เกิดใหม่ทั้งทีขอลิขิตรักเอง - ตอนที่ 575 หลากหลายความคิด

ตอนที่ 575 หลากหลายความคิด

เรื่องที่จางฉุ้ยเหลียนคาดไม่ถึงก็คืออันหลงจะทิ้งร้านหนังสือได้อย่างง่ายดาย ถึงแม้ว่าหล่อนจะทุ่มเทแรงกายแรงใจให้ร้านหนังสือนี้มากมายก็ตาม แต่สุดท้ายก็ไม่ได้สนใจมากขนาดนั้น

เมื่อเปรียบเทียบเรื่องนี้กับลูก ๆ มันไม่คุ้มค่าเลยสักนิด หล่อนบอกให้เธอเว้นที่ให้บ้างก็พอเพราะหล่อนจะเช่าหน้าบ้านเปิดเป็นร้านค้าเล็ก ๆ หรือไม่ก็ร้านขายเครื่องเขียน

จางฉุ้ยเหลียนแค่รู้สึกผิด ทิฐิในช่วงหลายปีที่ผ่านมากระทบต่อการตัดสินใจ พาลคิดว่าอันหลงเห็นแก่ตัว คิดแต่ความสุขส่วนตัวและโลภมากคนหนึ่ง หล่อนทำเหมือนจางฉุ้ยเหลียนเป็นแม่บ้าน โดยคิดว่าตนเป็นนายหญิงใหญ่ของบ้าน

นึกไม่ถึงว่าในช่วงเวลาสำคัญอันหลงจะโต้กลับได้อย่างเฉียบขาดและเด็ดเดี่ยว ถึงแม้ว่าตอนนั้นหล่อนจะมีความโง่ที่แกล้งหย่ากับสามี แต่ก็เป็นกังวลว่าสินทรัพย์ของตนจะถูกแม่เฒ่าเฝิงผู้ไร้มโนธรรมและครอบครัวฝ่ายสามีจอมโลภช่วงชิงไป

หล่อนจึงยกทรัพย์สินทั้งหมดให้ลูกสองคนภายใต้ชื่อของคังคัง ถึงแม้ว่าอันหลงจะมาเรียกร้องเอาเงินในช่วงเวลาที่เธอกับเหล่ากู้ลำบากที่สุดก็ตาม ทว่าต่อมาก็คิดได้ว่าตอนนั้นอันหลงก็เป็นห่วงจางฉุ้ยเหลียนมากเช่นกัน

โชคดีที่ตอนนี้ธุรกิจของกู้จื้อเฉิงมั่นคงแล้ว จางฉุ้ยเหลียนเองก็ไม่ใช่คนเกียจคร้านทำงานแต่อย่างใด เมื่อเห็นทั้งสองคนมีชีวิตที่ดี อันหลงก็วางใจยิ่งไปกว่านั้นคือเมืองหลวงได้ก้าวหน้าขึ้นมาก ในเมื่อลูกหลานจะต้องออกจากที่นี่ แล้วหล่อนจะอยู่ต่อทำไม

ธุรกิจฝั่งนี้ของอันหลงมีแนวโน้มไปในทางที่ดีมาโดยตลอด ไม่นานก็มีคนมาเสนอเซ้งร้านถึงที่ แต่หล่อนไม่อยากเซ้งเพราะยกร้านให้กู้จื้อชิว ไม่แน่ว่าลูกสาวอาจจะเปลี่ยนเป็นบ้าน สำหรับหล่อนแล้ว กู้จื้อชิวไม่ใช่เด็กสาวแรกแย้ม ดังนั้นการมีบ้านก็เหมือนมีแต้มต่อ อย่างน้อยแม่สามีจะได้ไม่ปฏิบัติอย่างไม่เป็นธรรมกับลูกสาว

