หมอหญิงยอดมือสังหาร - ต้นเถาเยาเยา 9

ต้นเถาเยาเยา 9

ทั้งสองคนรับมือกับกลุ่มคนที่ขึ้นเขามาตามล่าเหล่านั้นกว่าเจ็ดแปดวันแล้ว ในที่สุดวันนี้โหวอวี้ชิวก็หาพวกเขาจนเจอ หลายวันมานี้ ชีวิตของโหวอวี้ชิวก็ไม่ได้ดีนัก แม้ว่าเขาจะอาศัยเส้นทางลับลอบโจมตีเมืองร่วมกับคนที่ทรยศยึดครองเมืองจูเชวี่ยเอาไว้ช่วงเวลาสั้นๆ แต่ต้องรู้ว่าเมืองจูเชวี่ยที่อยู่นอกเขตกำแพงเมืองเป็นเพียงบ้านพักที่ค่อนข้างใหญ่ของตระกูลจวินเท่านั้น นอกจากจวนเจ้าเมืองหลังนั้นแล้ว เดิมทีก็มีเมืองเล็กๆ นี้อยู่ก่อนแล้ว หลายปีก่อนจวินฉิงเทียนได้สังหารผู้ยิ่งใหญ่แห่งด้านมืดนอกเขตกำแพงผู้หนึ่งตายที่นี่ รู้สึกว่าสถานที่แห่งนี้ไม่เลวจึงได้สร้างบ้านพักขึ้นมา ส่วนที่เรียกว่าเมืองจูเชวี่ย ก็เพราะเขาขี้เกียจตั้งชื่อก็เท่านั้น

เมืองจูเชวี่ยนอกเขตกำแพงเกิดความเปลี่ยนแปลง แน่นอนว่าต้องมีคนส่งข่าวไปยังในเขตกำแพง เกรงว่าอีกไม่นานคนของตระกูลจวินที่อยู่ในเขตกำแพงคงรีบมา

อีกสิ่งที่ทำให้โหวอวี้ชิวปวดหัวก็คืออดีตจวินฮูหยิน ปัจจุบันเป็นโหวฮูหยิน สตรีที่มีนามว่าซ่งเหลียนโยว นับตั้งแต่วันนั้นนางก็เอาแต่ร้องห่มร้องไห้เอาแต่เอ่ยขอโทษบุตรชาย ความจริงสิ่งเหล่านี้โหวอวี้ชิวชินตั้งนานแล้ว อย่างไรที่ผ่านมาสตรีผู้นี้ก็ชอบจมปลักอยู่กับความทุกข์ ปกติถือเป็นเรื่องสนุก ยามนี้เป็นช่วงเวลาที่เขาโมโหจะไม่รำคาญได้เยี่ยงไร หากถ่วงเวลาไปจนถึงยามที่จวินฉิงเทียนกลับมา เช่นนั้นพวกเขาคงได้ตายอย่างแน่นอน

เพียงแต่โชคดี…ดวงของเขาไม่เลวมาตลอด นี่มิใช่ว่าหาเจอแล้วหรือ

“เยี่ยนเอ๋อร์” ซ่งเหลียนโยวมองจวินหนานเยี่ยนที่ไม่เจอเพียงไม่กี่วันทว่าผ่ายผอมลงไปมาก เอ่ยเรียกทั้งน้ำตา

จวินหนานเยี่ยนในตอนนี้ไม่ได้มีความรู้สึกประทับใจต่อสตรีผู้ให้ชีวิตแก่ตนผู้นี้อีกแล้ว จวินหนานเยี่ยนกึ่งคุกเข่าอยู่บนพื้น ในอ้อมแขนมีเด็กสาวใบหน้าซีดขาว

