนอย่างซาบซึ้ง

ชายผู้นั้นลูบหลังมือนางเบาๆ อย่างอ่อนโยน มองไปยังจวินหนานเยี่ยน เอ่ย “แม่เจ้าเป็นห่วงเจ้าอยู่ตลอด ตอนนี้เห็นว่าเจ้าไม่เป็นไรพวกเราก็วางใจ เพียงแต่ท่าทางเย็นชาของเจ้านั้นทำให้ท่านแม่ของเจ้าต้องเสียใจแล้ว ต้องขอโทษนางสักหน่อยหรือไม่”

“พี่ชิว ไม่ต้องเจ้าค่ะ ไม่ต้อง” สตรีผู้นั้นเช็ดน้ำตา เอ่ย “เป็นข้าที่ทำไม่ถูก เป็นข้าที่ไม่ควรทำให้เยี่ยนเอ๋อร์ต้องบาดเจ็บ เยี่ยนเอ๋อร์โทษข้าก็สมควรแล้ว”

ชายผู้นั้นเอ่ย “ได้อย่างไร เยี่ยนเอ๋อร์เป็นเด็กรู้ความ จะโทษเจ้าได้เยี่ยงไร เยี่ยนเอ๋อร์ ใช่หรือไม่”

จวินหนานเยี่ยนเม้มริมฝีปากไม่เอ่ยสิ่งใด ดวงตาของชายผุู้นั้นเยือกเย็นขึ้นมา “ใช่หรือไม่”

ความกดดันถูกส่งมายังจวินหนานเยี่ยน ทว่าเด็กสาวที่ยืนอยู่ข้างเขากลับไม่รู้สึกอันใดแม้เพียงนิด จวินหนานเยี่ยนกัดฟันดื้อดึง แม้ว่าความกดดันบนไหล่แทบแยกเขาเป็นเสี่ยงๆ ได้แต่เขากลับไม่ยอมอ่อนข้อ

ผู้ดูแลด้านข้างจะยอมให้มีคนมารังแกคุณชายของตนในจวนเจ้าเมืองได้เช่นไร รีบเข้ามาล้อมเอาไว้ ท่านลุงหัวหน้าผู้ดูแลฟาดฝ่ามือลงไป “คนต่ำช้า”

“บังอาจนัก” คนผู้นั้นเอ่ยเสียงเย็น ตวัดมือข้างหนึ่งใส่ ผู้ดูแลพลันลอยกระเด็นห่างออกไป

หน้าประตูมีกลุ่มคนกรูกันเข้ามาทันใด ล้อมผู้ดูแลคนอื่นๆ เอาไว้

ใบหน้าของจวินหนานเยี่ยนเย็นยะเยือกขึ้นเรื่อยๆ ดวงตาคู่นั้นจับจ้องไปที่สตรีตรงหน้า เอ่ย “ท่านนำแผนที่เส้นทางลับเมืองจูเชวี่ยให้เขาหรือ”

สตรีผู้นั้นหดลำคอเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ย “เยี่ยนเอ๋อร์ แม่เพียงอยากมาเยี่ยมเจ้า จวินฉิงเทียนไม่ยอมให้ข้าเข้าใกล้เมืองจูเชวี่ย ดังนั้นจึง…เจ้าไม่ต้องกังวล แม่ไม่มีทางทำร้ายเจ้า”

จวินหนานเยี่ยนยิ้มเย็น “หลายปีมานี้ เป็นครั้งแรกที่ท่านเอ่ยกับข้าอย่างอ่อนโยนเพียงนี้” เมื่อครั้งยังเด็กเขานึกว่ามารดาของเขามีเพียงสองอารมณ์ ร้องไห้กับบิดาของเขา เย็นชาไม่สนใจเขา สตรีผู้นั้นกัดริมฝีปากแน่นแล้วเงียบลงไป

ชายผู้นั้นส่งเสียงหยัน จวินหนานเยี่ยนหัวใจกระตุก กระแสความเย็นในหัวใจปะทุสูงขึ้นทันใด แพร่กระจายไปทั่วร่างกายอย่างรวดเร็ว ใบหน้าที่เดิมซีดขาวอยู่แล้วยิ่งขาวคล้ำขึ้นมา เลือดไหลเป็นทางออกมาจากมุมปาก

“คู่ชายหญิงหน้าไม่อาย” ทันใดนั้นเสียงใสของเด็กสาวพลันดังก้องไปทั่วห้องโถงใหญ่

ทุกคนชะงักนิ่ง ตอนนี้เพิ่งนึกถึงเด็กสาวที่เข้ามาก่อนหน้านี้ได้

ชายผู้นั้นจ้องมองเยาเยาอย่างมาดร้าย “เด็กน้อย ช่างกล้ายิ่งนัก เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าเป็นใคร”

