หมอหญิงยอดมือสังหาร - ต้นเถาเยาเยา 7

ต้นเถาเยาเยา 7

หลิ่วหรูเหมยคือผู้ใดอย่างนั้นหรือ

เยาเยาเอ่ยบอกอย่างใจดี “ท่านป้า พี่สาวหรูเหมยเป็นนางคณิกาอันดับหนึ่งในทะเลสาบหมิงเจ้าค่ะ เพียงแต่ตอนนี้นางไม่ได้เป็นนางคณิกาแล้ว ท่านหานางไม่เจอหรอกเจ้าค่ะ พี่สาวหรูเหมยสวยมาก อืม เพียงแต่สวยไม่เท่าท่านแม่ข้า”

“นางคณิกาหรือ” สีหน้าของสตรีผู้นั้นซีดขาว ร่างทั้งร่างโงนเงนไปมา โหวอวี้ชิวรีบเข้าไปประคองนาง เอ่ย “โยวเอ๋อร์ เจ้าอย่าไปฟังสตรีปีศาจน้อยนั้นเอ่ยเหลวไหล”

เยาเยาโกรธ ใบหน้าเล็กสวยยู่เป็นก้อนซาลาเปา “เจ้าต่างหากที่เป็นสตรีปีศาจน้อย ครอบครัวของเจ้าทั้งหมดล้วนเป็นสตรีปีศาจน้อย แม่นางอย่างข้าเป็นเซียนสาวชัดๆ”

สตรีผู้นั้นอิงอยู่ในอ้อมอกของโหวอวี้ชิว เอ่ยเชื่องช้า “แม่นาง จวินฉิงเทียนให้เจ้ามาสร้างความร้าวฉานให้เราหรือ ไม่มีประโยชน์หรอก ข้าเชื่อใจพี่ชิว”

เยาเยาพูดไม่ออก หันไปมองจวินหนานเยี่ยนที่ยืนเงียบอยู่ด้านข้างตนเอง “นางเป็น…คนนั้น ไม่ผิดใช่หรือไม่”

จวินหนานเยี่ยนพยักหน้า เยาเยาเอ่ย “สายตาของบิดาเจ้าไม่ดีเท่าใดนัก ต่อไปหากเจอกับท่านพ่อของข้า จะต้องให้ท่านพ่อของข้าสอนท่านพ่อเจ้าอย่างแน่นอนว่าควรเลือกภรรยาอย่างไร สายตาของพ่อข้าดียิ่งนัก” แม้มารดาของนางจะดุไปสักหน่อย แต่ทั้งสวย ทั้งเก่งกาจ วรยุทธ์สูงส่ง วิชาการแพทย์ดี ร้ายกาจเป็นที่สุดแล้ว

จวินหนานเยี่ยนยิ้มเจื่อน เอ่ย “ขอบคุณเจ้าแล้ว”

เยาเยาตบไหล่ปลอบใจเขา เอ่ย “เจ้าไม่ต้องกลัว ขอเพียงเวลาพ่อเจ้าเลือกคนต้องดูให้ดีสักหน่อย แม่เลี้ยงของเจ้าก็ไม่น่ากลัวเพียงนั้นแล้ว บนโลกใบนี้ยังมีสตรีที่ดีอีกมากมาย อีกทั้งเจ้ายังโตแล้ว ไม่ต้องเกาะติดท่านลุงจวินทั้งวัน ดังนั้นคงไม่เป็นไร”

“เจ้าเอ่ยถูก” จวินหนานเยี่ยนเอ่ยอย่างอารมณ์ดี

กลุ่มคนที่ถูกทั้งสองเมินเฉยใบหน้าบิดเบี้ยวอย่างอดไม่ได้ แม่นางเฉิง สอนบุตรชายของเขาเรื่องการยอมรับแม่เลี้ยงต่อหน้ามารดาแท้ๆ ของเขา จะดีจริงหรือ แม้ผู้เป็นแม่จะไม่ใช่คนที่ดีก็ตาม แต่ว่า…

“เยี่ยนเอ๋อร์ เจ้ายังโทษแม่อยู่จริงๆ ใช่หรือไม่” น้ำตาของสตรีตรงหน้าไหลนอง

รอยยิ้มบนใบหน้าของจวินหนานเยี่ยนค่อยๆ เลือนหาย สายตากลับมองไปยังโหวอวี้ชิว “ตั้งใจเลือกมาเวลานี้ คงไม่ได้มาเยี่ยมข้าอย่างบริสุทธิ์ใจกระมัง”

