เกิดใหม่ทั้งทีขอลิขิตรักเอง - ตอนที่ 548 ทุกข์ใจ

ตอนที่ 548 ทุกข์ใจ

สุดท้ายแล้วเรื่องที่จางฉุ้ยเหลียนกังวลมากที่สุดก็เกิดขึ้น !

ในช่วงสองปีนี้กลุ่มอิทธิพลมืดออกอาละวาดกันอย่างบ้าคลั่งจนคุกคามไปถึงชีวิตประจำวันของประชาชนแล้ว สาเหตุที่ฟู่ซินมีชื่อเสียงขึ้นมาในตอนนั้นคือการยึดครองพื้นที่การค้าหน้าสถานี ต่อมาก็อาศัยการเส้นสายตอนทำงานรื้อถอนและค่อย ๆ ก้าวมาจนถึงทุกวันนี้

เขาก็เป็นแค่ตัวละครทั่วไป และในเมือง Q ไม่นับว่ามีบทบาทใหญ่อะไร จึงถูกควบคุมตัวแทนคนใหญ่คนโตตัวจริง

ไม่ว่าจะเป็นรายการข่าวแบบทันเหตุการณ์หรือแม้แต่รายการ ‘เจียวเตี่ยนฟ่างฐาน’ และ ‘ซินเหวินเหลียนปัว’ ก็ล้วนออกอากาศเรื่องนี้ ข่าวที่อุกอาจและเป็นเรื่องใหญ่ถึงขนาดนี้ ฟู่ซินจะไม่โดนถลกหนังก็คงแปลกแล้ว

ในฐานะเป็นเพื่อนสนิทกันมาหลายปี จางฉุ้ยเหลียนไม่มีทางไม่สนใจเขาอย่างแน่นอน อาศัยแค่การสนับสนุนโดยไร้เงื่อนไขจากเขาในช่วงเวลาหลายปีที่ผ่านมา ต่อให้จางฉุ้ยเหลียนหมดตัวก็ต้องช่วยเขาออกมาให้ได้

หลังจากปรึกษากับกู้จื้อเฉิงเสร็จแล้ว เธอก็รีบหาทนายและติดต่อกับมู่จิ้นหนานทันที เผื่อว่าเขาจะมีช่องทางอะไรบ้าง

ทว่าตอนที่เธอมาถึงบ้านสกุลฟู่และอยากปรึกษากับพ่อแม่ของฟู่ซิน ท่าทีของพวกท่านก็ทำให้เธอตกใจสุด ๆ เพราะพวกท่านคิดละทิ้งสิ่งสำคัญเพื่อช่วยสิ่งที่สำคัญกว่า

ความหมายก็คือไม่คิดจะเสียเงินเพื่อนำตัวฟู่ซินออกมา ช่วงหลายปีนี้ฟู่ซินเพลิดเพลินกับการทำตัวเป็นปิศาจมามากพอแล้ว แม้จะนำตัวเขาออกมา ทว่าทรัพย์สินในครอบครัวก็จะหายไปเยอะมาก ดังนั้นสู้ให้เขาติดคุกแล้วประหยัดเงินเก็บไว้ให้ลูกหลานใช้ดีกว่า

คำพูดนี้ฟังแล้วมีเหตุผลทีเดียว ช่วงหลายปีนี้ต้องพึ่งพาสองสามีเฒ่าเพื่อดูแลญาญากับน้องชายมาโดยตลอด มันเป็นเรื่องไม่ง่ายเลยและเรื่องของฟู่ซินก็จัดการยากจริง ๆ ต้องคายสิ่งของมีค่าออกมาถึงจะมีความหวัง

ทว่าจากมุมมองของทนายและมู่จิ้นหนานแล้ว เรื่องของฟู่ซินไม่ได้เป็นปัญหาใหญ่โตอะไรและไม่ได้มีความเชื่อมโยงโดยตรงกับคดีใหญ่ เป็นเพียงผู้เคราะห์ร้ายที่โดนจับได้ในคราวเดียวกันเท่านั้น

ภายใต้ชื่อฟู่ซินมีโรงอาบน้ำ 2 แห่งและในนั้นยังเลี้ยง ‘สาวน้อยหลงทาง’ ไว้จำนวนมาก เพียงแค่เรื่องนี้ก็ทำให้เขาต้องจำคุกถึงหลายปี นอกจากนี้ภายใต้ชื่อเดียวกันยังมีร้านอาหารอีก 3 แห่ง แค่เรื่องเลี่ยงภาษีขั้นร้ายแรงก็สามารถทำให้พวกมันโดนปิดไปหลายเดือน