ไม่รู้โหวอวี้ชิวใช้ยาวิเศษอันใด อาไป๋เพิ่งเข้าใกล้เขาก็ตัวอ่อนยวบลงไม่อาจขยับได้ โชคดีเมื่ออยู่ในป่าเขาอาไป๋ไม่ได้เป็นที่สะดุดตานัก ซ่อนตัวอยู่ในพุ่มหญ้าไม่ได้ถูกเขาเจอเข้า เพียงกระดึ๊บช้าๆ หนีไปอีกฝั่ง เยาเยาเห็นว่าอาไป๋ไม่ไหวแล้วจึงพุ่งเข้าต่อสู้กับโหวอวี้ชิว โหวอวี้ชิวมาถึงก็ลงมือรุนแรง อย่างไรเยาเยาก็ยังเล็กเกินไป ถูกคนด้านข้างลอบโจมตีจนกระอักเลือดออกมา รอจนจวินหนานเยี่ยนวิ่งออกมาพลันเห็นภาพเยาเยาล้มลงกับพื้น

“ปล่อยนางไป ข้าจะให้เคล็ดวิชาของตระกูลจวินแก่เจ้า” ดวงตาคู่นั้นของจวินหนานเยี่ยนแดงก่ำ เอ่ยเสียงเข้ม

โหวอวี้ชิวหรี่ตาลง ไตร่ตรองถึงความน่าเชื่อถือของวาจานี้ เลิกคิ้วพลางเอ่ย “ไม่มีปัญหา เจ้าเอาเคล็ดวิชาให้ข้าก่อน ข้าก็จะปล่อยนางไป”

จวินหนานเยี่ยนยิ้มหยัน “เจ้าคิดว่าข้าโง่หรือ ข้าให้เคล็ดวิชากับเจ้าตอนนี้ เจ้าคงสังหารพวกข้าทั้งสองทันที” ได้ยินเช่นนั้น ซ่งเหลียนโยวรีบเอ่ยแก้ตัวให้คนรัก “ไม่มีทาง เยี่ยนเอ๋อร์ พี่ชิวมิใช่คนเยี่ยงนั้น” จวินหนานเยี่ยนเมินเฉยต่อคำพูดของนาง สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่โหวอวี้ชิว “ทางที่ดีเจ้าคิดดูให้ดี เดิมทีนางก็ไม่เกี่ยวข้องกับตระกูลจวิน ยังมีบุญคุณช่วยชีวิตข้า หากเกิดอันใดขึ้นกับนาง ต่อให้ข้าตายแล้วเจ้าก็อย่าได้คิดเอาเคล็ดวิชาของตระกูลจวินไปได้”

สีหน้าของโหวอวี้ชิวไม่น่ามองขึ้นมา เดิมเขาไม่อยากปล่อยเด็กสาวคนนั้นไป หลายปีก่อนเจ้าเด็กนั่นทำให้เขาต้องอับอายเขาไม่เคยลืม เมื่อเทียบกับจวินหนานเยี่ยนเจ้าเด็กผู้นี้แล้ว ความจริงเขาอยากสังหารยัยเด็กนี่มากกว่า แต่ว่า…หากไม่อาจได้เคล็ดวิชาตระกูลจวินมา คงนับว่าเสียเปล่าถึงที่สุดแล้ว

“หากข้าปล่อยนาง แล้วเจ้าไม่เอาเคล็ดวิชาให้ข้าเล่า จะว่าเยี่ยงไร”

จวินหนานเยี่ยนเอ่ย “ข้าไปกับเจ้า หากเจ้าไม่ได้เคล็ดวิชาไปเจ้าสามารถนำข้าไปข่มขู่ท่านพ่อของข้า”

โหวอวี้ชิวไตร่ตรองถึงความเป็นไปได้นี้ จวินฉิงเทียนมีบุตรชายผู้นี้เพียงผู้เดียว นำเขามาข่มขู่มีความเป็นไปได้อย่างมาก แต่เด็กคนนั้น…

จวินหนานเยี่ยนยิ้มเย็น เอ่ย “เจ้าอย่าได้คิดเล่นลูกไม้ ข้าต้องได้เห็นคนของเจ้าส่งนางไปถึงมือของอาจารย์จึงจะนับได้”