หัวหน้าผู้ดูแลและผู้ดูแลหลายคนได้ยินเช่นนั้นจึงระมัดระวังขึ้นมา เพียงแต่พวกเขาถูกคนที่โหวอวี้ชิวพามาล้อมเอาไว้ ร้อนรนอยู่ในใจทว่าไม่อาจทำอันใดได้

โหวอวี้ชิวก้มลงไปปลอบใจสตรีผู้นั้น สตรีผู้นั้นมองจวินหนานเยี่ยนด้วยท่าทีลำบากใจ เอ่ยเสียงเบา “เยี่ยนเอ๋อร์ เจ้านำเคล็ดวิชาวิทยายุทธ์ของตระกูลจวินมาให้แม่ดูสักหน่อยดีหรือไม่”

“เจ้าปัญญาอ่อนหรือ” ไม่รอจวินหนานเยี่ยนตอบ เยาเยาเอ่ยออกไปอย่างอดไม่ได้ สตรีผู้นี้เป็นคนบ้าหรือไม่ เมื่อก่อนฟังผู้ใหญ่เล่าเรื่องราวในสมัยก่อน ในสายตาของเยาเยาสตรีที่น่ารังเกียจที่สุดบนโลกใบนี้ก็คือเสด็จอาสะใภ้สามจูชูอวี้ที่ตายไปแล้วของนาง แต่ว่าตอนนี้เยาเยากลับรู้สึกว่าจูชูอวี้นับว่ายังดี แม้จะมีใจทะเยอทะยานคิดว่าตนเองถูก แต่อย่างน้อย…สมองยังคงปกติกระมัง สมองของสตรีผู้นี้มีแต่กากเต้าหู้หรืออย่างไร

ใบหน้าของจวินหนานเยี่ยนเย็นชาราวกับเหล็กขึ้นมาทันใด เยาเยายืนอยู่ด้านข้างคอยประคองเขาขณะเดียวกันยังส่งกำลังภายในเข้าสู่เส้นลมปราณของเขาอย่างสบายๆ การจู่โจมของโหวอวี้ชิวเมื่อครู่ ทำให้จวินหนานเยี่ยนได้รับบาดเจ็บภายในเล็กน้อย เดิมทีบาดแผลภายในนี้ไม่ได้มีอันใดนัก แต่ตอนนี้เกรงว่าจวินหนานเยี่ยนได้รับบาดแผลเพียงเล็กน้อยก็กระทบไปถึงความเย็นภายในร่างกาย

“ดังนั้น ท่านกลับมาเพื่อเคล็ดวิชาวิทยายุทธ์ของตระกูลจวินหรือ” จวินหนานเยี่ยนเอ่ยเสียงเย็น

สตรีผู้นั้นเอ่ย “พวกเราเพียงดูเล็กน้อยก็พอ” นางคิดว่าเพียงดูไม่ได้เอาไปด้วย ตระกูลจวินก็คงไม่ได้เสียหายอันใดนัก

จวินหนานเยี่ยนเอ่ยเสียงเย็น “ข้าไม่มี ผู้ดูแล ส่งแขก”

โหวอวี้ชิวยิ้มเอ่ย “หนานเยี่ยน เห็นแก่หน้าท่านแม่เจ้าข้าไม่อยากทำให้เจ้าลำบาก ดังนั้นส่งเคล็ดวิชาวิทยายุทธ์ตระกูลจวินมาเถิด”

จวินหนานเยี่ยนแค่นยิ้มเย็น “ข้าบอกแล้ว ข้า ไม่ มี”

โหวอวี้ชิวเอ่ย “หากเจ้าหวังว่าบิดาของเจ้าหรือเฉิงอวี้ผู้นั้นกลับมาช่วยเจ้า เช่นนั้นก็อย่าได้คิดเลย ยามนี้จวินฉิงเทียนเข้าเขตด่านกำแพงไปแล้ว ส่วนเฉิงอวี้…เหอะๆ ดูเหมือนเขาจะไปที่ราชสำนักเป่ยหยวน ช่วงเวลาสั้นๆ เกรงว่าคงกลับมาไม่ทันแล้ว”

