หมอหญิงยอดมือสังหาร - ต้นเถาเยาเยา 8

ต้นเถาเยาเยา 8

วิชาตัวเบาของเยาเยาไม่เลวเพราะนิสัยของบุตรสาวที่ไม่อยู่นิ่ง พวกหนานกงมั่วสองสามีภรรยาจึงทุ่มเทให้กับบุตรีผู้นี้ไม่น้อย เรื่องวรยุทธ์ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึง กำลังภายในไม่ใช่สิ่งที่ได้มาง่ายๆ ชั่วข้ามคืน ต้องฝึกกระบวนท่าอย่างเข้มงวด วิชาตัวเบาก็ยิ่งไม่อาจขาดได้ เดิมจวินหนานเยี่ยนก็ซูบผอมและร่างกายก็ไม่ได้สูง เยาเยาพาเขาออกไปก็ไม่ได้ใช้กำลังมากนัก เยาเยาชิงม้าตัวหนึ่งมาแล้วควบออกจากเมืองจูเชวี่ยไป

เมื่อวิ่งออกมาหลายสิบลี้โดยไม่หยุดพัก กระทั่งเยาเยาหยุดลงจึงพบว่าจวินหนานเยี่ยนสลบไปแล้ว ใบหน้าของเขาเขียวคล้ำ เย็นยะเยือกราวกับไอติม เยาเยารีบยื่นมือไปอังดูลมหายใจของเขาพบว่ายังมีลมหายใจจึงลอบพ่นลมหายใจออกมา เพียงเงยหน้าขึ้นมองไปรอบๆ มองไปไกลสุดสายตาล้วนเป็นทุ่งหญ้า เป็นครั้งแรกที่เยาเยารู้สึกเวิ้งว้าง

จะไปที่ใดดี หากเป็นนางตัวคนเดียวจะไปที่ใดก็ได้ แต่อาการป่วยของจวินหนานเยี่ยนไม่อาจเดินทางไกลได้ แต่หากจะอยู่แถวนี้ไม่แน่อาจถูกตามมาทัน นางตัวคนเดียวคุ้มกันจวินหนานเยี่ยนเกรงว่าคงเป็นเรื่องยาก

นางถอนหายใจอย่างจนปัญญา ก้มหน้าลงไปมองเด็กหนุ่มที่สลบไสลอยู่

“โยนเจ้าทิ้งดีหรือไม่”

แน่นอนว่าไม่ดี แม้เยาเยาจะไม่ใช่กระต่ายน้อยไร้เดียงสา แต่จะทิ้งเด็กที่ป่วยหนักให้เป็นตายอยู่คนเดียวนางก็ทำไม่ได้ สูดหายใจอย่างหงุดหงิด เยาเยากอดจวินหนานเยี่ยนเอาไว้ในอ้อมอก ควบม้ามุ่งตรงไปด้านหน้า

ในตอนที่จวินหนานเยี่ยนฟื้นขึ้นมา เขาพบว่าตนเองนอนอยู่ในถ้ำเล็กๆ ปากถ้ำยังมีกองไฟกองเล็กๆ ร่างกายมีเสื้อคลุมขนสัตว์ตัวหนาคลุมอยู่ แต่ไม่ใช่ตัวที่เขาคลุมมาก่อนหน้านี้ เขาพยายามลุกขึ้น ทว่ามองเห็นว่าไม่ไกลออกไปมีหนอนหน้าตาแปลกประหลาดสองตัว หนอนทั้งสองตัวมีขนาดตัวที่ใหญ่กว่าหนอนทั่วไปสักหน่อย ลักษณะก็เหมือนกัน เพียงแต่ตัวหนึ่งนั้นมีลายหลากสีสัน อีกตัวกลับเป็นสีขาวหิมะ บนหัวของหนอนนั้นมีดวงตาคู่หนึ่ง ว่ากันว่าดวงตาของหนอนเช่นนี้มองอันใดไม่ออก จวินหนานเยี่ยนกลับประหลาดใจที่รู้สึกว่าดวงตาสองคู่นั้นกำลังจับจ้องมายังตน ราวกับหากเขาขยับอีกสักนิด หนอนทั้งสองก็จะพุ่งเข้ามาอย่างไรอย่างนั้น

