เกิดใหม่ทั้งทีขอลิขิตรักเอง - ตอนที่ 570 เศษกระเบื้อง

ตอนที่ 570 เศษกระเบื้อง

ตงลี่หวาโทรศัพท์หาฝั่งนั้นโดยใช้น้ำเสียงสุภาพไร้การตำหนิแต่อย่างใด

“แม่สามี ได้โปรดให้อภัยกันเถิดนะ น้องเล็กของเราเป็นม่ายมานานกว่ายี่สิบปีแล้ว ตลอดชีวิตนี้หล่อนมีเพียงลูกสาวคนเดียว การยกลูกสาวให้เป็นสะใภ้บ้านอื่นจึงค่อนข้างกังวลและไม่ยอมปล่อยวางง่าย ๆ ตอนอยู่บ้านเราก็เป็นแบบนี้ เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ หล่อนก็มักทำให้เป็นเรื่องใหญ่เสมอ เมื่อสืบสาวราวเรื่องถึงแก่นแท้แล้วก็สงสารเกาน่าที่ขาดพ่อมาตั้งแต่เด็ก ส่วนเซี่ยเหมยต้องกลายเป็นทั้งพ่อและแม่เพื่อเลี้ยงดูลูกสาวจนเติบใหญ่ด้วยความยากลำบาก”

ฝั่งนั้นไม่รู้จะพูดอย่างไร ตงลี่หวาจึงยิ้มและพูดต่อ “ใช่ แม่สามีพูดถูก แต่เราจะไม่ลงลึกถึงรายละเอียด เพราะการที่พวกหล่อนกลับมาครั้งนี้ ฉันรู้โดยไม่ต้องถามว่าจะต้องทำผิดมาอย่างแน่นอน เป็นญาติกันมาตั้งนานแล้ว ฉันจะไม่รู้หรือว่าพวกหล่อนเป็นอย่างไร”

“เกาน่าเป็นเด็กไม่มีความคิด ตั้งแต่เล็กจนโตเชื่อฟังผู้ใหญ่ตลอด ใครว่าอย่างไรก็ว่าไปตามนั้น มีเพียงเรื่องการแต่งงานกับจี่ฟางที่ฉันเห็นหล่อนจริงจังเป็นครั้งแรก หล่อนไม่เคยขอร้องผู้ใหญ่มาก่อน แต่ก็มาของานกับลุงสามเพื่อจี่ฟาง เด็กคนนี้ซื่อตรงจริง ๆ ในใจของหล่อนเป็นห่วงแต่พวกคุณ ! ”

“ใช่ใช่ ไอ้หยา ฉันขอพูดกับคุณในฐานะที่อายุมากกว่านะ เรื่องอื่นไม่ต้องพูดถึง เห็นแก่ที่เกาน่าของเราเสียพ่อไปตั้งแต่เด็กก็ให้อภัยหล่อนเถิด หล่อนไม่เคยมีครอบครัวที่สมบูรณ์แบบ ความหวังเดียวของหล่อนคือมีช่วงเวลาที่ดีกับครอบครัว ถ้ามีตรงไหนผิดพลาด ฉันจะตักเตือนพวกหล่อน ต่อไปถ้าคุณโกรธมากจริง ๆ ก็ให้มาหาฉันคนเดียวพอ ! ”

จางฉุ้ยเหลียนรู้สึกด้อยค่าแทนตงลี่หวามาก อายุก็มากแล้วยังต้องมาจัดการเรื่องเล็กน้อยให้อาเล็ก

“ไม่ต้องหรอก ! วันนี้ดึกมากแล้วไม่ต้องมารับหรอก ให้พวกหล่อนอยู่บ้านของฉันสักวันสองวัน ฉันจะช่วยพูดกับพวกหล่อนให้ รอพวกหล่อนสบายใจกว่านี้ก่อนนะ ! ” เมื่อได้ยินตงลี่หวาห้ามฝั่งนั้น ดวงตาของเซี่ยเหมยก็เบิกกว้างอีกครั้ง