เท้าของจวินหนานเยี่ยนขยับเล็กน้อย ผลักเยาเยาไปอยู่ด้านหลัง เอ่ยเสียงเย็น “ข้าไม่เคยเรียนวรยุทธ์ของตระกูลจวิน” จวินหนานเยี่ยนเริ่มฝึกวรยุทธ์ของกงอวี้เฉินตั้งแต่เก้าขวบ แม้ก่อนอายุเก้าขวบจะเป็นจวินฉิงเทียนสอน แต่แน่นอนว่าจวินฉิงเทียนไม่มีทางสอนวรยุทธ์ขั้นสูงให้กับเด็กอายุเพียงไม่กี่ขวบ เป็นเพียงพื้นฐานเท่านั้น ดังนั้นเขาไม่เคยเรียนวรยุทธ์ของตระกูลจวินจริงๆ

โหวอวี้ชิวยิ้มพลางเอ่ย “ความอดทนของข้ามีขีดจำกัด โยวเอ๋อร์ เจ้าเกลี้ยกล่อมหนานเยี่ยนเถิด”

สตรีผู้นั้นพยักหน้า ก้าวขึ้นมาด้านหน้ามาอยู่ข้างจวินหนานเยี่ยน “เยี่ยนเอ๋อร์”

“อย่าแตะต้องข้า” จวินหนานเยี่ยนเอ่ยเสียงเย็น

มือที่ยื่นออกไปของสตรีผู้นั้นหยุดกลางอากาศอีกครั้ง มองเด็กหนุ่มด้วยความเสียใจ จวินหนานเยี่ยนจูงมือเยาเยาก้าวถอยหลังไปสองก้าว เอ่ยเสียงเย็น “ไสหัวไป”

“ลงมือ!” น้ำเสียงเย็นของจวินหนานเยี่ยนดังขึ้นทันใด

ผู้ดูแลหลายคนที่เดิมกำลังพัวพันอยู่กับโหวอวี้ชิวพลันปล่อยคนเหล่านั้นแล้วพุ่งไปยังโหวอวี้ชิวโดยพร้อมเพรียง หนึ่งในนั้นกลับพุ่งเข้าหาสตรีผู้นั้น สตรีผู้นั้นไม่มีวรยุทธ์ ไม่นานก็ถูกจับตัวเอาไว้ แต่โหวอวี้ชิวกลับไม่ได้จัดการง่ายเพียงนั้น เมื่อโหวอวี้ชิวมีความสามารถก่อตั้งสำนักอู่หลิน แน่นอนว่ายังมีความสามารถจริงๆ อยู่บ้าง แม้วรยุทธ์ของผู้ดูแลเหล่านี้จะไม่เลว แต่ก็ไม่อาจเรียกได้ว่ายอดฝีมือ แน่นอนว่าไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา

เยาเยาร้อนใจขึ้นมา “คนคุ้มกันบ้านเจ้าไยจึงไม่ได้เรื่องเยี่ยงนี้”

จวินหนานเยี่ยนกดเสียงต่ำ “เมืองจูเชวี่ยที่อยู่นอกเขตกำแพงเป็นเพียงบ้านพักชั่วคราว กำลังอำนาจจริงๆ ของเมืองจูเชวี่ยอยู่ในเขตกำแพง พวกเจ้ารีบไปซะ” เอ่ยจบก็ผลักเยาเยาออกไป

กระบี่ล้ำค่าในมือของเยาเยาวาดแสงสีครามขึ้น พุ่งเข้าหาโหวอวี้ชิว

แน่นอนว่าวรยุทธ์ของโหวอวี้ชิวไม่อาจเทียบยอดฝีมืออย่างเว่ยจวินมั่วและอาจารย์ตา กระทั่งไม่อาจสู้จวินฉิงเทียนและกงอวี้เฉินได้ แต่ก็เรียกได้ว่าเป็นยอดฝีมือในยุทธภพมาหลายปี ด้วยคุณสมบัติของเยาเยาอีกสิบปีข้างหน้าโหวอวี้ชิวย่อมไม่ใช่คู่ต่อสู้ของนางอย่างแน่นอน แต่ตอนนี้เยาเยานั้นยังเด็กเกินไป

แม้จะมีกระบี่ล้ำค่าป้องกัน เยาเยายังเหนือบ่ากว่าแรง ร่างด้านข้างพลันเคลื่อนไหว จวินหนานเยี่ยนปรากฏตัวด้านข้างนาง ยื่นมือออกไปรับกระบี่ในมือของเยาเยาขณะเดียวกันก็ผลักนางไปหาผู้ดูแลที่จับสตรีผู้นั้นเอาไว้ เอ่ยสั่ง “รีบไป”

