คุณหนูใหญ่ผู้นี้กลับมาเพื่อแก้แค้น - บทที่ 355 แน่นอนว่าไม่ไปแล้ว

บทที่ 355 แน่นอนว่าไม่ไปแล้ว

“ดีค่ะ!”

ป้าหวังพยักหน้าอย่างพอใจ

เธอมองคู่ที่อยู่ตรงหน้าด้วยความพึงพอใจ รอยยิ้มบนใบหน้าห้ามไม่อยู่

วันนี้เป็นวันที่ดีจริง ๆ เรื่องดี ๆ มารวมกันในวันเดียว ถ้าไม่ใช่เพราะได้กัดลิ้นตัวเองไปแล้ว ป้าหวังคงไม่กล้าเชื่อว่าตอนนี้ไม่ได้อยู่ในความฝัน

ทุกอย่างเป็นไปตามที่เธอเคยจินตนาการไว้ คุณหนูกับคุณอวิ๋นได้อยู่ด้วยกันแล้ว พวกเขาได้อยู่ด้วยกันจริง ๆ ระหว่างพวกเขาไม่มีการต่อรองใด ๆ !

เสิ่นเมิ่งเห็นท่าทางของป้าหวังแบบนี้ ในใจก็โล่งขึ้น แต่ตั้งใจทำหน้าเคร่งพูดเสียงหนักแน่น “แล้วตอนนี้คุณยังจะย้ายออกอีกไหม?”

“เอ่อ…” รอยยิ้มบนใบหน้าป้าหวังดูเก้อเขิน เธอมองไปที่อวิ๋นโม่เทียนข้าง ๆ แล้วมองกลับมาที่เสิ่นเมิ่งตรงหน้า ยิ้มแหย ๆ แต่ไม่พูดต่อ

อวิ๋นโม่เทียนหัวเราะ จับมือป้าหวังเบา ๆ พูดอย่างจริงใจ

“ป้าหวัง ที่นี่ผมไม่ขาดอะไรเลย ขาดแค่ป้าคนเดียว ถ้าป้าไป พวกเราก็จะไม่มีอาหารอร่อย ๆ กินแล้วนะ!”

“งั้นฉัน…”

ป้าหวังก้มหน้าด้วยความเขินอาย แล้วรีบเงยหน้าขึ้นมา แต่ยังไม่ทันได้พูดคำว่าไม่ไปแล้ว

“ยังจะไปอยู่หรือ?”

เสิ่นเมิ่งที่อยู่ข้าง ๆ พูดแทรกขึ้นมาทันที

“ป้าหวัง ดูสิ ของก็เก็บเรียบร้อยแล้ว เก็บสะอาดเรียบร้อยขนาดนี้ แถมคนก็ออกมาแล้ว อย่ากลับเข้าไปเลย เรายังไปกันดีกว่า!”

“หา?”

ป้าหวังอึ้งไป

เมื่อกี้ตอนที่รู้ว่าเธอจะไป คนที่ร้อนใจที่สุดก็คือคุณหนู

แต่ตอนนี้คนที่พยายามให้เธอไปไม่ต้องกลับมาก็คือคุณหนูเหมือนกัน

คุณหนูเป็นอะไรไป? เธอหมายความว่ายังไง? เธอต้องการให้ตัวเองไปหรือไม่ต้องการให้ไปกันแน่?

“หาอะไร? เมื่อกี้ไม่ใช่คุณบอกเองหรือว่าจะไป? ใครห้ามก็ไม่ฟัง!”

เสิ่นเมิ่งทำหน้าเคร่ง

“ยังไง? ตอนนี้ไม่อยากไปแล้วหรือ?”

“ฉัน ฉัน…”

ป้าหวังพูดอะไรไม่ถูก

เมื่อกี้เธอก็อยากไปจริง ๆ เพราะคิดว่าถ้าอยู่ที่นี่ต่อไป คุณหนูก็ต้องขายตัวเองครั้งแล้วครั้งเล่าเพื่อเธอ เธอจึงต้องไป

แต่ตอนนี้มันต่างกันแล้ว เธอรู้แล้วว่าคุณหนูกับคุณอวิ๋นไม่ได้ต่อรองกัน เธอก็ไม่ต้องรู้สึกผิดแล้ว แน่นอนว่าสามารถอยู่ที่นี่ต่อไปได้

อีกอย่าง ตอนนี้ข้างนอกยังมีคนร้ายมากมายที่ต้องการทำร้ายเธอ ฟางฟางพูดถูก แค่เธอออกจากประตูนี้ไป ก็จะมีอันตราย

มีแต่คนโง่เท่านั้นที่จะทิ้งที่หลบภัยที่ปลอดภัยแล้วออกไปเผชิญพายุลูกใหญ่!

“พอเถอะ ที่ป้าหวังอยากไปเมื่อกี้มีเหตุผล ตอนนี้เรื่องก็จบแล้ว แน่นอนว่าต้องอยู่ที่นี่ต่อสิ! ไม่งั้นจะให้เธอไปอยู่ที่ไหน?”

อวิ๋นโม่เทียนทนดูต่อไปไม่ไหวแล้ว

เขากลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่

ที่แท้เด็กคนนี้ไม่เพียงแต่อ่อนโยนละเอียดอ่อนกับป้าหวังได้ แต่ยังดุป้าหวังเหมือนดุเด็กได้ด้วย ท่าทางแบบนี้ของเธอ เหมือนเด็กที่โตแล้วจริง ๆ

เขาตบมือเสิ่นเมิ่งเบา ๆ แล้วยิ้มพูดกับป้าหวัง

“ป้าหวัง ตอนนี้ป้ารู้ทุกอย่างแล้ว อยู่ที่นี่ได้อย่างสบายใจแล้วใช่ไหม? ต่อไปถ้ามีอะไรป้าสามารถถามผมได้โดยตรง อย่าเก็บไว้ในใจแล้วทำอะไรหุนหันพลันแล่น วันนี้โชคดีที่ตอนป้าออกมา พวกเราอยู่ที่หน้าประตูพอดี เลยห้ามป้าไว้ได้ ถ้าวันนี้ป้าวิ่งออกไปคนเดียว แล้วเกิดอันตรายอะไรขึ้นมา ผลที่ตามมาก็จะร้ายแรงนะ”

“ใช่ ๆ คุณอวิ๋นพูดถูกแล้ว ต่อไปฉันจะไม่ทำแบบนี้อีก”

ป้าหวังในที่สุดก็หาทางลงได้ รีบรับคำทันที

เธอพยักหน้าติด ๆ กัน แล้วมองไปที่เสิ่นเมิ่งที่ยังคงทำหน้าบึ้งตึงอย่างโกรธเคือง ก่อนจะเอ่ยเสียงแผ่วอย่างระมัดระวัง “คุณหนู อย่าโกรธเลยนะคะ ต่อไปฉันจะไม่ทำอะไรตามใจตัวเองอีกแล้ว ถ้ามีอะไรฉันจะปรึกษาคุณก่อนนะคะ ได้ไหม?”

แม้ว่าเสิ่นเมิ่งจะยังทำหน้าบึ้ง และพูดจากับตนเองด้วยท่าทีไม่ดี แต่ป้าหวังรู้ดีว่าคุณหนูแกล้งโกรธเพื่อให้ตนเองจำบทเรียนนี้ไว้

แม้ว่าเธอจะง้อด้วยความระมัดระวัง แต่ในใจกลับรู้สึกหวานซึ้งเป็นพิเศษ