หลังจากที่ตงลี่หวาวางสายไป หล่อนก็ตะโกนเสียงแหลมอย่างอดไม่ได้ “พี่แกล้งเสแสร้งเป็นคนดี ทำเป็นพูดนอบน้อมต่อนังผู้หญิงปลิ้นปล้อนนั่น พี่พูดเรื่องพ่อของเกาน่าทำไม ? พวกเขาจะมารับก็ไม่อนุญาต พี่ทำบ้าอะไร ! ”

เกาน่าเองก็มองไปทางป้าสะใภ้ด้วยสีหน้าที่ไม่ได้รับความเป็นธรรมและขุ่นเคือง

จางฉุ้ยเหลียนกลอกตาพลางคิดในใจว่า โชคดีที่ตระกูลเกาเป็นคนซื่อตรง และสติปัญญาของเซี่ยเหมยเช่นนี้ไม่ทำให้ตระกูลเกาฉีกร่างหล่อนเป็นชิ้นก็ดีเท่าไรแล้ว

“อาเล็ก ! ” จางฉุ้ยเหลียนโพล่งออกไป “อาเพิ่งมาก็จะกลับเลยหรือ ? แม่ตงโทรศัพท์ไปบอกให้ฝั่งนั้นมารับ แต่ดูเหมือนในใจของพวกเขาไม่อยากต้อนรับพวกอาแล้ว คงอยากจะขับไล่ไปพ้น ๆ เราก็ต้องทำเหมือนว่าไม่อยากกลับไปจนเนื้อเต้นบ้างสิ”

เซี่ยเหมยอึ้งงัน หล่อนเพิ่งเข้าใจความคิดของตงลี่หวา

“อยู่ต่อสักวันสองวันก็ได้” เซี่ยเหมยพูดด้วยน้ำเสียงประชดประชัน

“แต่หนูไม่ได้เอานมผงมาเยอะขนาดนั้น” เกาน่าบ่น ส่วนจางฉุ้ยเหลียนรู้ว่านี่เป็นเพียงข้ออ้างเท่านั้น

เธอจึงยิ้มและพูดว่า “ไม่ใช่เรื่องใหญ่หรอก พรุ่งนี้ก็โทรศัพท์บอกให้จี่ฟางส่งมาสักสองถุงสิ อาจถือโอกาสมารับพวกเธอกลับไปด้วยเลยก็ได้ ถ้ากลับไปแล้วก็อย่าเอาเรื่องเล็กน้อยมาทะเลาะกันอีกล่ะ”

เรื่องเล็กน้อย ? ทันทีที่เซี่ยเหมยได้ยินคำพูดที่ไม่เข้าหูนี้ก็ส่งเสียงเฮอะออกมา “พวกเธอมีเงินเลยคิดว่าเป็นเรื่องเล็กน้อย ใครจะเข้าใจความเจ็บปวดของเรา ! ”

เสร็จงานฆ่าโคถึก จางฉุ้ยเหลียนเองก็จนปัญญา ตงลี่หวาแสดงสีหน้าไม่สบายใจอย่างมาก เกาน่าเห็นอย่างนั้นก็รู้สึกไม่สบายใจจึงรีบตะโกนว่า “แม่ ! ”

เซี่ยเหมยถือโอกาสตอนที่จางฉุ้ยเหลียนอารมณ์ดีและคิดว่าตงลี่หวาใจกว้างมากพอ ทำแก้มป่องและพูดว่า “พวกเธอมีเงินแล้วจะทำอะไรก็ได้ ไม่ต้องกังวลเรื่องปากท้อง ไม่มีเรื่องในบ้านให้เป็นห่วง ถ้าฉันมีเงินจะโกรธแค่เพราะลูกพลับแห้งไหมเล่า ? คงซื้อเป็นสิบกิโลมาให้ลูกสาวทานจนหนำใจไปแล้ว”

“พอเถอะ ! ” ตงลี่หวาตำหนิออกไป “แค่เรื่องนี้ถึงกับต้องมีปัญหาให้ได้หรือไง ! ”

