คุณหนูใหญ่ผู้นี้กลับมาเพื่อแก้แค้น - บทที่ 382 คนที่เขาชอบคือเธอจริงหรือ

บทที่ 382 คนที่เขาชอบคือเธอจริงหรือ

เป็นป้าหวังหรือ

เสิ่นเมิ่งรู้สึกอบอุ่นในใจ ลำคอตีบตัน เธอผลักแขนของชายหนุ่มออกทันที หันหน้าหนี เช็ดน้ำตาที่ไหลออกมาจากหางตา

ป้าหวังช่างเป็นคนช่างสังเกต ถึงได้จำนิสัยเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเธอได้

“ครั้งที่แล้ว คุณตั้งใจจะฆ่าฉันใช่ไหม”

ความรู้สึกในใจพลุ่งพล่าน เสิ่นเมิ่งต้องใช้เวลาสักพักกว่าจะสงบลงได้ เธอหันหลังให้ชายหนุ่ม ในที่สุดก็ถามคำถามที่กดทับอยู่ในใจมานาน

“ฉันทำอะไรผิดไป ถึงทำให้คุณอยากฆ่าฉัน”

“ผมไม่ได้คิดจะฆ่าคุณ คุณก็ไม่เคยทำอะไรผิด” อวิ๋นโม่เทียนตอบเบา ๆ

เขานั่งอยู่ในอ่างอาบน้ำ มองแผ่นหลังเปียกน้ำของหญิงสาว เธอผอมเกินไป เอวบางจนกำได้รอบ กระดูกสันหลังเห็นชัดเจน ทำให้คนมองอดรู้สึกเจ็บใจไม่ได้

รอให้หาทางคลี่คลายปมในใจของเธอทั้งหมด รอให้เธอกับเขาเปิดใจต่อกันได้ทั้งหมด เขาจะต้องดูแลเธอให้ดี ทำให้ร่างกายเธอแข็งแรงอ้วนท้วม เหมือนกวางน้อยที่แข็งแรง

“แล้วทำไมคุณถึงกดหัวฉันลงในอ่าง คุณรู้ไหมว่าฉันหายใจไม่ออก”

เสิ่นเมิ่งควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ นิ้วมือเธอเริ่มสั่น

“ฉันเกือบจะจมน้ำตายเพราะคุณแล้ว!”

“ขอโทษ” น้ำเสียงของอวิ๋นโม่เทียนเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด

“ผมไม่ได้ตั้งใจ”

“ไม่ได้ตั้งใจ? คุณตั้งใจชัด ๆ ! ฉันดิ้นรนแล้ว ตอนนั้นฉันหายใจไม่ออกต้องการอากาศ แต่คุณกลับกดหัวฉันไม่ให้ขึ้นมา แล้วยังบอกว่าไม่ได้ตั้งใจอีก!”

เสิ่นเมิ่งหันกลับมาทันที

ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยน้ำตา กล่าวโทษการกระทำของเขาอย่างรุนแรง

“อวิ๋นโม่เทียนฉันคิดไม่ออกเลยว่าฉันทำอะไรผิด ถึงทำให้คุณคิดจะฆ่าฉัน คุณถึงได้พยายามจะจับฉันจมน้ำในอ่าง!”

คิดไม่ออกจริง ๆ คิดยังไงก็คิดไม่ออก

ดังนั้นในใจเธอจึงเต็มไปด้วยความไม่มั่นใจ แม้ชายคนนี้จะแสดงความรักต่อเธออย่างชัดเจน ทั้งทะนุถนอมและเอาใจ แต่ใจเธอก็ยังไม่มั่นคง

ดังนั้นแม้เธอจะรู้ดีถึงความรู้สึกในใจตัวเอง แต่ก็ไม่อยากปล่อยให้ความรู้สึกลุกลามไปมากกว่านี้