จวินหนานเยี่ยนครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่จึงตัดสินใจไม่ทำอันใดวู่วาม สองตัวเล็กๆ นั้นให้ความรู้สึกขนลุก เขาไม่รู้ว่าเขารู้สึกไปเองหรือไม่ แต่เขาเชื่อความรู้สึกเช่นนี้จะดีกว่า

นอกถ้ำมีเสียงฝีเท้าเดินเข้ามา เยาเยาหอบสมุนไพรมาปรากฏตัวที่หน้าถ้ำ มองเห็นว่าเขาฟื้นแล้วจึงดีใจขึ้นมา “โอ้ เจ้าฟื้นแล้ว”

จวินหนานเยี่ยนมองรอยยิ้มสดใสบนใบหน้าของนาง หัวใจพลันรู้สึกอบอุ่นโดยไม่รู้ตัว

“ขอบคุณเจ้า”

เยาเยายิ้มพลางเอ่ย “ไม่ต้องขอบคุณ ข้าคงไม่อาจทิ้งเจ้าได้ใช่หรือไม่” นางเก็บอาไป๋และเฟยเฟยกลับมา เห็นจวินหนานเยี่ยนมองมาที่นาง เยาเยาจึงเอ่ย “ไม่ต้องกลัว นี่คืออาไป๋ นี่คือเฟยเฟย พวกเขาต่างก็เป็นเพื่อนของข้า โดยทั่วไปแล้วพวกเขาจะไม่กัดคน”

จวินหนานเยี่ยนลุกขึ้น “ที่นี่คือที่ใด”

“เขาหิมะอย่างไรเล่า” เยาเยาเอ่ย แม้จะเป็นเขาหิมะ ความจริงฤดูนี้มีเพียงยอดเขาที่มีหิมะ พื้นที่ด้านล่างส่วนใหญ่ล้วนไม่มีหิมะ

จวินหนานเยี่ยนเอ่ย “ที่นี่อยู่ใกล้กับเมืองจูเชวี่ยเกินไป พวกเราต้องไปจากที่นี่ก่อน”

เยาเยาส่ายศีรษะ “ไม่ได้ ร่างกายของเจ้าไม่อาจเดินทางไปไกลนัก อีกทั้งภูเขานี้ใหญ่มาก คนพวกนั้นคิดจะตามหาเราคงไม่ใช่เรื่องง่าย ข้าไม่เชื่อว่าเจ้าลิงนั่นจะมีคนมากมายเพียงพอต่อการค้นภูเขา” หากส่งคนมาน้อย นั่นแน่นอนว่าเป็นการส่งอาหารมาให้อาไป๋ ดังนั้นเยาเยาจึงไม่ได้กังวลเรื่องความปลอดภัยของพวกตนนัก กลับกันนางเป็นห่วงร่างกายของจวินหนานเยี่ยนที่แย่ยิ่งกว่า

“วันนี้เจ้าใช้กำลังภายใน พิษเย็นกระจายไปเร็วกว่าเดิมแล้ว” เยาเยาเอ่ย “หากวิ่งออกไป เกรงว่าพิษเย็นในตัวเจ้าคงไม่อาจควบคุมได้แล้ว”

จวินหนานเยี่ยนรู้สึกเศร้า “ข้าเป็นตัวถ่วงเจ้าแล้ว”

เยาเยาไหวไหล่ “ต่อไปอย่าลืมตอบแทนบุญคุณข้าเล่า”

ได้ยินเช่นนั้น จวินหนานเยี่ยนก็หัวเราะออกมาอย่างอดไม่ได้ “ข้านึกว่าเจ้าจะบอกว่า เห็นความไม่ยุติธรรมยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือเสียอีก”

เยาเยากลอกตา เอ่ย “ข้าช่วยเจ้าออกมาลำบากมากเจ้ารู้หรือไม่ อย่างไรเจ้าก็จะต้องตอบแทนข้า”