“ว่าอะไรนะ ? ” เซี่ยเหมยเบิกตากว้าง แสดงออกถึงความไม่พอใจ

“เธอบอกว่าทำเพื่ออนาคต สำหรับเธอแค่มีความมั่งคั่งก็คุ้มแล้วหรือ เพราะลูกพลับแห้งถึงขั้นให้เด็กล่วงเกินพ่อแม่สามี ในสายตาของเธอเรื่องนี้ช่างเก่งเสียจริง” ตงลี่หวาพูดถากถางต่อ “เมื่อครู่ตอนที่เธอพูด ฉันไม่ได้พูดแทรกเพราะรู้สึกรังเกียจและอับอายมาก ฉันถามเธอหน่อยว่ามีครอบครัวฝ่ายชายที่ไหนบ้างรู้ว่าลูกสะใภ้ชอบทานอะไร ? แล้วคนรุ่นหลังจดจำความชอบส่วนตัวของคนรุ่นก่อนได้ไหมล่ะ ? ลูกพลับนั้นสำหรับบ้านพวกเขามีไว้เพื่อขาย นั่นคือสิ่งที่ลูกสะใภ้ควรเคารพไม่ใช่หรือ ? เธอคิดว่าพวกเขาเห็นตนเป็นคนนอก แล้วเธอไม่เห็นว่าพวกเขาเป็นคนนอกบ้างหรือ ถ้าเป็นลูกพลับของเรา เธอจะอยากกินก็ไม่สามารถหยิบมากินได้ตามใจชอบ แต่ถ้าเปลี่ยนเป็นพ่อแม่สามีบ้านอื่นไม่ต้องรอให้พวกเขาพูดว่า ‘มาชิมสิ’ พวกเธอถึงจะสามารถทานมันได้หรอกหรือ ? ”

สีหน้าของเซี่ยเหมยแดงก่ำ อยากโต้แย้งกลับไป ทว่าในใจก็หาคำพูดที่เหมาะสมไม่ได้

“ปรองดองทุกสิ่งจึงเจริญรุ่งเรือง ! โวยวายสร้างปัญหาไร้เหตุผล ผู้อาวุโสทั้งสองคงจะโกรธไม่น้อย จี่ฟางคงไม่มีอารมณ์ไปทำงานอย่างแน่นอน เกาน่าก็เอาแต่ร้องไห้ น้ำนมไม่ได้เยอะถึงอย่างไรก็ต้องกลับไป เธอลองบอกมาสิว่าโวยวายสร้างปัญหาแบบนี้มันมีประโยชน์อะไร！”

เซี่ยเหมยไม่ยอม ชูคอเถียงอย่างไม่ลดละ “ฉันไม่ได้ทนให้ใครมารังแกได้เหมือนพี่ ถ้าพวกเขาไม่ชอบฉันก็พูดออกมาตามตรง แต่ถึงอย่างไรฉันต้องไปดูแลหลานที่นั่น”

“ไม่ต้องดู ! ” จางฉุ้ยเหลียนพูดด้วยน้ำเสียงเย็นเยือกออกไป “ต้นฤดูใบไม้ผลิ ฮวาฮวาก็หย่านมแม่แล้ว มีแค่ตากับยายดูแลก็พอ เกาน่ากลับไปทำงาน ส่วนอามาทำอาหารที่บ้านเรา ถ้ามีรายได้ ที่บ้านจะได้สงบด้วย”

เซี่ยเหมยหันไปถลึงตาใส่จางฉุ้ยเหลียน สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม จางฉุ้ยเหลียนทำหน้ามุ่ยเล็กน้อย “อาเล็ก ตอนนี้เกาน่าจะหย่าไม่ได้ ยิ่งไปกว่านั้นเจ้าตัวก็ไม่อยากหย่าด้วย สุขภาพร่างกายของพ่อแม่สามีก็แข็งแรงมาก อย่างน้อยสักสิบห้าปีก็ยังไม่มีปัญหา อาปล่อยให้หล่อนไปเผชิญหน้าด้วยตัวเองสักสิบห้าปีก่อนดีไหม ? ”

ดวงตาของเกาน่าเปล่งประกายขึ้นมาทันที จากนั้นก็โพล่งออกไป “แม่ ! แม่ไม่ต้องมาสนใจหนูหรอก พวกเขาเป็นแบบไหนก็แบบนั้น อย่าเอาชนะกันเลย เอาชนะไปก็ไม่มีประโยชน์ ! ”

