คุณหนูใหญ่ผู้นี้กลับมาเพื่อแก้แค้น - บทที่ 357 นี่เธอกำลังปฏิเสธฉันหรือ

บทที่ 357 นี่เธอกำลังปฏิเสธฉันหรือ

“ฉันบอกว่า ฉันชอบเธอ”

รถค่อย ๆ ชะลอความเร็วลง อวิ๋นโม่เทียนหันหน้ามา ดวงตาทั้งคู่จ้องมองหญิงสาวข้าง ๆ อย่างนิ่ง ๆ ก่อนเอ่ยเสียงนุ่มนวล

“ฉันอยากอยู่กับเธอ ปกป้องเธอ ดูแลเธอ รักทะนุถนอมเธอ ไม่ให้เธอต้องเสียใจ และจะไม่ยอมให้ใครรังแกเธอ”

สีหน้าของเขาสงบนิ่ง มีเพียงดวงตาคู่นั้นที่เต็มไปด้วยความรักและความลึกซึ้งราวกับคลื่นในทะเล ความรักและความลึกซึ้งนั้นถาโถมเข้ามาจนท่วมท้นหัวใจของเสิ่นเมิ่งในทันที

เธอจมดิ่งอยู่ในมหาสมุทรอันมืดมิดนี้ ไม่อาจกลับขึ้นฝั่งได้เสียที

มันเป็นเรื่องจริง

เธอได้ยินคำสารภาพรักจากชายคนนี้

เขาพูดอย่างจริงจังและหนักแน่น ไม่ใช่การพูดเล่น และไม่ใช่การแกล้งเธอ

เธอยังรู้สึกถึงความจริงแท้ของเขา รู้สึกถึงฝ่ามือที่อบอุ่น และอ้อมกอดที่แข็งแรง

ทั้งหมดเป็นเรื่องจริง

ดูเหมือนว่าเขาไม่ได้รับคำตอบจากเธอนานเกินไป อวิ๋นโม่เทียนขมวดคิ้วเล็กน้อย ถามเสียงเบา

“คุณเสิ่น ผมกำลังสารภาพรักกับคุณนะ อย่างน้อยก็ให้คำตอบผมหน่อย ท่าทางแบบนี้ของคุณ ทำให้ผมรู้สึกว่าคุณกำลังปฏิเสธผมนะ”

“ฉัน…”

เสิ่นเมิ่งในที่สุดสมองที่ว่างเปล่าก็กลับมาทำงานตามปกติ เธอสะดุ้งตื่นจากภวังค์ แต่กลับก้มหน้าลงอย่างรวดเร็ว ใบหน้าแดงไปถึงใบหู

เธอควรจะตอบรับคำสารภาพรักของเขาอย่างไรดี?

เธอไม่เคยคิดว่าจะได้อยู่กับผู้ชายคนนี้เลย!

แล้วตอนนี้เธอควรทำอย่างไร? ควรตอบรับ หรือปฏิเสธ?

ราวกับผีเข้า ในตอนที่เธอเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง เธอพูดออกมาอย่างกะทันหัน

“ฉันสัญญากับพ่อแม่ไว้ว่าช่วงนี้จะไม่มีแฟน ฉันสัญญากับพวกเขาว่าจะเป็นทายาทที่ดีของตระกูลเสิ่นในอนาคต ดังนั้นฉัน…”

“เธอกำลังปฏิเสธฉันจริง ๆ สินะ”

รถหยุดกะทันหัน

อวิ๋นโม่เทียนมือหนึ่งยังจับพวงมาลัย แต่มืออีกข้างที่จับมือหญิงสาวอยู่ค่อย ๆ คลายออก

เธอไม่รู้ว่าตัวเองต้องรวบรวมความกล้ามากแค่ไหนถึงจะพูดประโยคเมื่อครู่ออกมาได้ เธอก็ไม่รู้ว่าตัวเองต้องอาศัยช่วงเวลาขับรถถึงจะสามารถพูดความในใจออกมาได้อย่างไม่มีพิธีรีตอง

เขาก็กังวลมากเหมือนกันว่าจะถูกเธอปฏิเสธ และในที่สุดเขาก็ถูกเธอปฏิเสธจริง ๆ

สีหน้าของเขาดูหนักอึ้ง รอยยิ้มขมขื่น

“ไม่เป็นไร…”

“งั้นเราเป็นเพื่อนกันก่อนได้ไหม?”

เสิ่นเมิ่งกลับคว้ามือที่กำลังคลายออกของเขาไว้ทันที จับมือนั้นแน่น

ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความวิงวอน

“รอให้ฉันทำทุกอย่างที่อยากทำเสร็จ รอให้ฉันเป็นทายาทที่มีคุณสมบัติครบถ้วน ฉันถึงจะมีแฟนได้!”

เธอพูดได้แค่นี้ ไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้อีก แต่หัวใจของเธอกลับเต้นรัวไม่หยุด และมีแนวโน้มจะเต้นเร็วขึ้นเรื่อย ๆ

เสิ่นเมิ่งต้องยอมรับว่า เธอกลัวการถูกปฏิเสธอยู่บ้าง

“เด็กโง่” อวิ๋นโม่เทียนยิ้ม

เขาก้มตัวลงมาอย่างกะทันหัน มือประคองแก้มของเธอไว้ แล้วจูบลงมาอย่างลึกซึ้ง

จูบนี้มาอย่างฉับพลัน ร้อนแรงและเต็มไปด้วยความปรารถนา อ่อนโยนและละเอียดอ่อน

สมองของเสิ่นเมิ่งว่างเปล่าอีกครั้ง เธอรู้สึกถึงริมฝีปากและปลายลิ้นอันอ่อนโยนของชายคนนั้น ค่อย ๆ หลับตาลง ในใจมีคลื่นทะเลซัดสาด ทั้งรุนแรงและสงบนิ่ง

ราวกับความฝัน เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าวันหนึ่งเธอจะมีความสัมพันธ์แบบนี้กับผู้ชายที่เธอเคยสาบานว่าจะต้องหลีกเลี่ยงให้ได้

ยิ่งไปกว่านั้น เธอไม่เคยคิดว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เธอเริ่มมีความรู้สึกพิเศษต่อชายคนนี้…

ทุกอย่างดูเหมือนจะเกิดขึ้นอย่างกะทันหัน แต่ก็มีร่องรอยให้ตามหา

เสิ่นเมิ่งพิงร่างชิดพนักเก้าอี้ เธอดื่มด่ำอยู่ในจูบอันหวานละมุนนี้ จนไม่ทันสังเกตว่าตรงหน้าต่างฝั่งตรงข้าม มีกล้องสีดำกำลังจับภาพเธอและอวิ๋นโม่เทียนที่กำลังกอดกันอยู่

เลนส์สี่เหลี่ยมจับภาพใบหน้าทั้งสองไว้พอดี

“แชะ! แชะ!”

คนที่ถือกล้องเปลี่ยนมุมถ่ายเป็นระยะ ถ่ายติดต่อกันหลายภาพ แล้วเก็บกล้อง หรี่ตามองใบหน้าทั้งสองในหน้าต่างรถ ริมฝีปากหนาพ่นคำออกมาอย่างเดือดดาล

“ไอ้คนถ่อย!”