ด้านกู้เต๋อไห่อยู่ ๆ ก็โทรศัพท์ไปด่ากู้จื้อเฉิงเรื่องย้ายบ้านยกใหญ่ กู้จื้อเฉิงถูกด่าโดยไม่ทันตั้งตัว ทำให้จางฉุ้ยเหลียนต้องไปดูว่าเกิดอะไรขึ้นกับพ่อสามีและเย่หง

จางฉุ้ยเหลียนรีบตรงไปยังบ้านของพ่อสามี เมื่อเห็นเย่หงนั่งอยู่บนระเบียงด้วยหน้าตาและท่าทางอ่อนแรงก็ตกใจ

เธอนึกไม่ถึงว่าเย่หงจะแต่งตัวหมือนหญิงชรา นั่งไขว่ห้าง มือถือกล้องยาสูบ เมื่อเห็นจางฉุ้ยเหลียนมาเยือน หล่อนก็สำลักเกือบตายเลยทีเดียว

ป้าเย่เดินเข้ามาหาแล้วพูดว่า “อย่างน้อยหล่อนก็ถือเป็นแม่สามีของเธอคนหนึ่ง เราไม่ได้ขอให้ลูกสะใภ้อย่างเธอมาดูแลถึงที่ แต่การติดต่อมาแค่สองครั้งมันเกินไปไหม”

เมื่อเห็นจางฉุ้ยเหลียนมามือเปล่าจึงแสดงสีหน้าไม่เป็นมิตรเข้าไปอีก “มาเยี่ยมอาวุโสแต่ไม่มีของติดไม้ติดมือ เธอมีการศึกษาจริงหรือเปล่าเนี่ย”

จางฉุ้ยเหลียนขี้เกียจเสวนากับพวกปากมาก แม่สามีอย่างอันหลงไม่เคยบอกให้เธอปรนนิบัติ ตอนนี้สมองของเย่หงมีปัญหาหรือไงถึงอยากให้เธอมาปรนนิบัติ

“พ่อของฉันล่ะ ? ” จางฉุ้ยเหลียนไม่สนใจอีกฝ่าย เอาแต่มองซ้ายมองขวาหาตัวกู้เต๋อไห่

“อยู่ในส้วม ! ” ป้าเย่ตอบอย่างไม่สบอารมณ์

จางฉุ้ยเหลียนตกใจ นึกไม่ถึงว่าคำพูดคำจาของหญิงชราคนนี้จะหยาบคายมาก รออีกพักใหญ่กู้เต๋อไห่ก็เดินถือหนังสือพิมพ์ออกมา เมื่อเห็นจางฉุ้ยเหลียนก็แสดงสีหน้าไร้ความรู้สึกเหมือนเคย

จากนั้นก็ถามออกมาตามตรง “พวกเธอจะย้ายไปอยู่ในเมืองหลวงแล้วหรือ ? ”

ตอนที่จางฉุ้ยเหลียนได้รับสายจากกู้จื้อเฉิง ทั้งสองคนยังต้องคิดให้รอบคอบ เธอพูดอย่างเริงร่าว่า “ยังไม่ตัดสินใจค่ะ พ่อได้ยินมาจากใครหรือคะ ? ”

กู้เต๋อไห่ตะโกนเสียงดัง “ข้างนอกรู้กันหมดแล้ว แต่พวกเธอปิดฉัน เรื่องใหญ่ขนาดนี้ไม่รู้หรือว่าต้องปรึกษาผู้ใหญ่ในครอบครัวก่อน ? เธอสองคนคิดว่าปีกกล้าขาแข็งแล้วใช่ไหม ? ”

ปรึกษากับพ่อแล้วอย่างไร ? ไม่ปรึกษากับพ่อแล้วเราจะมีชีวิตแบบไหน ?