“เด็กน้อย ได้คืบจะเอาศอก” โหวอวี้ชิวเอ่ยด้วยความโกรธ “หาอาจารย์เจ้าเจอ ก็จะได้ช่วยเจ้าไปด้วยกันเลยใช่หรือไม่”

จวินหนานเยี่ยนไม่ตอบ เพียงกอดเด็กสาวเอาไว้ในอ้อมแขนด้วยใบหน้าที่แสดงออกว่าแล้วแต่เจ้า

โหวอวี้ชิวหรี่ตาลงจับจ้องเยาเยาที่อยู่ในอ้อมแขนของเขา เพียงยังไม่เอ่ยปากก็ถูกจวินหนานเยี่ยนเบี่ยงตัวบังสายตาของเขา “หากเจ้าแตะต้องแม้เพียงปลายขนของนาง ข้าจะฆ่าตัวตายทันที”

“เยี่ยนเอ๋อร์ ไม่นะ” ซ่งเหลียนโยวได้ยินเช่นนั้นสีหน้าพลันเปลี่ยนไป กระตุกชายเสื้อโหวอวี้ชิวอย่างอดไม่ได้ เอ่ย “พี่ชิว รับปากเขา รีบรับปากเขาเถิดเจ้าค่ะ อย่างไรแม่นางผู้นั้นก็ไม่มีประโยชน์อันใด อย่าทำร้ายนางเลยเจ้าค่ะ” โหวอวี้ชิวมองนาง “ครั้งก่อนเด็กคนนั้นยังด่าเจ้า เจ้าไม่โกรธหรือ”

ซ่งเหลียนโยวส่ายศีรษะ “นางอายุยังน้อย ไม่รู้ความ อีกทั้ง…ยังเป็นสหายของเยี่ยนเอ๋อร์”

จวินหนานเยี่ยนเงยหน้ามองสายตาอ่อนโยนของซ่งเหลียนโยว กลับไม่มีความรู้สึกซาบซึ้งใจแม้แต่น้อย เขาเพียงอยากอาเจียน

โหวอวี้ชิวลังเลเนิ่นนาน ในที่สุดจึงพยักหน้า เอ่ย “ได้ ข้ารับปากเจ้า ข้ารู้ว่าเฉิงอวี้อยู่ที่ใด แต่เจ้าต้องกินยาที่ข้าให้ก่อนเพื่อป้องกันเอาไว้”

จวินหนานเยี่ยนพยักหน้าอย่างไม่ลังเล เอ่ย “ได้”

โหวอวี้ชิวยิ้มเย็นมองเขา “ข้าคิดไม่ถึงเลยจริงๆ บุตรชายจวินฉิงเทียนที่อายุยังน้อยทว่ารู้จักทะนุถนอมอ่อนโยนต่อสตรีแล้ว”

โหวอวี้ชิวเป็นคนระแวดระวัง ระแวดระวังความจริงเรียกอีกอย่างหนึ่งก็คือขี้ขลาด

ดังนั้นในเมื่อเขาวางแผนจัดการจวินหนานเยี่ยน จะดึงคนรอบข้างเขาเข้ามาด้วยได้อย่างไร เมืองจูเชวี่ยนอกเขตกำแพงมียอดฝีมือไม่มาก นอกจากจวินฉิงเทียนแล้ว คนที่ร้ายกาจที่สุดคงจะเป็นอาจารย์ผู้ลึกลับของจวินหนานเยี่ยนแล้ว ดังนั้นเมื่อรู้ว่าจวินฉิงเทียนเดินทางไปยังจงหยวน โหวอวี้ชิวก็รู้ว่าโอกาสมาถึงแล้ว รอเฉิงอวี้เดินทางออกจากเมืองจูเชวี่ย เพื่อป้องกันเอาไว้โหวอวี้ชิวจึงส่งคนลอบติดตามเขา เมื่อมั่นใจว่าเขามีธุระเดินทางออกไปไกลแล้วจึงได้ลงมือ