สีหน้าของเซี่ยเหมยแสดงออกถึงความไม่พอใจ จากนั้นก็บ่นอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “เฮอะ พวกเขาดูแลดีไหมล่ะ ช่างเถิด จะดูแลดีหรือไม่ดีก็คือลูกหลานของพวกเขา ฉันเองก็ทำได้แค่หาเงินเลี้ยงตัวเองตอนแก่เท่านั้น ! ”

“ไม่ต้องถึงขั้นปิดร้านค้าเล็ก ๆ นั่นหรอก แม้จะบอกว่าร้านค้าแห่งนั้นสร้างเงินไม่มากแต่ก็พอเลี้ยงปากท้องคนในครอบครัวได้ ปกติแล้วหนูซื้อพวกข้าวของเครื่องใช้และวัตถุดิบต่าง ๆ ส่งไปให้ไม่น้อย ต่อไปต้องดูแลลูกเอง ต่อให้รายได้น้อย อาเล็กก็ไม่ต้องไปโทษพวกเขา” จางฉุ้ยเหลียนหยุดพูดไปชั่วครู่ จากนั้นก็พูดกับเกาน่าต่อว่า “ใครคลอดเด็กคนนี้ คนนั้นก็ต้องเลี้ยงเอง พ่อแม่สามีไม่ใช่คนคลอด พวกท่านจะไม่ดูแลก็ไม่ใช่เรื่องผิดปกติ ยิ่งไปกว่านั้นพวกท่านอายุมากแล้วยังต้องหาเงินอีก เธอไปจู้จี้จุกจิกให้มันได้อะไร ! ”

สีหน้าของเกาน่าค่อย ๆ อ่อนโยนขึ้น จากนั้นก็พยักหน้าและพูดว่า “พี่คะ พี่พูดถูก บางครั้งฉันก็คิดแบบนี้ ขอแค่พอมีพอกินก็ได้แล้ว”

เซี่ยเหมยไม่อยากได้ยินคำพูดเหล่านี้จึงโพล่งออกไป “พูดดีนี่ ก็เพราะพวกเธอไม่เคยขาดเงินไงล่ะ”

“เราเคยขาดเงินมาก่อนค่ะ ตอนที่หนูแต่งงาน ไม่มีแม้แต่บ้าน ไม่มีแม้แต่งาน กู้จื้อเฉิงต้องไปทำงานในค่ายทหาร แม้เงินเดือนไม่น้อย แต่หนูก็ไม่มีงานทำ เพื่อนทหารคนหนึ่งของเขาต้องเสียสละชีวิตและยังเคยช่วยชีวิตเขาไว้ เวลามีของดีอะไร เขามักจะยกให้ฝั่งนั้นหมด และมักชวนเพื่อนทหารมาทานข้าวที่บ้านด้วย” จางฉุ้ยเหลียนยิ้มอย่างขมขื่น “ตอนหนูคลอดลูก พ่อแม่ฝั่งหนูก็ต้องมาคอยดูแลเหมือนกัน แม่สามีเรียกร้องแต่เงิน แม่ของหนูก็ต้องหาเงินมาช่วยจุนเจือเสมอ เราไม่เคยซื้อบ้านจนกระทั่งเขาเปลี่ยนสายงานก็ยืมเงินพ่อแม่หนูไปซื้อบ้านหลังนั้น”

เซี่ยเหมยไม่เคยรู้เรื่องพวกนี้มาก่อน เพราะถึงอย่างไรในสายตาของทุกคนตระกูลกู้ก็เป็นถึงข้าราชการชั้นสูง

“มีเงินก็ต้องให้ใช้ให้คุ้ม ถ้าไม่ใช่ก็ต้องเอาเป็นเลี้ยงเพื่อนฝูงอยู่ดี” จางฉุ้ยเหลียนยิ้มและพูดว่า “อย่างน้อยแม่สามีของเกาน่าก็ซื้อเนื้อซื้อวัตถุดิบมาให้ ไม่เคยต้องกังวลเรื่องปากท้อง อาเล็กก็แค่เลี้ยงเด็กอยู่ในบ้าน แถมจี่ฟางก็ซื้อเสื้อผ้าตัวใหม่มาให้อาเล็กทุกเทศกาล เขาไม่เคยปฏิบัติขาดตกบกพร่องต่ออาเล็กแต่อย่างใด หนูว่าแค่นี้ก็ดีมากแล้ว ไม่ต้องกังวลเรื่องปากท้อง เสื้อผ้าและมีคนคอยสนับสนุนอาอยู่ตลอด”

