เกิดใหม่ทั้งทีขอลิขิตรักเอง - ตอนที่ 553 งานเลี้ยงครบรอบหนึ่งเดือน

ตอนที่ 553 งานเลี้ยงครบรอบหนึ่งเดือน

ในช่วงหลายปีนี้เพื่อนที่จางฉุ้ยเหลียนคบหาไม่ได้อยู่ใกล้ ๆ และคนที่ติดต่อกันในเวลาปกติก็มีความสัมพันธ์ในระดับทั่วไป

กู้จื้อเฉิงย้ายจุดโฟกัสไปที่งานยังต่างเมือง เพียงแค่ครู่เดียวเรื่องที่เธอกังวลก็ลดลงมาก ตอนนี้ในบ้านมีพี่เลี้ยงและตงลี่หวาช่วยดูแล คังคังเองก็หมดห่วงแล้ว ชีวิตของจางฉุ้ยเหลียนจึงกลับมามีเวลาว่างขึ้นอีกครั้ง เธอจึงสามารถทุ่มพลังทั้งหมดไปที่งานส่วนตัว

แม้ว่าเมือง Q จะไม่ได้รับผลกระทบจาก ‘โรคระบาด’ มากนัก แต่ธุรกิจของจางฉุ้ยเหลียนก็ยังได้รับผลกระทบบางอย่าง ทำไมถึงได้รับผลกระทบ ? ก่อนอื่นต้องพูดถึงช่วงหยุดการเรียนการสอนและการสอนแบบปิดของมหาวิทยาลัย คือจำนวนนักเรียนนักศึกษาที่มาซื้อเครื่องเขียน ถ่ายเอกสารและปริ้นงานจึงน้อยลง ขณะเดียวกันเมือง Q ก็เปิดศูนย์การค้าหน้ามหาวิทยาลัยในตัวเมืองหนึ่งแห่งซึ่งมันพุ่งเป้าไปที่บรรดานักเรียนนักศึกษาของเมือง Q และผูกขาดการค้าเมือง Q ในคราวเดียว ร้านขายเครื่องเขียนของจางฉุ้ยเหลียนจึงดิ่งลงเหวอย่างรวดเร็ว

โชคดีที่ธุรกิจโรงพิมพ์ไม่จัดว่าแย่มากนัก จางฉุ้ยเหลียนจึงได้โล่งอกหน่อย แต่เงินก้อนเล็ก ๆ แค่นี้เทียบกับติงเขอไม่ได้สักนิด ตอนนี้อีกฝ่ายเป็นถึงเจ้าของบริษัทยักษ์ใหญ่

หลังจากจีนเข้าร่วม WTO ( องค์กรการค้าโลก ) ในปี 2001 บริษัทการค้าก็มีการขยายตัวขึ้น ตอนนี้ธุรกิจของมู่จิ้นหนานใหญ่โตกว่าเมื่อก่อนมาก ในท่าเรือจีน-รัสเซียไม่มีใครไม่รู้จักเขา

ส่วนติงเขอก็ทำธุรกิจเสื้อผ้ามาโดยตลอด ตอนนี้การทำธุรกิจค้าเสื้อผ้าส่งต่างประเทศเป็นเรื่องง่ายมาก ติงเขอเปิดบริษัทถึง 6 บริษัทแล้ว จากกวางโจวสู่อู่ฮั่นจนไปถึงปักกิ่ง ภายในสามเมืองนี้การค้าขายเสื้อผ้าเป็นไปได้ดีสุด ๆ และธุรกิจของหล่อนก็ขยายไปทั่วประเทศแล้ว

ส่วนติงหลงหลงตอนนี้ก็ทำได้ดีมาก ทั้งสองสามีภรรยามองธุรกิจด้านอสังหาริมทรัพย์ได้ขาดมาก พวกเขายึดสถานีรถไฟใต้ดินเป็นหลักเพื่อสรรหาที่อยู่อาศัยอันเหมาะสมในพื้นที่เล็กๆ สี่แห่ง หลังจากดูรายละเอียดเรียบร้อยแล้วก็จะซื้อแล้วนำมาปล่อยเช่าและปล่อยขายเมื่อถึงเวลา