หลังจากจวินหนานเยี่ยนกินยาที่โหวอวี้ชิวให้มา โหวอวี้ชิวก็รักษาสัญญาพาคนลงเขาไป ส่งคนให้ถึงมือเฉิงอวี้โดยตรงแน่นอนว่าไม่ได้ แต่จวินหนานเยี่ยนรู้ตำแหน่งที่คนของอาจารย์เขาอยู่ในพื้นที่นอกเขตกำแพง นั่นคือโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งในเมืองเล็กๆ ห่างออกไปไม่ไกลจากเขาหิมะ คนในโรงเตี๊ยมนับตั้งแต่ผู้จัดการลงไปถึงคนงานทั่วไปล้วนเป็นคนมีวรยุทธ์ ที่ผ่านมาเมื่อจวินหนานเยี่ยนมีอันใดไม่เข้าใจหรือจวินฉิงเทียนมีเรื่องด่วนอันใดก็จะมาส่งข่าวที่นี่

จวินหนานเยี่ยนและโหวอวี้ชิวยืนอยู่ไม่ไกลจากโรงเตี๊ยม จวินหนานเยี่ยนมอบเงินจำนวนหนึ่งให้กับสตรีที่มักตั้งแผงขายของอยู่บริเวณโรงเตี๊ยม จากนั้นเห็นนางมอบจดหมายให้กับผู้จัดการโรงเตี๊ยมกับตา ต่อมาเห็นผู้จัดการอุ้มเยาเยาเข้าไปในโรงเตี๊ยมจึงถอนหายใจออกมา โหวอวี้ชิวยิ้มเย็น เอ่ย “ตอนนี้พอใจแล้วหรือไม่”

จวินหนานเยี่ยนปรายสายตะเย็นยะเยือกมองเขา หมุนตัวแล้วเอ่ย “ไปเถิด”

…

เมื่อเยาเยารู้สึกตัวตื่นขึ้นมาพบว่าตนเองนอนอยู่ในโรงเตี๊ยมเรียบง่าย รีบลุกขึ้นนั่งบนเตียงด้วยความตื่นตระหนก เอ่ย “จวินหนานเยี่ยน จวินหนานเยี่ยน”

ประตูโรงเตี๊ยมถูกคนเปิดมาจากด้านนอก ชายหนุ่มสองคนเดินเข้ามา “จวิ้นจู่ ในที่สุดท่านก็ฟื้นแล้ว”

เยาเยาชะงัก “หลงลิ่ว หลงชี พวกเจ้าสองคนมาอยู่ที่นี่ได้เยี่ยงไร”

“ตอบจวิ้นจู่ นับตั้งแต่จวิ้นจู่จากไป พวกเราก็รับคำสั่งจากองค์รัชทายาทและพระชายารัชทายาทให้ตามหาท่าน” หลงลิ่วเอ่ย

เยาเยาได้ยินเช่นนั้นจึงรู้สึกผิดขึ้นมา ในเขตทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ที่ไม่คุ้นเคยคิดจะตามหาคนคนหนึ่งไม่ใช่เรื่องง่าย ไม่เพียงหลงทางง่าย อิทธิพลของพวกเขาก็ไม่ได้ยิ่งใหญ่อย่างในเขตกำแพง หลายวันมานี้พวกเขาคงพยายามอยู่ไม่น้อย

“ข้ามาอยู่ที่นี่ได้เยี่ยงไร” เยาเยาเอ่ยถาม

หลงลิ่วเอ่ย “พวกเราส่งคนไปสืบทั่วสารทิศ ก่อนหน้านี้มีคนบอกว่าจวิ้นจู่ไปยังเมืองจูเชวี่ย แต่เมื่อพวกเรารีบเดินทางไปถึงเมืองจูเชวี่ยก็เกิดเรื่องแล้ว หลังจากนั้นพวกเราก็ตามหาในบริเวณใกล้เคียงอยู่ตลอด เมื่อวานได้ยินว่ามีสตรีจงหยวนผู้หนึ่งถูกอุ้มเข้ามาในโรงเตี๊ยมแห่งนี้ พวกเราจึงมาตามหาที่นี่พ่ะย่ะค่ะ”