แน่นอนว่าพ่อแม่ของฟู่ซินไม่เคยรู้มาก่อน ตอนนี้จึงตกใจยิ่งกว่าอะไร เนื่องจากฟู่ซินใช้ชีวิตมีอำนาจมานานเกินไป ไม่ว่าจะเดินไปที่ไหนก็มีลูกน้องตามเป็นโขยง บางทียังไม่ทันได้คุยกันก็ประกาศ ‘ฆ่าฟัน’ กับอีกฝ่ายแล้ว ยังมีการต่อสู้กันระหว่างแก๊งอีกหลายครั้ง และเพราะคลื่นลมข้างนอกแรงถึงขนาดนั้นจึงทำให้พวกท่านทั้งสองอดกลัวไม่ได้

“เด็กสองคนนี้ก็น่าสงสารมากเหมือนกัน ไม่มีแม่แท้ ๆ ให้พึ่งพาตั้งแต่เล็ก ตอนนี้พ่อก็ยังโดนจับเข้าคุกอีก เธอลองคิดว่าพวกเรามีชีวิตอยู่จึงสามารถช่วยดูแลได้ แต่ถ้าวันไหนพวกเราตายไปแล้วจะทำอย่างไร ? ” สิ่งที่ผูซูเฟินพูดคือเรื่องจริง ลูกทั้งสองคนของฟู่ซินน่าสงสารโดยเฉพาะญาญาลูกสาวคนโตที่มีอายุพอ ๆ กับคังคังแต่รู้ความเร็วกว่าเขาหน่อย อายุยังน้อยก็มีอารมณ์อ่อนไหวและขี้ระแวงแล้ว ตอนนี้ยิ่งเหมือนหญิงแก่ไม่พูดไม่จาเข้าไปใหญ่

“เรื่องไม่ได้ร้ายแรงขนาดนั้นค่ะ ! ” จางฉุ้ยเหลียนปลอบทั้งสองคน “ฉันว่าเราควรเอาตัวเขาออกมาก่อน ขอแค่เขามาอยู่ข้าง ๆ เด็กสองคนนี้ก็ไม่ได้น่าสงสารถึงขนาดนั้นแล้ว ส่วนการการทำธุรกิจก็ต้องมีวันขาดทุนเกิดขึ้นบ้าง ต่อไปยังมีโอกาสทำเงินอีกไม่ใช่หรือ ไม่ต้องรีบร้อนนี่คะ ! ”

หลังจางฉุ้ยเหลียนพูดจบผูซูเฟินก็ส่ายศีรษะทันที “ฉุ้ยเหลียน เธอไม่ต้องปลอบเราหรอก เธอเองก็ไม่ใช่คนนอกและฉันพูดตามตรงนะ ลูกชายคนนี้ทำให้ฉันทุกข์ใจมาก ฉันไม่อยากยุ่งกับเรื่องพวกนี้แล้ว ตอนนี้ฉันก็ดูแลเด็กทั้งสองคนดีอยู่ ถ้าไม่ไหวจริง ๆ ฉันจะให้พี่ชายเขามาดูแลต่อ เธอเองก็รู้ว่าพวกเขาสองคนไม่มีลูกเป็นของตนจึงรับเลี้ยงลูกสาวคนหนึ่ง แต่ก็ไม่ใช่ลูกแท้ ๆ และไม่ใช่สายเลือดของสกุลฟู่”

คำพูดของอีกฝ่ายทำให้จางฉุ้ยเหลียนตัวสั่นสะท้าน อดไม่ได้ที่จะบ่นออกมา “แม่เฒ่าคะ นี่แม่เลอะเลือนไปแล้วหรือ ? แม่กำลังจะบีบฟู่ซินให้ตายนะ แม้ช่วงหลายปีนี้เขาทำตัวเหลวไหลไปบ้าง แต่ไม่เคยต่อว่าพวกคุณเลยสักครั้ง ตอนนี้แม่เฒ่าจะพรากเขาออกจากลูกและยกเงินเขาให้พี่ชายอีก”