จางฉุ้ยเหลียนหมดอารมณ์แต่ยังพูดด้วยสีหน้าเกรงใจว่า “พ่อเคยบอกว่าเวลามีเรื่องอะไรให้ปรึกษากับพ่อ แต่เรื่องการย้ายไปอยู่ในเมืองดังกระฉ่อนไปทั่ว การจะย้ายบ้านมันไม่ใช่เรื่องง่าย ตอนนี้บ้านก็ยังไม่มี โรงเรียนของคังคังก็ยังไม่ตัดสินใจ แล้วจะย้ายไปอยู่ไหนได้ล่ะคะ ! ”

กู้เต๋อไห่นั่งถอนหายใจอย่างไม่สบอารมณ์อยู่บนโซฟา “บ้านแบบนั้นฉันไม่รู้ว่าทั้งสองคนจะมีความคิดที่ดีไหม ตอนแรกย้ายบริษัทไปในเมือง ฉันก็ไม่รู้ ไม่อย่างนั้นฉันคงเข้าไปขวาง ตอนนี้ขอบอกพวกเธอไว้เลยว่าจะย้ายไปที่นั่นไม่ได้เด็ดขาด ！”

จางฉุ้ยเหลียนตกใจแล้วถามกลับ “ทำไมคะ ? ”

กู้เต๋อไห่พูดตามตรง “ที่นี่เป็นรากฐานเดิมของตระกูลกู้ ญาติพี่น้องและบรรพบุรุษต่างก็อยู่ที่นี่ ถ้าเธอจะออกไปหาเงินก็ช่วยไม่ได้ แต่บ้าน เด็กและหลุมศพต้องอยู่ที่นี่ เข้าใจไหม ? ”

ความหมายของเขาก็คือคนเราจะเก่งสักเพียงไหนยังต้องการคนช่วย ที่นี่มีญาติมากมาย เพื่อนทหาร เพื่อนร่วมงานของเขาก็มีไม่น้อย ไปโรงเรียน ไปหาหมอ ต้องการความช่วยเหลือก็มีคนพร้อมช่วยทุกหนแห่ง

นี่คือความคลาสสิกของคนตงเป่ยตั้งแต่สมัยโบราณมาแล้ว ทุกหนทุกแห่งที่เต็มไปด้วยความซับซ้อนนั้นคือเครือข่าย ถ้าคุณออกไปทำงานข้างนอกแล้วเกิดมีปัญหาต้องการความช่วยเหลือ จะยากกว่าอยู่ที่นี่

ตอนแรกกู้จื้อเฉิงก็รังเกียจคนที่ออกมาทำอาชีพค้าขาย นึกไม่ถึงว่าบิดาของเขาก็มีความคิดแบบนี้ด้วยเหมือนกัน คิดแค่ว่าความสัมพันธ์และเงินก็สามารถมีชีวิตที่ดีได้แล้ว น่าตลกเสียจริง !

กู้เต๋อไห่ไม่รู้ว่าลูกสะใภ้กำลังคิดอะไร เขาพูดถึงมุมมองของตนไม่หยุด ไม่มีอะไรมากไปว่ารากฐานที่มีมานานหลายปี แม้จะมีอุปสรรคไปบ้างแต่ก็มีคนคอยช่วย เขาจึงไม่สามารถไปใช้ชีวิตในสถานที่ไม่คุ้นเคยคนเดียวได้

จางฉุ้ยเหลียนยิ้มอย่างเย็นชา “ตอนที่เขาเริ่มต้นธุรกิจก็ไม่มีใครช่วยเหมือนกันค่ะ แล้วยิ่งไม่ต้องพูดถึงตอนนี้ ธุรกิจของเขาเติบโตมาก เพื่อนทหารและญาติมิตรมีใครบ้างเข้ามาช่วย ? ”

กู้เต๋อไห่อึ้งงัน จางฉุ้ยเหลียนชำเลืองตามองไปทางเย่หงแล้วอดขำไม่ได้ “ช่วยเหลือซึ่งกันและกันก็คือการที่เราช่วยเหลือคนอื่น ไม่ใช่ให้คนอื่นมาช่วยเหลือเรา มนุษย์เดินขึ้นที่สูง น้ำไหลลงที่ต่ำ สำหรับญาติมิตรที่มือไม่พายแล้วยังเอาเท้าราน้ำเหล่านั้น เราไม่อยากสนใจค่ะ โลกภายนอกกว้างใหญ่ พ่อมาช่วยสนับสนุนลูกชายดีกว่า อย่าถ่วงเขาในเวลาสำคัญแบบนี้เลยค่ะ ถึงอย่างไรถ้าลูกชายของพ่อก็มีความก้าวหน้าแล้วหน้าตาและชื่อเสียงพ่อก็จะดีไปด้วย”

