คุณหนูใหญ่ผู้นี้กลับมาเพื่อแก้แค้น - บทที่ 371 ได้แต่ยอมให้เขาจัดการ
บทที่ 371 ได้แต่ยอมให้เขาจัดการ
“จุ๊ ๆ …”
อวิ๋นโม่เทียนไม่เพียงไม่ยอมปล่อยมือ แต่กลับกอดแน่นขึ้นกว่าเดิม เขาเดินไปทางห้องน้ำพลางส่งเสียงจุ๊ ๆ เบา ๆ หันใบหน้าด้านข้างมองหญิงสาวในอ้อมกอด ยกคิ้วเล็กน้อย
“ที่รัก ผมแนะนำให้เธอเบาเสียงหน่อย ถ้าเรียกคนรับใช้มาอีกคงอธิบายลำบากนะ!”
“นาย!”
เสิ่นเมิ่งโกรธจนพูดไม่ออก กัดฟันแน่นจนแทบจะแตก การบอกว่าเขาหน้าด้านก็ยังเป็นการยกย่องเขาเกินไป! ผู้ชายคนนี้ไม่เพียงแต่เป็นคนลามก แต่ยังเป็นคนไร้ยางอายอย่างแท้จริง!
ตอนนี้เธอรู้สึกว่าเขาเหมือนก้อนเนื้อที่กลิ้งมาพร้อมมีด จะจัดการอย่างไรก็ไม่ได้! เธอได้แต่หุบปากเงียบ ไม่กล้าส่งเสียงดังอีก
“ถูกต้องแล้ว นี่แหละที่รักของผม น่ารักจังเลย!”
อวิ๋นโม่เทียนพยักหน้าอย่างพอใจ จูบแก้มนุ่มนิ่มของหญิงสาวทีหนึ่ง แล้วมองดูท่าทางของเธอที่โกรธแต่ไม่กล้าพูด เขาหัวเราะอย่างสะใจ
น่ารัก น่ารักจริง ๆทุกครั้งที่เห็นเธอหงุดหงิดโกรธจนพูดไม่ออก เขารู้สึกจากใจว่าเธอน่ารัก ดังนั้นเพื่อจะได้เห็นแบบนี้อีก เขาจึงชอบแกล้งเธอ
เสิ่นเมิ่งเงียบ ๆ บีบนิ้วแน่น ปลายนิ้วจิกเข้าไปในฝ่ามือ ความโกรธในใจไม่มีที่ระบาย ได้แต่กดข่มเอาไว้อย่างอับจน
น่าอับอาย!
น่าอับอายจริง ๆ
เสิ่นเมิ่งสาบานในใจว่า วันหลังถ้ามีโอกาส จะต้องแก้แค้นความอับอายวันนี้คืนให้ผู้ชายคนนี้ให้หมด!
แต่วันนี้ก็ต้องยอมอดทน ปล่อยให้เขาทำตามใจ!
เธอหลับตา ยอมให้อวิ๋นโม่เทียนอุ้มเข้าห้องน้ำ ในเวลาเดียวกัน รถของเสิ่นจงเฉิงเพิ่งจอดเข้ามาในลานบ้าน เสิ่นจงเฉิงถือกระเป๋าเดินเข้าห้องโถงใหญ่ ไม่ทันได้ถอดเสื้อนอก รีบตรงไปชั้นสอง พลางสั่งสาวใช้ที่ตามมาช่วยถือกระเป๋า
“คุณหนูใหญ่อยู่ไหน? อยู่บ้านไหม?”
“ค่ะ นาย คุณหนูใหญ่อยู่บ้าน”
สาวใช้รีบตอบ แล้วมองหน้าเขา พูดเบา ๆ
“คุณหนูใหญ่ทานอาหารเย็นกับคุณนายแล้วขึ้นไปพักผ่อนแล้วค่ะ นาย ท่านทานอาหารเย็นหรือยังคะ? จะให้…”
“ฉันไม่ทาน!”
เสิ่นจงเฉิงอารมณ์ไม่ดี ตัดบทสาวใช้ แล้วรีบสั่งด้วยสีหน้าขมวดคิ้ว
“บอกคุณหนูใหญ่มาพบฉันที่ห้องหนังสือ!”
เรื่องวันนี้เขาควรจะรอสักพักแล้วค่อยคุยกับเสิ่นเมิ่งแต่ตลอดทางที่เดินกลับมา เขาไม่มีความอดทนจะรอต่อไปแล้ว ตอนนี้เขาอยากเจอเด็กคนนั้น และคุยกับเธอให้รู้เรื่อง
เขาต้องทำความกระจ่างเรื่องราวทั้งหมดให้ได้!
“สามีกลับมาแล้วหรือ?”
สาวใช้ยังไม่ทันตอบรับ ก็ได้ยินเสียงหนึ่งดังมาจากด้านบน ลู่ผิงในชุดนอนยืนอยู่ที่บันไดชั้นสอง กำลังยิ้มให้เสิ่นจงเฉิงที่เดินขึ้นมา
พอเห็นภรรยา สีหน้าไม่พอใจของเสิ่นจงเฉิงก็หายไปทันที เขาเร่งฝีเท้าขึ้นไป เบา ๆ จับแขนของลู่ผิง มองไปที่เท้าของเธอด้วยความห่วงใย พูดเสียงนุ่ม
“ทำไมมายืนตรงนี้ ข้อเท้าเจ็บไหม?”
“ได้ยินเสียงคุณพูด ก็เลยรีบออกมาต้อนรับ”
ลู่ผิงพิงศีรษะบนไหล่สามี ยิ้มอย่างอ่อนหวานน่ารัก เธอนึกอะไรขึ้นได้ รีบเงยหน้าขึ้นร้อง
“คุณทานข้าวเย็นหรือยัง? ให้เสี่ยวซวี่ทำให้หน่อยไหม?”
“ทานแล้ว ๆ ไม่ต้องรบกวนแล้ว”
ตอนนี้สายตาของเสิ่นจงเฉิงมีแต่ข้อเท้าที่ยังไม่หายดีของภรรยา โอบเอวเธอพาเข้าห้อง
“พอเถอะ อย่ายืนตากลมข้างนอกเลย ข้อเท้าเธอต้องรักษาความอบอุ่น ไป พวกเรากลับห้องกัน”
วันที่ภรรยาล้มบาดเจ็บ เขาบังเอิญไปธุระต่างเมืองพอดี จึงไม่รู้เลยว่าเธอได้รับบาดเจ็บ เรื่องนี้เสิ่นจงเฉิงรู้สึกผิดมาตลอด ดังนั้นเขาจึงคอยเอาใจใส่อาการบาดเจ็บของลู่ผิงเป็นพิเศษ
ลู่ผิงไม่พูดอะไรอีก ปล่อยให้สามีกึ่งอุ้มกึ่งประคองเธอกลับเข้าห้อง แต่ขณะที่เสิ่นจงเฉิงกำลังนวดข้อเท้าให้เธออยู่นั้น เธอก็เอ่ยปากขึ้นมาทันที พลางถามด้วยรอยยิ้มว่า
“ที่รัก เมื่อกี้เห็นคุณเข้าบ้านมาก็ทำหน้าเคร่งเครียด จะตามหาเมิ่งเมิ่ง มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นหรือ?”
Comments for chapter "บทที่ 371 ได้แต่ยอมให้เขาจัดการ"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