แม้จวินหนานเยี่ยนจะอายุยังน้อย แต่กำลังภายในของเขาไม่แพ้ผู้ใหญ่แล้ว เพลงกระบี่เองก็ดุเดือดรุนแรง เดิมกงอวี้เฉินก็เป็นผู้มีความสามารถที่หาได้ยากในโลกใบนี้ มีเขาคอยสั่งสอนแน่นอนว่าจวินหนานเยี่ยนก็ไม่ได้ด้อย อีกทั้งยังมีกำลังของกระบี่ล้ำค่าเพิ่มขึ้นไปอีก เวลาเพียงชั่วขณะจึงต่อสู้ด้วยฝีมือพอๆ กัน นี่ทำให้ใบหน้าของโหวอวี้ชิวไม่น่ามองขึ้นมา สายตาที่มองไปยังจวินหนานเยี่ยนเต็มไปด้วยอันตรายและความริษยา

พิษความหนาวในร่างกายของจวินหนานเยี่ยนเพิ่มขึ้น เดิมก็ไม่ควรลงมือ ยิ่งไปกว่านั้นยิ่งเป็นการต่อสู้กับยอดฝีมือเช่นนี้อีกด้วย

เยาเยาเห็นสถานการณ์ไม่ดี กัดฟันส่งสิ่งที่อยู่ในแขนเสื้อออกไป “อาไป๋ กัดเขา”

จู่ๆ โหวอวี้ชิวก็รู้สึกขนลุกขึ้นมา แม้ไม่รู้ว่าอาไป๋คือสิ่งใด แต่เขาก็รีบคว้าคนที่ผ่านด้านข้างมาขวางตรงหน้าตนเอาไว้ ได้ยินเสียงชายผู้นั้นร้องโหยหวนขึ้นมาก็รีบถีบเขาออกไป จากนั้นจึงรีบถอยห่างเจ็ดแปดก้าว จึงมองเห็นว่าร่างกายของชายที่ล้มลงไปบนพื้นเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำ ไม่มีลมหายใจนอนอยู่บนพื้น

“รีบไป”

อาศัยจังหวะที่เขากำลังตกตะลึง เยาเยาจึงรีบคว้าจวินหนานเยี่ยนพุ่งตัวออกไปนอกห้องโถง

โหวอวี้ชิวจะตามไป ได้ยินเพียงเยาเยาเอ่ยขึ้นอีกครั้ง “อาไป๋ กัดเขา”

โหวอวี้ชิวได้เห็นความร้ายกาจของอาไป๋แล้ว รีบตวัดกระบี่ยาวในมือไปมา คุ้มกันข้างกายของตนไม่ให้หลุดรอดไปได้แม้เพียงน้ำ รอกระทั่งเขารู้ว่าตนเองถูกหลอกแล้ว คนเหล่านั้นก็หายไปจากนอกห้องโถงแล้ว

“ไม่ได้เรื่อง”

กลุ่มคนควบคุมตัวสตรีผู้นั้นออกมาจากห้องโถง หัวหน้าผู้ดูแลเรียกจวินหนานเยี่ยนเอาไว้ “คุณชาย เกรงว่าพวกเราคงต้องรีบหนีไปจากที่นี่แล้ว”

สีหน้าของจวินหนานเยี่ยนเคร่งขรึมขึ้น ต่อให้รู้แผนที่เส้นทางลับ โหวอวี้ชิวก็ไม่มีทางพากำลังคนเข้ามามากมายเพียงนั้นในเวลาชั่วครู่ อีกทั้งยังตรงเข้ามาในจวน เช่นนั้นมีความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียว ในเมืองมีคนทรยศเมืองจูเชวี่ย ยามนี้จวินฉิงเทียนและกงอวี้เฉินต่างไม่อยู่ จวินหนานเยี่ยนยังมีพิษเย็นอยู่ในร่างกายไม่อาจใช้วรยุทธ์ได้ หากคิดจะต่อสู้กับโหวอวี้ชิวไม่มีโอกาสชนะด้วยซ้ำ

หัวหน้าผู้ดูแลมองไปยังเยาเยา เอ่ย “แม่นางเฉิง คุณชายคงต้องลำบากท่านแล้ว รบกวนท่านช่วยพาคุณชายออกจากเมืองด้วยเถิด”

เยาเยาย่นคิ้ว เอ่ย “แต่ว่า ต่อให้ออกจากเมืองแล้วพวกเราจะไปที่ใดได้ ร่างกายของจวินหนานเยี่ยน ไม่อาจเหน็ดเหนื่อยเกินไป”