ตอนนี้สองสามีภรรยามีบ้านอยู่ที่ปักกิ่งและเซี่ยงไฮ้ทั้งหมด 7 หลัง ยังไม่นับรวมบ้านของตนอีก 2 หลัง จางฉุ้ยเหลียนรู้สึกสงสัยสุด ๆ ว่าทำไมต้องมีบ้านเป็นของตนถึง 2 หลัง ติงหลงหลงบอกว่าบ้านหนึ่งในนั้นอยู่ใกล้กับบริษัท ถ้าทำ OT ดึกก็สามารถไปพักที่นั่นได้หรือถ้าเหนื่อยมากไปก็ไปนอนพักกลางวันก็ถือว่าไม่เลว

ส่วนกู้จื้อชิวก็กำลังไปได้ด้วยดี ในเวลานี้หล่อนกำลังออกไปทำงานที่เมือง H สำหรับหูจิ่นเหมิง ตอนนี้มีทั้งการงานและความรัก ชีวิตสุขสมบูรณ์มากทีเดียว

พอมองแบบนี้จางฉุ้ยเหลียนก็เริ่มรู้สึกละอายใจหน่อยๆ ดูเหมือนจะมีแค่ตัวเองที่ไม่พัฒนา ไม่มีความก้าวหน้าทางอาชีพหรือจะบอกว่าก้าวหน้าน้อย ล้มเหลวโดยสิ้นเชิงในการสะท้อนคุณค่าของชีวิตในชาติใหม่

ตอนนี้จางฉุ้ยเหลียนไม่รู้ว่าธุรกิจของตนควรไปอยู่ในทิศทางไหน เหมือนตัวเธอจะทำหน้าที่เป็นมัคคุเทศก์นำพาทุกคนสู่ความร่ำรวย แต่ตัวเองไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง

ในเวลานี้กู้จื้อชิวได้นั่งอยู่ในห้องจัดงานเลี้ยงสุดอลังการ ในอดีตหลังจากเรียนจบก็ทำงานในศุลกากรที่ชายแดนทันทีและยังใช้ชีวิตแต่งงานนองเลือดกับหลี่หมิงหยู่ที่เมืองนี้พักหนึ่ง

ตอนนี้เพราะเรื่องงานเลยต้องกลับมาเมือง H อีกครั้ง และยังต้องมานั่งทานข้าวกับคนรู้จักด้วย โชคดีที่ผ่านไปนานถึงขนาดนี้แล้วคนที่เข้ามาคุยก็มีแค่นักธุรกิจค้าไม้ที่เคยร่วมงานกันเท่านั้น หากเป็นอดีตเพื่อนร่วมงาน กู้จื้อชิวก็ไม่รู้จะพูดด้วยอย่างไรดี

ตอนกู้จื้อชิวหย่าคนพวกนี้ก็รู้กันหมด หล่อนหย่าและลาออกจากงานแบบสายฟ้าแลบ ก่อนจากไปอดีตสามียังว่าร้ายไปเสียทุกที่และยังมีข่าวลือว่าเป็นเพราะธรรมเนียมบ้านหล่อนไม่ดีถึงได้เกิดการหย่าร้างขึ้นมา

ทว่าตอนนี้เมื่อมองกู้จื้อชิวอีกครั้งกลับดูมีชีวิตชีวาราวกับไม่ได้รับผลกระทบอะไรเลยสักนิด หลังจากกินดื่มจนพอใจและมีอาการเมาเล็กน้อยก็มีคนถามกู้จื้อชิวด้วยความสงสัยว่าทำไมตอนนั้นถึงจากที่นี่และยอมลาออกจากงานที่ดีขนาดนั้น ?

กู้จื้อชิวฉีกยิ้ม ตอบโดยซ่อนรายละเอียดบางอย่างไว้ “อยู่แล้วไม่สบายใจก็ต้องหย่า งานก็ดีอยู่หรอกแต่ก็มีเรื่องครอบครัวอีก ถ้าอยู่แล้วไม่มีความสุขและเก็บกดก็แยกทางไม่ดีกว่าหรือ”

กู้จื้อชิวมักคิดว่าหลังจากแยกทางแล้วยังต้องให้เกียรติอีกฝ่ายอยู่บ้าง ส่วนเรื่องพูดลับหลังก็เป็นปัญหาของตัวบุคคลแม้เคยบอกว่าเป็นความผิดของอดีตสามีแต่เรื่องอื่นเลือกไม่พูดดีกว่า

ช่วงเวลานี้ทำให้หล่อนนึกย้อนถึงวันเวลาที่น่าเศร้า ไม่อยากคิดถึงเรื่องนี้อีก พอทุกคนเห็นสีหน้าหล่อนไม่ดีก็ไม่พูดอะไรออกมาอีก หลังจากคุยกันเสร็จแล้ว กู้จื้อชิวก็กลับมาที่ห้องพัก

