คุณหนูใหญ่ผู้นี้กลับมาเพื่อแก้แค้น - บทที่ 356 เขาสารภาพรักแล้ว

บทที่ 356 เขาสารภาพรักแล้ว

“หึ แบบนี้ค่อยดีหน่อย”

เสิ่นเมิ่งแค่นเสียงจมูก

ป้าหวังยิ้มออกมาทันที ฟางฟางรีบเดินเข้ามาช่วยถือของด้วยความกระตือรือร้น

ลู่หมิงเข็นรถเข็นของเธอไปที่โต๊ะอาหาร พลางพูดว่า

“ป้าหวังครับ ดูสิ เรื่องแค่นี้เอง ทำให้กินข้าวเที่ยงไม่อิ่มเลย ไปนั่งที่โต๊ะกันเถอะ ให้ฟางฟางอุ่นอาหารแล้วผมจะนั่งเป็นเพื่อนป้าด้วย”

พูดจบเขาก็ลดเสียงลงกระซิบเบา ๆ

“พอดีผมก็ยังกินไม่อิ่มเลย”

“ดี ๆ เรากินกันอีกหน่อย”

ป้าหวังกินข้าวเที่ยงไม่อิ่มจริง ๆ ตอนนี้อารมณ์ดีขึ้น ความอยากอาหารก็กลับมา ท้องก็หิวนิดหน่อย เลยตอบตกลงอย่างไม่เกรงใจ

เสิ่นเมิ่งมองแผ่นหลังของป้าหวัง ในที่สุดหัวใจก็ค่อย ๆ สงบลง เธอยกข้อมือดูนาฬิกา พบว่าใกล้เวลาทำงานแล้ว จึงอุทานออกมา

“ตายแล้ว จะสายแล้ว!”

“งั้นฉันไปส่งเอง!”

อวิ๋นโม่เทียนพูดอย่างไม่รอให้ตอบ คว้าไหล่เธอเอาไว้ พาเดินออกไปด้วยกัน ท่าทางทั้งเผด็จการและชวนให้คลางแคลง

ถ้าเป็นเมื่อก่อน การกระทำแบบนี้ต้องทำให้เสิ่นเมิ่งรู้สึกต่อต้านแน่นอน แต่ไม่รู้ทำไม ตอนนี้เมื่อถูกผู้ชายคนนี้โอบไหล่ออกไป กลับไม่รู้สึกต่อต้านเลยแม้แต่น้อย เธอรู้สึกแค่ว่าอ้อมกอดนี้อบอุ่นและปลอดภัย ทำให้เธอรู้สึกสบายใจและมั่นคง

หัวใจเต้นตึกตักอีกครั้งอย่างห้ามไม่อยู่ เสิ่นเมิ่งไม่รู้ตัวว่าใบหน้าของเธอแดงขึ้นแล้ว เธอก้มหน้าลงเล็กน้อย ดวงตาเต็มไปด้วยความเขินอาย ใบหน้าเต็มไปด้วยท่าทางเขินอายแบบสาวน้อย

รถเบนซ์สีดำพุ่งออกจากประตู แล่นไปบนถนนกว้าง เสิ่นเมิ่งนั่งที่เบาะข้างคนขับ นิ้วเรียวจับเข็มขัดนิรภัยแน่น มองตรงไปข้างหน้า ไม่กล้ามองชายหนุ่มที่นั่งขับรถข้าง ๆ

สมองของเธอเหมือนเสียงลมที่เกิดจากรถวิ่งเร็ว ดังอื้ออึง

ความรู้สึกประหลาดผุดขึ้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจ เธอรู้สึกว่าความสัมพันธ์ของเธอกับผู้ชายคนนี้เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง

เปลี่ยนเป็นอะไร?

คู่รักหรือ?

ไม่ใช่! นอกจากคำพูดที่เพิ่งพูดต่อหน้าป้าหวัง พวกเขาไม่เคยพูดถึงเรื่องคบหากันเลย

แน่นอนว่าเธอไม่กล้าพูด แต่เขาก็ไม่ได้พูดเช่นกัน เมื่อครู่ในห้องชั้นสอง แม้ว่าชายคนนี้จะจูบเธอและพูดคำหวาน ๆ แต่เขาก็ไม่ได้สารภาพรักกับเธอนี่!

การคบหาปกติไม่ควรมีขั้นตอนที่ถูกต้องหรอกหรือ? เริ่มจากการสารภาพรัก แล้วตกลงคบกัน แล้วจับมือกอด จูบ แล้วก็…

แต่พวกเขาไม่มีอะไรเลย ลำดับขั้นตอนก็ไม่ถูก ไม่ใช่การคบหาแบบปกติ พวกเขาทำเรื่องแบบนั้นไปแล้ว แต่ยังไม่มีการสารภาพรัก

แล้วพวกเขา กำลังคบหากันจริง ๆ หรือ? สิ่งที่เขาพูดกับป้าหวังเมื่อกี้เป็นแค่การแสดงเพื่อช่วยเธอ หรือว่าแอบพูดความในใจกันแน่? เป็นการแสดงหรือ? แล้วทำไมสายตาของเขาถึงจ้องมองเธอตลอด แถมยังดูจริงจังขนาดนั้น? เขาอยากคบกับเธอจริง ๆ หรือเปล่า? หรือว่าแค่แกล้งเล่นกับเธอ?

“ฮึ…”

สมองของเสิ่นเมิ่งยิ่งสับสนมากขึ้น

เธอหลับตา พยายามถอนหายใจออกมา ไม่ควรคิดอีกแล้ว ยิ่งคิดยิ่งสับสน!

“เด็กโง่ กำลังคิดอะไรอยู่?”

จู่ ๆ ก็มีมือข้างหนึ่งยื่นมา อวิ๋นโม่เทียนยิ้มที่มุมปาก ในดวงตามีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

มือข้างหนึ่งจับพวงมาลัย อีกข้างจับมือที่เธอใช้กำเข็มขัดนิรภัยแน่น ยิ้มอย่างอ่อนโยนงดงาม

“คำที่ฉันพูดกับป้าหวังเมื่อกี้ เธอได้ยินชัดใช่ไหม? แม้ว่าการสารภาพรักแบบนั้นจะดูรีบร้อนและไม่เป็นทางการ แต่ฉันคิดว่า วิธีสารภาพรักแบบนี้ก็เหมาะกับเราดีนะ เธอว่าไง?”

“อะไรนะ?”

ร่างของเสิ่นเมิ่งแข็งทื่อ สมองที่เมื่อกี้ยังสับสนวุ่นวายกลับว่างเปล่าในทันที

เธอได้ยินอะไรกันแน่? ผู้ชายคนนี้พูดอะไร? เขาบอกว่าสิ่งที่เขาพูดกับป้าหวังเมื่อครู่นี้คือการสารภาพรักกับเธอหรือ?

ผู้ชายคนนี้ เขา… เขาอ่านใจคนได้หรือเปล่า? ทำไมเขาถึงรู้ว่าในหัวของเธอกำลังคิดอะไรอยู่?