หัวหน้าผู้ดูแลเองก็ลำบากใจ ถอนหายใจเอ่ย “ตรงเข้าเขตกำแพง ขอเพียงเข้าเขตกำแพง คุณชายสามารถกลับไปยังเมืองจูเชวี่ยรวบรวมกำลังได้อย่างรวดเร็ว ถึงตอนนั้นก็สามารถจัดการกับคนพวกนี้ได้อย่างง่ายดาย”

จวินหนานเยี่ยนส่ายศีรษะ “ไม่ได้ อันตรายเกินไป แม่นางเฉิง เจ้าออกจากเมืองไปแล้วมุ่งหน้าตรงไปทางตะวันออกเฉียงเหนือ อาจารย์น่าจะไปทางนั้น”

“แล้วเจ้าเล่า พวกเราไปหา…อาจารย์เจ้าด้วยกัน” เยาเยาเอ่ย

จวินหนานเยี่ยนส่ายศีรษะ “ที่อยู่ของอาจารย์ไม่แน่นอน ต่อให้พวกเราไปก็ไม่แน่ว่าจะหาเขาเจอ พาข้าไปด้วย คนของโหวอวี้ชิวก็จะตามพวกเราไปตลอด หากเจ้าไปคนเดียว พวกเขาคงไม่ตามเจ้า”

เยาเยาขมวดคิ้ว เอ่ย “แล้วเจ้าเล่าจะทำเยี่ยงไร”

จวินหนานเยี่ยนเอ่ย “ข้าจะพาคนเข้าเขตกำแพง ไม่ต้องกังวล ต่อให้จับตัวข้าได้พวกเขาก็ไม่สังหารข้าง่ายๆ พวกเขายังต้องจับข้าไปข่มขู่ท่านพ่อข้า”

สตรีที่ถูกควบคุมตัวเอ่ยขึ้นอย่างอดไม่ได้ “เยี่ยนเอ๋อร์ เจ้าเชื่อแม่ พี่ชิวไม่ได้ประสงค์ร้าย เขาเพียงอยาก…”

‘เพียะ!’ ในที่สุดเยาเยาก็อดไม่ได้ ตบลงไปแรงๆ หนึ่งครั้ง “หุบปาก”

สตรีผู้นั้นคาดว่าชีวิตนี้ทั้งชีวิตยังไม่เคยถูกใครตบ นางนิ่งอึ้งไปแล้ว

เยาเยาเอ่ยด้วยความโกรธ “เจ้าบ้าหรือไม่ เห็นอยู่ว่าคนชั่วคนนั้นคิดจะแย่งเคล็ดวิชาวิทยายุทธ์ของตระกูลจวินทั้งยังทำร้ายบุตรชายของเจ้าแล้ว เจ้ายังช่วยเอ่ยแทนเขา ตอนเจ้าเกิดพ่อแม่ของเจ้าเอารกมาเลี้ยงเป็นลูกสาวโดยไม่ตั้งใจหรืออย่างไร”

ผู้ดูแลหลายคนด้านข้างเห็นเช่นนั้นก็แสดงสีหน้ามีความสุขออกมาโดยไม่รู้ตัว พวกเขายิ่งเกลียดสตรีผู้นี้ แต่อย่างไรก็เป็นมารดาผู้ให้กำเนิดของเจ้าเมืองน้อย ไม่สะดวกที่จะด่าทอใส่

“พี่ชิว…พี่ชิว…” สตรีผู้นั้นเอ่ยด้วยความเสียอกเสียใจ

เยาเยารู้สึกว่าตนเองใกล้ระเบิดแล้ว แม้ว่านางจะเป็นเซียนน้อยน่ารักมาตลอด แต่เจอกับสตรีเช่นนี้เทพเซียนเองก็อดไม่ได้อยากจะระเบิดเหมือนสายฟ้า

ด้านหลังห่างออกไปไม่ไกลมีคนตามมาแล้ว ไม่อาจคิดสิ่งใดมาก หัวหน้าผู้ดูแลผลักทั้งสองออกไป เอ่ย “แม่นางเยาเยา รบกวนแล้ว”

จากนั้นจึงหยิบอาวุธออกไปรับมือ เยาเยามองจวินหนานเยี่ยนที่ใบหน้าซีดขาวเห็นได้ชัดว่าไอเย็นได้ปะทุขึ้นมาแล้ว กัดฟันคว้าตัวจวินหนานเยี่ยนแล้วถีบตัวลอยออกไปทันใด