คุณหนูใหญ่ผู้นี้กลับมาเพื่อแก้แค้น - บทที่ 372 เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร

บทที่ 372 เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร

เสิ่นจงเฉิงที่กำลังนวดเท้าให้ลู่ผิงชะงักไปครู่หนึ่ง แต่เขาก็กลับมาทำท่าปกติอย่างรวดเร็ว พูดเสียงเบาว่า

“ไม่มีอะไรหรอก เดี๋ยวผมจะถามเธอโดยตรง”

เรื่องที่เสิ่นเมิ่งคบหาดูใจกับอวิ๋นโม่เทียนไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆ ด้วยนิสัยของภรรยา พอได้ยินเรื่องนี้ต้องกังวลแน่ แต่ตอนนี้เธอมีบาดแผลต้องพักฟื้น เรื่องนี้คงไม่บอกเธอก่อนจะดีกว่า

“มีเรื่องอะไรกันแน่ พ่อลูกสองคนแอบมีความลับอะไรกัน”

ลู่ผิงได้ยินก็เบ้ปากทำท่าไม่พอใจ ในบ้านนี้มีสมาชิกหลักแค่สามคน แต่เธอกลับถูกกีดกันออกไป

“โธ่ ดูเธอสิ ไม่มีความลับอะไรหรอก ถ้าจะมีความลับก็ต้องเป็นความลับระหว่างเรากันสองคนสิ” เสิ่นจงเฉิงเห็นท่าทางภรรยาแบบนั้นก็รีบพูดทันที

เขารักภรรยามากที่สุด พอเห็นภรรยาไม่มีความสุขก็รีบปลอบทันที

“คนเขาว่ากันว่าสามีภรรยาถึงจะเป็นรักแท้ ลูกเป็นแค่อุบัติเหตุ ที่รัก เธอว่าจริงไหม”

“จริง ๆ ในเมื่อภรรยาเป็นรักแท้ แล้วทำไมยังปิดบังภรรยาอีกล่ะ”

ลู่ผิงขมวดคิ้วเล็กน้อย “มีเรื่องอะไรกันแน่ รีบบอกมาเร็ว”

สัญชาตญาณบอกเธอว่านี่ไม่ใช่เรื่องเล็ก เธอต้องถามให้รู้ก่อน เสิ่นจงเฉิงถอนหายใจ ลุกขึ้นยืน ใช้ผ้าเปียกเช็ดนิ้วมือ แล้วค่อย ๆ พูดว่า

“ที่รัก เมิ่งเมิ่งมีแฟนแล้ว”

“แค่เรื่องนี้เองเหรอ”

ลู่ผิงตกใจเล็กน้อย แต่ก็รีบตั้งสติ ความกังวลที่มีอยู่ก็หายไปทันที เธอมองหน้าเคร่งเครียดของเสิ่นจงเฉิงแล้วอดยิ้มไม่ได้

“เรื่องนี้ฉันรู้แล้ว ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร คุณใจเย็น ๆ ลูกสาวแค่มีแฟน คุณทำเป็นตื่นเต้นไปได้ ทำหน้าเครียดขนาดนั้น ฉันนึกว่าเธอไปก่อเรื่องใหญ่ที่ไหนซะอีก”

เธอคิดว่าเมิ่งเมิ่งมีเรื่องใหญ่อะไร กังวลจนแทบบ้า ที่ไหนได้ เป็นเรื่องที่เธอรู้อยู่แล้ว รู้แบบนี้จะกังวลไปทำไม

คราวนี้เป็นตาเสิ่นจงเฉิงตกใจบ้าง เขาตาโต มองหน้ายิ้มของภรรยาอย่างไม่อยากเชื่อ ร้องอย่างตกใจ

“ที่รัก เธอรู้เหรอ”

“ใช่ ฉันรู้ ไม่ใช่แค่รู้ ฉันรู้มานานแล้วด้วย”

ลู่ผิงตบไหล่เขาเบา ๆ ปลอบใจ

“คุณนี่ก็เอาแต่จริงจัง ฉันรู้ว่าคุณไม่อยากให้เมิ่งเมิ่งมีแฟน กลัวเธอจะเจ็บ กลัวเธอจะเสียสมาธิ แต่คุณต้องรู้ว่าเมิ่งเมิ่งตอนนี้อยู่ในวัยที่ควรมีความรักนะ แค่ไม่ให้กระทบงาน มีแฟนก็ไม่เป็นไรหรอก”

“ที่รัก เธอรู้จริง ๆ เหรอ”

เสิ่นจงเฉิงงงหนักกว่าเดิม เขามองลู่ผิงที่กำลังปลอบใจตัวเอง แทบจะคิดว่าตัวเองฝันไป เกิดอะไรขึ้น ทำไมภรรยาไม่โกรธเลย กลับมาปลอบให้ตัวเองไม่ต้องโกรธ แถมยังแนะนำให้ปล่อยมือบ้าง ให้เสิ่นเมิ่งได้มีความรักดี ๆ

เธอรู้จริง ๆ เหรอว่าเสิ่นเมิ่งทำอะไรไปบ้าง

“บอกแล้วไงว่าฉันรู้ ฉันรู้หมดทุกอย่าง” ลู่ผิงพยักหน้าอย่างมั่นใจ

“แล้วทำไมเธอถึงไม่โกรธล่ะ ก่อนหน้านี้เธอก็ไม่เห็นด้วยที่พวกเขาจะคบกันไม่ใช่เหรอ”

เสิ่นจงเฉิงขมวดคิ้ว

“ทำไมตอนนี้เธอกลับมาชวนให้ผมยอมรับความสัมพันธ์ของพวกเขาล่ะ เมิ่งเมิ่งบอกอะไรกับเธอบ้าง”

เมิ่งเมิ่งต้องมาป้อนน้ำผึ้งพิษอะไรให้อาผิงแน่ ๆ ไม่งั้นอาผิงไม่มีทางยอมให้พวกเขาคบกันแน่

“จะโกรธทำไมล่ะ ที่รัก ลูกโตแล้ว สักวันเธอก็ต้องแต่งงาน ถึงตอนนี้เราจะเสียดายแค่ไหน แต่ต่อไปก็ต้องปล่อยมือ ยิ่งเมิ่งเมิ่งของเราซื่อเกินไป พอมีแฟนก็มักจะถูกผู้ชายหลอกง่าย ยังไงก็ให้เธอได้เจอผู้ชายบ้าง ได้ประสบการณ์ไว้ พอแต่งงานจะได้ไม่ถูกผู้ชายหลอกง่าย ๆ ”

ลู่ผิงขยิบตาให้เสิ่นจงเฉิง

“จริงไหมที่รัก”