เธอไม่รู้ใจเขา ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ชายคนนี้จะกดเธอลงในอ่างอีก ใต้ผิวน้ำที่เงียบสงบนั้น เธอดิ้นรนสุดชีวิต แต่ก็ไม่อาจโผล่พ้นผิวน้ำได้

“ไม่ใช่อย่างนั้น เมิ่งเมิ่ง…” อวิ๋นโม่เทียนถอนหายใจยาว

“วันนั้น ผมเสียสติไป”

สีหน้าเขาเศร้าแต่สงบ พูดเสียงนุ่มนวล

“คุณทำให้ผมนึกถึงคน ๆ หนึ่ง ญาติของผม วันนั้นตอนจูบคุณใต้น้ำ ผมเหมือนเห็นเธอ ผมไม่ได้เจอเธอมานานมากแล้ว อยากมองเธอให้นานหน่อย เลยลืมความเป็นจริงไป พลั้งมือกดคุณลงไปใต้น้ำ”

“ญาติ? เป็นใคร” เสิ่นเมิ่งซักไซ้ไม่เลิก

แน่นอนว่าเธออยากฟังคำอธิบายของอวิ๋นโม่เทียนแต่คำอธิบายนั้นต้องสมเหตุสมผล

ดวงตาของอวิ๋นโม่เทียนยิ่งเต็มไปด้วยความเศร้า แต่เขาก็ไม่ตอบคำถามนี้เป็นเวลานาน

เสิ่นเมิ่งรู้สึกขำขึ้นมาทันที เธอลุกขึ้นยืน ยิ้มเย็น

“พูดไม่ออกแล้วสินะ”

เขาช่างใส่ใจจริง ๆ เพื่อที่จะทำความเข้าใจเธอ ถึงกับถามป้าหวังมากมาย จนรู้เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ แบบนี้

ยังอุตส่าห์มาที่นี่ ลงทุนอธิบายกับเธอขนาดนี้ เพื่อให้เธอหลุดพ้นจากความหวาดกลัว

คงเป็นความชอบสินะ น่าจะเป็นความชอบ ถ้าเป็นใครก็คงคิดว่า เขาชอบเธอจริง ๆ

แต่คนที่เขาชอบ เป็นเสิ่นเมิ่งจริงหรือ?

เขามีทั้งเงินทั้งอำนาจ หน้าตาดี รอบตัวไม่เคยขาดสาวสวยหนุ่มหล่อ แต่เขาก็ไม่เคยแตะต้องใครเลย เรื่องแบบนี้มันไม่ผิดปกติหรือ?

อย่ามาพูดว่ารักษาความบริสุทธิ์เพื่อรอเธอหรอก คำโกหกแบบนี้คงหลอกได้แค่เด็กสาวที่ไม่เคยเห็นโลก! แต่จะหลอกเสิ่นเมิ่งที่เคยตายมาแล้วครั้งหนึ่งไม่ได้หรอก!

สำหรับเธอแล้ว ถ้ามีอะไรผิดปกติ ต้องมีเบื้องหลังแน่นอน!

คนอย่างอวิ๋นโม่เทียนที่เจอสาวงามมามากมายแต่ไม่เคยสะทกสะท้าน ทำไมถึงมาสนใจเธอ? ไม่ใช่เพราะตัวเธอมีอะไรพิเศษ แต่เป็นเพราะเธอมีอะไรบางอย่างคล้ายกับใครบางคน!

ใช่แล้ว เสิ่นเมิ่งรู้สึกมาตลอดว่าที่อวิ๋นโม่เทียนเคยเจอผู้หญิงมามากมายแต่ไม่เคยสนใจใคร เป็นเพราะในใจเขามีแสงจันทร์สีขาวดวงหนึ่งอยู่

แสงจันทร์สีขาวดวงนั้น คงเป็น “ญาติ” ที่อวิ๋นโม่เทียนพูดถึงเมื่อครู่นี้สินะ