เยาเยาเชิดปลายคาง เอ่ย “แน่นอนว่าข้ารู้ว่าเจ้าเป็นใคร เกรงว่าเจ้าต่างหากที่จะไม่รู้ว่าข้าเป็นใคร”

สายตาที่มองไปยังเยาเยาของชายผู้นั้นวาววับ “อ้อ เจ้าว่าข้าคือผู้ใด”

เยาเยาตบมือเอ่ยกลั้วเสียงหัวเราะ “เหอตงมีลิงอยู่หนึ่งตัว ฝันว่าตัวเองเป็นผู้ยิ่งใหญ่ ก่อตั้งสำนักอู่หลิน เรียกตนเองว่าเจ้าสำนัก ขึ้นเขาไปเจอนกตัวหนึ่ง ลงน้ำไปเจอมังกรสองตัว ลิงตกใจจนร้องไห้จ้า วิ่งฉี่เล็ดหนีไปเลย”

“พรืด!” ผู้ดูแลที่ล้มอยู่กับพื้นยังไม่อาจกลั้นเสียงหัวเราะเอาไว้ได้ โทษเขาไม่ได้จริงๆ คนสวยเพียงนี้ เพียงมองก็รู้ว่าเป็นแม่นางมาจากตระกูลไม่ธรรมดา เอ่ยออกมาไยจึง…เอ่ยกลอนหยาบคายได้อย่างคล่องปากเชียวเล่า

คนอื่นหัวเราะออกมาได้ ชายผู้นั้นกลับหัวเราะไม่ออก เขาจ้องมองเยาเยานิ่งจนสามารถใช้คำว่าดำคล้ำมาอธิบายแทนได้แล้ว

เมืองจูเชวี่ยอยู่นอกเขตกำแพงมานานบางทีหลายคนอาจไม่รู้ แต่หากเป็นจอมยุทธ์ในจงหยวนได้ยินกลอนปากเปล่าของเยาเยาเมื่อครู่ เจ็ดแปดส่วนล้วนเดาได้ว่านางเอ่ยเรื่องอันใด ชายผู้นี้ก็คือ โหวอวี้ชิว เจ้าสำนัก ‘เหอตงอู่หลิน’ ในยุทธภพ เจ้าสำนักอู่หลินที่ว่า แน่นอนไม่ใช่เจ้าสำนักอู่หลินในสายตาของคนทั่วไป เป็นเพียง…หัวหน้ากลุ่มพลที่เรียกว่าสำนักอู่หลินคนหนึ่งเท่านั้น เพราะยามนี้ยุทธภพเสื่อมถอย เดิมทีไม่มีเจ้าสำนักอู่หลินอันใดทั้งนั้น เดิมทีเขาเป็นคนวางตัวได้ดีมาตลอด จึงไม่มีใครสนใจที่เขาก่อตั้งสิ่งเหล่านี้ขึ้นมา

แต่ว่าชีวิตของโหวอวี้ชิวนั้นมีความแค้นอยู่สามอย่าง ความแค้นที่หนึ่งคือสตรีที่ตนชอบแต่งกับจวินฉิงเทียน ความแค้นที่สองคือเมื่อเจ็ดปีก่อนต้องการยึดเขาแห่งหนึ่งเป็นที่ตั้งสำนักอู่หลิน ทว่าถูกคนทำร้ายจนจมูกแดงหน้าบวม คนที่ทำร้ายเขาเป็นสตรีคนหนึ่ง มีนามว่าหันชิงเชวี่ย ความแค้นที่สามคือสามปีก่อนเขาจัดงานเลี้ยงริมทะเลสาบหมิง เชิญจอมยุทธ์ในยุทธภพที่มีเส้นทางเดียวกัน มีชายหนุ่มผู้หนึ่งและเด็กสาวคนหนึ่งทำเรือเขารั่วยังไม่พอ ยังถีบเขาตกน้ำด้วย ไม่เพียงเท่านั้นสองคนนี้ยังสร้างค่ายกลเอาไว้ในทะเลสาบ ทำให้เขาไม่อาจขึ้นมาได้ กระทั่งเขาต้องขอร้องอ้อนวอนเหล่าจอมยุทธ์อย่างน่าสงสาร ทั้งสองคนจึงยอมปล่อยเขา สองเรื่องแรกยังเอ่ยได้ว่าขายหน้าในกลุ่มเล็กๆ แต่เรื่องหลังนั้นกลับถูกแพร่งพรายไปจนทั่วอู่หลิน ทำให้เขาไม่กล้าออกจากบ้านอยู่เป็นปี และทั้งสองคนนั้นยังทิ้งฉายาในยุทธภพเอาไว้ มังกรผู้ยิ่งใหญ่แห่งทะเลสาบหมิง

