จากหมอเทวดาสู่ป๊ะป๋าสายเปย์ - บทที่ 919 หมดแล้ว

ข่าวเรื่องแต้มคุณูปการของโจวอี้ที่พุ่งทะยานราวกับพายุอีกครั้งได้แพร่สะพัดไปทั่วสำนักโอสถอย่างรวดเร็ว และลามไปถึงแนวหน้าของการสู้รบ

ณ ใจกลางแนวป้องกันชั้นที่สี่ ภายในป้อมปราการ

ฉู่เทียนฮุ่ยมองฉู่ชุนที่รีบเข้ามาหา หลังจากได้ฟังสิ่งที่อีกฝ่ายรายงานแล้ว เธอก็อึ้งไปเล็กน้อย

เพิ่มขึ้นอีกแล้วเหรอ?

แต้มคุณูปการจะเพิ่มขึ้นง่ายดายขนาดนั้นได้อย่างไร

โจวอี้เพิ่งมาอยู่ที่โลกตงเทียนไม่นาน เจ้าตัวเพิ่งไปสนามรบจองจำวิญญาณไม่นานมานี้เองไม่ใช่หรือ

แล้วแต้มคุณูปการ 115.4 แต้มคืออะไรกัน?

ฉู่เทียนฮุ่ยงุนงง บรรพจารย์ของสำนักโอสถอย่างซือหลางเองก็ไม่เข้าใจเช่นกัน

ทั้งสองมองหน้ากันอยู่นาน ก่อนจะส่ายหน้าและอย่างยิ้มอย่างช่วยไม่ได้

“ต้องเกิดเรื่องผิดปกติแน่ ด้วยระดับยุทธ์ของโจวอี้ในตอนนี้ ไม่มีทางที่จะสำเร็จจนได้แต้มเยอะขนาดนี้ ถ้ามาลองคิดดูก็น่าจะมีแค่เหตุผลเดียว” ซือหลางค่อย ๆ เอ่ยขึ้น

“อะไรคะ?” ฉู่เทียนฮุ่ยเอ่ยถาม

“เขามีอาวุธสังหารที่ทรงอานุภาพไงล่ะ อาวุธที่ทำลายล้างพวกต่างดาวได้จำนวนมากน่ะ” ซือหลางตอบ

“…”

ฉู่เทียนฮุ่ยขมวดคิ้ว

เธอนึกไม่ออกว่าโจวอี้มีอาวุธอะไร เพราะอาวุธเดียวที่เธอให้เขาไปคือไม้เท้าหัวมังกร

ณ สนามรบจองจำวิญญาณ

โจวอี้กับพรรคพวกกอบโกยมาได้มากมาย ไม่ใช่แค่แต้มคุณูปการเท่านั้น แต่มนุษย์ต่างดาวพวกนั้นยังมีสมบัติติดตัวมาด้วยมากมาย แม้แต่อาวุธของพวกมันยังเป็นของชั้นดีทั้งสิ้น

นอกจากนี้ ภายในศพของสัตว์ล่าสังหารยังมีไข่มุกต่างถิ่นและของบางอย่างเช่นกัน

ท่ามกลางหุบเขาลึกซึ่งเป็นที่หลบซ่อน โจวอี้นั่งอยู่ในพุ่มไม้ สายตามองไปยังแม่น้ำกว้างที่มีคลื่นอันเชี่ยวกราก อาหารสำเร็จรูปถูกเคี้ยวอยู่ในปากของเขา

“ท่านลุง เรากำจัดศพพวกต่างดาวทั้งหมดแล้ว แต่ซากสัตว์ล่าสังหารมีเยอะขนาดนี้ ถ้าเก็บแค่ของมีค่าในตัวมันก็คงเสียของแย่ เลือดกับเนื้อของมันกินได้ไหมครับ?” โจวอี้ถาม

“กินได้อยู่แล้ว” จ้านหลิงอวิ๋นตอบ

“ถ้าเป็นอย่างนั้น ทำไมเราไม่เอาพวกมันไปด้วยล่ะครับ?” โจวอี้ถามอีกครั้ง

“จะเอาไปได้ยังไง มีเยอะขนาดนั้นใครจะขนไปไหวล่ะ สมบัติมิติก็มีพื้นที่จำกัด แค่ใส่ทรัพยากรฝึกยุทธ์ก็เกือบเต็มแล้ว จะเอาที่ตรงไหนไปเก็บพวกมันอีก” จ้านหลิงอวิ๋นอธิบาย

“ท่านลุง… ทำไมไม่บอกก่อนหน้านี้ล่ะครับ” โจวอี้ลุกพรวดขึ้น

“หมายความว่ายังไง?”

