คุณหนูใหญ่ผู้นี้กลับมาเพื่อแก้แค้น - บทที่ 368 ฉันมาทวงหนี้

บทที่ 368 ฉันมาทวงหนี้

“อ้า เจ้าหนูน้อยโกรธจนหน้าแดงแล้ว”

ตอนที่เด็กคนนี้โกรธ แก้มจะป่องนิด ๆ ดูเหมือนหนูแฮมสเตอร์ที่อมอาหารไว้เต็มปาก น่ารักมาก อวิ๋นโม่เทียนอดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปบีบแก้มป่อง ๆ นั้น มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม

ท่าทางของเขาเต็มไปด้วยความเอ็นดู แต่ในสายตาของเสิ่นเมิ่งกลับรู้สึกว่าการกระทำนี้เหมือนกับจูบเมื่อครู่ ช่างไร้มารยาทเหลือเกิน เธอตบมือของเขาออก ทำหน้าบึ้งพลางต่อว่า

“อย่ามายิ้มเล่นจับโน่นจับนี่นะ คุณบุกรุกบ้านคนดึกดื่น ถ้าไม่ยอมบอกความจริง ฉันจะแจ้งตำรวจแล้วนะ!”

“โอ้โห เด็กน้อยดุจังเลย! ฉันกลัวจริง ๆ นะ”

อวิ๋นโม่เทียนไม่ได้โกรธเลยสักนิด ยังคงยิ้มกว้าง แต่ก็ไม่ได้จับต้องอะไรอีก คราวนี้เขาขยับแค่ศีรษะ อวิ๋นโม่เทียนเก็บมือไพล่หลัง แต่โน้มตัวเข้าไปใกล้ ริมฝีปากเข้าใกล้ใบหูแดง ๆ ของเด็กสาว กระซิบเบา ๆ

“ฉันมาทวงหนี้”

“ทวงหนี้?”

เสิ่นเมิ่งรู้สึกจั๊กจี้ที่หูจากลมหายใจของเขา เธอหลบไปนิดหน่อยอย่างอัตโนมัติ แต่ก็เบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ มองชายหนุ่มที่มีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ตรงหน้า พลางหลุดปากถาม

“ทวงหนี้อะไร? ใครติดหนี้คุณกัน?”

“ติดหนี้แล้วหนี พอฉันตามทัน ยังจะมาเบี้ยวอีก?”

อวิ๋นโม่เทียนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ชำเลืองมองเด็กสาวที่กำลังเบิกตากว้าง

ใช่แล้ว ความรู้สึกนี้ เหมือนลูกกวางที่งุนงงไร้เดียงสา

“อย่าพูดเหลวไหล! ฉัน…ฉันติดหนี้อะไรคุณกัน?”

เสิ่นเมิ่งรีบแย้ง แต่จู่ ๆ ก็รู้สึกไม่มั่นใจ เพราะเธอดูเหมือนจะเข้าใจแล้วว่าหนี้ที่ชายคนนี้พูดถึงคืออะไร เธอเริ่มนึกออกแล้วว่าตัวเองติดหนี้อะไรเขา

“ฉันพูดเหลวไหล?”

อวิ๋นโม่เทียนโน้มตัวเข้าไปใกล้อีก แล้วรวบเอวบางของเธอเข้ามากอดไว้ในอ้อมแขนอย่างไม่เกรงใจ กระซิบข้างหูเบา ๆ “ไม่ใช่เธอเองหรอกหรือที่รับปากว่าจะมานอนกับฉัน?”

ตึง!

สมองของเสิ่นเมิ่งวูบไป หูก็ร้อนผ่าวขึ้นมาทันที หัวใจของเธอเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ แล้วก็ได้ยินเสียงหัวเราะเย้าแหย่ของเขา

“เธอเคยสัญญากับฉันไว้นะว่าจะมานอนเป็นเพื่อนฉันบ่อย ๆ แต่นี่เกือบครึ่งเดือนแล้ว เธอมานอนกับฉันแค่ครั้งเดียว ฉันขาดทุนแล้วนะ!”

“คุณ…”

เสิ่นเมิ่งหน้าแดงก่ำ ความอับอายแล่นจากหัวจรดปลายเท้า อะไรกันเกือบครึ่งเดือน! คุณป้าหวังย้ายมาอยู่ที่วิลล่าซีซานแค่อาทิตย์เดียวเองนะ!

เธอไม่ได้ตั้งใจที่จะไม่รักษาสัญญา แต่ช่วงนี้เธอต้องอยู่บ้านดูแลแม่ แทบไม่มีเวลาออกไปไหนเลย อีกอย่าง ถึงเธอจะไม่ได้ไปนอนด้วย แต่เธอก็ไปกินข้าวกับเขามาสองมื้อแล้วนะ! แถมยังไปทุกครั้งที่เขาเรียก ไม่เคยขัดใจสักครั้ง! แค่นี้ยังไม่พอหรือไง?

“ฉันไม่สน คืนนี้ฉันจะทวงหนี้ให้ได้!”

อวิ๋นโม่เทียนไม่ให้โอกาสเสิ่นเมิ่งพูด เขากอดร่างที่หน้าแดงก่ำเอาไว้ แล้วกลิ้งลงบนเตียงนอนที่ปูด้วยผ้าปูสีชมพูอย่างไม่เกรงใจ

“บางคนชอบอ้างว่าไม่มีเวลาออกไปข้างนอกเพื่อหลีกเลี่ยงหน้าที่ ฉันก็เลยต้องมาถึงบ้านเพื่อขอให้เธอทำตามหน้าที่ คืนนี้ เธอต้องทำหน้าที่ตรงนี้แหละ!”

“ไม่ได้!” เสิ่นเมิ่งตกใจจนพูดไม่ออก

ผู้ชายคนนี้ไม่เพียงแต่แอบบุกเข้าบ้านเธอ ย่องเข้าห้องเธอ แต่ยังจะให้เธอนอนกับเขาทั้งคืนบนเตียงของเธออีก!

เขาจะบ้าหรือไง!

นี่คือคฤหาสน์ตระกูลเสิ่น และนี่คือห้องนอนของลูกสาวเธอ! ปกติแล้วห้องนี้จะมีแต่แม่บ้านเข้ามาทำความสะอาด ไม่เคยมีผู้ชายเข้ามาเลย แต่ไม่นึกว่าผู้ชายคนนี้จะหน้าด้านขอค้างที่นี่!

ไม่ได้! แน่นอนว่าไม่ได้! ในบ้านมีคนอยู่ตั้งมากมาย ถ้ามีผู้ชายตัวโตขนาดนี้อยู่ในห้องเธอ ถ้ามีคนเห็นเข้าจะทำยังไง!

ยิ่งคืนนี้แม่อยู่บ้านด้วย ถ้าแม่มาเจอว่ามีผู้ชายอยู่ในห้องเธอ ผลที่ตามมา…

คิดไม่ออกเลย!