ผูซูเฟินเงยหน้าขึ้นพร้อมน้ำตาคลอเบ้า “แล้วฉันทำอะไรได้อีก ? เขาไม่ได้หาเรื่องใส่ตัวเองหรือมั่วผู้หญิง เล่นกับเงินก้อนใหญ่ กิน ดื่ม ค้าประเวณีและเล่นพนันไม่เคยรามือ คนแบบนี้จะมีจุบจบดี ๆ ได้อย่างไร ? ใช้โอกาสตอนที่ยังมีเงินมาโอนย้ายไปไว้ในมือพี่ชายเขา อาศัยเงินอาศัยพวกเราสองคน พี่ชายเขาก็ยังพอดูแลถู ๆ ไถ ๆ เด็กสองคนนี้ได้บ้าง ไม่อย่างนั้นถ้าช่วยเขาออกมา เงินไม่มี บ้านก็ไม่มี ไม่มีอะไรสักอย่างแล้วจะเลี้ยงลูกได้อย่างไร ? ”

ไม่ว่าหน้าหรือหลังก็เป็นเลือดเนื้อทั้งนั้นจึงมาถึงช่วงเวลาตัดสินใจแล้ว แน่นอนมีตัวเลือกแค่หนึ่งคือจะเลือกลูกชายหรือหลานทั้งสอง แน่นอนว่าพวกท่านต้องเลือกหลานอยู่แล้ว

ในฐานะมารดา จางฉุ้ยเหลียนสามารถเข้าใจความเจ็บปวดของอีกฝ่ายได้ แต่ในฐานะเพื่อนก็ไม่สามารถเข้าใจทางเลือกดังกล่าวได้เช่นกัน

“ถ้าไม่มีเงินแล้วพี่ใหญ่กับอาซ้อก็ไม่คิดดูแลเด็กสองคนนี้หรือคะ ? ” จางฉุ้ยเหลียนพูดเสียงหลง ไม่อยากเชื่อว่าทุกวันนี้จะมีญาติประเภทนี้อยู่เพราะเธอเชื่อว่าคนโชคร้ายบนโลกใบนี้มีเพียงตนแค่คนเดียว

“ฉุ้ยเหลียน เธอสับสนอะไร ? ไม่มีเงินแล้วสะใภ้ใหญ่จะยอมเลี้ยงได้อย่างไร ? นี่เป็นเพราะฉันไปช่วยพูด บอกว่าจะยกเงินทั้งหมดให้หล่อน พวกเขาถึงได้ยอมตกลง เธอคิดว่าการเลี้ยงเด็กมันง่ายนักหรือไง ? ไม่ว่าใครก็ลำบากทั้งนั้นแหละ ! ” พูดถึงตรงนี้ผูซูเฟินก็ร้องไห้ออกมา…

เมื่อหล่อนเริ่มร้องไห้เด็กทั้งสองคนก็ร้องตามทันที ผูซูเฟินจึงรีบบอกให้สามีอุ้มเด็กไปที่ห้องข้าง ๆ ส่วนตนก็อยู่คุยกับจางฉุ้ยเหลียนและระบายความในใจออกมา

“เธออย่าคิดว่าฉันใจดำล่ะ เพราะเธอไม่รู้ความจริงทั้งหมด ! ” ผูซูเฟินเช็ดหางตาและถอนหายใจออกมาแรง ๆ

จางฉุ้ยเหลียนจะไม่รู้เรื่องของบ้านเขาได้อย่างไร เธอรู้หมดนั่นแหละ ตอนดูตัวกับฟู่ซินนั้น เซี่ยจวินก็ถึงกับตรวจสอบประวัติตระกูลฟู่เลยทีเดียว

ฟู่เฉียงพี่ชายของฟู่ซินและพี่สะใภ้เจิ่งช่านช่านยังไม่มีลูกด้วยกันเลยสักคน ตอนฟู่ซินยังไม่มีครอบครัวเป็นของตน ความสัมพันธ์ระหว่างแม่สามีกับลูกสะใภ้จึงไม่ค่อยปรองดองกันสักเท่าไร

หลังจากทำเงินก้อนโตได้จากตลาดหุ้น ฟู่ซินก็ยกโรงงานอิฐให้พี่ชายซึ่งก็เป็นความคิดของผูซูเฟินในเวลานั้น หล่อนคิดว่าลูกชายไม่ขาดเงินและยังหวังว่าหลังจากมีเงินแล้วฟู่เฉียงจะถีบเจิ่งช่านช่านออกไป แต่หล่อนคาดไม่ถึงว่าสองสามีภรรยาคู่นี้จะรับเด็กมาเลี้ยงแทน