แม้ไม่ได้มั่งคั่งร่ำรวย แต่มีคนคอยปกป้องก็ดีมากแล้ว

เกาน่านึกถึงชีวิตของมารดาในหลายปีที่ผ่านมาคือไม่กล้าป่วย เรื่องที่กลัวที่สุดก็คือความสัมพันธ์ระหว่างญาติพี่น้อง หลายปีมานี้จึงคาดหวังว่าจะมีผู้ชายคอยสนับสนุนอยู่เบื้องหลังของลูกสาว

สิ่งที่จางฉุ้ยเหลียนพูดฟังแล้วมีเหตุผลมากเหลือเกิน

สีหน้าของเซี่ยเหมยอ่อนโยนขึ้นมาก หล่อนมองไปยังสีหน้าของเกาน่าด้วยความเข้าใจ รู้แล้วว่าอีกฝ่ายเป็นอย่างไร

ตระกูลจี่รอให้เกาน่าโทรศัพท์กลับไปขอนมผงไม่ไหว วันที่สองก็รีบมารับหล่อนตั้งแต่เช้า

เซี่ยเหมยแสดงสีหน้าไม่พอใจมาก จี่ฟางพยายามเรียกแม่ยายอย่างอารมณ์ดี เขาแสดงท่าทางนอบน้อมอยู่ข้างหล่อน ตงลี่หวาและจางฉุ้ยเหลียนร่วมด้วยช่วยกัน คนหนึ่งก็ชวนคุย อีกคนก็พยายามโน้มน้าวเซี่ยเหมย

เซี่ยจวินแสดงสีหน้าขึงขังแล้วชวนจี่ฟางสนทนา บอกว่าเซี่ยเหมยอายุมากแล้วการดูแลเด็กไม่ใช่เรื่องง่าย คำพูดของแม่ยายก็อย่าเอามาใส่ใจเลย ดังนั้นครอบครัวปรองดองทุกอย่างจะราบรื่น

จี่ฟางชาวตอบรับอย่างอารมณ์ดี จากนั้นก็กลับไปพร้อมเกาน่าและลูกน้อยอย่างมีความสุข

ตงลี่หวายืนมองอยู่บนระเบียงบ้านแล้วอดเรียกเซี่ยจวินมาดูไม่ได้ “เหล่าเซี่ย คุณมาดูนี่เร็ว”

จางฉุ้ยเหลียนและเซี่ยจวินเดินมาดูตรงระเบียงก็เห็นจี่ฟางถือกระเป๋าด้วยมือข้างหนึ่ง อีกข้างประคองเกาน่าที่อุ้มลูกน้อยเอาไว้ สามคนพ่อแม่ลูกออกจากชุมชนไปอย่างมีความสุข เซี่ยเหมยถือกระเป๋าเดินทางใบหนึ่งตามไปด้วย เมื่อเห็นสีหน้าเศร้าหมองก็รับรู้ได้ถึงความทุกข์ทรมานใจและความไม่ปลงของหล่อน

“ไอ้หยา ! ” เซี่ยจวินทอดถอนใจ “ยิ่งแก่ก็ยิ่งเลอะเลือนจริง ๆ ชีวิตไม่ใช่สงคราม แล้วจะชิงดีชิงเด่นไปทำไม”

ตงลี่หวามองจางฉุ้ยเหลียนด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม “นั่นสิ ถ้าอยู่ในสายตา พูดอะไรทำอะไรก็ดีไปหมด แต่ถ้าไม่อยู่ในสายตาต่อให้เก่งแค่ไหนก็ไร้ประโยชน์”

จางฉุ้ยเหลียนอดนึกถึงประโยคหนึ่งขึ้นมาไม่ได้ ‘ฉันรักคุณ คุณคือแก้วกระเบื้อง ถ้าฉันไม่รักคุณ คุณก็แค่เศษกระเบื้อง ！’