ช้าก่อน เด็กคนนั้น…

โหวอวี้ชิวจ้องเด็กสาวตรงหน้า สีหน้าพลันเปลี่ยนเอ่ยขึ้นเสียงดัง “เป็นเจ้า” แม้ว่าสามปีก่อนเจ้าเด็กคนนี้ยังเป็นเด็กน้อย แตกต่างไปจากสาวน้อยในตอนนี้ แต่โหวอวี้ชิวยังจำใบหน้านั้นได้ ตอนนั้นเด็กคนนี้ก็ทำอย่างเมื่อครู่ ยืนอยู่บนเรือตบมือหัวเราะเยาะเขา

เยาเยากะพริบตา โบกมือให้เขาอย่างสนุกสนาน เอ่ย “ใช่แล้ว เจอกันอีกแล้ว”

“เจ้ายังกล้าปรากฏตัวอีก” โหวอวี้ชิวเอ่ยเสียงเย็น

เยาเยารีบหลบไปอีกฝั่ง โผล่เพียงศีรษะออกมา “เรื่องนี้โทษข้ามิได้หรอก ใครใช้ให้เจ้าบีบบังคับให้พี่สาวหลิ่วหรูเหมยอยู่กับเจ้า พี่สาวหรูเหมยก็บอกแล้วว่าขายฝีมือไม่ขายตัว เจ้ายังคิดข่มเหงนางอย่างหน้าไม่อาย พี่สาวหรูเหมยถูกเจ้าทำร้ายกระโดดน้ำฆ่าตัวตายจนเกือบตาย เจอเรื่องไม่ยุติธรรมจึงเข้าไปช่วย เป็นเรื่องของผู้ยิ่งใหญ่แห่งทะเลสาบหมิงอย่างเรา”

“เจ้ารนหาที่ตาย” โหวอวี้ชิวโกรธเกรี้ยว ฟาดฝ่ามือไปยังเยาเยาอย่างไม่ปรานี

“แม่นางเฉิง หลบไป” จวินหนานเยี่ยนพุ่งเข้าหาอย่างรวดเร็ว

เยาเยาคว้าตัวจวินหนานเยี่ยนพุ่งไปทางผู้ดูแลที่ล้อมอยู่ก่อนแล้ว “เด็กน้อยอย่าคิดหนี” กระบี่สั้นสีครามปรากฏขึ้นในมือของนาง แม้เยาเยาอายุยังน้อย กำลังภายในยังไม่นับว่าล้ำลึก แต่กระบี่ในมือของนางนั้นกลับมีอานุภาพเกรียงไกร ตัดเส้นผมให้ขาดได้เพียงเป่าลมใส่เท่านั้น เว่ยจวินมั่วเป็นห่วงว่าบุตรีที่รักที่มักหนีออกไปเที่ยวเล่นจะมีกำลังไม่พอ จึงได้ทุ่มเทตามหากระบี่ล้ำค่าแข็งแกร่งคล่องมือไว้เพื่อบุตรสาว ไม่จำเป็นต้องใช้กำลังมากมาย ก็สามารถอาศัยอานุภาพของกระบี่เปิดเขาทำลายก้อนหินได้ เยาเยายังฝึกฝนวรยุทธ์ของอาจารย์ตาอย่างคล่องแคล่ว ยอดฝีมือขั้นหนึ่งทั่วไปยังไม่อาจเอาเปรียบนางได้ หากไม่เป็นเช่นนี้ หนานกงมั่วและเว่ยจวินมั่วคงไม่วางใจให้นางท่องอยู่ข้างนอกเพียงคนเดียว

เป็นเช่นนั้น เพียงกระบี่ล้ำค่าปรากฏขึ้นชายผู้นั้นก็สัมผัสได้ถึงคมกระบี่แหลมคมกวาดมายังตนเอง นอกจากเขาไม่ต้องการมืออีกแล้ว มิเช่นนั้นก็จำต้องเก็บมือกลับมา

เยาเยาส่งเสียงหยัน กระบี่ล้ำค่าในมือแทงไปที่เขาอย่างไร้ความปรานี เวลาชั่วพริบตาทั้งสองคนก็ต่อสู้กันไปสิบกว่ากระบวนท่า โหวอวี้ชิวเห็นว่าไม่อาจทำอันใดนางได้ จำต้องล่าถอย เยาเยาไม่รีบจู่โจม เพียงปลายตามองเขาอย่างเย่อหยิ่ง “เจ้าสำนักอู่หลินหรือ ฝันเร็วไปสักหน่อย”

ดวงตาของโหวอวี้ชิวดวงตาทะมึน ยังไม่เอ่ยปากก็ได้ยินเสียงเศร้าดังขึ้นด้านข้าง “พี่ชิว หลิ่ว…หลิ่วหรูเหมยคือผู้ใด”