“สมบัติมิติของท่านลุงมีพื้นที่น้อย แต่ว่าของผมมีเยอะไงครับ! อย่าว่าแต่สัตว์ล่าสังหารหลายร้อยตัวเลย ต่อให้เป็นพันตัวก็ใส่ได้ครับ” โจวอี้บอกพลางยิ้มเจื่อน

“อะไรนะ?” จ้านหลิงอวิ๋นงุนงง

เขารู้ว่าโจวอี้ได้เรือเงามา แต่นึกไม่ถึงว่าเรือเงาจะมีพื้นที่เยอะขนาดนี้

น่าเสียดาย

น่าเสียดายจริง ๆ!

เลือดและเนื้อของสัตว์ล่าสังหารพวกนี้เป็นยาบำรุงชั้นดี

ผู้ฝึกยุทธ์ทุกคนกินมันเพื่อบำรุงเลือดลม มันให้ผลดีกว่าอาหารธรรมดา แม้แต่คนทั่วไปกินเข้าไปยังทำให้ร่างกายแข็งแรงขึ้นมาก ถ้ากินเข้าไปทั้งตัวจะทำให้เลือดลมพลุ่งพล่าน ร่างกายอึดขึ้นเป็นเท่าตัว

“เจ้าเด็กนี่ ต่อไปมีของอย่างนี้ก็บอกฉันก่อนหน้านี้สิ” จ้านหลิงอวิ๋นเอ็ดด้วยท่าทีเจ็บใจ

“…”

โจวอี้ถึงกับพูดไม่ออก

โทษเขาได้อย่างไร

อีกฝ่ายก็ไม่ได้ถามก่อนด้วยนี่!

“เอาเถอะ ทีหลังถ้าฆ่าพวกมันได้ก็ค่อยเก็บซากทั้งหมดมาก็แล้วกัน!” จ้านหลิงอวิ๋นเอ่ยพลางยิ้มอย่างช่วยไม่ได้

“ท่านลุง เรากลับไปเอาซากสัตว์ล่าสังหารไม่ได้เหรอครับ?” โจวอี้ถาม

“ผ่านมาหลายวันแล้ว พวกมันก็คงเน่าเปื่อยไปแล้วล่ะ หลังจากต่อสู้ครั้งใหญ่ กลิ่นเลือดที่นั่นแรงมาก คงจะดึงดูดพวกสัตว์อื่น ๆ ออกมา ตอนนี้พวกมันน่าจะถูกสัตว์พวกนั้นกินไปจนเกลี้ยงแล้ว” จ้านหลิงอวิ๋นอธิบาย

“ครับ!”

โจวอี้ไม่มีทางเลือกนอกจากยอมล้มเลิกความคิดนี้

ฟิ้ว!

ใครบางคนพุ่งมาหาพวกเขา

หลังจากที่เหลียงเหล่ยมาถึงตัวโจวอี้ก็กระซิบถามว่า “เจ้ายังมีระเบิดที่ใช้ก่อนหน้านี้อยู่อีกเท่าไหร่?”

“ไม่มีแล้วครับ!”

“หมดแล้ว”

“เจ้า… ทำไมไม่เอามาให้เยอะกว่านี้ เราใช้ระเบิดฆ่ามนุษย์ต่างดาวและสัตว์ล่าสังหารได้ราบคาบเลยนะ!” เหลียงเหล่ยบ่น

“ผม…”

โจวอี้รู้สึกสะเทือนใจ

ทำไมถึงได้กลายเป็นความผิดของเขาเสียอย่างนั้นล่ะ?

ก่อนที่เขาจะใช้ระเบิด แม้แต่จ้านหลิงอวิ๋นเองก็ยังดูไม่เห็นด้วย

“เฮ้อ น่าเสียดายจริง ๆ ถ้ามีระเบิดมากกว่านี้ แค่เราล่อพวกต่างดาวและฝูงสัตว์ล่าสังหารมารวมตัวกันแถวแหล่งน้ำแล้วก็ระเบิดใส่พวกมัน หลังจากนั้นก็เผาพวกมันได้ง่าย ๆ แล้ว” เหลียงเหล่ยนึกเสียดาย

“ผู้อาวุโสเหลียง ผมกลับไปคุยกับประธานเหลียงของคณะกรรมการกำกับดูแลเถิงหลงแล้วขอระเบิดจากพวกเขามาดีไหมครับ?” โจวอี้เสนอ

“ไม่ต้องหรอก ของแบบนั้นก็เอาไปใช้ไม่ง่าย ไฟจากแรงระเบิดก็ไม่ได้ดับง่าย ต้องเป็นที่สนามรบจองจำวิญญาณ… หรือไม่ก็ที่กว้าง ๆ ถึงจะมอดได้หมด” เหลียงเหล่ยปราม

“ถ้างั้นก็ช่างเถอะครับ!” โจวอี้หัวเราะ

“ต่อไปคงไม่ใช่งานหมู ๆ ยาพิษวูดูก็หมดแล้ว ระเบิดก็เกลี้ยงเหมือนกัน ดูเหมือนว่าถ้าเราเจอพวกต่างดาวอีกคงมีแต่ต้องสู้จริง ๆ แล้ว” เหลียงเหล่ยถอนหายใจ