ในฐานะหัวหน้าสาขาที่สำนักงานใหญ่แต่งตั้ง ภารกิจในครั้งนี้ของกู้จื้อชิวคือการตรวจสอบงานประจำวันของสาขา จากนั้นก็ไปหาช่องทางขยายสาขาที่รัสเซียผ่านช่องทางนี้ สรรหาโอกาสในการร่วมมือให้มากขึ้น ทำให้การท่องเที่ยวของสองประเทศเป็นไปได้อย่างสะดวกสบายและสามัคคีกัน

หลังเสร็จงานกู้จื้อชิวพบคนคุ้นหน้าโดยเฉพาะหูจิ่นเหมิงที่รับช่วงต่อธุรกิจค้าไม้จากมู่จิ้นหนาน ตอนนี้อีกฝ่ายได้เป็นหัวหน้าใหญ่ตั้งแต่อายุยังน้อยแล้ว

จุดเริ่มต้นของแต่ละคนแตกต่างกัน เส้นทางที่เดินก็ย่อมแตกต่างเป็นธรรมดา เดิมทีจุดเริ่มต้นของหูจิ่นเหมิงก็สูงกว่าคนอื่นอยู่แล้ว อาศัยความมุมานะแม้จะไม่เหมือนกับมู่จิ้นหนานแต่ก็ไม่เลวร้ายไปกว่าอดีต

เช้าวันรุ่งขึ้นกู้จื้อชิวได้รับคำเชิญจากเพื่อนร่วมชั้นให้ไปร่วมงานเลี้ยงครบรอบหนึ่งเดือนของลูกสาว

เพื่อนคนนี้ชื่อฟางลี่เป็นเพื่อนในคณะเดียวกับกู้จื้อชิวแต่ไม่ได้อยู่ห้องเดียวกัน เขาเป็นหนึ่งในคนที่ได้รับมอบหมายให้มาทำงานที่นี่ ปกติจะไปหาหาสู่กู้จื้อชิวและหลี่หมิงหยู่บ่อยครั้ง ด้านหลี่หมิงหยู่ไม่ชอบให้กู้จื้อชิวออกไปสังสรรค์หลังเลิกงานและโดยปกติเมื่อหล่อนไปช้อปปิ้งในช่วงวันหยุด หลี่หมิงหยู่ก็จะไม่พอใจเล็กน้อย ดังนั้นจึงไม่ต้องพูดถึงเรื่องออกไปสังสรรค์กับพวกเพื่อน ๆ เลย

ในงานเลี้ยงครบรอบหนึ่งเดือนของลูกสาวฟางลี่ กู้จื้อชิวไม่รู้สึกแปลกใจเลยที่จะได้พบกับหยูเซินเพื่อนร่วมชั้นอีกคน แต่หลังจากหยูเซินเห็นกู้จื้อชิวก็ตกใจสุด ๆ จึงรีบพาภรรยาของตนเฉินเซี่ยวเซี่ยวมาที่โต๊ะของกู้จื้อชิวทันที

ตอนแรกเริ่มเฉินเซี่ยวเซี่ยวกระตุ้นให้สามีไปนั่งสังสรรค์ที่โต๊ะของพวกผู้ชาย อย่ามาผสมกับพวกผู้หญิง แต่ตอนเห็นกู้จื้อชิวก็เข้าใจทันทีว่าสามีกำลังคิดอะไรอยู่

การลาออกของกู้จื้อชิวโด่งดังไปทั้งวงการ เพราะหล่อนมีความสามารถโดดเด่น ใจกว้างและทำตัวสง่างาม ทว่าอยู่ ๆ ในวันหนึ่งก็ลาออกและหย่ากับสามีพร้อมกัน หลังจากนั้นก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย

วันนี้กลับมาปรากฎตัวที่นี่แล้วจะไม่ทำให้คนอื่นประหลาดใจได้หรือ เฉินเซี่ยวเซี่ยวก็เป็นอยู่ในวงการนี้ ทำงานที่เดียวกับหยูเซิน ชายหญิงโสดมีความสนใจคล้าย ๆ กันและยังอายุไล่เลี่ยกัน ท้ายที่สุดจึงตัดสินใจลองคบและแต่งงาน

กู้จื้อชิวมองท้องใหญ่ ๆ ของเฉินเซี่ยวเซี่ยว จากนั้นก็ประคองอีกฝ่ายมานั่งข้าง ๆ ด้วยความดีใจ ขณะมองพวกเขาสองคน หล่อนก็รู้สึกอบอุ่นหัวใจขึ้นมาทันที