เพื่อตามหาจวิ้นจู่ พวกเขายังต้องใช้เวลาเอ่ยเกลี้ยกล่อมผู้จัดการโรงเตี๊ยมอยู่นาน เพียงต่อมาไม่รู้ว่าผู้จัดการโรงเตี๊ยมจู่ๆ คิดได้เองหรืออย่างไร จึงไม่ได้ขัดขวางพวกเขาอีก

“ร่างกายของจวิ้นจู่เป็นอย่างไรบ้างพ่ะย่ะค่ะ ท่านนอนหลับมาหนึ่งวันเต็มๆ แล้ว”

“ว่าไงนะ” เยาเยาตกใจ “เช่นนั้น…จวินหนานเยี่ยนเล่า”

หลงลิ่วหลงชีชะงัก เอ่ย “จวินหนานเยี่ยนหรือพ่ะย่ะค่ะ นั่นคือนายน้อยเมืองจูเชวี่ยหรือไม่ ได้ยินท่านป้าที่นอกประตูเล่าว่า เป็นคุณชายร่างกายอ่อนแอผู้หนึ่งพาจวิ้นจู่เข้ามาส่งที่โรงเตี๊ยม บาดแผลบนร่างกายของจวิ้นจู่ไม่หนัก ก่อนหน้านี้คนของโรงเตี๊ยมนำยามาให้จวิ้นจู่ดื่ม ตอนนี้คงไม่เป็นอันใดมากแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

เยาเยาขมวดคิ้ว นางไม่เป็นอันใดมากแต่เกรงว่าจวินหนานเยี่ยนคงมีปัญหาแล้ว

เยาเยาฉลาดมาก ไม่จำเป็นต้องใช้เวลาคิดให้มากมายก็รู้ได้ว่าไยตนจึงมาอยู่ที่นี่ นึกถึงสีหน้าตื่นตระหนกและความโกรธของจวินหนานเยี่ยนก่อนที่นางจะสลบไป เยาเยาพลันรู้สึกกังวลขึ้นมาในใจ เด็กน้อยที่เด็กเพียงนั้น…ใครจะรู้ว่าลิงตัวนั้นจะทำอย่างไรกับเขา

“เรามีคนมากเพียงใด” เยาเยาเอ่ยถาม

หลงลิ่วเข้าใจทันใด “จวิ้นจู่จะไปช่วยคุณชายจวินหรือพ่ะย่ะค่ะ”

เยาเยาพยักหน้าพลางเอ่ย “บิดาและอาจารย์ของเขาต่างก็ไม่อยู่ บนร่างกายยังมีพิษหนาวเหน็บเพียงนั้น ข้ากลัวว่าหากเราไปช้าเกินไป…” ไม่แน่อาจจะตายได้

หลงลิ่วเอ่ย “องค์รัชทายาทและพระชายารัชทายาทกลับไปแล้ว แต่ให้พวกเราอยู่ตามหาจวิ้นจู่ที่นอกเขตกำแพง ทั้งหมดมีประมาณสองร้อยคน หากยังไม่พอสามารถขอความช่วยเหลือจากแม่ทัพหนานกงได้อีกพ่ะย่ะค่ะ”

เยาเยาเงียบไปเนิ่นนาน พยักหน้าลงแล้วจึงเอ่ย “หลงลิ่วหลงชี พวกเจ้าไปกับข้า ส่งคนส่วนหนึ่งไปตามท่านลุงของข้า เพียงแต่…ช่วงนี้เสด็จปู่กำลังเตรียมนำกำลังทหารบุกเขตทุ่งหญ้า เพื่อไม่ให้เป็นการตีหญ้าให้งูตื่น บอกเสด็จลุงว่าอย่าได้นำกำลังทหารออกนอกเขตกำแพงเด็ดขาด ท่านลุงรู้ดีว่าต้องทำเยี่ยงไร”