“ได้” จวินหนานเยี่ยนเอ่ย “หากข้าไม่ตาย ต่อให้บุกน้ำลุยไฟก็จะตอบแทนบุญคุณของเจ้าอย่างแน่นอน”

“อย่างนี้สิจึงจะเป็นเด็กดี” เยาเยาลูบศีรษะของเขาอย่างพึงพอใจ “เจ้าจะตายไม่ได้ มีนายน้อยเมืองจูเชวี่ยเป็นลูกน้องข้า ดูยิ่งใหญ่มากเลยทีเดียว”

จวินหนานเยี่ยนจนใจ “ข้าจะพยายาม”

เขาหิมะเป็นภูเขาศักดิ์สิทธิ์ของเมืองนอกเขตกำแพง แม้ไม่ได้ยาวทอดไปไกลหลายร้อยลี้อย่างเทือกเขาในเขตกำแพงแต่กลับมีพื้นที่ไม่น้อย บนเขามีพื้นที่หนาวเหน็บมากมายที่เหมาะสมให้พืชพันธุ์เกิดขึ้น ในนั้นยังมีสมุนไพร กระทั่งสมุนไพรหายากก็มีไม่น้อย แต่เพราะความพิเศษและลักษณะทางผืนดินที่ขรุขระ ทำให้น้อยคนจะขึ้นมาเก็บสมุนไพรได้ เยาเยาพาจวินหนานเยี่ยนตรงขึ้นมายังไหล่เขาที่สูงกว่าครึ่ง ซ่อนตัวอยู่ในถ้ำเล็กๆ ที่มีพุ่มไม้บดบัง ไม่ต้องกังวลว่าจะถูกจับได้ในระยะเวลาอันสั้น

“เจ้าลงเขาไปซื้อของหรือ” จวินหนานเยี่ยนมองเยาเยาที่นั่งต้มยาอยู่อีกฝั่งพร้อมเอ่ยถาม ฝีมือการต้มยาของเยาเยาดูเชี่ยวชาญ ดูไม่เหมือนเด็กสาวที่ต้องคอยเอาอกเอาใจ ทว่าคล้ายหมอที่มีฝีมือทางการแพทย์ขั้นสูงคนหนึ่ง

เยาเยาพยักหน้า เอ่ย “ก็ใช่น่ะสิ จัดการวางเจ้าให้เรียบร้อยข้าก็ลงเขาไปอีกครั้ง” เพราะนางกลัวว่าเขาจะถูกสัตว์ป่ากินหรือถูกคนจับตัวไปก่อนที่นางจะกลับมาจึงตั้งใจทิ้งพวกอาไป๋ทั้งสองเฝ้าเอาไว้ แต่ว่าสิ่งที่นางกังวลนั้นเห็นได้ว่าไม่ได้เกิดขึ้น

“ลำบากเจ้าแล้ว” จวินหนานเยี่ยนเอ่ย แน่นอนว่าเขาดูออกว่าเยาเยาถูกเลี้ยงมาอย่างทะนุุถนอม แต่กลับต้องมาวิ่งหนีหลบๆ ซ่อนๆ อยู่ในป่า บนโลกใบนี้ นอกจากบิดาของเขาก็ไม่เคยมีใครดีกับเขาเช่นนี้มาก่อน

เยาเยาเอ่ย “ก็บอกแล้ว ไม่ต้องพูดเลียนแบบผู้ใหญ่”

“ข้าไม่ใช่เด็ก” จวินหนานเยี่ยนเอ่ย

เยาเยาหัวเราะ ยกมือเปรียบเทียบศีรษะของตน จากนั้นก็นำไปเทียบบนศีรษะของเขา

“…”