“เสี่ยวชิว ช่วงสองปีนี้เธอไปอยู่ที่ไหนมา ? ทำไมพวกเราหาเธอไม่เจอเลย ! ถ้าไม่ได้เป็นเพราะเพื่อนในมณฑลบอกว่าเธออยู่ที่นั่น พวกเราก็คงเข้าใจผิดคิดว่าเธอหายตัวไปแล้วนะ” ต่อจากนั้นก็จับมือกู้จื้อชิวด้วยความเป็นห่วง “เสี่ยวชิว มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ? ทำไมเธอถึงหายไปดื้อ ๆ แม้แต่คำบอกลาก็ไม่มีสักคำ ! ”

กู้จื้อชิวคลี่ยิ้มราวกับไม่อยากพูดออกมาสักเท่าใด หล่อนพูดออกมาเบา ๆ ว่า “ก็แค่หย่าแล้วอารมณ์ไม่ดีเลยไม่อยากติดต่อกับใครเท่านั้นเอง”

ทันใดนั้นเฉินเซี่ยวเซี่ยวก็หยุดยิ้มและก้มหน้ากระซิบกับกู้จื้อชิวว่า “แล้วคราวนี้เธอกลับมาทำอะไร ? คงไม่ได้อยากกลับมาคืนดีหรอกนะ”

กู้จื้อชิวแอบพูดในใจว่าทำไมหล่อนต้องคิดแบบนั้น หรือคนพวกนั้นก็คิดอยากมาคืนดีกับหล่อน นี่มันตลกร้ายชัด ๆ !

“ไม่ใช่อยู่แล้ว ฉันกลับมาทำงาน ฉันทำงานอยู่ในบริษัทท่องเที่ยวแห่งหนึ่งและมาที่นี่เพื่อคุยกับกลุ่มทัวร์สองประเทศ ทำไมเธอคิดแบบนั้นล่ะ ? ”

เมื่อกู้จื้อชิวปฏิเสธ เฉินเซี่ยวเซี่ยวจึงถอนหายใจออกมาและพูดด้วยความโล่งอก “ตกใจแทบตาย ฉันคิดว่าเธอจะกลับมาหาเขาเสียอีก ไอ้โยว ฉันตกใจจนเหงื่อแตกไปทั้งตัวแล้ว”

กู้จื้อชิวพูดด้วยความสงสัย “ทำไม มีเรื่องแปลกอะไรหรือ ? ”

เฉินเซี่ยวเซี่ยวเผยท่าทางไม่อยากพูด มันทำให้กู้จื้อชิวรู้สึกทรมานสุด ๆ เลยแสร้งทำไม่พอใจ “เธอนี่จริง ๆ เลย ผ่านไปนานขนาดนี้แล้วก็ยังเป็นแบบนี้อยู่ ถ้าเธอไม่อยากพูดก็อย่าทำให้ฉันอยากรู้สิ เมื่อครู่เธอยืนกรานจะถามให้ได้ แล้วตอนนี้ยังจะมาอ้ำอึ้งอีก มันน่าอึดอัดรู้ไหม”

เฉินเซี่ยวเซี่ยวฝืนยิ้ม หันไปมองรอบ ๆ แล้วกระซิบบอกกู้จื้อชิว “มันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร แค่เจ้าหลี่หมิงหยู่นั่นแต่งงานใหม่แล้ว”

กู้จื้อชิวคิดว่าเป็นเรื่องอะไรเสียอีกจึงพูดด้วยรอยยิ้ม “นึกว่าอะไร ตามสันดานของบ้านเขาแล้ว หลังพวกเราหย่ากัน ในวันถัดมาก็คงออกไปดูตัวเลยล่ะ สามเดือนหรืออย่างมากสุดครึ่งปีก็แต่งงานใหม่แล้ว”

เฉินเซี่ยวเซี่ยวมึนในทันที “เธอรู้ได้อย่างไร ? ”

กู้จื้อชิวกลอกตา “ฉันใช้ชีวิตกับเขามานานถึงขนาดนั้น ทำไมถึงหย่ากันฉันเองจะไม่รู้หรือ ? ”