จางฉุ้ยเหลียนทำให้กู้เต๋อไห่ถึงกับสำลักพูดไม่ออก เดี๋ยวอ้าปากเดี๋ยวหุบปากเหมือนจะพูดอะไรสักอย่างอยู่นาน ก่อนจะเมินไปทางอื่นอย่างกลั้นใจ

เมื่อเย่หงเห็นเหตุการณ์นี้ก็พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนล้า “พ่อเธอรู้ว่าพวกเธอมีความสามารถ เขาแค่โกรธที่พวกเธอไม่บอกสักคำ เรื่องใหญ่ขนาดนี้เขาดันได้ยินจากคนนอก เขาเป็นผู้อาวุโสจะไม่เสียใจได้อย่างไร”

นอกเหนือจากนั้นยังกล่าวหากู้จื้อเฉิงอกตัญญู จางฉุ้ยเหลียนนึกไม่ถึงว่าเย่หงจะมีวิสัยทัศน์ตื้นเขินขนาดนี้ เด็กยังไม่ทันเกิดมาก็แก่งแย่งชิงดีกันแล้ว กู้เต๋อไห่มีอะไรบ้าง ? เงินที่มีจะพอซื้อบ้านได้ไหม ?

“ฉันพูดกับพวกเธอไปแล้ว เรื่องนี้ยังไม่ได้รับการตัดสิน ฉันมีเรื่องที่ยังไม่ได้จัดการ เขาอยู่ที่นั่น แม้แต่บ้านก็ยังไม่มี แล้วจะพาครอบครัวย้ายไป จะไปทำอะไร ? แม้เราจะเช่าบ้านอยู่ แต่เวลาเด็กต้องเข้าโรงเรียนได้มีปัญหาแน่ ในเมืองไม่ได้เล็กเหมือนชุมชนของเรา การย้ายโรงเรียน อย่างน้อยเธอต้องหาโรงเรียนที่เหมาะสมกับเด็กด้วย”

จางฉุ้ยเหลียนจึงพูดอย่างจนปัญหาว่า “คนเดินขึ้นที่สูง เด็กก็เป็นแบบนั้นเหมือนกันค่ะ เราคงหาโรงเรียนที่มีคุณภาพการศึกษาต่ำกว่าตอนนี้ไม่ได้”

กู้เต๋อไห่นึกถึงหลานชายที่เฉลียวฉลาดจึงอดพยักหน้าไม่ได้ “การเข้าเรียนคือเรื่องใหญ่ เรื่องนี้เธอสองคนต้องคิดกันอย่างละเอียดรอบคอบ”

จางฉุ้ยเหลียนยิ้มและพูดว่า “ดังนั้นพ่ออย่าคล้อยตามคนอื่นสิคะ คนในบ้านก็ท้องอยู่ ไม่ต้องมาห่วงเราหรอกค่ะ ”

กู้เต๋อไห่มองไปทางเย่หง หล่อนจึงขยิบตาใส่เขาหนึ่งครั้ง เขาเงียบไปพักใหญ่แล้วมองจางฉุ้ยเหลียนด้วยความรู้สึกไม่รู้จะพูดอะไร ทำได้แค่พูดอ้อม ๆ ว่า “ที่เธอพูดก็ถูก ตอนนี้สุขภาพร่างกายของเย่หงไม่ค่อยดี ตอนที่นอนโรงพยาบาลก็เสียค่าใช้จ่ายเป็นจำนวนมาก เกือบรักษาเด็กไว้ไม่ได้”

จางฉุ้ยเหลียนหัวเราะอย่างเย็นชา ดังนั้นจึงพบว่าเงินในบ้านไม่พอใช่ไหมล่ะ ลูกของตัวเองกำลังจะเกิดมา แต่ค่าใช้จ่ายของลูกเลี้ยงก็มากอยู่แล้ว ตอนนี้จึงเสียใจ คิดอยากยื่นมือมาขอความช่วยเหลือจากเธอหรือไง ?