ทั้งสองอยู่บนเขามาสองวันอย่างสงบ ร่างกายของจวินหนานเยี่ยนกลับยังคงอ่อนแอ ก่อนหน้านี้ตอนปะทะกับโหวอวี้ชิวเขาได้รับบาดแผลภายในเล็กน้อย เดิมทีไม่เป็นไร แต่ตอนนี้ร่างกายของเขาต่อให้บาดแผลเล็กน้อยก็ไม่อาจรับไหว สองวันมานี้จวินหนานเยี่ยนจึงพบว่าวิชาการแพทย์ของเยาเยาไม่ได้ด้อยไปกว่าหมอผู้มีชื่อเสียงที่ท่านพ่อของเขาเชิญมาเลยแม้เพียงนิด กระทั่งดีกว่าด้วยซ้ำ อย่างน้อยนางก็สามารถควบคุมพิษเย็นในร่างกายของเขาได้สำเร็จ เพียงแต่ตามที่เยาเยาบอก สถานการณ์ไม่ได้ดีนัก

รุ่งเช้า ทั้งสองเพิ่งกินข้าวเช้า เฟยเฟยที่เฝ้าอยู่ด้านนอกพลันกลับเข้ามาเกาะที่ไหล่ของเยาเยา สีหน้าของเยาเยาพลันเปลี่ยน ลุกขึ้นมาทันใด เอ่ย “มีคนมา”

จวินหนานเยี่ยนพยักหน้าไม่ได้แปลกใจนัก “สองวันแล้ว ควรมาแล้ว”

เยาเยาเอ่ย “ข้าส่งจดหมายขอความช่วยเหลือไปให้อาจารย์ของเจ้าแล้ว ไม่รู้ว่าเขาจะเห็นหรือไม่” ต่อให้เห็น ก็ไม่รู้ว่าคนชั่วใหญ่จะมาหรือไม่

ด้านนอกถ้ำมีเสียงเดินและเสียงพูดคุยดังขึ้นให้ได้ยิน เยาเยาตั้งใจฟังชั่วครู่ก่อนจะเอ่ยเสียงเบา “เหมือนจะมีห้าคน”

จวินหนานเยี่ยนสีหน้าทะมึน เอ่ยถาม “เคยฆ่าคนหรือไม่”

เยาเยากะพริบตา ลังเลอยู่ชั่วครู่ จวินหนานเยี่ยนเข้าใจทันใด เอ่ย “ไม่ต้องกลัว เจ้าอยู่ที่นี่”

เยาเยาเอ่ย “ข้าไม่ได้กลัวเสียหน่อย”

นางไม่เคยฆ่าคนจริงๆ แม้หลายปีมานี้จะเดินทางไปทุกคนทุกแห่ง แต่ในเขตกำแพงคนที่กล้าล่วงเกินนางมีไม่มาก ต่อให้มีส่วนใหญ่ก็เป็นคนข้างกายที่คอยปกป้อง ไม่จำเป็นให้นางลงมือเอง แต่ตอนนี้นางรู้ว่าคนพวกนี้ไม่มีทางปรานีพวกนาง ต่อให้ยกตัวตนที่แท้จริงออกมาเกรงว่าคงไม่ได้ผล

“เจ้าใช้วรยุทธ์ไม่ได้” เยาเยาเอ่ย

จวินหนานเยี่ยนยิ้มจาง เอ่ย “บนโลกใบนี้ ไม่มีอันใดที่เป็นไปไม่ได้” ต่อให้ทำไม่ได้ เมื่อถึงยามต้องต่อสู้สุดชีวิตก็จำต้องกลายเป็นทำได้ “ข้าดีขึ้นมากแล้ว หากข้าสู้ไม่ไหว เจ้าก็รีบไปจากที่นี่ ไม่ต้องกังวล พวกเขาไม่มีทางสังหารข้า”

“พูดมาก” เยาเยาแย่งกระบี่ออกจากมือเขาเคลื่อนตัวพุ่งออกไป จวินหนานเยี่ยนรีบลุกขึ้นตามออกไป

ด้านนอกมีห้าคนจริงๆ ชายห้าคนที่อายุไม่เท่ากัน มองเห็นเด็กสาวที่โผล่ออกมาจากในถ้ำจึงตกใจ

“เจ้าคือเด็กที่พาเจ้าเด็กแซ่จวินคนนั้นหนีหรือ เด็กคนนั้นเล่า คงไม่ได้ตายแล้วกระมัง” หนึ่งในนั้นเอ่ยกลั้วเสียงหัวเราะ

