คุณหนูใหญ่ผู้นี้กลับมาเพื่อแก้แค้น - บทที่ 367 มีแต่คนโง่เท่านั้นที่จะชอบคุณ

บทที่ 367 มีแต่คนโง่เท่านั้นที่จะชอบคุณ

“โครม!”

เสียงนั้นดังขึ้นอย่างกะทันหันและคุ้นเคย เสิ่นเมิ่งตกใจ หันหลังไปมองด้วยปฏิกิริยาอัตโนมัติ แต่เผลอเตะเก้าอี้หน้าโต๊ะเครื่องแป้งล้มลง ส่งเสียงดังสนั่น

ใบหน้าของเธอร้อนผ่าว แดงไปถึงใบหูในทันที เพราะสายตาของเธอปะทะเข้ากับใบหน้าหล่อเหลาที่คุ้นเคยและดูเหมือนความฝัน

เป็นอวิ๋นโม่เทียนที่เพิ่งอยู่ด้วยกันตอนเที่ยงวันนี้เอง เขาปรากฏตัวที่นี่ และยิ้มเข้ามาใกล้ รอยยิ้มนั้นอ่อนโยนและงดงาม

“เมื่อกี้คุณบอกว่าไม่ชอบผมเหรอ? จริงหรือ?”

อวิ๋นโม่เทียนเลิกคิ้วเล็กน้อย รอยยิ้มของเขาเปลี่ยนเป็นอันตรายและเจ้าเล่ห์

หัวใจของเสิ่นเมิ่งเต้นแรง รู้สึกตื่นเต้นโดยไม่มีสาเหตุ ร่างของเธอยืนพิงโต๊ะเครื่องแป้ง หัวใจเริ่มสับสน

“ไม่…ไม่…”

“ไม่หรอ?” ดวงตาของอวิ๋นโม่เทียนเป็นประกาย ยิ้มอย่างมีเสน่ห์ เขายื่นมือมา นิ้วเรียวยาวจับคางเล็ก ๆ ของเสิ่นเมิ่งเบา ๆ แล้วโน้มตัวเข้ามาใกล้อีก

“งั้นก็แปลว่าชอบผมสิ?”

“ไม่! ใครบอกว่าฉันชอบคุณ!”

ใบหน้าของเสิ่นเมิ่งร้อนผ่าวมากขึ้น หูของเธอแดงเหมือนปะการังสีแดง งดงามและใส เธอเพิ่งรู้ตัว รู้สึกอายและโกรธ ผู้ชายคนนี้ตั้งใจมาหลอกล่อเธอ! เขาปรากฏตัวกะทันหัน แล้วก็เข้ามาใกล้ ฉวยโอกาสตอนที่เธอกำลังสับสนถามซ้ำ ๆ แถมยังวางกับดักให้เธอติดกับ!

ไอ้คนเลว!

เสิ่นเมิ่งผลักใบหน้าที่ยิ้มยั่วเย้าตรงหน้าออก ขมวดคิ้วแล้วตะโกน

“ใครจะไปชอบคุณ! ไอ้คนลามก! ฉันไม่ได้ชอบคุณ!”

“จริงหรือ? คุณเสิ่นไม่ชอบผมหรือ?”

ชายหนุ่มขมวดคิ้วเล็กน้อย ดูเหมือนจะกังวล แต่แล้วก็หันมาอย่างรวดเร็ว ดวงตาสีดำสนิทเป็นประกายวับวาว

“แต่ผมไม่เชื่อที่คุณพูด ผมต้องพิสูจน์ด้วยตัวเองถึงจะได้!”

“อะไรนะ?”

เสิ่นเมิ่งชะงัก มองร่างของชายหนุ่มที่พุ่งเข้ามา หัวใจเต้นแรงด้วยความรู้สึกไม่ดี แต่เธอไม่มีโอกาสตอบสนองแล้ว เพราะร่างสูงใหญ่นั้นกดทับลงมาด้วยพลังอันแข็งแกร่ง ร่างของเสิ่นเมิ่งถูกบังคับให้โค้งไปด้านหลัง โค้งลงเรื่อย ๆ

เธอเคยเรียนเต้นรำมาก่อน ท่าแอ่นหลังแบบนี้ปกติทำได้ง่าย ๆ แต่วันนี้เกิดเหตุกะทันหัน และเธอยืนพิงโต๊ะเครื่องแป้งอยู่ เอวแอ่นไปด้านหลังติดกับพื้นโต๊ะ จึงไม่มีที่ให้ถอยลงอีกแล้ว

ใบหน้าที่ยิ้มยั่วเย้าตรงหน้าโน้มเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ เสิ่นเมิ่งหลบไม่ได้ ได้แต่หลับตาด้วยร่างที่แข็งทื่อ

สิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ก็ต้องมาถึง ยอมรับชะตากรรมเถอะ!

อวิ๋นโม่เทียนยกมุมปากยิ้ม รอยยิ้มลึกซึ้ง เขาก้มมองเด็กสาวที่ตัวแข็งทื่อ ใบหน้าแดงก่ำ รู้สึกว่าเธอน่ารักเหมือนลูกท้อที่เพิ่งสุกแดง

ขนตาเรียวบางสั่นระริกด้วยความตื่นเต้น เหมือนผีเสื้อที่ตกใจกลัว กระพือปีกถี่ ๆ ต้องการการปลอบโยนจากเขา

เขิน น่ารัก และแฝงด้วยความไร้เดียงสา แต่แผ่ซ่านเสน่ห์ที่ดึงดูดใจ ทำให้หัวใจเขาหวั่นไหว อยากเข้าใกล้ครั้งแล้วครั้งเล่า

เขาก้มลงจูบริมฝีปากที่ทำให้เขาคิดถึงตลอดทั้งบ่าย ริมฝีปากนุ่มนวลละเอียดอ่อน เมื่อได้สัมผัสก็ทำให้จมดิ่ง

หลังจากผ่านไปสักพัก อวิ๋นโม่เทียนจึงผละริมฝีปากออก แต่มือยังคงแนบอยู่ระหว่างเอวบางของหญิงสาวกับขอบโต๊ะเครื่องแป้ง

เขาก้มมองใบหน้าเล็กที่แดงเหมือนมะเขือเทศสุก ยิ้มเบา ๆ

“หน้าแดงขนาดนี้แล้ว ยังจะบอกว่าไม่ชอบผมอีก คุณเสิ่นช่างปากไม่ตรงกับใจจริง ๆ ”

“ว้าย!”

เสิ่นเมิ่งสะดุ้งตื่นขึ้นมาทันที ความรู้สึกอับอายและโมโหพลุ่งพล่านขึ้นในอก เธอผลักอกชายหนุ่มหนึ่งที แล้วลุกพรวดขึ้นยืน

“ไอ้ลามก! มีแต่คนโง่เท่านั้นแหละที่จะชอบนาย!”

เธอจ้องเขาด้วยดวงตาโตดำขลับเป็นประกาย แล้วพูดขึ้นมาทันทีด้วยน้ำเสียงโกรธจัด

“ดึกดื่นป่านนี้ นายมาทำอะไรที่บ้านฉัน? แอบเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน!”