เฉินเซี่ยวเซี่ยวคิดว่าก็ถูก ฐานะของกู้จื้อชิวการแต่งงานในคราวนั้นถือเป็นเรื่องผิดพลาด พอคิดถึงตรงนี้ก็อดไม่ได้ที่จะมองสำรวจตัวกู้จื้อชิว ก็เห็นเพียงหล่อนใส่เสื้อโค้ทสีน้ำเงินเข้ม ด้านล่างเป็นกางเกงขากว้างสีดำ ด้านในเสื้อโค้ทเป็นเสื้อลูกไม้สีขาวคอสูง เพราะอากาศในเวลานี้ค่อนข้างร้อน กู้จื้อชิวจึงลุกขึ้นและถอดเสื้อโค้ทออกแล้ววางบนเก้าอี้

ทันใดนั้นเสื้อลูกไม้รัดรูปสีขาวกับกางเกงขากว้างสีดำและเข็มขัดผ้าสีดำผูกด้วยบัคเคิ้ลผีเสื้อที่เอวก็ปรากฎสู่สายตาผู้คน หน้าอกเต่งตึง เอวบางและยังมีบั้นท้ายกลมกลึง บวกกับกางเกงขากว้างที่เผยให้เห็นขาเรียวยาวนั่นอีก ภายใต้ความธรรมชาตินี้ กู้จื้อชิวได้ตกเป็นเป้าสายตาของใครหลายคนไปแล้ว

“เสี่ยวชิว เธอสวยขึ้นทุกวันเลยนะ” เฉินเซี่ยวเซี่ยวชื่นชมจากใจจริง “เธอรักษาหุ่นได้ดีถึงขนาดนี้ เป็นเหมือนสาวน้อยไม่มีผิด เธอทำได้อย่างไร ? ”

กู้จื้อชิวเห็นผู้หญิงที่อยู่โต๊ะเดียวกันล้วนตั้งใจฟัง เลยลอบยิ้มแล้วพูดว่า “ไม่ได้รักษาอะไรเป็นพิเศษหรอก ฉันเรียนเต้นตั้งแต่เด็ก ปกติก็แค่ยืดเส้นยืดสายตอนอยู่บ้านว่าง ๆ ขยับตัวบ้างนิดหน่อย ตอนเย็นก็ทานให้น้อยลงแค่นั้น”

ตอนนี้เฉินเซี่ยวเซี่ยวก็เห็นว่าทรงผมกู้จื้อชิวดูดีมากเช่นกัน ด้านบนเรียบตรงและเป็นลอนใหญ่ด้านล่างยาวประมาณบ่าพอดี มันไม่ได้เป็นเพราะผมสั้นทำให้หล่อนเสียความมีเสน่ห์ของผู้หญิงไป กลับกันคือผมสั้นทำให้หล่อนดูเฉลียวฉลาดและมีความสามารถ

นี่เป็นจิตใจและใบหน้าที่ผู้หญิงหย่าร้างควรมีที่ไหนกัน เห็นได้ชัดว่าเป็นผู้รากมากดี เป็นบุคลิกของพวกผู้หญิงแกร่งที่ใส่รองเท้าส้นสูงเดินในตลาดทุกวันต่างหาก

ส่วนหยูเซินที่อยู่ข้าง ๆ ก็อารมณ์ดี เขาถามขึ้นมาว่า “เสี่ยวชิว ตอนนี้เธอมีแฟนหรือยัง ? ”

กู้จื้อชิวพูดพร้อมรอยยิ้ม “ยังไม่มี! เพิ่งได้เริ่มต้นชีวิตใหม่เลยไม่รีบน่ะ”

ขณะที่กำลังคุยกันอยู่ เพื่อนเก่าก็อุ้มลูกสาวตัวอ้วนมาที่โต๊ะนี้ บางคนดื่มกับฟางลี่และมีบางคนเล่นกับเด็กน้อยหน้าตาน่ารักคนนี้

ในเวลานี้เองก็มีคนเดินเข้ามา เมื่อเห็นกู้จื้อชิวก็อดไม่ได้ที่จะตะโกนเสียงดัง “ไอ้โยว นี่ไม่ใช่คุณหนูใหญ่กู้หรอกหรือ ? เธอมาได้อย่างไร ? คนทำธุรกิจใหญ่ในเมืองหลวงอย่างเธอยังมา แล้วฟางลี่จะไม่มาต้อนรับได้อย่างไร”

พอกู้จื้อชิวได้ยินเสียงนี้ หัวใจก็มีเสียงดังกึก แม้จะผ่านไปนานขนาดไหนก็ยังจำเสียงนี้ได้อยู่ดี นี่มันเสียงหลี่หมิงหยู่ วันนี้เขาก็มาด้วยหรือ ?