เยาเยาเอ่ย “พวกเจ้าคือสุนัขรับใช้ของเจ้าลิงน่ารังเกียจนั่นหรอกหรือ”

“เจ้าเด็กบ้า เจ้าบอกว่าใครเป็นหมารับใช้”

“ใครรับก็คนนั้น”

“พี่ใหญ่ เอ่ยมากความทำไม หาได้ยากที่จะเห็นสาวน้อยนุ่มนิ่มเพียงนี้ หึ…อ๊าก” คนผู้นั้นหัวเราะได้เพียงครึ่งเดียว พลันลงไปกองอยู่บนพื้นร้องโอดครวญขึ้นมา ไม่นานก็หมดลมหายใจ คนที่เหลืออยู่สีหน้าพลันเปลี่ยน “ปีศาจน้อย เจ้าทำอันใด”

เยาเยากัดฟันไม่เอ่ยวาจา นางไม่เพียงไม่เคยสังหารคน แม้แต่ใช้อาไป๋สังหารคนยังน้อยในน้อย ก่อนหน้านี้ตายแทนโหวอวี้ชิวหนึ่งคน ตอนนี้ยังตายอีกหนึ่งคน แม้คนเหล่านี้ต่างไม่ใช่คนดีอันใด แต่เมื่อมองร่างสีเทานั้น เยาเยาพลันรู้สึกอยากอาเจียนออกมา

เยาเยาเข้าใจอยู่ในอก ทั้งสี่คนนี้จำต้องเก็บเอาไว้ มิเช่นนั้นคงมีปัญหาไม่สิ้นสุด แต่ว่า…

มือข้างหนึ่งปิดตาเยาเยาเอาไว้ มืออีกข้างดึงกระบี่ออกจากมือเยาเยา เอ่ยเสียงเบา “อย่ามอง”

“ไม่…” ไม่รอให้นางเอ่ย จวินหนานเยี่ยนก็ยื่นมือออกมาสกัดจุดนาง จากนั้นเคลื่อนตัวเข้าหาสี่คนนั้น ไม่นานเสียงร้องโหยหวนก็ดังขึ้น เยาเยาเบิกตาโตมองเพลงกระบี่ของจวินหนานเยี่ยน จัดการทั้งสี่คนนั้นอย่างคล่องแคล่วว่องไว เสื้อผ้าบนร่างกายกลับไม่เปื้อนเลือดแม้เพียงหยดเดียว เด็กหนุ่มอายุน้อย ใบหน้าซูบผอม เมื่อปะทะกลับเย็นชาราวกับน้ำแข็ง

จวินหนานเยี่ยนเดินมาหยุดอยู่ด้านข้างนาง เอ่ยอย่างจนใจ “บอกแล้วว่าอย่าดูมิใช่หรือ”

เยาเยากะพริบตา “ปล่อยข้านะ”

จวินหนานเยี่ยนยิ้ม ยกมือขึ้นคลายสกัดจุดให้นาง ก่อนที่ขาจะอ่อนยวบจนเกือบล้มไปด้านหน้า เยาเยารีบพยุงเขาพลางเอ่ยอย่างไม่พอใจ “บอกเจ้าแล้วว่าอย่าขยับ ข้าจัดการพวกเขาได้”

“แต่เจ้าไม่ชอบสังหารคนมิใช่หรือ” จวินหนานเยี่ยนเอ่ย

เยาเยาเอ่ยอย่างหงุดหงิด “ข้าเพียงไม่ชอบ ไม่ใช่ทำไม่ได้ ในเมื่อเป็นคนป่วยก็เชื่อฟังสักหน่อย หากเจ้ายังก่อเรื่องอีกข้าจะมัดเจ้าเอาไว้”

จวินหนานเยี่ยนเพียงหัวเราะไม่เอ่ยสิ่งใดอีก เยาเยาเอ่ย “ที่นี่อยู่ไม่ได้แล้ว พวกเราต้องเปลี่ยนที่ใหม่”