จากหมอเทวดาสู่ป๊ะป๋าสายเปย์ - บทที่ 897 เสบียงมากมาย

โจวอี้อยู่ในเยี่ยเฉิงเป็นเวลาสองวัน นอกเหนือจากการใช้เวลากับภรรยาและลูกชายของเขาแล้ว เขายังช่วยเหลียนซานเตรียมยาต้มอี้เฉินชุดสุดท้ายอีกด้วย หลังจากนั้นก็เป็นเซี่ยหลู่ที่จัดการกับพวกมันต่อ

เงิน!

ทรัพยากรการฝึกยุทธ์!

การจัดการบุคลากร!

โจวอี้จัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว

ในยามเช้าตรู่ เมื่อแสงแรกส่องมาจากทิศตะวันออก รถออฟโร้ดสีดำคันหนึ่งได้ขับเข้าไปในโรงงานเสื้อผ้าในเมืองเยี่ยเฉิงและหยุดอยู่นอกประตูโกดัง

หลินหมิงถังรออยู่ที่นี่มาระยะหนึ่งแล้ว

เมื่อโจวอี้ เซี่ยหลู่ และหลางไห่ลงจากรถ พวกเขาก็เข้าไปหาหลินหมิงถัง

“ผู้อาวุโสหลิน” เซี่ยหลู่ทักทายอีกฝ่าย

โจวอี้เพียงแค่พยักหน้าด้วยรอยยิ้ม

กำแพงมีหู เขาไม่ต้องการเปิดเผยความสัมพันธ์ของเขากับหลินหมิงถังต่อบุคคลภายนอก

“สิ่งที่ขอพร้อมหรือยังครับ?”

“พวกมันทั้งหมดอยู่ในโกดัง” หลินหมิงถังตอบ

“ดีครับ!” โจวอี้พยักหน้า เขาเดินเข้าไปในโกดังและจ้องมองไปที่สิ่งของจำนวนนับไม่ถ้วนที่กองอยู่ในโกดังขนาดใหญ่ ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความตกใจ

มีหลายสิ่งหลายอย่างมากเกินไป

เสื้อผ้า รองเท้า ถุงเท้า ของใช้ประจำวัน ธัญพืช เนื้อสัตว์บรรจุสูญญากาศ บุหรี่ราคาแพง และของมึนเมาจำนวนมาก… มีแม้กระทั่งสิ่งของหลายร้อยรายการที่เขาไม่ได้ต้องการที่จะซื้อก็กองรวมกันอยู่ภายในนี้ทั้งหมด

“โลกตงเทียนขาดสิ่งของยังชีพ และฉันไม่รู้ว่าคราวนี้นายจะอยู่ที่นั่นนานแค่ไหน ก็เลยเตรียมเอาไว้ให้นาย” เซี่ยหลู่กล่าวด้วยรอยยิ้มที่ดูภาคภูมิใจ

“แต่นี่มันไม่เกินไปหน่อยเหรอ? พวกเมล็ดข้าว หม้อ กระทะ น้ำแร่ขวด กล่องบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป แม้แต่ที่นอนหมอนมุ้งผมก็พอจะเข้าใจนะ แต่มอเตอร์ไซค์สิบคันนี่มันเกี่ยวอะไรด้วย? ไหนจะรถออฟโร้ดสองคัน และเฮลิคอปเตอร์สองลำนี่มัน… ใครจะเป็นนักบินได้ แล้วคุณไปเอาปืนพวกนี้มาจากไหนเนี่ย?” โจวอี้ถามโดยไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี

“ฉันมีวิธีของฉันน่า นายสามารถเอาพวกมันเข้าไปในโลกตงเทียนได้อย่างสบายใจเลยนะ” เซี่ยหลู่กล่าวด้วยสีหน้าเศร้าใจ “น่าเสียดายที่ฉันไม่สามารถซื้อปืนใหญ่หรือมิสไซล์ได้ ไม่อย่างนั้นนายคงจะเอาพวกมันเข้าไปในโลกตงเทียนได้ และระเบิดพวกมนุษย์ต่างดาวบ้า ๆ พวกนั้นให้หมด”

ทันใดนั้น! ราวกับว่าเธอคิดอะไรบางอย่างได้ เธอจึงชี้ไปที่มุมหนึ่งและพูดว่า “มีระเบิดทีเอ็นทีหนักหลายสิบกิโลกรัมอยู่ที่นั่นด้วยนะ ตอนใส่ลงในสมบัติมิติก็ระวังอย่าให้ระเบิดล่ะ”