“งั้นก็สู้สิครับ คนไม่กลัวตายมักอยู่อมตะเป็นหมื่น ๆ ปี” โจวอี้หัวเราะ

“เจ้าเด็กนี่”

เหลียงเหล่ยหัวเราะและตบหัวโจวอี้เบา ๆ ก่อนจะหันมองไกลออกไป

ณ ค่ายใหญ่ของพวกมนุษย์ต่างดาว บริเวณสุดทางเหนือของแม่น้ำเฟิงเป่า

เฮอร์เบอร์สันส่งสายตาโกรธเกรี้ยวจ้องเก๋อเก๋ออูที่มีสีหน้าหดหู่และคุกเข่าอยู่ตรงหน้าเขา หากไม่อดทนไว้คงได้ฟันร่างอีกฝ่ายเป็นครึ่งท่อน

กองกำลังร้อยนาย!

สัตว์คู่หูอีกนับสิบ รวมถึงสัตว์ล่าสังหารอีกสามถึงสี่ร้อยตัว กลับถูกฝ่ายตรงข้ามจู่โจมจนเหลือรอดมาเพียงไม่กี่ชีวิต

“บอกฉันมาว่ามันเกิดอะไรขึ้น!” เฮอร์เบอร์สันถามขณะกัดฟันกรอด

“เราเจอร่องรอยของพวกมนุษย์โลกก็เลยรีบตามไปให้เร็วที่สุด แต่ว่าพวกพ้องส่วนใหญ่ของเราก็ถูกระเบิดใส่ ก่อนหน้านี้เราก็เพิ่งมาเจอว่าเราถูกวางยาพิษวูดู…” เก๋อเก๋ออูพูดไม่ค่อยเต็มเสียงนัก

เขาเจ็บใจ เจ็บใจมาก!

กองกำลังร้อยนายที่เจ็ดกลับหลงเหลือคนเพียงน้อยนิด!

ที่ผ่านมาเขาทุ่มเททรัพยากรและความอุตสาหะเพื่อจะทำให้กองกำลังร้อยนายที่เจ็ดเป็นกองกำลังชั้นแนวหน้า แต่มันกลับถูกทำลายเพียงเพราะความประมาทครู่เดียว

“เป็นกลุ่มนั้นอีกแล้ว” เฮอร์เบอร์สันถีบอีกฝ่ายกระเด็นก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้พลางหายใจฟึดฟัด

ตอนนี้เสียกองกำลังร้อยนายไปสองกลุ่มแล้ว!

เขามีกองกำลังร้อยนายใต้บังคับบัญชาสิบห้ากลุ่ม ตอนนี้ถูกทำลายไปสองกลุ่มแล้ว ทำให้เขาทำใจยอมรับไม่ได้

ถึงอย่างไรก่อนหน้านี้ ตอนที่พวกเขาโจมตีแนวป้องกันชั้นที่ห้าของมนุษย์โลก ก็ทำให้สูญเสียกำลังคนไปมากกว่าสองร้อยชีวิตในการต่อสู้ครั้งนั้น

“เก๋อเก๋ออู ผู้ฝึกยุทธ์มนุษย์โลกที่จู่โจมจนเราเสียหายหนักขนาดนี้มีกี่คน?” เขาถามด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียม

“ผม…ผมไม่รู้ครับ” เก๋อเก๋ออูก้มหน้าขณะตอบ

“ไม่รู้อย่างนั้นเหรอ นายเป็นผู้บัญชาการของกองกำลังร้อยนายที่เจ็ด แล้วจะไม่รู้ได้ยังไง? ไม่รู้จำนวนแน่ชัดก็น่าจะประเมินจำนวนคนฝ่ายตรงข้ามได้คร่าว ๆ ไม่ใช่เหรอ?!” อีกฝ่ายโวยวาย

เก๋อเก๋ออูไม่กล้าตอบ

เนื่องจากไม่มีหน้าไปบอกว่ากองกำลังร้อยนายที่เจ็ดของเขาถูกถล่มด้วยน้ำมือของผู้ฝึกยุทธ์มนุษย์โลกเพียงไม่กี่คน

เฮอร์เบอร์สันเห็นท่าทีหวาดหวั่นของอีกฝ่ายแล้วก็คาดเดาได้ เขาไม่ถามต่อแต่หันไปมองผู้แข็งแกร่งระดับจอมพลคนอื่น ๆ แล้วสั่งว่า “กองกำลังร้อยนายที่หนึ่งกับที่สองอยู่ที่นี่ ส่วนกองกำลังร้อยนายที่สาม สี่ ห้า ออกตามไล่ล่าพวกมนุษย์โลก ไม่ว่าจะใช้วิธีไหนก็ต้องหาตัวพวกมันและฆ่าทิ้งให้หมด!”