คุณหนูใหญ่ผู้นี้กลับมาเพื่อแก้แค้น - บทที่ 370 ชอบบ้านคุณสิ

บทที่ 370 ชอบบ้านคุณสิ

เสิ่นเมิ่งทันใดนั้นก็เข้าใจว่าทำไมอวิ๋นโม่เทียนถึงไม่โกรธเลยเมื่อครู่ ยังยืนกอดอกยิ้มมองเธออย่างสบายอารมณ์ ที่แท้เขาก็รอเธออยู่ตรงนี้นี่เอง!

เมื่อครู่เขาตั้งใจยั่วยุเธอ เพื่อกระตุ้นอารมณ์ให้เธอลืมตัว!

แล้วก็ได้ผลจริงๆ ดึงคนมาได้เลย เสี่ยวซวี่คงได้ยินเสียงตะโกนของเธอถึงได้รีบมา!

“คุณหนู! คุณเป็นอะไรหรือเปล่าคะ?” เสี่ยวซวี่ถามเบาๆ จากนอกประตู เมื่อไม่ได้รับคำตอบจากเสิ่นเมิ่งสักที เธอจึงเคาะประตูพลางเรียกดังขึ้น “คุณหนูคะ?”

“ไม่เป็นไร! ฉันไม่เป็นไร!” เสิ่นเมิ่งตอบในที่สุด “ฉันกำลังดูซีรี่ส์อยู่ เปิดเสียงดังไปหน่อย ไม่มีอะไรหรอก!”

เธอกัดฟันจ้องหน้าชายหนุ่มที่ยิ้มอย่างพึงพอใจ เล็บจิกลงบนฝ่ามือแน่น

น่าโมโห!

เมื่อครู่นี้เธออยากจะผลักผู้ชายคนนี้ออกไป ให้เสี่ยวซวี่เรียกคนรับใช้มาไล่เขาออกไปจริงๆ! จบๆ ไปเลย!

แต่ในวินาทีวิกฤตนั้น เธอก็อดทนไว้ได้ ไม่ใช่เพราะเสียดาย แต่เพราะเธอทำไม่ได้!

เธอต้องยอมรับว่า เธอกลัวคนอื่นจะรู้ว่ามีคนอยู่ในห้องยิ่งกว่าผู้ชายน่าเกลียดคนนี้เสียอีก!

เพราะเธอเป็นผู้หญิง ชื่อเสียงสำคัญ และแม่ก็อยู่บ้าน ถ้าแม่รู้ว่าในห้องเธอมีผู้ชาย แถมยังเป็นอวิ๋นโม่เทียนอีก แม่คงโกรธจนเป็นบ้า!

เธอจึงต้องอดทน ไม่เพียงแต่ไม่กล้าส่งเสียง ยังต้องปิดบังอีก!

“ค่ะ งั้นดิฉันไปก่อนนะคะ” เสี่ยวซวี่โล่งใจแล้วจึงเดินจากไป

เสิ่นเมิ่งกลั้นหายใจ เงี่ยหูฟังเสียงด้านนอก เมื่อแน่ใจว่าเสี่ยวซวี่ไปแล้ว เธอจึงหันหน้ากลับมา แต่พอหันมาก็เจอใบหน้าอีกใบหนึ่งประชิด เสียงทุ้มนุ่มของชายหนุ่มดังแผ่วที่ข้างหู เต็มไปด้วยการเย้ยหยัน “ที่รัก ทำไมไม่ตะโกนใส่ฉันล่ะ?”

ความโกรธที่เสิ่นเมิ่งกดไว้พลุ่งขึ้นมาอีกครั้ง เธอกัดฟันแน่น ใบหน้าเล็กๆ แดงก่ำ

ข้างหู อวิ๋นโม่เทียนพูดอย่างกวนประสาท “ตะโกนใส่ฉันอีกทีสิ ท่าทางที่เธอตะโกนดูดุดันมาก ฉันชอบจัง!”

“ชอบบ้านคุณสิ!” เสิ่นเมิ่งกัดฟันพูดเสียงต่ำ

เธองอศอกเล็งไปที่ท้องของเขา แล้วกระแทกสุดแรง “เห็นหน้าคุณน่าต่อยขนาดนี้ ฉันจะช่วยสนองความต้องการให้!”

เธอไม่ตะโกนใส่เขาอีกแล้ว แต่เธอต่อยเขาได้!

“อึก!” อวิ๋นโม่เทียนครางเบาๆ ร่างอ่อนยวบลงทันที คางทิ้งน้ำหนักลงบนไหล่ของเสิ่นเมิ่ง

เขาทำหน้าเจ็บปวดกอดท้องไว้ ครู่ใหญ่จึงครางเบาๆ “ผู้หญิงใจร้ายที่สุด ที่รัก เธอเป็นหญิงงามพิษสงจริงๆ นี่จะฆ่าสามีตัวเองหรือไง?”

“สมควรแล้ว!” เสิ่นเมิ่งเชิดคางอย่างพอใจ รู้สึกสะใจขึ้นมาหน่อย

เธอผลักชายที่พิงไหล่เธออยู่ออก แล้วหมุนตัวจะเดิน

แต่เธอเดินได้ไม่กี่ก้าวก็ขยับไม่ได้ อวิ๋นโม่เทียนที่นอนอยู่บนพื้นกอดขาเธอไว้แน่น ขมวดคิ้วทำหน้าเจ็บปวดครางเบาๆ “ที่รัก จะไปไหน ไม่อาบน้ำกับสามีแล้วหรือ?”

“ปล่อยฉันนะ! จะตะโกนอะไรของคุณ! คุณเป็นสามีใครกัน!” เสิ่นเมิ่งพยายามดิ้นขาให้หลุด ใบหน้าแดงก่ำ

ผู้ชายคนนี้ช่างไร้ยางอายเหลือเกิน เรียกเธอว่าที่รักก็แย่พออยู่แล้ว ตอนนี้ยังมาทำเกินหน้าเกินตา เรียกตัวเองว่าสามีอีก!

ในโลกนี้จะมีคนหน้าด้านไร้ยางอายขนาดนี้ด้วยหรือ!

“คุณเป็นที่รักของผม ผมก็ต้องเป็นสามีคุณสิ!” ชายที่อยู่บนพื้นตอบอย่างหน้าด้านๆ

จู่ๆเขาก็ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ ร่างกายดีดตัวขึ้นจากพื้น มือข้างหนึ่งโอบเอวบางของเสิ่นเมิ่งอีกมือหนึ่งอุ้มขาเธอ แค่ออกแรงเพียงเล็กน้อยก็อุ้มเสิ่นเมิ่งขึ้นมา แล้วเดินตรงไปทางห้องน้ำ

เสิ่นเมิ่งรู้สึกว่าร่างกายของตัวเองลอยขึ้นกะทันหัน หัวใจเต้นตึกตักด้วยความตกใจ อวิ๋นโม่เทียนตัวสูงมาก เมื่อถูกอุ้มแบบนี้ เธอก็เผลอกอดคอเขาไว้โดยไม่รู้ตัว แต่ปากกลับร้องอย่างร้อนรน “ไอ้ผู้ชายบ้า ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้!”