สีหน้าของโจวอี้ดูสับสน

“เสี่ยวอี้ ไม่ว่านายจะต้องการของพวกนี้หรือไม่ แต่มันก็ล้วนเป็นการแสดงออกถึงความห่วงใยจากเสี่ยวหลู่และซินเยว่ ตราบใดที่สมบัติมิติใส่ได้ทุกอย่าง นายก็เอาไปทั้งหมดนี่แหละ” หลินหมิงถังพูดพลางหัวเราะ

“ก็ได้ครับ” โจวอี้พยักหน้าอย่างช่วยไม่ได้ แล้วขนเริ่มย้ายสิ่งของไปยังพื้นที่ของเรือเงาอย่างต่อเนื่อง

เมื่อทุกอย่างในโกดังขนาดใหญ่ถูกย้ายออกไป มันก็เต็มพื้นที่เทียบเท่ากับสนามฟุตบอลสองสนาม โชคดีที่เรือเงามีพื้นที่เพียงพอ หลังจากโหลดเสบียงทั้งหมดแล้วก็ยังมีที่ว่างเหลืออยู่สามในสี่

ชายหนุ่มหัวล้านสองคนเดินเข้ามาจากข้างนอก

“เจ้านายครับ”

ทั้งสองคนเข้าไปหาเซี่ยหลู่และทักทายเธอด้วยความเคารพ

“อืม” เซี่ยหลู่พยักหน้าก่อนจะชี้ไปที่พวกเขาและพูดกับโจวอี้ว่า “ที่รัก นี่คือชิวเหลียงและหลินเซิ่ง ผู้ใต้บังคับบัญชาที่ฉันไว้ใจ ฉันเพิ่งพบพวกเขาที่ต่างประเทศ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป พวกเขาจะติดตามนายนะ”

“ยินดีที่ได้รู้จักครับ คุณโจว” ทั้งสองทำความเคารพทันที

“สวัสดี” โจวอี้พูดจบก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย “หลู่หลู่ โลกตงเทียนไม่ใช่สถานที่ธรรมดาที่พวกเขา … ”

“ผมเป็นผู้ฝึกยุทธ์ระดับปรมาจารย์ขั้นกลาง”

“ผมเป็นผู้ฝึกยุทธ์ระดับปรมาจารย์ขั้นต้น”

หลินเซิ่งและชิวเหลียงทำความเคารพทันที

ผู้ฝึกยุทธ์ระดับปรมาจารย์สองคน?

โจวอี้ประหลาดใจ ทว่าเมื่อพิจารณาจากอายุของพวกเขาแล้วก็พบว่าดูเหมือนจะอายุ 27 หรือ 28 ปี

พวกเขามาถึงระดับปรมาจารย์แล้ว?

ดูเหมือนว่าพวกเขาจะต้องเป็นบุคคลที่มีความสามารถมากทีเดียว

“ที่รัก พวกเขาไม่ได้ไปที่โลกตงเทียนเพื่อสู้กับเผ่าพันธุ์มนุษย์ต่างดาวหรอก แต่เพื่อช่วยนายในงานสนับสนุน อย่างเช่น ขับรถให้ ขับเฮลิคอปเตอร์ หรือวางระเบิด สอนวิธีใช้ปืนไรเฟิลและปืนหนัก ปืนกล… พูดง่าย ๆ ก็คือพวกเขาเชี่ยวชาญในสงครามสมัยใหม่” เซี่ยหลู่หัวเราะ

โจวอี้นึกถึงอาวุธที่เซี่ยหลู่และอู๋ซินเยว่เตรียมไว้ให้เขาเช่นเดียวกับเฮลิคอปเตอร์เหล่านั้น

หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็พยักหน้า “เอาล่ะ! ให้พวกเขามาที่โลกตงเทียนกับผมก็ได้”

เซี่ยหลู่ก้าวไปข้างหน้า เธอโอบแขนรอบคอโจวอี้แล้วกระซิบว่า “ปลอดภัยไว้ก่อน ต่อให้พวกต่างดาวมีมากหรือแข็งแกร่งเกินไป ต่อให้รักษาโลกตงเทียนไม่ได้ นายก็ห้ามบาดเจ็บ ผู้หญิงสองคนนั้นน่ะ ทั้งคู่มีลูกกับนาย แต่ฉันไม่มีอะไรเลย อย่าปล่อยให้การลงทุนทั้งหมดของฉันเสียเปล่านะ”

“ไม่ มันจะไม่มีวันนั้น”