ฟู่เฉียงมีความรักที่ยิ่งใหญ่ เขาดีกับภรรยามากจริง ๆ ตอนนั้นไม่ได้คิดว่าหล่อนมีลูกไม่ได้แล้วจะหย่าทิ้ง เมื่อมีเงินก็ไม่ได้ออกไปดอมดมดอกไม้นอกบ้านโดยเฉพาะตอนนั้นที่ผูซูเฟินรู้ว่าการมีลูกไม่ได้มันมีปัญหามาจากตัวเจิ่งช่านช่าน แต่ฟู่เฉียงหลอกครอบครัวว่าเป็นปัญหาจากตัวเอง พอเรื่องนี้ถูกเปิดเผย ผูซูเฟินก็บังคับให้สองสามีภรรยาคู่นี้หย่ากัน ฟู่เฉียงเกือบใช้มีดปอกผลไม้ปาดคอตัวเองต่อหน้ามารดา ผูซูเฟินจึงยอมรับชะตากรรมและไม่ยุ่งกับเรื่องของสามีภรรยาคู่นี้อีก

ตอนนี้เด็กที่สองสามีภรรยารับเลี้ยงกำลังจะเรียนจบชั้นประถมศึกษาแล้ว จางฉุ้ยเหลียนก็เคยเจออยู่บ้าง เด็กน้อยเรียนได้คะแนนดีมากและเป็นเด็กดีสุด ๆ ฟู่เฉียงกับภรรยาดูแลเหมือนลูกแท้ ๆ ทั้งครอบครัวจึงใช้ชีวิตได้อย่างมีความสุข

ตรงกันข้ามกับฝั่งฟู่ซินที่ชีวิตแต่งงานยุ่งเหยิงจนทำให้ลูกทั้งสองทนทุกข์ ตอนนี้ยังเผชิญกับเรื่องแย่ ๆ แบบนี้อีก คนในบ้านจึงไม่อยากให้เขาออกมา

จางฉุ้ยเหลียนพยายามโน้มน้าวหญิงชราต่อ “เรื่องของฟู่ซินไม่ได้ร้ายแรงขนาดนั้นจริง ๆ ค่ะ ก็แค่เลี่ยงภาษีกับการใช้ภาพอนาจาร การพนันและยาเสพติดเท่านั้น เราก็แค่หาคนที่จ่ายเงินให้ได้แล้วปิดกิจการ เดี๋ยวเรื่องนี้ก็ผ่านไปเอง อย่างมากสุดก็ไม่เกินครึ่งปี ปล่อยให้อยู่ในคุกก็มีแต่จะเสี่ยงตาย การติดคุกสามปีห้าปีคงจะทรมานมากเลยนะคะ”

ผูซูเฟินส่ายหน้าพร้อมถอนหายใจออกมา “คนเรามีชะตาชีวิตเป็นของตนทั้งนั้น เราจะปล่อยให้เขาคนเดียวมาทำให้ทุกคนในครอบครัวลำบากไม่ได้หรอก โชคดีที่โรงงานอิฐของพี่ชายไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเขานานแล้ว คนที่มาตรวจสอบเลยไม่ได้ปิดโรงงานไปด้วย ทว่าทรัพย์สินภายใต้ชื่อเขาทั้งหมดโดนแช่แข็งแล้ว เหลือไว้แค่เงินเก็บนิดหน่อยแล้วควักออกไปช่วยอีกไม่ได้หรอกนะ”

ในเวลานี้ฟู่เฉียงและภรรยาก็เดินเข้ามา เมื่อเห็นจางฉุ้ยเหลียนพวกเขาก็ทำท่าทางตกใจมาก ตอนนี้เจิ่งช่านช่านเป็นครูอยู่ในโรงเรียนประถมของตัวเมือง ปกตินอกจากรับสอนพิเศษที่บ้านแล้วก็ไม่ค่อยพูดคุยกับคนอื่น

ฟู่เฉียงเดินเข้ามาสองสามก้าว เขาย่อตัวนั่งลงฝั่งตรงข้ามจางฉุ้ยเหลียนจากนั้นก็ทักทายเธอว่า “เรื่องของฟู่ซินเป็นอย่างไรบ้าง ? ติดคุกสองสามปีหรือ ? เธอบอกเขาว่าไม่ต้องเป็นห่วงลูก ๆ ที่บ้าน ให้เขาสารภาพไปตามตรงและพยายามปรับปรุงตัวแล้วกัน”