หลงชียกมือขึ้นประสาน เอ่ย “ข้าน้อยรับคำสั่ง” หมุนตัวหันหลังเดินออกไปจัดการ

เยาเยากระโดดลงจากเตียง การต่อสู้เมื่อวานนั้นไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดแล้ว พาหลงลิ่วเดินออกมายังห้องโถงของโรงเตี๊ยม กำลังเตรียมจ่ายเงินและจากไป ผู้จัดการโรงเตี๊ยมกลับยกมือประสานให้นาง เอ่ย “คุณหนูเยาเยาดีขึ้นแล้วหรือขอรับ”

ได้ยินเช่นนั้น เยาเยาขมวดคิ้วขึ้น มองไปยังผู้จัดการด้วยท่าทีหวาดระแวง “เจ้าเป็นใคร”

นอกจากกงอวี้เฉิน น่าจะไม่มีใครรู้ตัวตนของนางจึงจะถูก แม้แต่คนตระกูลจวินยังรู้เพียงนางชื่อเฉิงเสี่ยวเยา ผู้จัดการโรงเตี๊ยมที่รู้จักกันครั้งแรก ต่อให้รู้ก็ควรเรียกนางว่าคุณหนูเฉิงจึงจะถูก

ผู้จัดการกลับไม่สนใจท่าทีหวาดระแวงของนาง ยกมือขึ้นประสานด้วยรอยยิ้ม เอ่ย “ข้าน้อยเป็นผู้รับใช้ของท่านอาจารย์ที่เคารพ นายท่านสั่งเอาไว้ หากคุณหนูเยาเยามา ต้องดูแลเป็นพิเศษ”

“ช้าก่อน” เยาเยาเอ่ย “ท่านอาจารย์อันใด ใครคือท่านอาจารย์กันเล่า” นางไม่มีอาจารย์เสียหน่อย

ผู้จัดการเอ่ย “แน่นอนว่าเป็น…เฉิงอวี้ ท่านเฉิงขอรับ หลายวันก่อนนายท่านมาและสั่งเอาไว้ นอกจากคุณชายจวินแล้วยังรับลูกศิษย์อีกหนึ่งคน ต่างก็เป็นเจ้านายน้อยของพวกเรา” เยาเยาไม่มีเวลามาโต้เถียงกับเขา เอ่ยอย่างไม่พอใจ “ยามนี้นายท่านจวินน้อยของเจ้าถูกคนจับตัวไปแล้ว พวกเจ้ายังไม่รีบไปช่วยอีกหรือ”

ผู้จัดการเอ่ย “นายท่านไม่ได้สั่งการเอาไว้ขอรับ”

เยาเยาเอ่ย “เจ้าบอกว่าเขาเป็นนายน้อยของพวกเจ้ามิใช่หรือ”

ผู้จัดการพยักหน้าตอบ เอ่ย “ใช่ขอรับ ดังนั้นนายท่านจึงสั่งการเอาไว้ว่าหากเจ้านายน้อยทั้งสองมาให้ดูแลปกป้องให้ดี แต่ว่า…เรื่องนอกโรงเตี๊ยมก็ไม่ใช่เรื่องของพวกเราแล้วขอรับ นายท่านบอกว่า หากต้องรอให้อาจารย์จัดการให้ทุกเรื่อง จะมีศิษย์ผู้นี้ไปทำไม เอ่อ…คุณหนูเยาเยาแน่นอนว่าไม่เหมือนกัน นายท่านบอกว่าคุณหนูเยาเยาคือว่าที่ศิษย์สะใภ้ของเขาขอรับ”

“…” ลูกศิษย์ใกล้จะตายอยู่แล้ว ยังจะมีศิษย์สะใภ้อยู่หรือ ไม่ถูกสิ เป็นศิษย์สะใภ้สำคัญหรือลูกศิษย์สำคัญกันเล่า

แน่นอนว่าเป็นศิษย์สะใภ้สำคัญ ลูกศิษย์ตายไปแล้วยังรับใหม่ได้นี่นา