เธอไม่สนใจเรื่องนี้จึงแกล้งทำไม่ได้ยินและพูดว่า “หนูขอบอกว่าดูแลตัวเองเยอะ ๆ นะคะ ก่อนหน้านั้นกู้จื้อเฉิงโทรศัพท์มาตามหนูแล้ว แต่หนูก็ไม่ได้รีบร้อนแต่อย่างใด ไว้กลับถึงบ้าน หนูจะให้เขาส่งของมาให้นะคะ มีไก่ กระดูกหมูและของบำรุงครรภ์ต่าง ๆ ข้าวของเครื่องใช้ในบ้านยังพออยู่ไหม ของที่หนูส่งมาให้ครั้งที่แล้วน่าจะยังไม่หมด”

กู้เต๋อไห่อยู่กับอันหลงมานานหลายปี ไม่เคยเป็นกังวลเรื่องเงินในบ้านจึงมักได้ทานปลาหรือเนื้อเป็นเรื่องปกติ หลังจากหย่ากันก็ได้ไปอยู่กับมารดาที่บ้านชั่วคราว แม่เฒ่าเฝิงค่อนข้างประหยัด เขาจึงไม่เคยรู้สึกว่าใช้จ่ายไม่พอแต่อย่างใด ต่อมาความเกลียดชังในอดีตระหว่างพ่อลูกก็ได้มลายหายไป เด็กทั้งสองจึงแสดงความกตัญญูโดยรับผิดชอบเรื่องค่าใช้จ่ายภายในบ้านให้

ตอนนี้เย่หงตั้งครรภ์ นอนโรงพยาบาลไปแล้วหนึ่งครั้ง วันเวลาผ่านไปอย่างทุกข์ทรมาน ตอนแรกที่อันหลงมาหาเรื่อง กู้เต๋อไห่พูดเองว่าจะเลี้ยงลูกแล้วจะเปลี่ยนหน้ากันเร็วขนาดนี้เลยหรือ ?

เมื่อคิดได้ จางฉุ้ยเหลียนก็ยืดตัวขึ้นและพูดว่า “วันนี้แม่อันจะมาทานข้าวที่บ้านของหนู หนูคงอยู่ต่อไม่ได้แล้วค่ะ พรุ่งนี้ถ้าหนูยุ่งมากก็อาจจะให้คนอื่นมาส่งของแทน” เมื่อพูดจบก็หันไปยิ้มให้เย่หง “พี่หง ถ้าขาดเหลืออะไรก็บอกฉันได้เลยนะ”

นอกจากขัดสนเงินแล้วจะขัดสนอะไรได้อีก กู้เต๋อไห่แสดงสีหน้าเยาะเย้ยโดยไม่พูดอะไรออกมา

หางตาของจางฉุ้ยเหลียนเหลือบไปเห็นเย่หงกำลังขยิบตา หล่อนคงพูดไม่ได้เลยให้ชายชราแสดงความร้อนใจแทน จางฉุ้ยเหลียนจึงถามเย่หงว่า “ไม่ขัดสนเรื่องเงินใช่ไหม ? ฉันจำได้ว่าปีนี้เงินเดือนของพ่อขึ้นด้วย พวกคุณเคยบอกไว้ว่าไม่มีทางเลี้ยงลูกเหมือนที่ฉันเลี้ยงคังคังแน่นอน ก็น่าจะไม่มีปัญหานะคะ ”

เย่หงส่งเสียงเฮอะออกมา มุมปากกระตุกยิ้ม “แน่นอนอยู่แล้ว” โดยไม่กล้าเอ่ยเรื่องเงินแม้แต่คำเดียว