คุณหนูใหญ่ผู้นี้กลับมาเพื่อแก้แค้น - บทที่ 366 เธอใจสั่นแล้วใช่ไหม
บทที่ 366 เธอใจสั่นแล้วใช่ไหม
“ได้ครับ!” คนขับรถรีบสตาร์ทรถทันที มุ่งหน้าไปยังคฤหาสน์ตระกูลเสิ่น
รถแล่นไปอย่างนุ่มนวลและรวดเร็ว อุณหภูมิแอร์ในรถกำลังพอดี แต่เสิ่นจงเฉิงกลับรู้สึกอึดอัดโดยไม่มีสาเหตุ
เขาเลื่อนกระจกลง สายลมหนาวในเดือนสิบสองพัดเข้ามาปะทะร่างจนเขาสะท้านไปทั้งตัว ความเย็นแล่นขึ้นสู่ศีรษะ จมูกเริ่มคัน จนต้องจามออกมาดังลั่น
“ประธาน อากาศหนาวมากนะครับ อย่าเปิดกระจกกว้างขนาดนั้นเลย เดี๋ยวจะเป็นหวัด!”
คนขับรีบเลื่อนกระจกขึ้น เหลือช่องเล็ก ๆ ให้อากาศถ่ายเทได้ พลางพึมพำด้วยความเป็นห่วง
“อืม…”
จามหนักไปหน่อย สมองของเสิ่นจงเฉิงยังมึน ๆ อยู่ เขาตอบรับเสียงอู้อี้ สายตามองออกไปนอกหน้าต่าง แต่ในหัวกลับผุดความสงสัยขึ้นมา
ตอนนี้เป็นเดือนสิบสองแล้ว อากาศหนาวขนาดนี้ คนนั่งในรถยังไม่อยากเปิดหน้าต่าง แล้วทำไมตอนเที่ยงวันนี้เสิ่นเมิ่งถึงเปิดหน้าต่างกว้างขนาดนั้นกับ อวิ๋นโม่เทียน…
เธอไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ หรือ?
“เป็นไปไม่ได้! ไม่ได้ตั้งใจแน่นอน! เรื่องนี้ฉันมั่นใจ!”
เสิ่นจงเฉิงส่ายหน้าแรง ๆ พูดกับตัวเอง
แต่พอความคิดนี้ผุดขึ้นมาในหัวแล้ว ก็ยากที่จะลบเลือนไป ก่อนจะถึงคฤหาสน์ตระกูลเสิ่น ในหัวเขาเต็มไปด้วยความคิดนี้
ที่คฤหาสน์ตระกูลเสิ่น
เสิ่นเมิ่งกินข้าวเย็นกับลู่ผิงเสร็จแล้ว เธอกลับเข้าห้องตัวเอง พอเข้าประตูมาก็ทิ้งตัวลงนอนแผ่หลาบนเตียง มองเพดาน สมองว่างเปล่า
วันนี้เธอเจออะไรมาบ้าง?
ทำไมจนถึงตอนนี้ยังรู้สึกเหมือนฝันไม่หาย ทุกอย่างดูไม่เป็นความจริง
ตอนนี้เธอมีความสัมพันธ์อะไรกับผู้ชายคนนั้น?
วันนี้เขาจูบเธอ แถมยังสารภาพรักด้วย
เขาพูดอะไรนะ?
เขาบอกว่าอยากอยู่กับเธอ อยากดูแลและรักเธอ เขายังพูดว่า…
“โอ๊ย!”
เสิ่นเมิ่งรีบเอามือปิดหน้าที่ร้อนผ่าว ไม่อยากนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้อีก
น่าอายจัง! เธอทำอะไรลงไป!
เธอยืนนิ่งเหมือนท่อนไม้ ให้เขาสารภาพรัก แล้วยังถูกเขาจูบอย่างเผด็จการครั้งแล้วครั้งเล่า!
เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าความสัมพันธ์ของพวกเขาจะกลายเป็นแบบนี้ และไม่เคยคิดว่าผู้ชายคนนี้จะอ่อนโยนและจริงใจขนาดนี้
ที่แท้ปีศาจก็มีหัวใจ ปีศาจก็มีความรู้สึก…
“อ๊า ไม่คิดแล้ว ไม่คิดแล้ว!เสิ่นเมิ่งเธอนี่สมองมีแต่เรื่องความรักจริง ๆ ! เขาเพิ่งทำอะไรไปนิดเดียวเอง เธอก็เป็นแบบนี้แล้ว!”
เสิ่นเมิ่งขยี้หน้าตัวเองแรง ๆ พลางพึมพำ
เธอลุกพรวดจากเตียง วิ่งไปที่โต๊ะเครื่องแป้ง มองเงาสะท้อนในกระจกของหญิงสาวที่ใบหน้าแดงก่ำ หัวใจก็พลันเต้นระรัวด้วยความเขินอาย
“บอกมาสิ หัวใจเธอเต้นแรงใช่ไหม!”
เธอเอานิ้วจิ้มใบหน้าตัวเองในกระจก เบิกตากว้างถามอย่างคาดคั้น
“ทำไมวันนี้เธอถึงไม่ปฏิเสธเขาไปตรง ๆ ? ทำไมไม่ปฏิเสธจูบของเขา? อ๊ะ! เธอชอบเขาแล้วใช่ไหม!”
“ไม่ ๆ ไม่มีทางเด็ดขาด!”
เสิ่นเมิ่งส่ายหน้าปฏิเสธติด ๆ กัน ใบหน้าแดงก่ำพร้อมแก้ตัว
“ฉันปฏิเสธไปแล้วนะ! ฉันบอกว่าเป็นแค่เพื่อนกัน! ฉันพูดไปแล้ว! อีกอย่าง เขากดฉันไว้กับเบาะที่นั่ง ฉันจะปฏิเสธยังไงล่ะ! ผู้ชายแรงเยอะขนาดนั้น ฉันสู้เขาไม่ไหวหรอก!”
“ฮึ่ย! พูดเหลวไหล!” เธอถ่มน้ำลายใส่กระจก
“นั่นเธอเรียกว่าปฏิเสธเหรอ? เอาพ่อแม่มาอ้าง จริง ๆ แล้วในใจก็อยากอยู่กับเขาไม่ใช่หรือไง? ฮึ่ย ไร้ยางอาย อะไรกันสู้ไม่ไหว ที่จริงเธอไม่ได้คิดจะสู้เลยสักนิด! ฉันว่าเธอยังสนุกกับมันด้วยซ้ำ!”
“ฉันไม่ได้สนุกสักหน่อย! ในใจฉันต่อต้านอย่างแรงเลยนะ!”
เสิ่นเมิ่งเม้มริมฝีปากเบา ๆ
“ฉันไม่ได้ชอบเขาสักหน่อย! เขาเป็นแค่ปีศาจร้าย! ฉันทำไปก็เพื่อป้าหวังเท่านั้น…”
ใช่แล้ว ทำไปเพื่อป้าหวังเท่านั้น!
“จริงเหรอ?”
เสียงนุ่มนวลแฝงรอยยิ้มดังขึ้นจากด้านหลังเธอ
“เธอไม่ชอบฉันเหรอ?”