โจวอี้กอดเธอไว้แน่น

ณ มณฑลซานตง อ่าวเว่ยไห่

เรือโดยสารแล่นเข้ามาใกล้เกาะกงหลิวอย่างช้า ๆ โดยมีชายหนุ่มและหญิงสาวหลายสิบคนอยู่บนเรือ ฟังไกด์นำเที่ยวพูดถึงเกาะ

“เกาะกงหลิวตั้งอยู่ที่สุดเขตตะวันออกของคาบสมุทรลูตง บนชายฝั่งทะเลเหลืองในอ่าวเว่ยไห่เว่ย มีความยาวจากตะวันออกไปตะวันตก 4.08 กิโลเมตร และกว้างที่สุด 1.5 กิโลเมตร จากเหนือจรดใต้กว้างเพียง 2.1 กิโลเมตร ห่างจากเขตเมืองออกไปหลายไมล์ทะเล”

“ยอดเขาบนเกาะซ้อนทับกันเป็นชั้น ๆ มีพืชพรรณหนาทึบ และมีพื้นที่ป่าถึง 87% มีความสวยงามตามธรรมชาติ และมีชื่อเสียงว่าเป็น ‘ภูเขาเทพเซียนบนทะเล’ และ ‘ยูโทเปีย'”

“คราวนี้คุณจะได้ใช้เวลาพักผ่อนบนเกาะกงหลิว 5 วัน 4 คืน ซึ่งคุณจะได้พักผ่อนอย่างเต็มที่…”

หลิวหลินนั่งเงียบ ๆ ข้างหน้าต่าง สายตาจับจ้องไปยังเกาะที่กำลังใกล้เข้ามา แต่อารมณ์ของเธอกลับไร้ซึ่งความสุขในวันหยุด

หากเป็นไปได้ เธออยากอยู่ในสตูดิโอศิลปะส่วนตัวมากกว่าเข้าร่วมทริปสร้างทีมกับเพื่อนร่วมงาน

ก่อนหน้านี้เธอเคยไปที่เกาะกงหลิวหลายครั้ง

คราวนี้เธอตัดสินใจว่าเมื่อเธอเช็กอินที่โรงแรมแล้ว เธอจะหาข้ออ้างที่จะอยู่ในโรงแรมและปรับปรุงแบบร่างการออกแบบสถาปัตยกรรมอย่างเต็มที่

“หลิวหลิน คุณกำลังคิดอะไรอยู่?” เฉินเฉิง นักออกแบบที่กำลังมาแรงของบริษัทหันไปมองหลิวหลินที่อยู่ข้างหลัง ใบหน้าหล่อเหลาเผยรอยยิ้ม แววตาของเขาเปี่ยมไปด้วยความรัก

เขาชอบหลิวหลิน

พูดให้ถูกคือผู้ชายเกือบทุกคนในบริษัทชอบหลิวหลิน

น่าเสียดายที่มีผู้ชายหลายคนจีบหลิวหลิน รวมถึงเจ้านายและเด็กที่มีแววรุ่งก็เช่นกัน แต่ไม่มีใครสามารถเอาชนะใจเธอได้

“ไม่มีอะไร ฉันแค่รู้สึกไม่ค่อยสบาย ฉันจะพักผ่อนให้เต็มที่ทันทีที่เราไปถึงโรงแรม” หลิวหลินกล่าว

ทันใดนั้น สายตาของเธอที่มองออกไปนอกหน้าต่างก็หยุดนิ่ง

เพราะเธอเห็นว่าที่ท่าเรือห่างออกไปหนึ่งร้อยเมตรมีชายสวมสูทท่าทางน่าสงสัยบางคนกระจายอยู่ตามจุดต่าง ๆ หากไม่ใส่ใจก็ยากที่จะสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติเกี่ยวกับพวกเขา

“เป็นไปได้ไหมว่าคนสำคัญบางคนกำลังพักผ่อนอยู่ที่เกาะกงหลิว?”

“คนพวกนั้น ถ้าพวกเขาไม่ใช่บอดี้การ์ดของเสี่ยใหญ่ ก็อาจมีเหตุการณ์ใหญ่เกิดขึ้นบนเกาะกงหลิวก็ได้”

“ไม่เป็นไร เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับฉันหรอก”

หลิวหลินละสายตาออกมา

ขณะที่เรือโดยสารจอดเทียบท่า เธอก็ยืนขึ้น สะพายสมุดสเก็ตช์ไว้ด้านหลัง ก่อนจะดึงกระเป๋าเดินทาง แล้วหยิบดาบที่วางอยู่ใกล้ ๆ ลงจากเรือไปพร้อมกับทุกคน