หลังจากพูดจบก็เอื้อมมือไปหยิบส้มออกมาจากชามใบใหญ่แล้วยื่นให้ภรรยา ผูซูเฟินและหยิบให้ตัวเองหนึ่งลูก ใช้มือทั้งสองข้างดึงมันออกเป็นสองส่วนแล้วทานไปพลางคายเม็ดส้มไปพลาง หลังจากทานได้สองสามคำก็พยักหน้าให้เจิ่งช่านช่าน “อือ ส้มนี่หวานดีจริง ๆ ซื้อมาจากไหน ? อีกเดี๋ยวจะเอากลับไปให้เจียวเจียวสักหน่อย หล่อนชอบทานส้มที่สุด”

จางฉุ้ยเหลียนกำลังรอให้ฟู่เฉียงพูดต่อ ทว่าเขาไม่พูดถึงฟู่ซินอีก เธอจึงอดรู้สึกไร้ค่าแทนฟู่ซินไม่ได้ พี่ชายแบบนี้ทำตัวเกินไปหน่อยไหม

เธอจึงเอ่ยเตือนเขา “พี่ใหญ่ เรื่องของฟู่ซินมีช่องโหว่อยู่ และฉันหาทนายให้แล้ว ไปหาเบื้องบนมาแล้วด้วย พวกเราคิดวิธีจ่ายเงินไปนิดหน่อย แต่ดึงตัวเขาออกมาได้ ! ”

ฟู่เฉียงเงยหน้าแล้วเอนตัวพิงโซฟา บนใบหน้าเผยรอยยิ้มเดาทางยาก จางฉุ้ยเหลียนคุ้นเคยกับรอยยิ้มนี่ดีเพราะฟู่เฉียงมักยิ้มแบบนี้เสมอ เขาเป็นคนมั่นใจในตนเองมากเป็นพิเศษ มักวางมาดราวกับเข้าใจทุกอย่าง ไม่ว่าอุตสาหกรรมใด เขาก็ดูเข้าใจไปหมด

“คดีนี้วางอยู่บนเขียงแล้ว พวกที่บอกว่าช่วยน้องรองได้ก็พูดเหลวไหลทั้งเพ ผู้คนตื่นตะลึงกันทั้งประเทศ ตกเป็นข่าวของสื่อหลักประเทศจีนแล้วจะมีอะไรดีได้อีก พวกมันก็แค่เห็นเธอเป็นแมลงวันหัวขาด ดังนั้นจึงหลอกเอาเงินจากเธอไง” ฟู่เฉียงหยิบกล่องบุหรี่ออกมาจากกระเป๋าเสื้อ ดึงออกมาหนึ่งม้วนและเริ่มจุดไฟสูบ

เจิ่งช่านช่านก็เข้ามาย้ำ “ฉันคุยกับเพื่อนร่วมงานแล้ว หล่อนก็มีคนอยู่เบื้องบนคอยช่วยเหมือนกัน ช่วงหลายปีนี้เจ้ารองโดนตำรวจจับตามองมาตั้งนานแล้ว เธอคิดดูสิ เขากินดื่มเที่ยวเล่นผู้หญิง เล่นการพนันทุกอย่าง เรื่องเหล่านี้มีคนในวงการมืดที่ไหนเป็นคนดีบ้าง ? เงินที่หาได้ก็เป็นเงินสกปรกทั้งนั้น ไม่อย่างนั้นคงไม่โดนแช่แข็งทรัพย์สินหรอก โชคดีที่ในบ้านยังมีสมุดเงินฝากสองสามเล่มในนามแม่ เงินพวกนี้ก็เป็นเงินที่เก็บไว้ให้เด็กทั้งสองคน”

ความหมายแฝงคือทั้งสองคนไม่มีทางแตะต้องเงินก้อนนี้ ส่วนฟู่ซินนั้น พวกเขาก็ไม่มีทางช่วยแน่นอน

“แช่แข็งทรัพย์สินแล้วอย่างไร ? ก็แค่ปิดสองร้านนั้นไม่ใช่หรือไง ? ร้านขายเครื่องใช้ไฟฟ้ายังเปิดกิจการ แม้ว่าบัญชีของร้านอาหารจะถูกโอนไปแล้ว แต่ก็ไม่ได้บอกให้หยุดกิจการ แล้วมันนับเป็นเรื่องใหญ่ตรงไหน ? ”