คุณหนูใหญ่ผู้นี้กลับมาเพื่อแก้แค้น - บทที่ 358 เธอไม่คู่ควร

บทที่ 358 เธอไม่คู่ควร

อู๋จวินเป็นคนถ่ายภาพ เขาคอยเฝ้าที่นี่มานาน ในที่สุดก็ได้เห็นภาพนี้ ในใจทั้งตื่นเต้นและเกลียดชัง

หลังจากถ่ายภาพเสร็จ เขารีบเปิดโทรศัพท์ค้นหาชื่อเสิ่นจงเฉินในรายชื่อ แล้วกดโทรออก

“ตู้ด…ตู้ด…”

เสียงโทรศัพท์ดังสองครั้ง ก็มีคนรับสาย เสียงคุ้นเคยดังมาจากหูฟัง

“เป็นยังไงบ้าง ได้ผลไหม?”

“ได้แล้วครับท่านเสิ่น ผมถ่ายภาพไว้แล้ว”

เสียงของอู๋จวินราบเรียบ ดูเหมือนจะใจเย็นมาก

เสิ่นจงเฉินหัวเราะลั่น เสียงหัวเราะของเขาดังผ่านหูฟังมา ฟังคล้ายเสียงคำรามของสัตว์ป่า

กล้ามเนื้อที่แก้มของอู๋จวินเกร็ง แต่เขาไม่ได้หัวเราะตาม เขาเพียงแค่กัดฟันแน่น รอให้อีกฝ่ายพูด

“นายหัวเราะไม่ออกสินะ?”

เสิ่นจงเฉินหยุดหัวเราะในที่สุด แล้วพูดขึ้นทันที

“อู๋จวินนายคงไม่ได้ยังมีใจให้ผู้หญิงคนนั้นอยู่หรอกนะ? ถึงได้รู้สึกไม่สบายใจที่เห็นเธออยู่กับผู้ชายคนอื่น?”

“ไม่มีครับ! คุณคิดมากไป!”

อู๋จวินรีบตัดบทอีกฝ่าย แต่ดวงตาที่จ้องมองกระจกรถกลับเต็มไปด้วยความเกลียดชังและริษยาอย่างเห็นได้ชัด

เขาจะรู้สึกสบายใจได้อย่างไร

เขาทุ่มเทให้ผู้หญิงคนนั้นมากมาย แต่ได้อะไรตอบแทน? อย่าว่าแต่โอกาสได้สัมผัสเธอเลย แม้แต่โอกาสจับมือหรือกอดเธอก็ยังไม่มี! และตอนนี้ แม้แต่สิทธิ์ที่จะเป็นเพื่อนเขาก็ยังไม่มี เขาเป็นแค่ลูกน้องของเธอ เป็นแค่…เครื่องมือของเธอ

เธอจะมองเห็นเขาก็ต่อเมื่อเขาตั้งใจทำงาน รวมใจเป็นหนึ่งกับเพื่อนร่วมงาน ช่วยกันสร้างผลงานให้เธอ ผู้หญิงคนนี้ถึงจะมองเห็นเขา แล้วยิ้มให้เขาอย่างสุภาพ!

เธอตระหนี่แม้แต่รอยยิ้มที่จะให้เขา แต่กลับไปจูบกับผู้ชายอื่นกลางถนนได้! ไม่ใช่เพราะอะไร แค่เพราะเขาไม่คู่ควร!

ไม่ ไม่ใช่เพราะเขาไม่คู่ควร! แต่เป็นเพราะผู้หญิงคนนี้ไร้น้ำใจ! เธอใช้เขาตั้งแต่แรก! เธอต่างหากที่ไม่คู่ควร! ไม่คู่ควรที่เขาจะดีกับเธอขนาดนั้น และไม่คู่ควรที่เขาจะทุ่มเทให้เธอมากมายขนาดนั้น!

“ฉันหวังว่าฉันจะคิดมากไป”

เสียงของเสิ่นจงเฉินดังมาจากปลายสายอีกครั้ง แต่คราวนี้เสียงของเขาทุ้มต่ำ ชัดเจนว่ามีนัยเตือน

“อู๋จวินนายเคยทรยศฉันเพื่อเธอมาครั้งหนึ่งแล้ว ที่ฉันให้นายกลับมาครั้งนี้ เพราะเห็นว่านายอยู่กับฉันมาหลายปี ไม่เคยทำเรื่องแย่ ๆ อื่น แต่ฉันไม่อยากถูกทรยศอีกครั้ง หวังว่านายจะเข้าใจ ถ้านายกล้าทรยศฉันอีก เราจะต้องคิดบัญชีทั้งเก่าและใหม่พร้อมกัน!”

“ผมเข้าใจครับท่านเสิ่น คุณคิดมากไป ผมเคยบอกแล้วว่า ถ้าผมทำผิดต่อคุณอีก จะให้คุณจัดการตามใจ!”

อู๋จวินตกใจในใจ รีบพูด

“อีกอย่าง…”

อีกอย่าง เขาก็ทรยศผู้หญิงคนนั้นไปแล้ว

คนเราอาจจะเป็นคนทรยศได้หนึ่งสองครั้ง แต่จะเป็นเหมือนต้นหญ้าที่เอนไปตามลมไม่ได้ ถ้าเป็นแบบนั้น เขาจะไม่มีที่ยืนในเร็ว ๆ นี้!

“งั้นก็ดี”

เสียงหัวเราะของเสิ่นจงเฉินทุ้มต่ำ แล้วพูดต่อทันที

“เอาละ จัดการรูปภาพแล้วรีบส่งมาให้ฉัน ฉันมีธุระด่วน!”

“ครับ ท่านเสิ่น”

อู๋จวินไม่กล้าชักช้า รีบรับคำแล้ววางสาย

แต่หลังจากวางสาย เขาก็ไม่ได้รีบจัดการรูปภาพทันที แต่พิงหน้าต่างหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดช้า ๆ เขาขมวดคิ้วสูบบุหรี่ สูดเข้าไปแรง ๆ แล้วค่อย ๆ พ่นออกมา ควันบุหรี่ลอยไปทางรถคันนั้น สายตาของเขาเปลี่ยนเป็นดุร้ายและคมกริบ

ในเมื่อได้ไม่ได้ ก็ทำลายเธอซะเลย!

เสิ่นเมิ่งเธออย่าโทษฉันเลย เธอเองที่บังคับให้ฉันต้องทำแบบนี้

สิบนาทีต่อมาคอมพิวเตอร์ของเสิ่นจงเฉินส่งเสียงดัง ติ๋ง ลวี่ซินที่นั่งเฝ้าหน้าคอมพิวเตอร์อยู่ร้องอย่างดีใจ

“คุณลุงคะ อีเมลมาแล้ว!”

“เปิดดูซิ”

เสียงของเสิ่นจงเฉินดังแผ่วเบามาจากด้านนอก

ลวี่ซินกดปุ่มเมาส์ซ้ายอย่างรวดเร็ว หน้าจอคอมพิวเตอร์เริ่มแสดงภาพสไลด์ทันที แต่ละภาพคมชัดระดับ HD จนทำให้ลวี่ซินต้องร้องออกมาติด ๆ กัน

“ว้าว! มันส์มาก! ตื่นเต้นสุด ๆ !”